WATERSCHOENEN

Anne WENZEL en Dennis TYFUS bij Galerie Tatjana Pieters

2012-01-29T09:38:00.004+01:00

"Les extrêmes se touchent" bij Galerie Tatjana Pieters.

Toch zijn de twee kunstenaars elk op hun manier een soort 'stoorzenders' door de wijze waarop ze hun eigen beeldvorming benaderen.

Terwijl Anne WENZEL met oerklassieke middelen (keramiek) gedesintegreerde monumenten en symbolen creëert, ontwerpt Dennis TYFUS via een veelheid aan technieken een eigen gediversifieerde beeldenwereld.

Anne Wenzel, Requiem of Heroism (Jan), 2011, keramiek

Voor Anne WENZEL (°1972) is het de derde tentoonstelling in deze galerie. Van haar vorige staat een bespreking in WATERSCHOENEN op 19 december 2009.

In de huidige tentoonstelling begroet ze ons met een nieuw werk uit de reeks 'Requiem of Heroism', waarin ze meteen behoorlijk luguber te keer gaat met een afgerukt hoofd op een schaal (Jan), tegelijk refererend aan de figuur van Johannes de Doper en aan oorlogsslachtoffers van vroeger en nu. Goya is niet veraf.

Anne Wenzel laat de rauwe kant van de geschiedenis zien. Van oorsprong Duitse, maar al een 'eeuwigheid' in Nederland wonend, geeft ze in haar werk een indringende blik op de vernietigende kracht van het nazisme en andere, ook hedendaagse systemen die symbolen misbruiken om mensen tegen elkaar op te zetten.

Anne Wenzel, Requiem of Heroism (monument V), 2010, keramiek (detail)

In haar werk laat ze telkens weer zien tot welke desastreuze gevolgen dat leidt. Waar monumenten per definitie bedoeld zijn om het 'glorieuze' verleden te herdenken, worden die heroïsche monumenten bij haar herleid tot doolhoven van ellende. Hier heeft een storm of een oorlog gewoed, die uiteindelijk een doodse stlte op een gigantische puinhoop achterlaat.

Ze laat nog wel een toren als symbool van Speer-architectuur oprijzen uit een ingestorte wereld of een vrouw een (verfrommelde) vlag opsteken op wat overblijft van een al even symbolische zuilenstructuur. Even verder duiken twee gehavende Duitse herdershonden op, ooit symbool voor de kracht van het Duitse volk, loyaal tot de dood.

(uit haar serie 'Blood & Honour' ,2010).

Anne Wenzel combineert ambachtelijk vermogen met een onvoorstelbare zeggingskracht, maar ook theatraliteit met intimiteit. Op die manier creëert ze confronterend werk dat duidelijk maakt hoe bedrieglijk totalitaire ideeën werken en hoe ze steeds tot vernietiging leiden.

Anne Wenzel, SS (Slendid Surrender, 2011, keramiek (l)

Anne Wenzel, Blood&Honour (German Shephard 1&2), 20110, keramiek (r)

In de monumentale, recente sculptuur 'SS (Splendid Surrender)' laat ze een adelaar (of dé adelaar als symbool voor macht én onafhankelijkheid) ten onder gaan, als het ware gevangen onder een dik, gelaagd tapijt. Een technisch en vormelijk staaltje van boetseerkunst is dit werk en bovendien een totaal nieuwe fase, weg van de zwarte glazuren met enkele kleurtoetsen naar een weliswaar gehavend wit.

Maar of er nu echt licht aan het eind van de tunnel opduikt, is nog zeer de vraag. De adelaar lijkt zijn kop alweer te verheffen en zijn nagels te scherpen om alsnog in de tegenaanval te gaan. Blijft de vraag of het machts- dan wel het onafhankelijkheidssymbool het zal halen en wie daar uiteindelijk beter zal van worden.

De tentoonstelling 'Resist' is een gruwelijk mooi feest voor het oog (difficult to resist) en een oproep om te weerstaan aan de bedrieglijke symbolen van het totalitarisme.

P.S.: Tijdens de Biënnale in Venetië 2011 werd de problematiek die door Anne Wenzel uitgepuurd wordt, ook indringend aangekaart in het Poolse paviljoen ('... and Europe will be stunned'), alsook in het Servisch paviljoen.

Dennis Tyfus, Zachte dwang, 2012, geschaalde fotocollage (l)

Voor Dennis TYFUS (°1979) lijkt de wereld één grote speeltuin. Als een duiveltje uit een doosje duikt hij op in verschillende activiteiten als fotograaf, schilder, tekenaar, muzikant, collagemaker, radiopresentator,... en zoveel meer. Dennis Tyfus laat zich niet zomaar in een vakje stoppen. Hij is 'gewoon' Dennis Tyfus.

Bij Tatjana Pieters toont hij slechts een fractie van zijn veelzijdigheid, maar zorgt meteen voor een maximale impact met een vat vol tegenstrijdigheden. De installatie met de videoprojectie van de 'Vlaamse Blokfluiten...' wordt omgeven door wandhoge (340 x 230 cm) blow-ups van frapperende collages.

Dennis Tyfus is hier voor het eerst te gast. Tevoren was hij verbonden aan de galerie van Stella Lohaus in Antwerpen, die echter in maart 2011 de deuren sloot. Het werk van Tyfus paste wonderwel in de nonconformistische koers van Stella Lohaus, die als dochter van beeldhouwer Bernd LOHAUS (1940-2010) en Any DE DECKER de kunst met de paplepel meekreeg. Haar ouders waren de oprichters van de legendarische Antwerpse 'Wide White Space' die tussen 1966 en 1976 één van de meest vooruitstrevende, internationaal gerichte galeries voor hedendaagse kunst in België was, met o.a. Panamarenko en Joseph Beuys. Onlangs kreeg de voormalige galerie overigens nog postuum de Art-Cologne-Preis.

Dennis Tyfus, Leeghoofd (met uitdagende gelaatsuitdrukking), 2012,

geschaalde fotocollage (l)

Dennis Tyfus, Zachte dwang, 2012, geschaalde fotocollage (r)

Dat dus precies Any De Decker en Stella Lohaus in de video van Dennis Tyfus is dan ook geen toeval. De associatie met een schools instrument als de blokfluit zal ons misschien enigszins verwonderen. Moeder en dochter musiceren sinds enige tijd samen en spelen inmiddels klassieke stukken als deze sonate van Händel. Dennis Tyfus filmt hen vanuit een klassieke insteek tegen een achtergrond van ouderwets behangpapier.

Door de verspreide, niet simultane projectie creëert hij tegelijk een klankenkakafonie die (wonderlijk genoeg) zorgt voor 'harmonie' met de gigantische blow-ups tegen de muren. Deze fotocollages (soms met stift bijgetekend) zijn monumentaal, gestructureerd, verrassend, aangrijpend, agressief, absurd, theatraal, intimistisch, kwetsbaar, luid schreeuwend, brullend, maar vooral smekend om aandacht.

Dennis Tyfus is verhuisd naar (de) hand van galerie Tatjana Pieters en dat zullen we geweten hebben.

Spijtig dat de muren bij mij thuis slecht 2,50 meter hoog zijn.

Anne Wenzel en Dennis Tyfus

tot 26 februari 2012

bij Galerie Tatjana Pieters

Nieuwevaart 124

9000 GENT

woensdag tot zondag: 14 - 18 uur

'The December Store' bij Jan Dhaese: kunst voor minder dan 100 Euro

2012-01-26T13:20:00.003+01:00

THE DECEMBER STORE: buy a work of art for under 100 Euro

-------------------------------------------------------------------------------------

Curators: Vanessa Albury, Sörine Anderson, Jan Van Woensel

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Saturday, Jan. 28th from 2-6pm

and Sunday, Jan. 29th from 11am-2pm

Galerie Jan Dhaese, Ajuinlei 15b, 9000 Gent

http://www.jandhaese.be/

Stephanie Leblon

Zonder Titel, 2012

potlood op papier

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Artists: Becca Albee, Tara Fracalossi, Thom Lail, Ricardo Gonzalez, Max Razdow, Jarrod Anderson, Jamie Diamond, Mary Austin Speaker, Stephan Apicella-Hitchcock, John Brooks, Paula McCartney, Stephanie West Pierce, Thale Fastvold, Meredyth Sparks, Willum Geerts, Mila Geisler, Jo-ey Tang, Jeffrey Bowers, Rachel Mason, Kirsten Simonsen, MATERIAL Press, Katy Hamer, Jennifer and Kevin McCoy,... Jesse Bransford, Jeremy Olson, Sonja Engelhardt, Vanessa Albury, Jessica Gispert, Jason Martin, Krista Knapp, David Merrit, Jennie Hagevik Bringaker, Bob Szantyr, Tom Winchester, Brianna Colburn, Carlos Reyes, Sörine Anderson, Hiroshi Sunairi, Nicholaus Typaldos, Jeanne Susplugas, Sacha Eckes, Daniëlle Luingi, William Ploegaert, Thierry Mortier, Eddy Dierckx, Kristof Van Heeschvelde, Pilots & Waves, Noah Becker, Liesbeth Marit, Hans Vercauter, Julie Hecquet, Joris Van de Moortel, Peggy Wauters, Jan Van Woensel, Bert Danckaert, Karin Hanssen, Erica Love, Joaquin Segura, Mira O'Brien, Tamara Dees, Andreas Kopp, Stephanie Leblon, Bas van den Hurk, Stéphanie Yoshiwara, Jennifer De Plu, Koen Delaere, Kari Adelaide, Gery De Smet.

Karin Hanssen

The Borrowed Gaze / Variation GTB

Edition consisting of two postcards presented in a cardboard handmade envelope, 2011 - 2/25

Hahnemühle Sugar Cane Art Paper, 290 g. - Archival pigment print

signed and numbered on the back

Size: framed size 10,5x14,8 cm

The December Store is a pop-up shop of artists’ multiples and affordable small works. We are inspired by Fluxus pop-up stores and the idea that anyone should be able to afford to collect art. The first December Store opened at .NO gallery in the Lower East Side, NYC (December 2011). The second Store will open at Gallery Jan Dhaese in Ghent, Belgium (January 2012).

http://decemberstore.tumblr.com

Intussen loopt ook nog de tentoonstelling van Yves BEAUMONT...
'Landscapes & Dialogues'
Besproken op WATERSCHOENEN...

Karel De Meester met 'A leap of faith' bij Galerie De Ziener

2012-01-25T13:24:00.001+01:00

Karel DE MEESTER (°1955) was één van de eersten die in Galerie De Ziener tentoonstelden. Vanaf 1986 dook hij regelmatig op voor soloshows en was hij vertegenwoordigd in groepstentoonstellingen in de galerie of bij 'Van Stof tot Asse'. Tijdens de meest recente editie van die laatste was hij overigens 'monumentaal' aanwezig met zijn zwarte zuil (Uma moederhuis) in de kapel van het klooster Walfergem. Uma is in de Indische mythologie de godin van de zelfopoffering en de liefde.

India en meditatie zijn basisbegrippen in het leven van Karel De Meester. Sinds jaar en dag is India zijn geestelijke en gedurende grote delen van het jaar ook werkelijke thuis. Karel De Meester (what's in a name) is niet zomaar een meerwaardezoeker, die in India de in onze westerse wereld grotendeels verloren gegane waarden wil terugvinden. Hij is een (levens-) kunstenaar 'pur sang'.

Zijn artistieke discours is de uitdrukking van zijn geestelijke instelling. Als mens staat hij met twee voeten in de wereld, maar tegelijk is hij zich intens bewust van de immense kosmos. De drang naar het 'hogere' en de versmelting met het 'alledaagse' vertalen zich bij hem het duidelijkst in het kruis met gelijke benen. Daarin houden transcendentie en alledaagsheid elkaar perfect in evenwicht.

Maar het menselijke levenspatroon verloopt niet steeds in die perfecte harmonie. Onzekerheid en chaos dringen zich op, ook in de tekeningen van Karel De Meester. Met zwarte verf, inkt, teer, vernis,... creëert hij hier op papier toch een zeer gestructureerd beeld. Door het consequent toepassen van het vierkant als drager voor zijn werken, wordt de chaos ingekapseld en de kruisstructuur extra benadrukt.

Het afbakenen en indelen van de ruimte in twee of meer dimensies is voor Karel De Meester wellicht DE essentie.

In de bespreking van zijn tentoonstelling bij 'Strictly Rabbit' in oktober 2010 probeerde ik die (toen meer-dimensionale) benadering te verduidelijken. Net zoals bij het 'Uma moederhuis' creëerde hij een ruimte binnen de ruimte, met een dialoog tussen beide tot gevolg.

De titel 'A leap of faith' durf ik vertalen als 'een sprong (vol vertrouwen) in het ongewisse'. Anderen noemen het misschien 'geloven in' of 'aanvaarden van' een werkelijkheid die niet te bewijzen valt.

Tot 26 februari 2012

in Galerie De Ziener

Stationsstraat 55

1730 ASSE

vrijdag, zaterdag, zondag: van 15 - 18 uur

P.S.: Vorige jaar heeft Sofie Muller ons reeds dezelfde titel gepresenteerd. Bij haar sculptuur 'A leap of faith' (vlakbij het kasteel van Laarne) is dat het vertrouwen van de 'kinderlijke onschuld'..., maar zoals steeds bij Sofie Muller is er dat 'angeltje' of dat 'addertje onder het gras', waardoor vertrouwen toch steeds bestookt wordt door wantrouwen...

Niets menselijks is ons vreemd !

Mark MANDERS in De Canvasconnectie op CANVAS

2012-01-23T21:27:00.000+01:00

Hebt U gisteren de uitzending over Mark MANDERS in De Canvasconnectie gemist ?

Morgen, dinsdag 24 januari om 23.40 krijgt U nog een kans.

Kijk alvast voor de trailer op:

http://cultuur.canvas.be/de-canvasconnectie/de-canvasconnectie-%e2%80%93-afl-2-mark-manders/

En lees de bespreking in WATERSCHOENEN van zijn tentoonstelling in het SMAK in 2008-2009

Mekhitar Garabedian in het SMAK

2012-01-21T19:42:00.005+01:00

Without even leaving, we are already no longer there

is de eerste museale solotentoonstelling voor de Belgisch-Syrische kunstenaar Mekhitar Garabedian (°1977). Binnen zijn oeuvre bevraagt Mekhitar Garabedian zijn eigen identiteit en zijn plaats in een door migratie gevormde en vervormde wereld. Een complex gegeven, zo blijkt, als je weet dat de kunstenaar geboren werd in Aleppo (Syrië), hoofdzakelijk opgroeide in Beirut (Libanon) en grootouders met Armeense roots heeft.

Video 'MG', 2006

Je est un autre

In de video MG (2006) toont de kunstenaar zichzelf voor de spiegel terwijl hij zijn naam afwisselend uitspreekt in het Nederlands en het Armeens: "Mekhitar Garabedian, Mekhitar Garabedian, Mekhitar Garabedian, Mekhitar Garabedian, Mekhitar Garabedian, Mekhitar Garabedian, Mekhitar Garabedian, Mekhitar Garabedian, Mekhitar Garabedian, Mekhitar Garabedian, … " Wie ben ik?

"Ik is een ander", om het met de woorden van Arthur Rimbaud te zeggen. Taal, naam en identiteit zijn in het oeuvre van Mekhitar Garabedian onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zo ook een reeks Armeense woorden die de kunstenaar fonetisch neerschreef op één van de muren van het museum. Hiermee reflecteert hij over de fragiele positie van de (moeder)taal na migratie en speelt met gegevens als herinnering en geheugen. Sporen van verscheurde identiteit en onthechting ook in de neoninstallatie...

'Les mots des autres' (2011):

Ne parler qu'avec les mots des autres, c'est ce que je voudrais.

Ce doit être ça, la liberté.

Neoninstallatie 'Les mots et les autres', 2011

uit de fotoreeks 'Intimacy...' (gerealiseerd 2008 tot nu door Céline Butaye)

Subtieler maar even confronterend is een reeks foto's (gerealiseerd door Céline Butaye) die de kunstenaar in bed toont. 9 beelden, gefotografeerd over een periode van 9 jaar, op verschillende plekken, in verschillende ruimtes en verschillende bedden met alleen de slapende kunstenaar en zijn kamer als referentiepunt. Een intieme momentopname. De titel van deze fotoreeks ontleende de kunstenaar aan een gedicht van Susan Cianciolo:

Intimacy is being angry and it doesn't relate to anything or anyone

because no one is inside of you with your language to understand.

uit de fotoreeks 'Intimacy...' (gerealiseerd van 2008 tot nu door Céline Butaye)

Mekhitar Garabedian is een verzamelaar. Van herinneringen en sporen. Zijn werk verwijst behalve naar literatuur, muziek en filosofie ook naar dat van andere beeldende kunstenaars. Hij citeert en reproduceert om zijn eigen identiteit vorm te geven en te bevragen. Telkens opnieuw. Here is always somewhere else.

beeld uit de tentoonstelling in het SMAK met o.a. de 'Library'

en 5 lichtbakken met foto's van Beirut.

Without even leaving, we are already no longer there. Mekhitar Garabedian, kunstenaar in diaspora. Nog tot en met 26 februari (dagelijks van 10 tot 18u, behalve op maandag) in het S.M.A.K., Citadelpark, 9000 Gent. Info: www.smak.be

(c) Veerle De Saeger voor Waterschoenen

Frank Van Hiel en Luc Gobyn bij Galerie c. de vos in Aalst

2012-01-18T16:33:00.003+01:00

Een duotentoonstelling met uiteenlopende disciplines is geen unicum in galerie c. de vos.

Sinds vorige zondag mag Frank VAN HIEL met zijn abstracte 'raakvlakken' de benedenverdieping voor zijn rekening nemen, terwijl Luc GOBYN op de bovenverdieping zijn meest recente film voorstelt.

Als nieuwkomer in deze galerie past Frank VAN HIEL volkomen in de persoonlijke schilderkunstige voorkeur van de galeriste: in essentie een zuivere abstractie op basis van monochrome, sterk afgelijnde vlakken in een primair kleurenpalet... maar toch is er meer aan de hand.

Een paar jaar geleden zag ik Frank Van Hiel voor het eerst opduiken. De kennismaking met zijn sobere, maar uitgebalanceerde tekeningen en schilderijen in enkele groepstentoonstellingen zorgde (niet alleen bij mij) meteen voor een positieve reactie. In dit verband verwijs ik graag naar de tentoonstelling 'Werken in gesprek' bij Villa De Olmen in Wieze. Ook vorig jaar, bij 'Een groep' in De Ziener te Asse, wist hij mij stevig te bekoren.

Zijn huidige soloshow biedt uiteraard een veel uitgebreider beeld van zijn artistiek vocabularium en dito grammatica. Om te beginnen presenteert hij een grote diversiteit inzake gebruikte materialen. Klassiek schildersdoek wordt afgewisseld met recuperatiehout, oude lijsten, papier, oude boekkaften,...

In combinatie met zijn nochtans strakke beeldtaal zorgt dat voor een 'warme' abstractie met een bijzonder hoog poëtisch gehalte.

Meteen in de eerste kamer zie je links die opvallende lijst in wit en rood met daarin een in zwart papier uitgesneden (abstracte) figuur met menselijke trekken. Frank Van Hiel vond deze lijst met een foto van twee mensen. Op basis van de foto creëerde hij, door een aantal punten te verbinden, de basis voor zijn eigen 'figuur'. Het rood van de lijst zie je later terugkeren in enkele van zijn schilderijen.

Hoe strak zijn lijnen en vlakken ook mogen geschilderd zijn, toch dragen ze steeds die ambachtelijke toets van de schilder.

In de kamer met de lichtkoepel wijs ik U graag op twee (in mijn ogen) opmerkelijke werken, waarin mat zwart een belangrijke rol speelt. (Is het toeval dat ik net nu over Malevitsj aan het lezen ben?)

Het eerste werk is het deels beschilderde object van de eerste foto in dit artikel (Van Hiel gebruikt geen titels voor zijn werken). Het is in al zijn ogenschijnlijke eenvoud gewoon perfect.

Het tweede (zie foto hierboven) combineert het volle, warme licht van het geel met het streng afgelijnde, lichtverslindende zwart tegen een ondergrond (een oude boekkaft) die een stuk geschiedenis etaleert.

Het verwondert me dan ook niet dat Frank Van Hiel ook al eens te gast was in Huize St. Bonaventura, waar we zopas nog het 'geschiedenis-ademend' werk van Paul Bourgeois zagen.

Bovendien lijkt het me geen toeval dat ik in het werk van Van Hiel ook de artistieke geest van Mario De Brabandere ontwaar. Als zijn voormalige leraar heeft De Brabandere hier overigens mee voor de accrochage gezorgd.

Achtergrondgeluiden en muziek lokken ons naar de bovenverdieping.

Filmmaker Luc GOBYN was hier in mei-juni 2009 ook al te gast met een filmproject rond 'stierengevechten'.

Still uit film 'GRAND PALAIS deuxmilledix', (c) Luc Gobyn, 2011

Dit keer heeft hij de zolder omgetoverd to projectieruimte voor zijn kortfilm 'GRAND PALAIS deuxmilledix' (2011). Daarin wordt de opmerkelijke architectuur van het Parijse Grand Palais getoetst aan het prestigieuze wereldkampioenschap schermen dat daar in november 2010 georganiseerd werd. (Gobyn is zelf een fervent beoefenaar van deze sport).

Het gigantische Grand Palais, gelegen tussen de Seine en de Avenue des Champs-Elysées werd tussen 1897 en 1900 gebouwd naar aanleiding van de wereldtentoonstelling in 1900. Het combineert klassieke stenen gevels met een opmerkelijke dakconstructie in staal en glas, in de geest van de art nouveau. De Eiffeltoren was er in 1889 gekomen.

Op de site www.grandpalais.fr kan je een virtueel bezoek brengen aan de lege tentoonstellings- en evenementenhal.

Voor zijn film vertrekt Luc Gobyn van hetzelfde uitgangspunt. Zijn scenario concentreert zich in één tekening (te zien in de tentoonstelling). De verdere interpretatie (zijn draaiboek) met getekende regieaanwijzingen presenteert hij in een glazen kast.

Still uit film 'GRAND PALAIS deuxmilledix', (c) Luc Gobyn, 2011

De film (13'30") is uiteraard het resultaat van ettelijke uren opname en een gedisciplineerde montage.

Na een strakke start tegen een vage achtergrond van de stad, krijg je een aantal panoramische beelden van de dakconstructie vanuit kikvorsperspectief. Door de ophanging van een gigantisch doek in de grote koepel ontstaat een soort dubbele constructie, waarbij het doek als een lichtfilter fungeert. Voor het filmisch oog van Luc Gobyn levert dat ook schitterende contrasten op tussen het vlakken- en lijnenspel.

Vreemd genoeg zorgt dat in het begin van de film voor enkele (onbedoelde) rechtstreekse paralellen met de abstracte vormentaal van Frank Van Hiel in de galerie beneden.

In de film krijgen het gebouw (het dak) en de activiteit met de betrokken sporters afwisselend een rol als acteur en achtergrond of decor.

Als acteur toont het glazen dak zich quasi uitsluitend in al zijn sensuele rondingen, bovendien perfect ondersteund door de klankband met ondermeer de schitterende zangpartij van Azam Ali.

Wanneer het schermgebeuren de hoofrol overneemt, worden uit diezelfde dakconstructie vooral de strakke, rechtlijnige delen als achtergrond gebruikt.

Still uit film 'GRAND PALAIS deuxmilledix', (c) Luc Gobyn, 2011

Al dan niet gemaskerde schermers, officials, trainers,... tonen in diverse close-ups hun opperste concentratie. Zwart-wit en kleur, schermers en gebouw wedijveren met elkaar in een afwisseling van 'stills' en afwachtende beweging.

Hier herken ik dezelfde benadering als in zijn 'Spaanse' film van 2009, maar in tegenstelling tot toen (waar de film stopte vóór het stierengevecht) barst hier de kamp tussen verschillende schermers plots los om te resulteren in de VREUGDE van de overwinning. Een overwinningsroes die in werkelijkheid slechts tien seconden duurde, wordt hier vertraagd en speelt zich in STILTE af. De beelden spreken voor zich.

Still uit film 'GRAND PALAIS deuxmilledix', (c) Luc Gobyn, 2011

Eindigen gebeurt in een omgekeerde filmische beweging met een nachtelijk vogelperspectief op het dak van het Grand Palais en de Champs-Elysées. De eindgeneriek loopt dan weer tegen de sobere rechtlijnigheid van de verticale raamstructuur.

In dezelfde ruimte projecteert Gobyn ook een opname van de film met 'live' muzikale begeleiding.

De DVD 'GRAND PALAIS deuxmilledix' is verkrijgbaar in de galerie. Voor de trailer kunt U alvast een kijkje nemen op YOUTUBE.

Tot 18 februari 2012

in galerie c. de vos

Oude Gentbaan 295 - 297

9300 AALST

vrijdag - zaterdag: 14 - 18 uur

zondag: 10.30 - 13.30 uur

Yves Beaumont met 'Landscapes & dialogues' bij Galerie Jan Dhaese

2012-01-14T11:50:00.001+01:00

Toen ik vorige zondag bij Galerie Jan Dhaese aankwam voor de vernissage van Yves Beaumont, was het nog even vóór het officiële openingsuur. Dat doe ik graag zo omdat ik dan zeker de kans krijg om de werken echt goed te zien. Wat later is de ruimte gevuld met mensen en dan treedt vooral het sociale aspect van een vernissage op de voorgrond. Uiteraard is ook dat belangrijk, maar het werk zelf blijft toch de kern van het gebeuren.

Zaalzicht Galerie Jan Dhaese met werk van Yves Beaumont

Het beeldend werk van Yves Beaumont is een en al verstilling, maar straalt ook een grote onderhuidse intensiteit uit. Zijn onderwerpen zijn onuitputtelijk aan 'het' landschap ontleend, maar hij weet ze met zuiver picturale middelen aan de alledaagsheid te onttrekken. Daardoor verheft hij zijn werk en zijn positie als kunstenaar 'boven het maaiveld'.

Yves Beaumont, Woods, 2012

Toch deinst hij er niet voor terug om ook zijn uitgangspunten te tonen. De twee kleine houtskooltekeningen (overigens meest recente werken in deze show) die je hier meteen bij het binnenkomen begroeten, stralen tegelijk een ontwapenende eenvoud, een groot mysterie en een innemende romantiek uit. Voor Yves Beaumont is het de manier om zijn 'verknochtheid' aan de klassieke onderwerpen, technieken en benaderingen te uiten.

Bij zijn tentoonstelling van twee jaar geleden in deze galerie gebruikte ik in verband met zijn werk ook al een archaïsch woord: 'doorwrocht'.

Als beeldend kunstenaar moet hij het niet hebben van theoretische beschouwingen, maar van het niet aflatende, gestructureerde werken in zijn atelier. In die zin is hij een klassieke kunstenaar.

Yves Beaumont, Invierno, 2008-2009

Meer dan ooit staat hij op een breuklijn in zijn composities. Zijn landschappen zoeken steeds meer de grensgebieden op. 'Coastal landscape' laat twee oppervlakken versmelten via een schuin oplopende lijn (een golfbreker?). 'Noordland' gaat voor de quasi onmetelijkheid van de (uiteindelijk toch beperkende) ruimte. Het grote schilderij 'Invierno' (2008-2009) was wellicht de voorbode, die zelfs al een stap verder ging en nog slechts een klein detail de linker zijkant van het bijna monochrome doek liet beïnvloeden.

Zijn 'oude' landschappen zijn nu onderdeel geworden van een groter geheel, dat (nog) abstracter wordt. Toch blijft hij ontegensprekelijk een man van het mentale landschap, waarin hoe langer hoe meer het volle licht zijn intrede doet.

Tot 19 februari 2012

bij Galerie Jan Dhaese

Ajuinlei 15B

9000 GENT

donderdag t.e.m. zaterdag: 14 - 18 uur

zondag: 11 - 14 uur

www.jandhaese.be

www.yvesbeaumont.be

Intermezzo in Galerie Tatjana Pieters

2012-01-12T21:40:00.000+01:00

New Year's drink, finissage en artist talk (Damien De Lepeleire, Bart De Clercq, Tamara Van San)

vorige zondag...

Bespreking van de tentoonstelling

Damien De Lepeleire, Sraboutcha, 2004 (inkt en waterverf op papier)

'Protect me from what I want'... Damien De Lepeleire

Poëtische perforaties van Paul Bourgeois in Huize St. Bonaventura te Gent

2012-01-11T15:13:00.005+01:00

Nee, U bent niet in een stripalbum van Suske en Wiske terechtgekomen. Maar de alliteratie in bovenstaande titel kon ik bezwaarlijk achterwege laten na het bezoek aan de tentoonstelling van Paul BOURGEOIS (°1941) in de artistieke oase van Christine Adam.

Huize St. Bonaventura is een plek waar kunst en gastvrijheid centraal staan.

Na een loopbaan in het kunstonderwijs (Sint-Lucas Gent) heeft kunsthistorica Christine Adam vanaf 2006 in haar vroegere bureau-bibliotheek "een ontmoetingsruimte voor artiesten en kunstminnende mensen gecreëerd die terzelfdertijd tentoonstellingsruimte wil zijn".

Sindsdien nodigt zij er, volgens haar eigen artistieke uitgangspunten en op het ritme van de seizoenen, kunstenaars uit die hier 'groots klein werk' tonen dat balanceert op de grens tussen uitgepuurde figuratie en evenwichtige abstractie.

Zaalzicht Huize St. Bonaventura (c) Paul Bourgeois

Dat ze in de lente van 2006 gestart is met Dan Van Severen (1927-2009) hoeft ons dan ook niet te verbazen. Jaar na jaar is ze op de ingeslagen weg verdergegaan. Ik citeer slechts enkele kunstenaars die ook in Waterschoenen (sommige meermaals) aan bod kwamen: Nicoline Van Stapele, Paul Gees, Luc Claus, Mario De Brabandere, Etienne Van Doorslaer, Frank Van Hiel, Wim Nival,...

Met de komst van Paul BOURGEOIS leg ik vooral de link naar Mario De Brabandere in de bovenstaande rij en kan ik bovendien niet nalaten te denken aan de kleine assemblages van Camiel Van Breedam.

Toch is Paul Bourgeois onmiskenbaar zichzelf.

De schijnbaar minimale behandeling van 'banale' materialen die hij hier toont, is een artistieke benadering die mij bijzonder nauw aan het hart ligt. Karton, papier, bladlood, zink, linnen, gelakt behangpapier, oude boekjes, afgescheurde affiches,... hebben allemaal al minstens een paar levens achter de rug vooraleer de kunstenaar ze in zijn grotendeels tweedimensionale, minimale assemblages als 'grondstof' gebruikt.

Hij werkt tegelijk met het oog van een schilder (tenslotte is hij ooit in de afdeling Schilderkunst van het Hoger Instituut Sint-Lucas te Brussel opgeleid), maar weet ook op een perfecte, sculpturale manier de verschillende volumes (of vlakken) tegenover elkaar af te wegen. Bovendien schuilt in hem tegelijk de archeoloog, die op zoek gaat naar 'historische' voorwerpen en materialen om een stuk verleden te vrijwaren en te verklaren met het oog op een nieuwe toekomst.

Maar er is meer in dit werk. Wie nog dichterbij kijkt, ontdekt de 'poëtische perforaties' die telkens terugkeren. Het lijkt wel of Paul Bourgeois in een soort blindenschrift een aantal 'teksten' toevoegt. De minimale perforaties zijn blijkbaar telkens vanaf de achterkant stuk voor stuk met een els of spijker gemaakt. Het ambachtelijke aspect is hier een onmiskenbare troef. De oppervlaktewerking in een opeenvolging van puntjes (of gaatjes) in horizontale lijnen boven elkaar, zorgt voor een levendige, maar sterk gestructureerde bladspiegel.

In verband met dit werk is het woord 'gelaagdheid' meer dan ooit op zijn plaats. Bovendien laat de kunstenaar onze interpretatie volkomen vrij. Hij zadelt ons welbewust niet op met beperkende titels. Elk werk draagt simpelweg de initialen PB, gevolgd door een nummer.

'Die Gedanken sind frei'

De tentoonstelling loopt nog tot 22 januari 2012

Huize St. Bonaventura

Provenierstersstraat 51

9000 GENT

zaterdag: 15 - 19 uur

zondag: 11 - 19 uur

(Huize Bonaventura is gelegen in het voormalige begijnhof Sint-Elisabeth in de buurt van het Rabot)

http://bonaventura.be

Elk werkjaar wordt afgesloten met de voorstelling van een bibliofiele uitgave.

Op 29 januari (11 - 19 uur) volgt de voorstelling van het zesde boek ..... 'VIER', met citaten en originele creaties van Marc Angeli, Alex Michels, Dave Meijer en Paul Bourgeois, die het voorbije tentoonstellingsseizoen aan bod kwamen. Ook in het weekend van 4 (15 - 19 uur) en 5 februari (11 - 19 uur) is er nog kans om het boek en de beperkte tentoonstelling van de 4 betrokken kunstenaars te bekijken.

De komende lente kondigt nieuwe artistieke geluiden aan...

WUNDERKAMMER, hedendaags curiositeitenkabinet in de Brusselse 'Botanique'

2012-01-06T13:42:00.008+01:00

Vreemde vogels dezer dagen in de Botanique in Brussel.

De expo-ruimte van het Museum op het gelijkvloers werd letterlijk omgetoverd tot een laboratorium met werken van een twintigtal hedendaagse (Belgische) kunstenaars. Op het eerste zicht een zootje ongeregeld bij elkaar: opgezette dieren, getatoeëerde schedels, met draden omwikkelde mensenbeenderen, afschraapsels van de hoorn van de eenhoorn, bizarre vlinders en insecten, monsters en creaturen. Een exotische verzameling fantasia, zeg maar, in een donkere kamer verlicht met glazen kroonluchters.

Roberto Kusterle, een beetje mens een beetje vis (foto)

De eerste werken die je als bezoeker te zien krijgt, zijn een reeks zwart-wit foto's van Roberto Kusterle die een bevreemdende metamorfose tussen mens en natuur evoceren. Beelden van hybride mythische wezens, een beetje mens, een beetje vis, een beetje vogel, een beetje octopus, een beetje insect. In de grote zaal ontpopt zich plots een exuberante wereld van kunst en curiosa. Een wonderkamer.

Ulrike Bolenz, fillebellules (foto VDS)

Bijzonder zijn de getormenteerde aardcreaturen van Alexandra Leyre Mein, de vermonsterde en gemineraliseerde heiligen en bengelen van Sofi Van Saltbommel en de goddelijke mislukkingen van Vincent Solheid. Ontwapenend zijn de met militaire insignes getooide vlinders van Pascal Bernier, net als zijn opgezette, verbonden accidents de chasse en de feeërieke, licht-erotische fillebellules van Ulrike Bolenz. William Sweetlove's Noah dierenkoppeltjes en Éric Croes zeemonsters zijn kitscherige miniatuurwondertjes. Top of the bill is ongetwijfeld Jan Fabre's Skull of de verbeelding van de jaloezie: een doodskop van groene juweelkevers, met een opgezette papagaai in de mond. Hoe wreed kan schoonheid zijn?

William Sweetlove, red warthogs on the beach (foto VDS)

Jan Fabre, skull

Net op het hoogtepunt van deze fantastische kunsttrip, herinnert Wim Delvoye ons aan onze sterfelijkheid met Verrot lichaam en zijn ketens in glas-in-lood.

"Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren"

Beeld uit de tentoonstelling met o.a. Wim Delvoye's lood-in-glas

Een Wunderkammer met hedendaagse accenten. Bewonderenswaardig, nog tot en met 29 januari, from dusk till dawn.

Beeld uit de tentoonstelling met o.a. Wim Delvoye's lood-in-glas

Expo Wunderkammer. Hedendaags curiositeitencabinet, van woensdag tot zondag 12 tot 20u in Botanique, Koningsstraat 236, Brussel. Met werken van: Pascal Bernier, Ulrike Bolenz, Charley Case, Éric Croes, Wim Delvoye, Laurence Dervaux, Olivia Droeshaut en Yves Dethier, Jacques Dujardin, Jan Fabre, Alessandro Filippini, Manu Geerinck, Roberto Kusterle, Alexandra Leyre Mein, Jean-Luc Moerman, Michel Mouffe, Vincent Solheid, William Sweetlove, Bénédicte van Caloen en Patrick van Roy, Sofi van Saltbommel.

Kennismaking met Tamara Van San naar aanleiding van een atelierbezoek

2012-01-02T11:30:00.006+01:00

Midden 2006 verhuisde ik van mijn dorp A naar mijn huidige woonplaats Aa. Op datzelfde ogenblik studeerde Tamara VAN SAN af in Sint-Lucas te Antwerpen. De voorbije vijf jaar zette ze een opmerkelijk origineel oeuvre neer en volgde ze een uitgebalanceerd maar ambitieus tentoonstellingsparcours.

Sinds maart 2011 woont en werkt ze in het dorp A, dat ik in 2006 verliet.

In februari 2010 dook Tamara VAN SAN (°1982) voor het eerst op in 'WATERSCHOENEN', naar aanleiding van de groepstentoonstelling 'Chipka' in Kunstencentrum Netwerk te Aalst. Daar pakte ze toen onder andere uit met een verrassend felroze, lichte, expanderende sculptuur: 'The wandering tuba method'. In diezelfde periode maakte ze met een gelijkaardige en gelijknamige 'zwevende' sculptuur haar opwachting in de moeilijke, hoge en smalle 'Kunst NU' ruimte van het Gentse SMAK.

Tamara Van San: The wandering tuba method, 2010 (Netwerk Aalst)

In de beide sculpturen zijn vorm, kleur, licht en 'beweeglijkheid' de basiselementen. De materialen waarmee Van San hier werkt, zijn van een verbazende eenvoud: met polyurethaanschuim gevulde nylonkousen hangen om en rond betonijzers, die op hun beurt aan haken op de muren of het plafond bevestigd zijn. 'The wandering tuba method' is zowel het resultaat als de methode om het werk te creëren.

Bij 'wandering' verwijst het verklarend woordenboek naar 'to wander' (= move about without a definite destination or purpose - noem het gerust 'flaneren'), terwijl ik bij 'tuba' zowel aan het muziekinstrument als aan 'tube' in de betekenis van pijp, leiding,... denk.

Haar grote sculpturen zoals deze laat ze in quasi eindeloze vormen door de ruimte wandelen. Ze maakt in dit verband wel eens de vergelijking met muziek en meer bepaald met jazz. Zelf durf ik die muzikale link doortrekken naar de minimale en zelfs de meer melodieuze experimenten van iemand als Wim Mertens. Vergelijk het eventueel ook met populaire muziek, waarvan je de tekst van de liedjes niet begrijpt of zelfs niet opmerkt, maar meedrijft op de golven van de melodie.

Bovendien schiet mij een uiterst klassieke poëtische verwijzing te binnen met het gedicht 'The Daffodils' of 'I wandered lonely as a cloud' (begin 19de eeuw) van William Wordsworth. Net zoals in de opeenvolgende strofen bij het gedicht van Wordsworth kan je bij deze sculpturen een gradatie in de (kijk)ervaring bereiken, van verrassing over verkenning naar blijvende herinnering.

Tamara Van San: The wandering tuba method, 2011 (SMAK Gent)

Wie op zoek is naar klassieke sculpturen, is bij Tamara Van San nochtans niet op het juiste adres, maar wie bereid is mee te stappen in beelden die tegelijk authenticiteit en autoriteit inhouden, mag gerust zijn: dit worden klassiekers. Ze staan meteen op je netvlies gebrand, intrigeren, laten je niet meer los, werken 'verslavend'. Het beeldend werk van Tamara Van San is, door zijn uitgesproken karakter, misschien wel van die aard dat je voor of tegen bent, maar het laat je hoe dan ook niet onberoerd.

Haar sculpturen gaan in wezen over vormen op zich en de manier waarop ze door materiaalkeuze en technische verwerking tot die vormen komt. Die vormen worden grotendeels ingekapseld en in toom gehouden door een 'huid', maar er is ook ruimte voor onvoorziene 'ontsnappingen'.

Mogelijke associaties ontstaan (of 'vormen' zich) pas achteraf in de hoofden van de toeschouwer. Haar doel is "iets te maken waarin anderen iets kunnen zien", zonder de toeschouwer bewust in een richting te duwen. Titels geven een aanzet, maar willen geenszins de denkruimte beperken.

Tamara Van San: The Motley Crew, 2010 (Middelheim Antwerpen)

(vooraan rechts: Albert Szukalski: Dialoog, 1974)

Begin 2010 stond een andere grote, kleurrijke sculptuur (The Motley Crew) van Tamara Van San vlakbij het Braempaviljoen in het Antwerpse Middelheimmuseum. Ik was in het museum voor de tentoonstelling 'Fragiel' toen ik het ontdekte.

'The Motley Crew' staat als betekenis voor een gediversifieerde, ongedisciplineerde groep. De uitdrukking wordt dikwijls in verband met een groep piraten gebruikt. Verder verwijst het woord 'motley' naar een kledingstuk vervaardigd in twee of meer kleuren.

Deze hangende sculptuur draagt de beide betekenissen mee. Toch is ze in vergelijking met 'The wandering tuba method' vrij statisch, doordat ze aan één punt opgehangen is. Haal dit werk van zijn statief en laat het uitwaaieren tot een gigantische wandelsculptuur in het park of in het Braempaviljoen. Maar ja, tussen droom en daad staan wetten in de weg (en in dit geval veeleer) praktische bezwaren, zoals Willem Elsschot het in 1923 reeds zo kernachtig (en in een totaal ander verband) uitdrukte. Alhoewel ?

Toen ik afgelopen zomer in Venetië het Palazzo Grassi bezocht en in de collectie van Pinault het gigantische, kleurrijke werk 'Contaminação' (2008) van de Portugese kunstenares Joana Vasconcelos de hele traphal zag innemen, dacht ik onvermijdelijk aan Tamara Van San. De kleurrijke kronkelingen van Vasconcelos zijn echter veel maniëristischer dan de eruptieve minimalistische benadering van Van San, die vooral de vorm in toom houdt, maar toch ook ruimte laat voor impulsieve erupties van materie.

Tamara Van San: werken in atelier, 2011

Net op het moment dat je denkt vat te krijgen op de beeldentaal van deze kunstenares, duikt er weer een nieuwe vorm, een nieuwe benadering op. Ik probeer een aantal constantes vast te stellen.

Haar grote werken fungeren als in de kamer of de open ruimte expanderende vormen, terwijl haar kleine sculpturen veeleer 'objecten' op zich zijn, deels in zichzelf gekeerd, maar soms ook met een expansieve drang. (Tussenin situeer ik de draadsculpturen, waarover straks meer.)

Een tweede vaststelling is het uitbundig kleurgebruik.

Ze laat zich in haar nog jonge oeuvre niet in één vakje stoppen, staat voortdurend open voor nieuw vormelijk en technisch experiment, maar toont toch telkens een heel eigen artistiek gezicht.

In de kleine werken is de veelzijdigheid bijzonder groot. Nu eens plooien ze zich op zichzelf terug, een andere keer tarten ze de wetten van de zwaartekracht, terwijl ze er in een volgend werk geheel aan toegeven. Keramiek lijkt na een perfecte opbouw plots 'vernield' tot wat uiteindelijk in een boeiende vorm uitmondt.

Tamara Van San: presentatie Xanadu, 2010 (SMAK Gent)

Naar aanleiding van de tentoonstelling 'XANADU' in het SMAK werkte Tamara Van San samen met curator Hans Theys aan de opstelling en leverde zelf bijdragen in de vorm van enkele wandsculpturen, die blijk gaven van een ongekende frisheid en een 'heruitvinding van de beeldhouwkunst'. Opvallen en standhouden in het gezelschap van kleppers als Panamarenko, Marcel Broodthaers, Joseph Beuys en Bruce Nauman leek ons overigens al een prestatie op zich.

Tamara Van San in 'La part des anges' (Villa De Olmen - Wieze)

In mei 2011 verscheen Tamara Van San eindelijk weer in 'Waterschoenen'. In de door Reniere&Depla schitterend geregisseerde groepstentoonstelling 'La part des anges' in Villa De Olmen te Wieze, toonde ze enkele opmerkelijke wandsculpturen.

Tamara Van San: Ketchup Overdrive, 2011 (WATOU)

Tijdens de zomer van 2011 maakte ze een ge(s)laagde installatie in het huisje 'De rode hoed' in Watou.

Toen ik begin december in Galerie Tatjana Pieters binnenkwam, waande ik me meteen weer in Watou, dankzij de in situ gerealiseerde hangende draad- en gipssculptuur hoog in de nok van de galerie. Maar ook haar kleine sculpturen (van minimaal tot eruptief) hielden me bij de les.

De draadsculpturen, waarvan het betonijzer in 'The wandering tuba method' en 'The Motley Crew' als drager of geleider fungeerde, zijn nu volwaardige, ruimte-omschrijvende beeldhouwwerken geworden. Haar 'Mandorla' bij Galerie Tatjana Pieters is een voorbeeld van de schijnbaar achteloze manier waarop ze in één vloeiende beweging een evenwicht creëert tussen vorm en omgeving.

Een vorm als deze kan perfect op zichzelf staan: vorm als middel en als doel. Het toekennen van een titel kan voor de toeschouwers een aanzet tot verdere bedenkingen zijn.

Zelf stond ik bij de 'Mandorla' in gedachten al snel op de heuvel van Vézelay in Bourgondië en stapte de Madeleinebasiliek in met haar gebeeldhouwde bijbel voor het gewone volk.

Tamara Van San: werken in atelier, 2011

Tamara Van San laat zich niet vastpinnen op één werkmethode en ze is als beeldhouwer duidelijk niet bang haar handen vuil te maken: gips, textiel, verf, kunststof, ijzer, klei, glazuur,... zijn uitdrukkingsmiddelen die ze graag gebruikt. In 2012 gaat ze zich in Nederland verder toeleggen op keramische technieken. Ik ben benieuwd naar de resultaten.

Voor een eerstvolgende ontmoeting met haar werk kunt U alvast vanaf 22 januari 2012 naar Galerie EL in Welle (Groepstentoonstelling 'A Whitsun Wedding').

'Alles' wat U verder over Tamara Van San wilde weten, maar nooit hebt durven vragen, staat...

HIER !

'WATERSCHOENEN' IS KLAAR VOOR EEN NIEUW KUNSTJAAR

2011-12-29T17:14:00.001+01:00

OVERZICHT 2011 en WENSEN VOOR EEN SCHITTEREND KUNSTJAAR 2012

2011-12-26T09:00:00.003+01:00

WATERSCHOENEN nam U in 2011 mee naar...

THIS ARTWORK INSIDE (YOU)...; GENT, Smak: Bart Kouba; STROMBEEK, Cultureel Centrum: X Highway to Reflection, Luc Binst & Co; AALST, Galerie c. de vos: Wim De Maat & Nicoline Van Stapele; WELLE, Galerie EL: Christian van Haesendonck; ANTWERPEN, Galerie Annie Gentils: Els Vanden Meersch; ANTWERPEN, Galerie Tim Van Laere: Adrian Ghenie; ANTWERPEN, Galerie Van De Weghe: Lucas Devriendt; ANTWERPEN, Galerie Van Der Mieden: Arpaïs Du Bois; AALST, Gaanderij Academie: En ze werd kleiner en kleiner; ASPELARE/BACHTE-MARIA-LEERNE, Atelierbezoek: Stijn Ank; GENT, a154: Bruno Roels; ASSE, Galerie De Ziener: Stefaan Vermuyten; WELLE, Galerie EL: Jo De Smedt; AALST, Netwerk: The '-scape' in escape; DESTELBERGEN, Galerie Mie Lefever: Sergiu Toma; GENT, Strictly Rabbit: Oshin Albrecht, Melissa Mabesoone, Erin Helsen; WETTEREN, Loods 12: Raphaël Buedts; GENT, Galerie Jan Dhaese: Stéphanie Leblon; GENT, Atelierbezoek: Ann Decaestecker; AALST, Galerie c. de vos: Pascal De Pauw; GENT, Kunstbib UGent: Stil Weerbarstig Abstract; GENT, Smak: Een eigen huis voor Marcel Broodthaers; Smak: Michael Sailstorfer; ASSE, Galerie budA: Frantz Absalon; GENT, Galerie De Buck: Ann Decaestecker, Paya Germonprez, Stefaan Van Biesen; KALKEN, In den Bouw: Bart Baele; AALST: Een gevelkunstwerk van Loek Grootjans; GENT, Atelierbezoek: Sarah Eechaut; OOSTENDE, Mu.ZEE: Jean Brusselmans; GENT, Atelierbezoek: Sofie Muller; WIEZE, Villa De Olmen: La part des anges; ASSE, Galerie De Ziener: Een groep;

KALKEN, Artspotter: Impression soleil entrant; GENT, Artspotter: Artistieke verzekering in het HISK; KALKEN, In den Bouw: Tom Jooris; GENT, Galerie De Buck: Tomas Lahoda; GENT, HISK: Open Studio's; GENT, a154: voorstelling SNOR fotomagazine; GENT, a154: Sarah Eechaut; AALST, Galerie c. de vos: Ignace De Vos; AALST, Stedelijk Museum 't Gasthuys: De Saedeleer revisited; GENT, Galerie Jan Colle: Afstudeerproject Fotokunst Sint-Lucas; AALST, Belfort: Gilles Van Schuylenbergh; KALKEN: In den Bouw: Stief Desmet; Artspotter: Je pense donc je suis...; OOSTENDE, Atelierbezoek: Yves Velter; AALST, Belfort: Danny Cobbaut, Mia Doms, WAF, Mattis Van Schuylenbergh, Philippe Wullaert; GENT, Galerie Jan Dhaese: By invitation only (dominiq v.d. wall, Javier Català, Carrie Pollack, Jimmy Naessens, Annemie Augustijns, Tinka Pittoors, Christophe Malfiet, Nikolaas Demoen, Dirk Leroux, Kobe De Peuter); ELINGEN, 6b Gallery: Friends (Alain Biltereyst, Hugo Meert, Dominique Van Gilbergen, Frederic Van Hoof, P.B. Van Rossem) (*VDS); GENT: Afstudeerproject Maaike Leyn; VENETIE, Biënnale 2011: Giardini 1 & 2; WATOU: Tussen taal en beeld; VENETIE, Biënnale 2011: Arsenale; ANTWERPEN, MX7: No maps for these territories; ANTWERPEN, Coffee & Vinyl: Music in your eyes; ANTWERPEN, Fotomuseum: Elke Andreas Boon, Elinor Carucci, Alexandra Cool; OOSTENDE, Salon Blanc: Bert Heytens; KEMZEKE, Verbeke Foundation: ELT Mesens retrospectieve; KALKEN, In den Bouw: Marjan Verschraegen; ASSE: Van Stof tot Asse 2011 (*VDS); OOSTDUINKERKE, Visserijmuseum: Zeerotica (*VDS); ZWALM: Kunst & Zwalm 2011; ENAME: Ename Actueel Sediment; BRUSSEL, CLJP Originals: Wim Lots (*VDS); AALST, Galerie c. de vos: UCAD, Dirk Boes; LAARNE: Bart Baele versus collectie Museum Guislain; ASSE; Van Stof tot Asse 2011, een fotografische wandeling; WETTEREN: De Lading (1); MOSKOU, Biënnale: Maaike Leyn, Debby Huysmans, Annouk Theys; FACEBOOK: Contemporary Women Artists in Belgium (CWAB); AALST, Stedelijk Museum 't Gasthuys: Luc Hoenraet; KALKEN, In den Bouw: Jef Van Eynde; WIEZE, Villa De Olmen: Abstracties (Agnes Maes, Paul Gees, Marie-Thérèse De Clercq, Jan Van Den Berg, Rebecca Dufoort, Guy Leclercq, Alex Michels); WETTEREN: De Lading (2); GAASBEEK, Kasteel: Sleeping Beauties; KWATRECHT, A secret show: Bart Slangen, Jerry Heymans; AALST, Netwerk: Nikolaas Demoen, Frank Theys; GENT: Galerie Jan Dhaese: LG White; HAALTERT, Jo Van de Sype: Annouk Westerling; BRUSSEL, Galerie Quest: Reniere & Depla; AALST, Galerie c. de vos: Ann Cannoot, A.T. Biltereyst; ASSE, Galerie De Ziener: Paul Gees 'Voorhangsels'; GENT, Smak: Johan Grimonprez; HERNE, Dominicanessenklooster: 'Pour les soeurs sonnez s.v.p.' (Annouk Westerling, Memymom, Ada Raiszys, Ephameron); KALKEN, In den Bouw: Christine Couvent; ASSE, Galerie budA: Kurt Stallaert; AALST, Netwerk: Posture Editions 'Oog.Blue' Nikolaas Demoen; BRUSSEL: Office d' art contemporain: Benoît Félix (*VDS); WIEZE, Villa De Olmen: 'Show your colours' (Marjan Verhaeghe, Bram Borloo, Jay Bakker, Greta Grendaite, Zem At, Heike Schildhauer); AALST, Stedelijk Museum 't Gasthuys: Architectuur van de Verlichting / Jean-Baptiste Simoens; ANTWERPEN, Galerie Van De Weghe: Jean-Marie Bytebier; LISSABON: Museu do Chiado; LISSABON: Museu Calouste Gulbenkian; AALST, Gaanderij Academie: Marcel Cardon; GENT, Flanders Expo: Lineart 2011; GENT, Overpoort: Tender Buttons/Becoming Gertrude Stein; GENT, Nucleo: De Connectie; ASSE, Galerie De Ziener: Paul Morez; GENT, Smak: Coming People 2011; GENT, Smak: 'Raak' door Rasa; GENT, Galerie Tatjana Pieters: Tamara Van San, Bart De Clercq, Damien De Lepeleire; GENT, Galerie Fortlaan 17: Manor Grunewald; ... nog twee reeksen fotografische herinneringen uit het voorbije jaar en tenslotte bovenstaand overzicht van alle gepubliceerde items...

Voor 2012 liggen er alvast enkele nieuwe artikels en nieuwe plannen klaar en uiteraard krijgt U weer heel veel besprekingen van tentoonstellingen!

Tot ziens op WATERSCHOENEN of 'in 't echt' ergens op de grote 'kunstvijver'...

Fotografische herinneringen 2011 (DEEL 2)

2011-12-24T08:54:00.000+01:00

Verbeke Foundation in Kemzeke (17 augustus 2011)

UCAD (United Couple Action Doll) bij Galerie c. de vos in Aalst (7 september 2011)

Bart Baele versus collectie Museum Guislain in Laarne (8 september 2011)

Mario De Brabandere in Van Stof tot Asse (9 september 2011)

Het 'mannetje' in de betonvloer van Villa De Olmen in Wieze (28 september 2011)

Op weg naar 'Sleeping Beauties' in het Kasteel van Gaasbeek (30 september 2011)

Johan Grimonprez in het SMAK (22 oktober 2011)

'Pour les soeurs sonnez s.v.p.' in het voormalig Dominicanessenklooster van Herne (27 oktober 2011)

Beeldentuin van het Museu do Chiado in Lissabon (20 november 2011)

Paul Morez bij Galerie De Ziener in Asse (9 december 2011)

Fotografische herinneringen 2011 (DEEL 1)

2011-12-22T09:00:00.005+01:00

Oshin Albrecht bij 'Strictly Rabbit' in Gent (16 maart 2011)

Atelierbezoek bij Sarah Eechaut in Gent (24 maart 2011)

Atelierbezoek bij Sofie Muller in Gent (29 maart 2011)

Reniere & Depla in 'La part des anges' bij Villa De Olmen in Wieze (4 mei 2011)

Open ateliers in het HISK te Gent (21 mei 2011)

Olivier Vander Biest in Fotokunst 2011 Sint-Lucas bij Galerie Jan Colle (21 juni 2011)

Atelierbezoek bij Yves Velter in Oostende (2 juli 2007)

M in duplo in het Nederlands paviljoen (20 juli 2011)

Biënnale Venetië - Giardini

Familietafereel vóór het Egyptisch paviljoen (24 juli 2011)

Biënnale Venetië - Giardini

Ontmoeting in het Arsenale (27 juli 2011)

Biënnale Venetië

'Un viaggio veneziano', een nieuw boekje in 'artspotter MINI books'

2011-12-20T13:42:00.004+01:00

Af en toe verwent Artspotter zichzelf door een boekje te maken.

Als herinnering aan Venetië tijdens de afgelopen zomer ontstond dit (A6) fotoboekje:

'UN VIAGGIO VENEZIANO'

Het maakt deel uit van de serie 'artspotter MINI books'.

In 2010 verscheen in dezelfde serie:

ARTSPOTTER works

(collages, tekeningen, aquarellen, objecten van Artspotter)

HISTOIRES d' O

(foto's van Artspotter met O in de hoofdrol)

ARTSPOTTER looks around in COLOUR

(kleurenfoto's van Artspotter)

http://www.flickr.com/photos/artspotter/6549925253/in/photostream

Manor Grunewald bij Galerie Fortlaan 17 te Gent

2011-12-19T12:37:00.099+01:00

Onder de enigmatische titel 'I always wanted to be David Copperfield, but I turned out to be a painter' stelt Manor GRUNEWALD (°1985) tot 28 januari 2012 tentoon in zijn 'huisgalerie' FORTLAAN 17. Twee jaar geleden was hij hier in dezelfde periode te gast met zijn soloshow 'Propose a course for action, a solution to an issue, or questions for further study'. Blijkbaar houdt hij van confronterende titels, zowel voor de toeschouwer als voor zichzelf.

Amper 26 is hij, maar hij heeft reeds een enorme artistieke weg afgelegd. Als voormalig graffitikunstenaar heeft hij de de 'stiel' op straat geleerd, maar in een niet aflatend werkproces heeft hij zijn schilderkunstig onderzoek technisch en beeldmatig in het atelier verdergezet.

Het verzamelen van beeldmateriaal vormt nog steeds de basis en vertaalt zich allereerst in zijn collages en mixed media op papier. In elk van zijn schilderijen baant hij zich vervolgens een weg door diverse lagen informatie via dun aangebrachte picturale middelen als olieverf, spuitlak, acryl, potlood, marker, duimspijkers,... (technieken die hij overigens vrolijk door en naast elkaar gebruikt).

Manor Grunewald: Echo's de L'histoire, L'homme au miroir magique, 2011 (detail)

Sommige doeken geven vanop afstand meteen een duidelijk verhaal prijs, maar blijken bij nader inzien onderliggende beelden te bevatten. What you (first) see, is not always what you get. Andere schilderijen lijken dan weer slechts vage oppervlakken tot je ze in detail gaat bekijken. Neem nu het grote tweeluik 'Echos de L'histoire de l'homme, L'homme au miroir magique' (2011 met het zwart op zwart 'verborgen' klassieke beeld van de moeder met Christusfiguur.

Manor Grunewald: Casablanca, 2011

Maar Grunewald gaat soms ook ronduit voor de minimale ingreep met maximaal effect, zoals in 'Casablanca' (2011), dat je meteen bij de voordeur begroet.

Manor Grunewald: Studio Floor, 2011

Even minimaal, maar tegelijk met een 'fetish-karakter' en een persoonlijke (kunst)historische achtergrond wordt het waar hij zijn 'Studio Floor' (2011) presenteert. Een stuk plankenvloer van 3 bij 2,5 meter uit zijn (voormalig) atelier ligt hier als een statement, als verwijzing naar het podium voor de kunstenaar die, net zoals de goochelaar David Copperfield, zijn kunsten wil vertonen. In tegenstelling tot de glitter en glamour van David Copperfield, houdt Manor Grunewald het bij de verfspatten op een oude plankenvloer. Bovendien gaat het hem niet om die ene grote, spectaculaire goocheltruc, maar om het constante doorwerken aan een oeuvre, waarbij hij niettemin ruimte laat voor het experiment. Neem nu zijn schilderij 'A few deliveries from a new source', waarin hij twee verschillende dragers (hout en linnen) met een uiteenlopende bewerking samenvoegt in één werk.

Manor Grunewald: A few deleveries from a new source, 2011

Waar hij tot voor kort graag installaties met zijn schilderijen maakte, verschijnen ze nu stuk voor stuk in de schijnwerpers. Het ene schilderij verbergt niet langer het andere. Voor Grunewald was het een manier om de aandacht van de toeschouwer aan te scherpen, maar zijn werken kunnen met gemak de directe confrontatie aan.

Op de tweede verdieping van de galerie duikt met 'That elegant touch' een sculptuur op die ik beschouw als de driedimensionale vertaling van zijn picturale werk. Het doet me denken aan een 'goochelkast' waarmee de David Copperfields van deze wereld hun bevallige assistentes (of ander schoon volk) naar believen laten verdwijnen of verschijnen. Grunewald is nu zowel David Copperfield als kunstenaar geworden. Maar de grootste truc van goochelaars bestaat er toch in de aandacht af te leiden zodat we enkel het hoogtepunt te zien krijgen: Manor Grunewald turned out to be a painter... !

Inmiddels is zijn werk te zien van Gent over Amsterdam tot New York en San Francisco.

Tot 28 januari 2012 kunt U deze tentoonstelling nog ontdekken bij

Galerie Fortlaan 17

9000 GENT

woensdag, donderdag, vrijdag: 14 - 18 uur

zaterdag: 12 - 18 uur

Gesloten van 24 december 2011 tot 3 januari 2012

www.fortlaan17.com

www.manorgrunewald.com

Damien De Lepeleire, Bart De Clercq en Tamara Van San bij Tatjana Pieters in Gent

2011-12-16T16:46:00.009+01:00

Vorige zomer ruilde Tatjana Pieters haar vertrouwde stek tussen het Sint-Pietersstation en het Citadelpark voor een nieuwe ruimte in het noorden van de stad. Uiteraard bleef de charmante plankenvloer achter in de Burggravenlaan, maar ook de Nieuwevaart 124 is geen te koele, strakke 'white cube' geworden, dankzij de interne architecturale ingrepen van Pieterjan Deblauwe. Het spel met de schuin geplaatste volumes en het gebruik van de bestaande hoogteverschillen zorgt voor contrast en evenwicht en biedt nieuwe presentatiemogelijkheden.

Twee schilders en een beeldhouwer gaan sinds half november een dialoog met de ruimte en met elkaar aan. In de hoge middenruimte 'ontbindt' Tamara VAN SAN meteen haar fluogele 'duivels' met de in de nok opgehangen 'Baobab Sky' (2011), een werk dat in situ gerealiseerd is.

Tamara Van San, Baobab Sky, 2011 (gips, verf en textiel)

Ik waan me in de hangende tuinen van Babylon en denk tegelijk terug aan de installatie die Van San deze zomer in Watou presenteerde.

Verder in de galerie laat ik me ondermeer bekoren door haar 'Instant sun', haar draadsculptuur 'Mandorla' en het ontzaglijk eenvoudig 'bewerkte' objet trouvé 'Sweet Perfection' (om alle minimalisten EN Duchamp stikjaloers te maken).

Tamara Van San verschijnt niet voor het eerst in deze blog. Het volstaat haar naam bovenaan in de balk 'ZOEKEN' in te tikken voor een voorlopig overzicht. Binnenkort bezorgen we U bovendien een nadere kennismaking met haar werk naar aanleiding van een recent atelierbezoek.

Damien De Lepeleire, Last Chinese Landscape, 2011 (links)

Tamara Van San, Sweet Perfection, Orange Zero, Magic Moment, 2011, Male Bonding, 2009 (midden)

Bart De Clercq, Afternoon, 2010-2011 (rechts)

Bart DE CLERCQ presenteert figuratieve schilderijen met een flinke scheut surrealisme, waarin de ogenschijnlijke vredigheid genadeloos onderuit gehaald wordt. Nu eens serveert hij een in meer of mindere mate uitgesproken dreigende sfeer die ik associeer met Nolde of Munch, zoals in die twee kleine portretten. Een andere keer toont hij dubieus aandoende ensceneringen met 'versteven' personages, die mij aan Balthus doen denken. De plaatsing van zijn personages zit ook wel eens 'zwevend" in de geest van Chagall.

Toevallig zie ik in 'De Muze' (bijlage van De Morgen van 10/12/2011) een foto van Philippe Halsman uit 1948: 'Dali Atomicus', waarbij het schilderij 'Ziggurat' van De Clercq spiegelend aansluit. Tot daar de referentiepunten. Maar Bart De Clercq is ontegensprekelijk zichzelf, ook in de meestal 'droge' manier van schilderen.

Tamara Van San, Scocolone, 2009

Damien De Lepeleire, L'Homme de Délos 1, 2005 e.a.

Damien DE LEPELEIRE pakt uit met een ruime collectie werken, waarvan het overgrote deel in aquarel en Oost-Indische inkt op papier. De Lepeleire concentreert zich sinds enige tijd op de reproductie van de kunstgeschiedenis van de oude tot de moderne klassieken. De man van Delos, Degas, Calder, Moore, Bacon,... passeren de revue, ogenschijnlijk snel, maar treffend 'herschilderd'. Het lijkt wel of hij via manuele reproductie (zijn eigen beeldenscriptorium) een complete catalogus van de kunstgeschiedenis wil realiseren in de hoop de kunsticonen te redden.

'La Lettera di Garibaldi', geflankeerd door de 'Golden Emperor' had mij flink te pakken...

Tot 8 januari 2012

bij Galerie Tatjana Pieters

Nieuwevaart 124

9000 GENT

woensdag tot zondag: 14 - 18 uur

RAAK, een tentoonstelling van RASA voor kinderen en speelse volwassenen in het SMAK

2011-12-13T14:40:00.000+01:00

Sinds 1 december loopt in het SMAK de nieuwste reizende tentoonstelling van de kunsteducatieve instelling RASA, die al zowat 20 jaar kinderen op een ongedwongen manier kennis wil laten maken met beeldende kunst. Kinderen van 4 tot 12 jaar vormen de eigenlijke doelgroep, maar alleen al de openingsavond in het SMAK maakte perfect duidelijk dat ook bij 'volwassen kinderen' een grote behoefte ter zake bestaat.

In de loop der jaren ontwikkelde RASA steeds nieuwe tentoonstellingsconcepten in samenwerking met bekende, professionele, nationale en internationale kunstenaars. Met deze projecten strijken ze neer in culturele centra of musea, waar ze hun jeugdig publiek via kijken, voelen, ruiken,... en experimenteren in een heuse workshop volop deelgenoot willen maken van de artistieke woordenschat en syntaxis, met ongetwijfeld als achterliggende gedachte: 'Jong geleerd is oud gedaan!".

De naam RASA is ontleend aan het Sanskriet, waar het verschillende betekenissen heeft. Het refereert aan het wezen, de energie van de dingen, dus ook van kunstwerken. Maar het verwijst ook naar smaak, waardering en artistiek genot.

Het nieuwe tentoonstellingsproject 'RAAK' wil het publiek letterlijk dichter bij de kunstwerken brengen en focust enerzijds op de materialen waarmee de werken gemaakt zijn (we kunnen ze aanraken, voelen,...), maar gaat ook dieper in op de vraag of en waarom een bepaald beeld ons 'raakt'.

Wat me ontegensprekelijk meteen bij het binnenkomen 'raakt' is de uitwerking van de tentoonstelling als geheel. RASA presenteert in twee zalen een uitgekiende en uitnodigende opstelling, waarin zowel zuimte is voor de kunstwerken zelf als voor het onderzoek ervan in een artistiek laboratorium.

Zoals elke tentoonstelling van RASA staat 'RAAK' nu klaar voor een lange tocht langs Culturele Centra in Vlaanderen (en Nederland).

De meewerkende kunstenaars zijn ongetwijfeld de voornaamste partners in het verhaal, want zonder kunstenaars zijn er nu eenmaal geen kunstwerken.

'RAAK' toont werk van PANAMARENKO, Johan TAHON, Christophe COPPENS, Maria ROOSEN, Tamara VAN SAN, Arpaïs DU BOIS, Johanna SCHWEIZER, Bart DE ZUTTER, Edith DEKYNDT, Johan GELPER, William COBBING, Koen BROUCKE, LUCY and BART.

Naast de organisatie van tentoonstellingen als deze (de kernactiviteit), verzorgt RASA ook 'kunstkoffers' en 'kunstkamers' voor scholen en verenigingen, presenteert het publicaties en biedt vorming voor onder andere leerkrachten en studenten.

Alles wat U over RASA wilde weten, maar nooit hebt durven vragen...

www.rasa.be

www.rasakids.be

'RAAK'

tot 8 januari 2012

in het SMAK

Citadelpark

9000 GENT

dinsdag tot zondag: 10 - 18 uur

Gesloten op 24, 25, 31 december 2011 en 1 januari 2012

COMING PEOPLE 2011 in het SMAK

2011-12-11T10:09:00.001+01:00

Naar aanleiding van 'Coming People 2010' opperde ik in Waterschoenen de gedachte over jonge kunstenaars die 'via de achterdeur' het SMAK binnengeloodst werden. Toen ging de tentoonstelling traditioneel door in de achtergelegen ruimte met zicht op de Floraliahal. Ik vroeg me toen af hoe lang het zou duren vooraleer één van hen 'via de voordeur' zou binnengehaald worden.

Mekhitar GARABEDIAN (Syrië, 1977), die in 2003 met Coming People te gast was, heeft hier nu een eerste museale solopresentatie, waarin identiteit en origine, migratie, taal, herinnering en het (niet) begrijpen... een cruciale rol spelen.

Coming People (detail 'Sticks', Meggy Rustamova, 2011)

'Coming People 2011' is verhuisd naar de eerste verdieping en sluit daar nu aan in de opeenvolging van tijdelijke tentoonstellingen. Dit jaar stonden opnieuw twee curatoren in voor de keuze uit de afstudeerprojecten van het KASK en SINT-LUCAS in Gent: Rom BOHEZ namens het SMAK en Sofie VAN LOO als onafhankelijke curator.

Met de overkoepelende quote (een citaat uit de song 'Thunderstruck' van AC/DC) 'Now we're shaking at the knees. Could I come again (please)', drukken ze namens de deelnemende kunstenaars de wens uit om ooit 'via de voordeur' terug te keren naar het museum of op zijn minst hun rol op te eisen binnen de artistieke wereld.

In de huidige ruimte is alvast plaats voor meer uitverkorenen dan de vorige jaren. Uiteraard nemen sommige kunstenaars letterlijk en/of figuurlijk meer plaats in dan anderen.

Vanuit de zalen met het tentoonstellingsproject 'RAAK' van vzw RASA (waarover verslag de komende dagen) bereik je eerst de ruimte die Meggy RUSTAMOVA (Georgië, 1985) grotendeels naar zich toetrekt met haar indrukwekkende, kleurrijke installatie/performance 'Sticks', die ze reeds in Croxhapox presenteerde. Maar ook haar videowerk 'M.A.M. (My Assyrian Mother)' is ons bekend uit de Prijs van Asse, waar de presentatie in de sacristie van een voormalige kapel diepe indruk maakte.

(onderdeel van installatie)

Met zijn installatie van sculpturale en picturale ingrepen 'Vliegen die chocolade eten schijten bruine stippen I' dialogeert Peter VAN HECKE (°1972) met de installatie 'Sticks' van Meggy Rustamova.

De kijkdozen van Roderik BÖSENSELL (NL, °1984) bedienen de voyeur in ons op zijn wenken en leren ons bewust de filmische taal doorgronden.

Severine BAERT (°1984) speelt in de kleine tussenruimte een spel met onze zintuigen in haar op een kast geprojecteerde video 'Zonder titel', waarin een hard getrapte bal met een luide knal in het niets verdwijnt.

Om de hoek lijkt ze ons alweer met een goocheltruc om de oren te slaan in haar minimalistische 'KODAK CAROUSSEL', waarbij een lege diaprojector en een pingpongballetje een rol spelen.

(Zelfs Leo Copers leek er zowaar gelukkig van te worden...)

Jeroen MYLLE (°1988) is niet de eerste om met polaroids te experimenteren. Hij bewerkt de beelden met grafische en chemische middelen, waardoor de realiteit 'ongrijpbaarder en suggestiever' wordt en een soort fictief dagboek ontstaat in een weliswaar streng gestructureerde wandpresentatie.

Liesje BLANCKE (°1985) refereert met haar 'Nature morte' aan het fenomeen 'roadkill' (waar we vroeger in het werk van Jo De Smedt al mee geconfronteerd werden). Liesje Blancke transformeert realistische beelden via een ambachtelijk proces met natuurlijke materialen tot een quasi abstracte voorstelling.

De gigantische houtskooltekening door Hanne VAN ROMPAEY (°1988) toont een hyperrealistisch, nachtelijk, verstedelijkt straatbeeld. Afstandelijkheid en dreiging gaan hier hand in hand. De titel, uitgedrukt in breedte- en lengteligging op de aardbol, doet ons denken aan een gelijkaardig benoemd (en al even monumentaal) werk door Dorien Van Bavel in de tentoonstelling '10 jaar NUCEO - De Connectie'.

De sfeer wordt hier verder bepaald door een monumentaal videolandschap van Bieke CRIEL (°1989), de indrukwekkende beeld- en geluidsinstallatie 'Pieses of Quiet' van Valentijn GOETHALS (°1987) en Tim BRYON (°1987). Tot slot noteren we werk van Wiet LENGELER (°1988) en Joke RAES (°1983).

Laat U verder begeleiden door het handige boekje met de zaalteksten in het museum.

Tot 8 januari 2012

in het SMAK

Citadelpark

9000 GENT

dinsdag tot zondag: 10 tot 18 uur

Gesloten op 24, 25, 31 december en 1 januari

www.smak.be

Paul Morez met 'Shadows' bij Galerie De Ziener in Asse

2011-12-09T09:17:00.004+01:00

Paul MOREZ (°1953) heb ik sinds enige tijd leren kennen als een rustige man, die de wereld graag vanop enige afstand lijkt te bekijken. Zijn werken, die ik mondjesmaat te zien kreeg, beschouwde ik als een afspiegeling van die instelling: doordacht, gestructureerd, evenwichtig, in rustige toonaarden van grijs tot zwart, met toch af en toe een morbide tintje in de vorm van een doodshoofd. Maar misschien is dat laatste gewoon een teken van realiteitszin.

In de groepstentoonstelling van mei dit jaar in De Ziener werd één van zijn schilderijen meteen bij binnenkomst opgevoerd in combinatie met werk van twee overleden kunstenaars: Marc Maet en Patrick Merckaert.

In de huidige solotentoonstelling wordt dit 'grijze' beeld ten dele bevestigd, maar ook grotendeels bijgesteld door een (alweer streng gestructureerde) explosie van felle, primaire kleuren. Maar daarover straks meer...

Na studies in de Koninklijke Academie en het Nationaal Hoger Instituut te Antwerpen, legde hij vanaf 1979 individueel en in groep een druk tentoonstellingsprogramma af, ondermeer met generatiegenoten als Marc Maet, Philippe Vandenberg of Thé Van Bergen.

In 1992 was hij vertegenwoordigd in de spraakmakende tentoonstelling 'Modernism in Painting' (Oostende: PMMK).

Inmiddels is het wel 10 jaar geleden sinds zijn laatste individuele tentoonstelling. Maar de kwaliteit die we vandaag voorgeschoteld krijgen, maakt het lange wachten absoluut de moeite waard.

Paul MOREZ schildert in wezen 'Stillevens', maar dan wel op een haast wetenschappelijke, geometrische, maar niettemin gevoelige wijze.

Stel U een aantal surrealistische 'stillevens' van René Magritte voor, voeg daarbij een stevige portie met de beeldtaal van Giorgio de Chirico en hou het kleurenpalet van De Stijl en meerbepaald de vormentaal van Georges Van Tongerloo in gedachten. Dan krijgt U alvast een idee van wat U te wachten staat.

Bedenk dat deze schilderijen het gevolg zijn van zuivere waarneming. De schilder bouwt zijn 'stillevens' met elementen uit zijn collectie: gipsen of houten vormen, al dan niet geometrisch, sokkels, spiegels, doodshoofden of klassieke 'koppen',... . Door ze scherp te belichten vanuit één bepaalde hoek creëert hij een sterk afgelijnd schaduwspel. Een nauwgezette en schilderkunstig perfecte weergave zorgt voor het eindresultaat.

In de eerste kamer worden we meteen verwelkomd door een wit konijn, dat een overigens vreemde schaduw op de lege ruimte achter zich projecteert. De kunstenaar zal me de vergelijking hopelijk niet kwalijk nemen, maar ik zie het als een soort zelfportret: toonbeeld van uiterlijke rust, maar innerlijk bijzonder alert en klaar om er bij het minste gevaar vandoor te gaan.

Links volgt een mooi gecombineerde reeks van kleine schilderijen, waarin zwart, grijs, wit, kleur, geometrie, een doodshoofd en subtiele opstellingen elkaar in evenwicht houden.

In het tuinpaviljoen worden we aangenaam overweldigd door een uitgepuurde, museale presentatie met individueel 'pakkende' werken.

Laat deze tentoonstelling niet aan U voorbijgaan. Dit is artistieke sterrengastronomie!

De tentoonstelling loopt nog tot en met 25 december 2011 op vrijdag, zaterdag en zondag van 15 tot 18 uur in

DE ZIENER

Stationsstraat 55

9400 ASSE

Op de verdieping kunst U ook nog een kijkje nemen in het werk van enkele huiskunstenaars, waaronder Werner CUVELIER, Marc MAET, Paul Gees of Jo DE SMEDT.

(Jo De Smedt met 'La vie quoi', een reeks van 15 prints op papier -A5 formaat- + een originele tekening, op 50 ex., genummerd en getekend - 100 Euro)

Tijdens de finissage op Kerstdag 25 december vanaf 15 uur volgt dan de voorstelling van de jaarlijkse 'Premie' voor de 'Steunende leden' van Galerie De Ziener, dit jaar verzorgd door Paul GEES (onlangs nog te gast met de tentoonstelling 'Voorhangsels'). Het muurobject 'Drietand' (2011) is beschikbaar in 33 exemplaren, genummerd en gesigneerd door de kunstenaar.

Diezelfde dag wordt hier overigens ook het cahier 'Posture 1' rond het werk van Paul GEES, met teksten van Luk Lambrecht en Francis Smets voorgesteld. Posture 1 is een uitgave van Posture Editions, een project van Nikolaas Demoen en Katrien Daemers.

10 JAAR NUCLEO: De Connectie in Gent

2011-12-06T15:36:00.002+01:00

De vzw NUCLEO werd 10 jaar geleden opgericht als antwoord op de zoektocht door kunstenaars naar betaalbare en kwaliteitsvolle ateliers in Gent. De eerste initiatieven terzake gingen uit van de kunstenaars zelf, die een werkplek zochten en vonden in het Begijnhof van de Lange Violettenstraat. De implosie van aanvragen door andere kunstenaars resulteerde al snel in de oprichting van de overkoepelende organisatie NUCLEO.

Vandaag beheert NUCLEO 80 ateliers voor evenveel residerende kunstenaars. In de loop der jaren passeerden reeds meer dan 200 kunstenaars de revue. Daarnaast zijn nog eens 35 tijdelijke ruimtes beschikbaar.

Bovendien wil NUCLEO verder gaan dan het beschikbaar stellen van ateliers. De vereniging wil haar kunstenaars "artistiek uitdagen, hen productioneel ondersteunen en een publiek forum bieden".

Deze drie elementen werden in het verleden reeds gerealiseerd door een tentoonstelling of de organisatie van 'Open ateliers'.

De huidige jubileumtentoonstelling wijst met haar titel 'De connectie' precies op de functie van NUCLEO als verbinding, connectie, go-between tussen haar kunstenaars onderling en een ruimer publiek.

De gastcuratoren Frederik De Preester & Alan Quireyns speelden op hun beurt een rol als verbindingsmannen tussen de kunstenaars en hun kunstwerken om te komen tot een tentoonstellingsconcept, waarin linken gelegd worden tussen de kunstwerken en 10 citaten uit literatuur, poëzie en filosofie.

De stokoude gebouwen van het voormalige KTA aan de Gentse Lindenlei (nr. 38) vormen het perfect verweerde decor (al kwam daar nogal wat opruimwerk aan te pas) voor een tentoonstelling met werk van 54 kunstenaars.

Met het tentoonstellingsplan dat je in de grote zaal rechts bij de ingang meeneemt, kan je meteen in de gang naar achter het parcours volgen en de link tussen de kunstwerken en het betrokken citaat bekijken. De nummers op de muur, net boven de plint, verwijzen naar het werk.

Het is natuurlijk niet de bedoeling dat we de hele tentoonstelling voor U beschrijven. Dat zou ons te ver leiden en bovendien moet U er echt zelf naartoe!

We nemen U wel mee op onze wandeling in woord en beeld en belichten daarin een aantal werken en hun makers. Tijdens Uw bezoek legt U vast ook andere accenten.

Meteen in de eerste kamer rechts van de gang worden we meegezogen in de sterk belichte foto van Sarah EECHAUT, die zich op schitterende wijze associeert met de 'belevende' tekst van Rainer Maria Rilke.

Laat U links daarvan ook inpalmen door de flitsende figuren in de video van Wim DE MAAT, die graag meedrijft op de filosofische golven van Ludwig Wittgenstein.

In de volgende kamer ontmoeten we meteen rechts Maaike LEYN, absoluut geen onbekende voor de lezers van WATERSCHOENEN. Zij associeert haar grote houtskooltekening (ik vermoed zowaar een 'vliegend' tapijt) met een fragment uit 'De Vreemdeling' van Charles Baudelaire.

Ik zal het maar meteen bekennen: ik heb een speciale band met het werk van Mario De Brabandere, van zijn meest eenvoudige geometrische vormen, over zijn 'vormpuzzels' (zoals hier) tot zijn uitgepuurde realistische tekeningen en schilderijen en zijn minimale sculpturale werk. Het verwondert mij geenszins dat hij zich hier inschrijft in de quote van Henry Miller: "Chaos is het woord dat we bedacht hebben voor een orde die we niet begrijpen".

Simon VAN PARYS maakt indruk met zijn 'One, Desert Storm', waarmee hij de quote van Charles Baudelaire mijns inziens nadrukkelijk koppelt aan de waarzin van de oorlog: "...Van je vaderland? Ik zou niet weten op welke breddtegraad dat ligt".

Stéphanie LEBLON grijpt je vast zoals ze dat met haar geschilderde figuren doet. Ze projecteert de geschilderde EN de lege delen uit haar werken mee in je hoofd. Sluit, samen met Haruki Murakami, je ogen en laat de beelden inwerken. Geluk zit, al was het maar voor even, in je hoofd.

De beeldentaal van Eric VANDE PITTE is hier in deze grote wandtekeningen tegelijk overweldigend en intiem. Hij biedt ons de mogelijkheid om 'through the looking glass' door te dringen in een sprookjeswereld waar alles mogelijk is.

De manier waarop Mario CAUWELS zijn werk associeert met de tekst van Georges Pérec, doet me onvermijdelijk denken aan de cultplaat van Zjef Vanuytsel met nummers als 'De zotte morgen' en 'Houten kop'. De intensiteit ligt bijzonder hoog.

Een 'banaal' agrarisch landschap is door Dorien VAN BAVEL herschapen in een gigantische picturale parel. Dat ze aansluiting zoekt bij de tekst van Lewis Caroll, bewijst eens te meer dat de realiteit en de sprookjeswereld door een flinterdunne grens van elkaar gescheiden worden.

Ann DECAESTECKER weet ons steeds weer te bekoren met haar fascinatie voor licht en duisternis, water, subtiele geluiden en telkens weer die zoektocht naar beschutting. Dat ze de tekst van Italo Calvino als referentie kiest, verwondert ons geenszins: "Zo ziet de reiziger twee steden als hij binnenkomt, één rechtop boven het water en één omgekeerd weerspiegeld".

Ik moet hier plots ook denken aan het begin van een boek van José Saramago: Het jaar van de dood van Ricardo Reis, waarin Ricardo Reis (heteroniem van Fernando Pessoa) vanuit Brazilië per boot in Lissabon aankomt en de stad in de regen ziet opdoemen.

Twee spiegels en enkele kleine 'meisjes' in polyester volstaan voor Cecilia JAIME om op het niveau van de vloer haar plaats op te eisen in de nogal druk bezette en (letterlijk) tot de nok gevulde centrale ruimte.

Zij levert het bewijs 'that size does not always matter'...

Gunther MORIAU zagen we tijdens de Open Ateliers van 2008 in zijn atelier aan het werk met bijzonder 'down to earth'-sculpturen ( zijn betonnen afsluitingen). Hij intrigeert ons nu met zijn assemblagesculptuur 'De Zoeker', waarmee hij een filosofische samenwerking aangaat met Ludwig Wittgenstein. Moriau hoeft zich niet om te keren, want via zijn achteruitkijkspiegels heeft hij perfect zicht op de situatie achter zich, al staat hij hier wel met zijn rug naar de muur... of is ook dat geen toeval(?).

Nicoline VAN STAPELE volgen we in Waterschoenen al lang. Haar minimale omgang met minimale middelen zet haar deels op de lijn van Mario De Brabandere. Dat ze allebei de quote van Henry Miller gekozen hebben, kan dan ook geen toeval zijn.

Het geschreven statement "Ik ben er even niet", maakt Nicoline des te meer AANWEZIG.

De tentoonstelling loopt tot zondag 11 december 2011

Lindenlei 38 - Gent (voormalig KTA-gebouw)

maandag tot vrijdag: 14 tot 20 uur

zaterdag en zondag: 10 tot 20 uur

Zondag 10 december: finissage met performances om 20 uur en vanaf 23 uur feest 10 jaar NUCLEO

TENDER BUTTONS, een ultieme expo in 'De Overpoort' te Gent

2011-12-03T13:12:00.000+01:00

Voormalig studentenrestaurant 'De Overpoort' in de gelijknamige Gentse straat tussen het Citadelpark en het Sint-Pietersplein is gedurende veertig jaar het toneel geweest van het culinaire studentenleven om en rond de Gentse Universiteit.

Op de plek waar heel veel studentenhongers gestild zijn, waar wellicht heel wat liefdes geboren en/of ten onder gegaan zijn, komt na verbouwing een nieuw geheel aan studentenvoorzieningen. Maar eerst is er nog even tijd en ruimte voor hedendaagse kunst.

Tot en met dinsdag 6 december 2011 (U moet er dus heel snel bij zijn) is het verder lege gebouw nu omgetoverd tot een gigantische tentoonstellingsruimte met werk van meer dan dertig kunstenaars die in de afgelopen tien jaar met Kunst-Zicht (de ruimte voor hedendaagse kunst van de UGent) samenwerkten.

Noteer bovendien de sideshow 'Invite Someone', waarin een nog jongere generatie kunstenaars (HISK & Co) aan bod komt.

De titel 'Tender Buttons' verwijst naar een werk van de Amerikaanse schrijfster, dichter en kunstverzamelaar Gertrude STEIN, die we misschien nog het beste kennen van haar krachtig geschilderd portret door Pablo Picasso en van haar bepalende rol in de Parijse kunstscene begin 20e eeuw.

Iedereen vernoemen is onbegonnen werk. Een uitgebreid plan met vermelding van alle kunstenaars is ter plekke beschikbaar. Meer info over het opzet en de deelnemers staat op www.kunst-zicht.be/uit.html.

Te bezoeken tot dinsdag 6 december 2011

elke dag van 12 tot 19 uur

Resto Overpoort

Overpoortstraat z/n

9000 GENT

(Sideshow 'Invite someone')

LINEART 2011 in Flanders Expo te Gent

2011-12-02T16:26:00.003+01:00

Het waren alweer drukke tijden voor een 'kleine zelfstandige' als ARTSPOTTER. Gelukkig verscheen Uw dienaar flink uitgerust aan de start.

Woensdagavond was ik in het SMAK voor de preview van de nieuwe tentoonstellingen met o.a. Coming People, Wouter Feyaerts, Raak,... (hierover binnenkort meer). Bovendien wachtte de vernissage van 'Tender Buttons', de ultieme groepstentoonstelling in het voormalig studentenrestaurant Overpoort van de Gentse Universiteit.

Donderdagavond mocht ik opnieuw naar Gent voor de eerste indrukken op LINEART, gevolgd door een bezoek aan de tentoonstelling '10 jaar NUCLEO: de connectie'.

Hierna volgt alvast wat info over LINEART. In een volgende bijdrage loodsen we U morgen door 'Tender Buttons'. Beide initiatieven lopen immers slechts tot dinsdag 6 december 2011.

In de bijgevoegde foto's nemen we U heel even mee door het eerste gedeelte van Lineart. Dan bent U alvast op dreef voor eigen ontdekkingen in de rest van de kunstbeurs.

Lineart is al 30 jaar de Vlaamse kunstbeurs met een Belgisch en internationaal karakter. Dit jaar ligt ook een speciale focus op Japan, met een concentratie Japanse galeries achteraan in het tentoonstellingspaviljoen. Raadpleeg zeker op stand 1713 het 'ARTLOVER-project' in dat verband.

Een bezoek aan Lineart begin je best aan de linkerzijde bij 'The Border', een project van kunstgaleries met jonge, actuele kunst, gevolgd door 'Gigacase', waarin dit jaar fotografie (van o.a. Lieven Nollet, Kurt Stallaert, Elke Andreas Boon,...) centraal staat (Curator: Johan Swinnen).

Neem bij 'The Border' op stand T115 de beurskrant 'The List' mee. Daarin worden '8 new, hot gallerists' voorgesteld. En...kijk eens aan...ook WATERSCHOENEN.BLOGSPOT.COM wordt hier uitdrukkelijk vernoemd (p. 4 Galerie c. de vos).

LINEART in Flanders Expo (Gent)

van vrijdag 2 t.e.m. dinsdag 6 december 2011

dagelijks van 11 tot 19 uur

vrijdag 2 en maandag 5 december tot 22 uur

www.lineart.be

www.theborder.be

Marcel Cardon met tekeningen in de Gaanderij van de Aalsterse Academie

2011-12-02T10:38:00.002+01:00

De regelmatige lezer van Waterschoenen heeft de naam Marcel CARDON (°1940) al enkele keren in deze kunstblog zien opduiken. Zo ontmoetten we hem ondermeer in de tentoonstelling 'Stil Weerbarstig Abstract' in de Kunstbib van de Gentse Universiteit, maar ook in de vaste collectie van Galerie De Ziener in Asse.

Voor Marcel Cardon is tekenen altijd al de zelfstandige basis van zijn artistieke arbeid geweest. De tekening is voor hem niet alleen een uitgangspunt, maar ook een volwaardig medium. Zowel op het vlak van de gebruikte middelen als inzake de vormentaal, staat hij voor een minimale benadering. Meer dan grafiet, potlood, inkt, papier en eventueel wat verf heeft hij meestal niet nodig voor zijn doorgaans sterk belijnde composities.

Waar zijn tien jaar oudere collega Luc Claus zich als tekenaar en graficus concentreerde op de lineair-vormelijke abstrahering van het menselijk hoofd, gaat Marcel Cardon volop voor de abstracte vlakken, die het gevolg zijn van een minutieus repetitief aanbrengen van zwarte of grijze, horizontale of verticale lijnen.

In enkele grote werken laat de kunstenaar op deze strakke stucturen een grillig spel van verfophopingen los, waardoor een soort strijd ontstaat tussen strenge en lyrische abstractie.

Tegelijk is de afwisseling met een paar 'aquarellen' binnen streng geometrische vormen enorm verfrissend. Je vermoedt hier zowaar stillevens die figuurlijk buiten het normale kader vallen.

Laat me U zeker de inleidende tekst van Marc Vonck op de site van de Academie aanraden.

Gaan kijken kan nog tot 23 december 2011 tijdens de openingsuren van de school

(dinsdag tot vrijdag: 10-21 uur en zaterdag: 10-15 uur)

Academie voor Beeldende Kunsten

Capucienenlaan 8

9300 AALST

Calouste Gulbenkian Museum in Lissabon

2011-11-24T08:58:00.023+01:00

Naar Lissabon gaan zonder het Museu Calouste Gulbenkian te bezoeken is best vergelijkbaar met een verblijf in Parijs, waarbij je zowel het Louvre als het Orsay Museum links laat liggen. Uiteraard zijn de collecties van de instellingen in Parijs flink wat groter, maar een private collectie als die van Gulbenkian omschrijft met zijn zowat 6000 stukken een bijzonder ruim gamma op kunsthistorisch en artistiek-technisch vlak.

Calouste Sarkis GOULBENKIAN werd in Turkije (1869) geboren in een van oorsprong Armeense familie. Hij maakte fortuin als pionier in de olie-industrie en besteedde enorm veel aandacht en kapitaal aan de opbouw van een gediversifieerde kunstcollectie.

Hij woonde geruime tijd in Londen en vanaf 1922 in Parijs (momenteel loopt hierover een tentoonstelling in het museum), maar week in 1942, onder invloed van de oorlogsomstandigheden in Frankrijk, uit naar Portugal. Hij overleed in 1955 in Lissabon.

Na zijn dood werd de Fundação Calouste Gulbenkian opgericht om, geheel volgens zijn wilsbeschikking, zijn complete collectie onder een dak samen te brengen. Uiteindelijk kon in 1969 het Museu Calouste Gulbenkian de deuren openen, met een collectie van de klassieke en oosterse antieken tot de Europese kunst uit de eerste helft van de twintigste eeuw.

Het museum in het Park Santa Gertrudes is een schitterend geheel, waar natuur en cultuur op ongelooflijke wijze een eenheid vormen. Het park en het museum met zijn verschillende onderdelen vormen een oase in deze grootstedelijke ongeving.

Voor de inwoners van Lissabon en de toeristen vormt deze instelling met vaste collecties, tijdelijke tentoonstellingen, concerten, restaurant en cafetaria een familiaal en cultureel ontmoetingscentrum van onschatbare waarde.

We brachten ondermeer een bezoek aan twee tijdelijke tentoonstellingen.

De eerste 'In the presence of things' vormt het tweede deel van een project rond vier eeuwen stilleven in de Europese schilderkunst. Het eerste deel bekeek in het voorjaar van 2010 de 17de en de 18de eeuw. Nu is de 19de en 20ste eeuw, met meerbepaald de periode van 1840 tot 1955 aan de beurt.

De opkomst van de fotografie tussen 1839 en 1849 speelt hier uiteraard een belangrijke rol. Beeldende kunstenaars waren niet langer 'veroordeeld' tot een realistische weergave, maar konden nu ongehinderd met het onderwerp experimenteren.

Het jongste werk in de tentoonstelling, uit 1955 (het jaar van overlijden van Gulbenkian), is niet toevallig een stilleven van Giorgio MORANDI, die ongetwijfeld de absolute meester in de verfijning en de vereenvoudiging van het genre mag genoemd worden.

Deze tentoonstelling is niet chronologisch, maar thematisch opgebouwd. Daardoor kan je als toeschouwer zelf een parcours uitstippelen.

Je ontkomt echter niet aan een opeenvolging van grote, internationaal erkende kunstenaars als Manet, Monet, Renoir, Van Gogh, Gauguin, Cezanne, Braque, Picasso, Dali, Magritte, Matisse,... aangevuld met enkele grote Portugese namen als Vieira da Silva of Amadeo de Souza-Cardoso.

Tot 8 januari 2012

di, woe, vr, zo: 10 - 18 uur

do, za: 10 - 20 uur

We kunnen je zeker een tweede tijdelijke tentoonstelling aanbevelen: 'L'Hôtel Gulbenkian, 51, Avenue d'Iena: Memoria do Sitio', waarin het Parijse verblijf (1922-1942) van Gulbenkian op verbluffende wijze geëvoceerd wordt. Hij liet het huis uit 1889 verbouwen tot een plaats voor zijn familie en zijn collectie kunstwerken, die hij toen reeds als zijn kinderen omschreef.

Tot 22 januari 2012: di tot zo van 10 tot 18 uur

Gesloten op 25 december en 1 januari

MUSEU CALOUSTE GULBENKIAN

www.gulbenkian.pt

Museu do Chiado in Lissabon

2011-11-20T08:48:00.003+01:00

'Museu nacional de arte contemporânea' is wellicht beter bekend als MUSEU DO CHIADO, naar de gelijknamige wijk in het centrum van Lissabon.

Jorge Vieira, Sem titulo (Duas Cabeças), 1953, MNAC, inv. 2095

Als nationaal museum voor hedendaagse kunst beheert het een collectie Portugese kunst van 1850 tot heden, waarvan uiteraard slechts een klein gedeelte permanent getoond wordt. Tijdelijke tentoonstellingen vullen het programma aan.

José Pedro Croft, Sem titulo, 2009, (Ferro, vidro e espelho)

Cortesia Galeria Filhomeno Soares, Lisboa

Het gebouw dankt zijn oorsprong aan het klooster 'São Francisco da Cidade', waarin het sinds 1911 gevestigd was. Na een zware brand in 1988 in deze buurt en daaropvolgende verbouwingen, werd het museum in 1994 heropend.

Museu do Chiado - detail

De ontvangstuimte toont nog de historische gewelven, maar de hele architectuur voldoet grondig aan de noden van een modern museum op mensenmaat.

Tussen de museumingang en het museumcafé ligt een schitterende beeldentuin langs de straatkant.

Museu do Chiado - beeldentuin

Nog tot 22 januari 2012 loopt er onder andere een tentoonstelling 'AN INTERPRETATION OF PORTUGUESE ART: 30 years AICA/MC PRICE, visual arts', met een aantal absolute pareltjes.

MNAC - Museu do Chiado

Rua Serpa Pinto, 4

1200-444 LISBOA

Vanaf Rua Garret, vlakbij Café Brasileira (met de sculptuur van een zittende Pessoa) neem je de Rua Serpa Pinto naar beneden... even verder rechts is een pleintje met het geboortehuis van Pessoa en daarvoor een sculptuur van Pessoa met een boek rond zijn hoofd (door Jean-Michel FOLON).

Museu do Chiado ligt wat verder aan de linkerkant.

Museu do Chiado - gewelven in de ontvangstruimte

Jean-Marie Bytebier met 'Interstice' bij Galerie Van De Weghe in Antwerpen

2011-11-17T08:35:00.004+01:00

De nieuwe ruimte van Galerie Van De Weghe in de Antwerpse Pourbusstraat is totaal anders dan de 'huiselijkheid' van het herenhuis voordien in de Museumstraat. Deze 'white cube' biedt nieuwe mogelijkheden en wellicht een andere kijk op het werk van een aantal huiskunstenaars. Grotere werken zullen hier ongetwijfeld beter tot hun recht komen.

Met de tentoonstelling 'Interstice' speelt Jean-Marie BYTEBIER (°1963) rechtstreeks in op het ruimtelijke thema.

Interstice staat immers voor synoniemen als opening, scheur, uitsparing, kloof,... 'tussenruimte'.

Maar zoals tegengestelde polen elkaar aantrekken, worden ook uiterste betekenissen door Jean-Marie Bytebier tegenover elkaar uitgespeeld. Zo stond hij erop de normale doorgang tot de tentoonstellingszaal af te sluiten en de toeschouwers via de open bureauruimte binnen te laten.

Meteen links toont hij schilderijen die door je ogen en geest als 'landschappen' gecatalogeerd worden, maar die bij nader inzicht niets meer of minder dan blauwe luchten en groene boomtoppen weergeven. Ik denk onvermijdelijk aan een detailopname uit 'Het rijk der lichten' van René Magritte.

Het woord 'landschap' maakt in deze schilderijen plaats voor een soort 'stilleven', waarbij met een minimum aan picturale middelen evenwichtige contrasten gecreëerd worden.

Het begrip 'Interstice' komt tot volle wasdom in de grote achterruimte van de galerie.

Hier presenteert Bytebier een andere kijk op het landschap, waarbij hij ons telkens door een grote opening (hij trekt als het ware een gordijn opzij) een tegelijk realistisch aandoend en toch bevreemdend tafereel aanbiedt. Daarbij toont hij een ontzaglijk ruimtelijk gevoel, maar ook een stevige portie intimiteit. Het beeld speelt op verschillende, achter elkaar liggende niveaus.

Nu eens ontwaar je een landschap uit de Far West, terwijl je in een andere hoek een soort kasteelruïne op een berg meent te herkennen. De gedachte aan Caspar David Friedrich (1774-1840) laat me hier niet los.

Let ook op de manier waarop Bytebier speelt met de letterlijke superpositie van sommige doeken.

De weg naar de kern van zijn voorstellingen lijkt telkens bezaaid met moeilijk begaanbare paden of wankele bruggen. Het blijft een balanceren tussen hoop en wanhoop, overtuiging en twijfel, drang naar actie en berusting,... kortom een beeld van het leven zelf.

Tot 3 december 2011

Galerie Van De Weghe

Pourbusstraat 5

2000 ANTWERPEN

www.galerievandeweghe.be

P.S.: Van 18 november tot 4 december 2011 staat Bytebier met 'Verleden Continuous' in het Cultuurcentrum van Mechelen. Tijdens de vernissag op 18 november wordt de gelijknamige monografie voorgesteld.

www.ludion.be

www.cultuurcentrummechelen.be

Architectuur van de Verlichting: Jan Baptist Simoens en tijdgenoten in het Land van Aalst

2011-11-15T08:31:00.017+01:00

Het Stedelijk Museum van Aalst ('t Gasthuys) hebben we reeds meermaals in Waterschoenen vermeld naar aanleiding van tentoonstellingen omtrent hedendaagse kunst.

In de nu lopende tentoonstelling nemen we U echter meer naar de tweede helft van de achttiende eeuw.

De eeuw van de Verlichting of de Rede legde de basis voor het autonome denken, met filosofen als Voltaire, Spinoza, Leibniz, Kant,...

Affiche van de tentoonstelling

In de architectuur openbaarde deze nieuwe visie zich in het classicisme. De geschiedkundige vereniging Land van Aalst heeft deze tentoonstelling, in samenwerking met het Aalsterse stadsmuseum, opgehangen aan de figuur van Jan-Baptist SIMOENS (1715 - 1779), welicht de minst gekende, maar de meest invloedrijke Gentse aannemer-architect uit die periode. Hij lag bovendien in 1851 mee aan de basis van de architectenopleiding in de Gentse Academie. Van 1770 tot zijn dood was hij overigens artistiek directeur van die Academie.

Zowat een eeuw later zou Jean-Baptiste BETHUNE mee de Sint-Lucasschool in Gent stichten als reactie op het classicisme en voor de heropleving van de christelijke 'middeleeuwse' waarden in de neogotiek. (zie ons artikel over Sofie Muller)

Gedeeltelijk overzicht zaal 1

Deze tentoonstelling belicht drie thema's:

1. De tijd van Simoens, met onder andere de stichting van Academies en Loges te Gent en Aalst...

2. Aalst in de maalstroom van rococo en classicisme, met ondermeer oog voor het huidige stadhuis, het Jezuïetencollege, het Keizerlijk plein en de Begijnhofkerk.

3. De grote bouwwerken van Simoens in het Land van Aalst met onder andere de abdijen van Geraardsbergen, Grimminge (Beaupré), Ninove en het kasteel van Leeuwergem.

Detail: Begijnhofkerk Aalst

Naar aanleiding van de tentoonstelling worden een aantal activiteiten in de marge georganiseerd:

* Rondleiding door Dirk Van de Perre, samensteller van de tentoonstelling, op 17 november (20 uur), 27 november (15 uur) en 18 december (15 uur)

* Lezing door Ignace De Temmerman over leven en werk van Jan-Baptist Simoens op 1 december om 20 uur in de tentoonstellingszaal.

* Geleide stadswandeling op zoek naar architectuurparels uit deze periode op 10 december (ingang museum om 14 uur).

De tentoonstelling loopt tot 23 december 2011 in...

't Gasthuys

Oude Vismarkt 13

9300 AALST

dinsdag tot vrijdag: 10 - 12 en 13 - 17 uur

zaterdag en zondag: 14 - 18 uur

Show your colours: van de virtuele naar de echte wereld in Villa De Olmen te Wieze

2011-11-11T11:00:00.088+01:00

De grenzen tussen de virtuele en de echte wereld worden steeds dunner. Contacten tussen mensen op het virtuele forum via blogs of meer directe sociale media als facebook en twitter zijn intenser dan ooit en leiden ook steeds vaker tot werkelijke interactie in de 'echte' wereld. De wereld als 'global village' is allang geen utopie meer.

Ook kunstenaars wereldwijd maken dankbaar gebruik van de nieuwe media, met de onmiddellijke beschikbaarheid van informatie in woord en beeld, gekoppeld aan een instant mogelijkheid tot communicatie.

Toch is het meestal wachten op de inzet van individuen om gecoördineerde initiatieven te realiseren.

Zo baseerde kunstenares en curator Marjan VERHAEGHE (°1959) het project 'Show your colours' op een internationale interactie tussen kunstenaars uit Litouwen, Zwitserland, Nederland en België.

In 2010 nodigde ze via email deze kunstenaars (die zij kende, maar die elkaar niet kenden) uit om deel te nemen aan een virtuele workshop.

In een eerste fase werden via private blog en mail ideeën uitgewisseld, waarbij Marjan Verhaeghe het creatieve discours probeerde te stimuleren. In een volgende fase werden door de verschillende kunstenaars concrete werken gerealiseerd. De huidige derde fase zorgt nu voor de confrontatie met het publiek, wat op zijn beurt weer zou moeten leiden tot een uitwisseling van ideeën.

Christine Callebaut van Villa De Olmen stapte graag mee in dit project en de kunstenaars konden vanuit hun oorspronkelijk virtuele contacten elkaar 'in het echt' terugvinden in de met familiale traditie beladen, geklasseerde villa in Wieze. Hier kon elke kunstenaar zelf zijn of haar werken aan de juiste plek in deze wonderlijke omgeving toevertrouwen.

In de nabije toekomst zal dit project ook in Genève (Ch) zijn tenten opslaan, terwijl ook Vilnius (LT) op het verlanglijstje staat.

Intussen is via de site http://showyourcolours-presentation.blogspot.com/ ook weer de wisselwerking tussen de echte en de virtuele wereld gestart. De tweetalige blog (NL/E) omschrijft het project en bevat links naar de deelnemende kunstenaars en de tentoonstellingslocatie.

Maar uiteindelijk is de nu gerealiseerde tentoonstelling in Villa De Olmen de 'place to be'.

Als eerste ontmoeten we werk van de initiatiefneemster Marjan VERHAEGHE (B). Meteen in de hall staan we oog in oog met een soort 'bos' uit tot lange kokers opgerold krantenpapier, als symbool voor het overaanbod aan nieuwsberichten die via verschillende media contant op ons afgevuurd worden.

Marjan Verhaeghe weet op een heerlijke manier gebruik te maken van minimale middelen om tot een monumentale installatie te komen.

Straks, bij het binnengaan van de garage rechts worden we door haar vergast op een bijzonder poëtische en intimistische videoprojectie (op de grond), waarin gevouwen papiertjes en een bakje met water de hoofdrol spelen: magie ten top in 'Blooming flowers'.

Maar eerst maken we in de hall kennis met Jay BAKKER (NL) In de wandkast rechts staan vier grote borden, bedrukt met een mix van graffiti en medische tekeningen. In de garage links en in de kelder vinden we haar straks terug met enkele subtiele porseleinen 'ingrepen'. Let in de garage ook op de QR-codes in klei, waardoor je via smartphone de weg naar de virtuele wereld weer rond kan maken.

Vanaf de keldertrap vergast ze ons op een zoektocht naar haar porseleinen 'spinnenwebjes'.

In de studiekamer links van de hall geeft Bram BORLOO (B) ons de kans tot 'Looking at the past in the present (How to forget the future). In een ouderwetse diavoorstelling biedt hij ons een 'grijze' fotografische blik op een historisch-architectonische realiteit.

Later op ons traject, in de grote salon rechts, ruilt hij de grisaille voor kleur in zijn collages en schilderijen, waarin mensen (meestal) als silhouetten in een eeuwigdurend strijdgewoel opgevoerd worden.

Zijn kleurrijke schilderijen in de rechtse garage ('heilige huisjes maken zielen zwart') doen qua vormgeving aan Escher denken.

Greta GRENDAITE (Lt) toont in deze tentoonstelling twee reeksen van haar tekeningen-aquarellen. 'Stories' en 'Senses' zijn stuk voor stuk pareltjes van techniek en symboliek, met blauw en roze als modelkleuren voor het vrouwelijk en mannelijk emotioneel bewustzijn.

Het gebruik van oude, vergeelde bladen levert in 'Stories' een natuurlijke achtergrond van het leven zelf.

De tafel van Le Corbusier in de salon vormt een ideale 'sokkel' voor het (hand)boek'Show your colours' van Zem At (Ausra Vismantaite, Agne Bagdziunaite, Domas Noreika) (Lt). Vergeet de handschoenen niet en neem je tijd...

Heike SCHILDHAUER (Ch) toont in een object en een installatie een tegelijk duistere en kleurrijke wereld. Haar ladder van broze beenderen, bezet met fluorescerende kleurpunten, verwijst zowel naar de dood als naar het breekbare leven zelf.

In de verste, donkere kelder (de perfecte locatie), brengt de installatie 'Rain forest' ons eveneens in een bipolaire situatie tussen de tuin van Eden en de broeierige sfeer van het regenwoud.

Op de terugweg kunnen we hier en daar onze indrukken toetsen en verstevigen.

SHOW YOUR COLOURS

tot 4 december 2011

in Villa De Olmen

Nieuwstraat 83

9280 Wieze

zaterdag en zondag: 11 - 17 uur

www.villadeolmen.be

Benoît Félix met 'L'interdiction de regarder' in Office d'Art Contemporain (Brussel)

2011-11-08T13:51:00.000+01:00

L’interdiction de regarder, nogal mistroostig vertaald als Het verbod om te kijken is een kleine solotentoonstelling met nieuw werk van Benoît Félix (1969) in het Office d’Art Contemporain, in de Brusselse Dansaertwijk.

Bij het binnenkomen een rode ‘sens interdit’ aluminium plaat met doorkijk, die ons meteen doet glimlachen. Verboden te kijken? Daarnaast, opzettelijk of niet, een clin d’oeil: een stapel uitnodigingen (met uitgesneden gleuf) als een spaarpot op de grond. Typisch, die eenvoudige humor in het werk van Benoît Félix. De toon is meteen gezet.

Middenin de ruimte botsen we zacht tegen een ander werk van Benoît, Les cheveux blongs, een lange bos synthetisch haar die vanaf het plafond naar beneden valt als een gordijn. Zijn dit draden of haren? Daar tegenover staat een ladder, die op het eerste zicht geen échte ladder is (maar een foto van een ladder) en uiteindelijk toch een échte ladder blijkt te zijn. De ultieme trompe-l’oeil, zeg maar. Het werk van Benoît Félix balanceert voortdurend op deze grens tussen verschillende plastische dimensies: tekening, object en sculptuur. Hij noemt zijn werk zelf “sculpturen die eigenlijk geen sculpturen zijn maar tekeningen”. Hij zet de kijker dan ook graag op het verkeerde spoor: what we see is meestal niet what we get. Uitkijken dus.

Zo ook de installatie Fil fil fil (2011), een reeks van acht litho’s in monochroom blauw doorbroken door een (hoogspannings)lijn, een draad. De kunstenaar monteerde deze werken helemaal niet volgens de klassieke manier van presentatie (met de lijsten op dezelfde hoogte) maar in functie van de lijn. Hierdoor krijgen we een ietwat vreemde presentatie te zien die ons kijkgedrag alweer doet wankelen. De installatie doet terugdenken aan Une ligne dans le ciel, een ouder werk van Félix waarbij een lijn (van een vliegtuig in de lucht) letterlijk een foto in twee scheurt. Een beperkte oplage van telkens drie van deze Fil litho’s (uitgegeven door Bruno Robbe éditions) wordt naar aanleiding van de tentoonstelling genummerd en gesigneerd verkocht in de galerij.

Je suis, donc je trompe.

Kijken mag. Nog tot en met 10 december.

Expo L’interdiction de regarder/Het verbod om te kijken/Forbidden Gaze nog tot en met 10 december, donderdag, vrijdag en zaterdag 14 tot 18u in Office d’Art Contemporain, Lakensestraat 105, 1000 Brussel, www.officedartcontemporain.com

Tekst: Veerle De Saeger voor Waterschoenen

POSTURE EDITIONS presenteert 'Oog.Blue / Nikolaas Demoen'

2011-11-01T16:58:00.006+01:00

Naar aanleiding van de tentoonstelling 'L'inconnu' van Nikolaas DEMOEN (°1965) werd in Netwerk te Aalst het eerste boek van 'Posture editions' voorgesteld.

'Posture editions' is een initiatief van Nikolaas Demoen en Katrien Daemers en wil fungeren als een galerie in boekvorm, waarbij telkens één kunstenaar een gedrukte versie van zijn of haar werk kan realiseren. Hiermee wil 'Posture editions' zich positioneren op de grens tussen artist's boek en catalogus. Elk boek zal voorzien zijn van een begeleidende tekst door een kunstcriticus.

Het nulnummer dat nu voorgesteld werd is (vanzelfsprekend) gewijd aan het werk van Nikolaas Demoen.

Nikolaas Demoen, Oog.Blue, posture editions sep. 2011 / N° 0

Christophe van Gerrewey verzorgde de begeleidende tekst: Lof van de hand (met een Engelstalige versie achteraan in het boek).

Na een korte introductie door Wim Waelput, artistiek verantwoordelijke van KIOSK, ging Sumalin Gijsbrechts, danseres in producties van o.a. Miet Warlop en Ben Benaouisse en performancer in de video's van Nikolaas Demoen, in een live performance de confrontatie aan met de ruimte rond en het werk 'Five proposals for a sculpture' van Demoen in de galerie van Netwerk.

Nikolaas Demoen, Oog.Blue, posture editions sep. 2011 / N° 0

(l) Proposal for a (symbolist) sculpture - actio,n 2010

(r) Proposal for a (baroque) sculpture - action, 2010

In Oog.Blue komen de 'acteurs' en de 'acties' van Demoen als stills in beeld. De beelden die hij middels handwerk creëert zijn van een ontstellende eenvoud. Eén van de eerste beelden in het boek is dat van de kunstenaar die met zijn grote rubberen handen in een schaduwbeeld met grote passen lijkt te stappen, maar in feite ter plaatse trappelt. Ik vermoed dat hij ook ons stil wil doen staan. We moeten opnieuw leren of veeleer durven kijken en confrontaties met de vormen aangaan. Daarbij lijkt mij de kloof tussen objectiviteit en inlevingsvermogen groter dan ooit. De gekozen invalshoek zal van de individuele toeschouwer afhangen.

In januari 2011 komt het echte N° 1 eraan. Beeldhouwer Paul GEES, uiteraard geen onbekende voor de lezers van WATERSCHOENEN, mag dan de spits afbijten.

Nadien volgt Hannelore VAN DIJCK, die we onder andere leerden kennen via Croxhapox en heel recent in 'De Lading' te Wetteren, waar ze in de kelders van de voormalige fabrieksruimte een van haar indrukwekkende 'houtskoolingrepen' leverde.

Meer info over POSTURE EDITIONS (met verkooppunten) vind je op:

www.posture-editions.com

Kurt Stallaert met 'Bodybuilders' world' bij galerie budA in Asse

2011-10-29T16:10:00.066+02:00

Kurt STALLAERT (°1969) studeerde fotografie in Antwerpen en kan reeds terugkijken op een fantastische carrière als mode- en reclamefotograaf. Via het foto-agentschap 'Claudia Trucco' werkt hij sinds 1998 voor talloze opdrachtgevers aan de top van de reclamewereld (o.a.Duval-Guillaume) en voor diverse gerenommeerde bedrijven (o.a. Levis paint, Telenet, Humo,...). In de modefotografie ontwikkelde hij een eigen stijl en esthetiek, waarin hij sociale en culturele vraagstukken met de nodige zin voor humor en ironie verwerkt.

Naast deze professionele activiteiten in opdracht van anderen, heeft hij bovendien zijn eigen artistieke project Bodybuilders' world ontwikkeld. Deze fotografische reeks stelt een imaginaire wereld voor, bevolkt door stevig gespierde kinderen, vrouwen en mannen. What you see is (definitely not) what you get! BEWARE!

Kurt Stallaert presenteert ons een wereld die echt is en surreëel tegelijk. De situaties zijn bevreemdend omdat de grens tussen de realiteit en de creatie schijnbaar 'achteloos' overschreden wordt. De fotograaf neemt je in het ootje en je bent bereid hem onvoorwaardelijk te volgen, terwijl je ontegensprekelijk beseft dat een en ander niet klopt.

Je staat vol bewondering en verbazing te kijken naar de ongelooflijke zin voor enscenering, schoonheid, detail, humor, drama,...

Zijn personages stralen tegelijk kracht en kwetsbaarheid uit.

Eens je deze figuren gezien hebt, staan ze op je netvlies gebrand.

De tentoonstelling bij galerie budA is een unieke kans om de werken van Kurt Stallaert te ontdekken. Het betreft hier een allereerste overzicht van zijn 'Bodybuilders' world', een selectie van de verschillende benaderingen, met onder andere werk in zwart-wit, maar ook de splinternieuwe Afrika-serie, die na een verblijf in Gambia begin 2011 tot stand kwam.

In galerie budA komen deze foto's 'thuis', net zoals de andere kunstwerken die hier regelmatig tentoongesteld worden. Het unieke concept van galerie budA koppelt een private woning en een kunstgalerie. Sinds 2004 heeft budA zich met een gedurfde, internationale programmatie een eigen plek in het Belgische galeriecircuit verworven.

Ik probeer me Veerle en Hans van galerie budA voor te stellen als 'bodybuilders' in de wereld van Kurt Stallaert.

De tentoonstelling loopt tot 4 december 2011

in galerie budA

BUDA 14

1730 ASSE

zaterdag en zondag: 14 - 18 uur

of na afspraak

www.budart.be

'In den Bouw' toont schilderijen van Christine Couvent

2011-10-28T13:58:00.003+02:00

Vanaf half november begint de galerie van Estaminet 'In den Bouw' aan een winterslaap. De eerstvolgende tentoonstelling laat dan tot april 2012 op zich wachten... (het programma kan je overigens op de site al inkijken).

Een reden te meer om nu nog eens naar Kalken af te zakken voor een kennismaking met de schilderijen van Christine COUVENT.

Met haar in 2009 overleden partner Raphaël BUEDTS, deelde zij de passie voor een eerlijke kunst zonder 'complimenten'.

Het afgelopen jaar heeft ze zich vooral gericht op het schilderend zoeken naar mensen. Eigenlijk is dat begonnen met een 'portret' van Raf (Buedts), waarin ze niet zozeer uit was op een herkenbare weergave, maar veeleer op zoek ging naar een picturale ontmoeting, waardoor ze al schilderend een essentiële vormgeving in dat 'portret' bereikte.

Haar andere portretten geven, op één na, fictieve personen weer. De zoektocht naar een personage is slechts een alibi om te kunnen schilderen. Dat levert soms een flirt op met een fauvistisch palet, een doekbehandeling in de geest van Rik Wouters of een penseelvoering à la Francis Bacon. Maar steeds is het resultaat onmiskenbaar Christine Couvent.

Eigenlijk geldt voor de landschappen hetzelfde principe. Soms, zoals in de 'berken' herken je, mits enig inlevingsvermogen, de natuurlijke omgeving, maar meestal is ook hier elk schilderij een ploeterende zoektocht naar (een uitweg uit?) een mentaal landschap.

Wie behoefte heeft aan een echt landschap komt hier rond Estaminet 'In den Bouw' uiteraard perfect aan zijn of haar trekken.

Maar neem toch eerst de tijd voor de geschilderde introspectie van Christine Couvent.

Het kan nog tot 13 november 2011

'In den Bouw'

Zomerstraat 85

KALKEN

vrijdag vanaf 19 uur

zaterdag vanaf 14 uur

zondag vanaf 11 uur

http://www.indenbouw.be/

'Pour les soeurs sonnez svp' in het voormalige Dominicanessenklooster te Herne

2011-10-27T14:26:00.001+02:00

Begin dit jaar zijn de laatste twee kloosterzusters uit het Dominicanessenklooster van Herne vertrokken nadat de gemeente het gebouwencomplex met het omringende domein gekocht had. De landelijke gemeente Herne, die tussen Ninove en Edingen tegen de taalgrens aanleunt, heeft socio-culturele plannen met de site.

Met deze tentoonstelling in een deel van de voormalige kloostergebouwen krijgt het cultureel-artistieke element een eerste aanzet, op initiatief van 'Diagenesi', een artistiek project van Annouk Westerling en Jo Van de Sype.

'Diagenesi', wat staat voor de laagste vorm van metamorfose, wil als initiatief een ontmoetingsplaats bieden voor iedereen die wenst na te denken en samen te werken rond kunst die de verschillende media doorkruist, of kunst die zich profileert buiten het traditionele kunstmilieu.

'Diagenesi' wil het begin zijn van een nieuwe evolutie, geen revolutie, maar een zachte vorm van verandering zoals het gesteente zich langzaam vormt doorheen de tijd.

In die zin lijkt 'Diagenesi' mij een ode aan de traagheid en is deze tentoonstelling binnen de muren van een voormalig klooster, waar contemplatie en traagheid al die jaren hand in hand gingen, uiteraard geen toevallige keuze.

De titel 'Pour les soeurs sonnez svp' is een heel letterlijke verwijzing naar de realiteit van dit voormalig klooster. De plaats van de kloosterzusters is echter (tijdelijk) ingenomen door vijf vrouwelijke kunstenaars (waarvan twee als collectief optreden) met een eigen artistiek-contemplatieve benadering.

Mede-initiatiefneemster Annouk WESTERLING hebben we heel recent nog voorgesteld met haar fotoproject 'De witte pauw' en vorig jaar met het tekenproject 'Steen' Een pauw of een steen zijn uiteindelijk slechts een alibi om tot bezinning over te gaan. Dat contemplatieve aspect leidt niet tot zweverigheid, maar tot een zeer gestructureerde (foto-) grafische verkenning.

Lisa DE BOECK en haar moeder Marilène COOLENS vormen als MEMYMOM een fotografenduo met een ongelooflijke zin voor beeldvorming, ritmiek en sfeerschepping. Het zuiver artistieke discours dat ze, naast hun beroepsmatig werk in reclame- en andere opdrachten, ontwikkelen, situeert zich in video en fotografie. Waar de tijd bij hun videoprojecties, zoals hier in de voormalige kapel, al heel traag verloopt, komt hij in de daaraan ontleende foto's helemaal tot stilstand of worden sommige van hun personages in een eindeloze kronkel met zichzelf verstrengeld. Ook hier is introspectie (of noem het in deze omgeving dan maar contemplatie) duidelijk aan de orde.

De bijdrage van Ada RAJSZYS in de kapel is indrukwekkend en bevreemdend. De uitdrukking 'iemand van haar noch pluimen kennen' krijgt hier een heel aparte invulling. Ada Rajszys, afkomstig uit Polen, studeerde 'Mode' in La Cambre (Brussel), is sinds 2000 actief als designer voor verschillende kledinglabels alsook voor dans en theater. Net als de dames van MEMYMOM ontwikkelt ze daarnaast een onafhankelijk artistiek oeuvre, onderbouwd door een stevige technische achtergrond en een enorme zin voor dramaturgie.

EPHAMERON, de kunstenaarsnaam van Eva CARDON, is allang geen onbekende meer voor de lezers van Waterschoenen. Zij is een onvoorstelbare grafische duizendpoot, bekend van haar grote tape-tekeningen (met zwarte tape construeert zij realistische figuren op bladen, ruiten, muren,...), maar ook van haar intimistische tekeningen zoals ze die hier in de kapel toont. Bovendien is ze als ontwerpster voor diverse opdrachtgevers aan de slag en heeft ze zich ook in de wereld van de graphic novel een plek verworven. Tenslotte heeft ze ook als organisator van tentoonstellingen als ART-TREK in Antwerpen al serieus haar sporen verdiend.

Hier zoeken haar figuren in zwarte tape elkaars gezelschap in de keuken van het klooster, terwijl haar grote vogel klaar zit om zijn nest te bouwen in de kloostergang.

Welkom op een tentoonstelling die intimistisch werk in een sobere presentatie koppelt aan de 'gezegende' sfeer van een verlaten ruimte.

Pour les soeurs sonnez svp

Nog op 29 en 30 oktober 2011

van 13 tot 18 uur

Dominicanessenklooster

Heilige Geeststraat 22/24

1540 HERNE

Johan GRIMONPREZ regisseert een beeldenorgie in het SMAK

2011-10-22T09:22:00.004+02:00

Toen ik een week geleden voor het eerst zich kreeg op de retrospectieve van filmmaker en kunstenaar Johan GRIMONPREZ (°1962) in het SMAK, was de tentoonstelling nog in volle opbouw. Bij de vernissage, een dag later, was alles in de juiste plooi gevallen. Maar dat betekende nog niet dat je als toeschouwer plots het spreekwoordelijke licht in de al even spreekwoordelijke duisternis zag.

De sfeer zat wel meteen goed, want natuurlijk heeft het bewegende beeld (film/video) als hoofdmedium van deze kunstenaar zowel behoefte aan licht als aan een gepaste omringende duisternis.

Ook al krijgen we in de loop van deze tentoonstelling heel wat bekende historische beelden voorgeschoteld, toch is er een grote nood aan duiding om de nodige verbanden te kunnen leggen met fictionele en andere elementen om de grens tussen 'Wahrheit' en 'Dichtung' te kunnen trekken.

Tijdens de preview zag en hoorde ik Johan Grimonprez vanuit een 'genietende' gedrevenheid zijn werk toelichten. Ik moest onvermijdelijk denken aan een passage uit de roman van Ayn Rand, 'De eeuwige bron', waarin iemand tegen de hoofdpersoon Howard Roark (architect) zegt: "Beheers je toch... je bent een open boek... het is gewoon onfatsoenlijk om een mens zo gelukkig te zien."

Johan Grimonprez (c) Artspotter

Tijdens de vernissage was hij er weer, net als Hitchcock een cameo in zijn eigen voorstelling, maar vooral ook een toeschouwer, een observator en subtiele gastheer tegelijk, ontspannen controlerend en waar nodig nog een klank of beeld bijregelend. (Of had hij dan toch een dubbelganger ingehuurd?)

De hele tentoonstelling is een perfect geregisseerde beeldenorgie, een eruptie van beeld en klank, fotografisch en getekend materiaal, teksten op bladen, muren en in boeken,...

'It's a poor sort of memory that only looks backwards...' is de overkoepelende titel van deze overzichtstentoonstelling waar je doorheen kan 'zappen'. De titel is ontleend aan een dialoog uit 'Alice in Wonderland', maar verwijst naar onze (mede dankzij het internet) nieuwe manier van verbanden leggen.

We klikken ons een zigzaggende weg door de overweldigende informatiestromen, zo ook dus in de beeldende wereld van Johan Grimonprez.

Natuurlijk gaat het bij Grimonprez niet alleen om beelden, maar om betekenissen en de manier waarop die door verschillende actoren op verschillende manieren ingevuld worden. De kunstenaar kijkt naar zijn en onze wereld als een historicus, een socioloog, een psycholoog, een verteller, een cineast, een criticus, een regisseur,...

Johan Grimonprez (c) Artspotter

Aan de basis van al zijn installaties ligt een enorme verzameldrift. Sinds jaar en dag voegt hij beeldmateriaal aan zijn verzameling toe om dat nadien te combineren met zelf gemaakte films of herinterpretaties van bestaande beelden. Hij creëert een nieuwe mengvorm van (historische) realiteit en fictie met aandacht voor schijnbaar futiele randverschijnselen. Precies daar ligt de opdracht van de kunstenaar.

De werkmethode van Grimonprez, startend bij de verzameldrang, brengt me ook bij zijn collega-kunstenaar Patrick Van Caeckenbergh. In tegenstelling tot het gebruik van de drukke, hedendaagse technische middelen bij Grimonprez, werkt Van Caeckenbergh met de traagheid en de middelen van een soort middeleeuwse scribent.

Terwijl ik mij al schrijvend een weg probeer te banen door de wereld van Johan Grimonprez, heb ik bewust de televisie aanstaan. Het is donderdag 20 oktober 2011. De eerste berichten over de dood van Kadhafi, interventies vanuit het federaal parlement omtrent malversaties in het Dexia-dossier, de veroordeling van Ronald Janssen, ... bereiken mij, afgewisseld met reclameboodschappen en (zapsgewijs) onvermijdelijke kookprogramma's of stukjes uit soaps met (al even onvermijdelijk) elkaar de duvel aandoende personages,...

Een afstandsbediening is een wonderlijke uitvinding!

J. Grimonprez, WeTUBE-O-THEEK (2006 - )

De tentoonstelling is opgebouwd rond drie grote installaties: Kobarweng or Where Is Your Helicopter (1992), dial H-I-S-T-O-R-Y (1997) en Double Take (2009), aangevuld met o.a. de WeTUBE-O-THEEK, een leeshoek en het werk van andere kunstenaars of filmmakers.

De zaalteksten van het museum, tegenwoordig in een handig boekje gegoten, bieden een bevattelijke omschrijving van het gepresenteerde werk.

In elk van de installaties staat de kijk op de realiteit ter discussie. Wat de doorstroming van informatie betreft hebben de massamedia, met televisie en internet op kop, een bepalende rol. Maar ook de oorspronkelijke bewoners van het Nieuw-Guinese hoogland, die door westerse antropologen 'ontdekt' worden, passen die tactiek al toe: "We never tell everything, we always keep something for the next anthropologist." (zie 'Kobarweng').

J. Grimonprez, IT WILL BE ALL RIGHT IF YOU COME AGAIN,

ONLY NEXT TIME DON'T BRING ANY GEAR, EXCEPT

A TEA KETTLE (1994 - 2004)

In "dial H-I-S-T-O-R-Y' gaat het over de verdraaiing van de geschiedschrijving door de media en de daardoor gecreëerde angstcultuur.

De instandhouding van die angstcultuur wordt overigens uitvoerig onderzocht in 'Double Take'. Wil de echte Alfred Hitchcock nu opstaan?

Grimonprez regisseert de BEELDENSTROOM, die door de veelheid aan technologische middelen, uitgaande van film en televisie tot de razendsnelle evolutie via youtube, facebook, iPad en aanverwanten uitgegroeid is tot een gigantische, verslavende BEELDENSTORM, waarin 'waarheid' verder dan ooit van ons verwijderd lijkt.

Eén ding is alvast duidelijk: NIETS IS EENDUIDIG, dubbele bodems zijn legio, betekenissen worden op hun kop gezet.

HE MISTOOK THE GROUNDLIGHTS

FOR STARS AND ASKED WHY

THE AIRPLANE WAS FLYING

UPSIDE DOWN

Net nu ik aan het afsluiten ben lees ik in de MEDIA-bijlage van De Morgen (vrijdag 21 oktober 2011):

'REALITY-TELEVISIE IS VAAK ALLESBEHALVE REALISTISCH."

Een voormalige medewerkster van onder andere 'Peking Express' en 'Temptation Island' doet een boekje open over een wereld die vaak weinig met de realiteit te maken heeft. Dat boekje mag je erg letterlijk nemen, want in feite blijkt het artikel een (verdoken) reclameboodschap voor de debuutroman die de dame hierover geschreven heeft.

En zo staan we weer volop in de wereld van Johan Grimonprez: ... on Zapping, Close encounters and the Commercial Breaks...

Laat je vooral niet afschrikken door de beeldenorgie in het SMAK. En denk eraan: "Maybe the sky is really green, and we're just colourblind..." (Zeg maar dat Bart Simpson het gezegd heeft)

Tot 29 januari 2012

in het SMAK

Citadelpark

9000 GENT

dinsdag tot en met zondag: 10 tot 18 uur

Johan Grimonprez:

www.zapomatik.com

www.smak.be

Paul Gees met 'Voorhangsels' in Galerie De Ziener

2011-10-15T10:46:00.002+02:00

Op 21 augustus 2009 kon je in WATERSCHOENEN mee op atelierbezoek bij Paul GEES (°1949) onder de titel: op bezoek bij een gedreven 'evenwichtskunstenaar'.

Gedrevenheid en evenwicht zijn ook vandaag nog steeds de kernwoorden.

Ruim twee jaar geleden stond hij op het punt zijn lesopdracht als docent in Sint-Lucas (Gent) te beëindigen. Maar als kunstenaar ga je nu eenmaal niet met pensioen. Dus bouwt hij verder aan zijn sculpturale oeuvre, waarin hij sinds 30 jaar met elementaire elementen als hout, steen en metaal op zoek is naar evenwichtige relaties tussen natuur en cultuur.

Zopas was hij nog te gast bij 'Van Stof tot Asse' en in Villa De Olmen te Wieze, maar intussen staat hij met 'Voorhangsels' tot 13 november 2011 in galerie De Ziener.

Mensen met enige affiniteit inzake bijbelse teksten zullen zich het woord 'voorhangsel' nog herinneren als 'de afscheiding tussen het voorportaal en het Heilige der Heiligen in de tempel'. Ook in die context is een voorhangsel of voorhang uiteindelijk niets meer of minder dan een gordijn of scherm. Voorhangen is dus letterlijk vóór iets hangen.

Deze prozaïsche omschrijving is meteen ook van toepassing op de muursculpturen van Paul Gees. Ze hangen zowel tegen als op enige afstand van de muur. In overdrachtelijke zin fungeren ze als elementen van 'verdieping', objecten die door de beeldhouwer geconcipieerd zijn als denkoefeningen over evenwicht, verhoudingen en spanning tussen vormen, materialen en onderlinge afstanden.

In de eerste kamer neemt hij ons mee in zijn 'klassieke' minimale beeldtaal met zijn al even klassieke minimale middelen. Simpele keien tarten de regels van de zwaartekracht of worden middels eenvoudig ogende ingrepen door houten wiggen gevangen gehouden. Of zijn het veeleer de keien die houten onderdelen, soms in combinatie met metalen elementen, tot intense spanning opdrijven?

In de binnentuin wordt het thema van de voorhangsels even onderbroken door een losstaande sculptuur.

In het tuinpaviljoen worden we uiteindelijk geconfronteerd met de nieuwe voorhangsels. De introductie van zwart gelakte metalen platen zorgt voor een nieuw gegeven, dat overigens al geruime tijd in het atelier van de kunstenaar sluimerde. Het spiegelende effect incorporeert onvermijdelijk de omgeving, waaronder de kijkers zelf, in het beeld. Reflectie krijgt hier een zowel letterlijke als figuurlijke betekenis.

Paul Gees werkt met vlakke, gelakte elementen, waardoor het gespiegelde omgevingsbeeld als een schaduw bij de werkelijkheid aanleunt. Het lijkt wel of hij hier enerzijds een derde dimensie loslaat om een vierde te laten meespelen. Het tot reflectie aanzettend vermogen van zijn sculpturen heeft in deze nieuwe werken met andere woorden een nieuwe invalshoek gevonden.

Het maakt ons benieuwd naar de verdere evolutie van dit 'jonge' oeuvre.

'Voorhangsels' van Paul Gees

tot 13 november 2011

bij Galerie De Ziener

Stationsstraat 55

1730 ASSE

vrijdag-zaterdag-zondag: 15 - 18 uur

Ann Cannoot en A.T. Biltereyst in Galerie c. de vos te Aalst

2011-10-13T08:15:00.006+02:00

Traditiegetrouw biedt de expositieruimte van galerie c. de vos met het gelijkvloers en de verdieping een speeltuin voor twee kunstenaars met een uiteenlopend (zelfs diametraal) oeuvre.

Zo was ook de vorige tentoonstelling (Boes en UCAD) een voorbeeld van die mix tussen abstractie en verhalende figuratie. Alleen zijn de rollen nu omgekeerd en houdt de abstracte benadering van Alain BILTEREYST zich boven op, terwijl de beeldende verhalenwereld van Ann CANNOOT zich beneden ontplooit.

Anderhalf jaar geleden was Ann CANNOOT hier al eens te gast (toen in confrontatie met de kleurrijke, gevoelige geometrische abstractie van Felix Hannaert). Net als toen werkt ze aan een omvattende installatie rond een thema. Als titel schuift ze 'Fat girls, short skirts, high heels' naar voor. Als dan bovendien achter het venster aan de straatkant een soort roze neonlamp brandt, maakt een mens al snel assiciaties met etablissementen die je op andere plaatsen verwacht.

In de kunst weet je natuurlijk maar nooit, want zoals Ben Vautier het ooit al parafraserend uitdrukte: "L'art est un sale boulot, mais il faut bien que quelqu'un le fasse'.

Eenmaal binnen worden de kleurrijke dagdromen meteen vakkundig tot hun grijze, kille alledaagsheid teruggebracht door de aanwezigheid van één grijs huishoudtoestel in een verder lege kamer. Maar laat je niet ontmoedigen, want in het tussenkamertje vergast Ann Cannoot ons met ontzaglijk simpele middelen op drie frisse, kleurrijke ontplooiingen... weliswaar binnen een streng gestructureerd kader. (een knipoog naar meer speelsheid ... binnen bepaalde grenzen ?)

In de volgende kamer komen eindelijk de 'high heels' in beeld. De schaal van de sculptuur roept ernstige vragen op over de omvang van de bijhorende 'girl'.

Het tuinpaviljoen zorgt eindelijk voor de ontknoping in de vorm van een soort lineair stripverhaal met tekeningen in zwart-wit op luciferdozen (Union Match). Daar wordt een vurig beeld geschetst van de dingen des levens, balancerend tussen alledaagse banaliteit, hogere waarden, gevoelens en verlangens, 'flirting with the devil', een glimlach tussendoor... : "Amongst all things such as: ... there are also: fat girls, short skirts, high heels".

Ook Alain BILTEREYST kwam onlangs in WATERSCHOENEN ter sprake.

Zijn artistieke werk wordt gestuurd door zijn activiteiten als freelance ontwerper voor (hoofdzakelijk) reclame en zijn liefde voor de geometrische abstractie en hard-edge uit de jaren '60 van de vorige eeuw.

Het incorporeren van logo's of vorm- en kleurelementen uit reclame- of andere boodschappen in zijn schilderijtjes zorgt voor een aparte toets, die mij af en toe zelfs aan popart doet denken (bijvoorbeeld de Brilloboxen van Warhol).

Je moet zelf in het straatbeeld maar eens letten op de onvoorstelbare hoeveelheid logo's, reclame, verkeersborden, aanduidingen allerhande op gebouwen en (vracht-) wagens. De kleuren en vormen die daarin aangebracht worden, zijn voor het geoefende oog van iemand als Alain Biltereyst een onuitputtelijke bron van inspiratie.

Alain Biltereyst schildert op blokplaat, een materiaal dat niet meer geproduceerd wordt. De hier gebruikte paneeltjes liet hij zagen uit en grote, blauwgeverfde plaat die al een stuk geschiedenis met zich meedraagt. Die blauwe ondergrond wordt een basis voor het nieuwe werk. Door zijn manier van schilderen bereikt Alain Biltereyst een gewilde, natuurlijke 'imperfectie' die refereert aan graffiti en zorgt voor een menselijke, gevoelige geometrische abstractie.

Tot 6 november 2011

bij galerie c. de vos

Oude Gentbaan 295-297

9300 AALST

vrijdag - zaterdag: 14 - 18 uur

zondag: 10.30 - 13.30 uur

www.galcdevos.be

Reniere&Depla met 'Que chose soit!' in Galerie Quest21 te Brussel

2011-10-11T08:33:00.003+02:00

Paul RENIERE (°1956) en Martine DEPLA (°1954) leven en werken samen in de buurt van Watou, maar zakken ook regelmatig af naar Zuid-West Frankrijk. Op beide plekken wonen ze quasi letterlijk 'in the middle of nowhere'. Daar vinden ze de nodige rust voor hun artistieke arbeid, die ze aan de buitenwereld presenteren onder de naam RENIERE&DEPLA.

Hun leven en werken in relatieve afzondering wordt echter geschraagd door hun niet aflatende zoektocht naar beeldende impulsen, die ze op hun reizen en uitstappen verzamelen. In de loop der jaren hebben ze talloze fotografische schetsboeken gevuld met onderwerpen waaraan de doorsnee reiziger wellicht achteloos voorbijloopt.

Elementen uit dat fotografische archief worden, soms maanden of jaren later, opgepikt om als alibi te dienen voor hun schilderkunstige arbeid. Een gefotografeerd onderwerp is dan de aanleiding, maar in de loop van het proces verliest het dikwijls zijn oorspronkelijke verschijningsvorm, zijn verhouding tot de omgeving of zijn betekenis om te evolueren naar een vage herinnering in wat uiteindelijk een nieuwe realiteit, een schilderij geworden is: QUE CHOSE SOIT !... een artistiek scheppingsverhaal.

Reniere&Depla

We ontmoeten Reniere&Depla niet voor het eerst in WATERSCHOENEN. Na een korte kennismaking in 'Salon Blanc' te Oostende, namen we U mee naar 'La part des anges' in Villa De Olmen te Wieze. In die laatste tentoonstelling toonden ze niet alleen hun eigen werk (schilderijen en verfrissende sculpturen), maar ook hun kwaliteiten als curator van een smaakvolle, evenwichtige groepstentoonstelling.

Toen ze ons onlangs uitnodigden voor deze nieuwe tentoonstelling, hadden we bijgevolg al heel wat redenen om hun evolutie van nabij te blijven volgen. Bovendien wisten ze ons extra te verleiden met de verwijzing naar Lissabon, waar ze in juni van dit jaar enkele beeldende impulsen voor hun huidige schilderijen verzamelden. Maar Lissabon is niet de enige plek die aan de basis van deze tentoonstelling ligt.

Reniere&Depla stellen zelf vast dat ze steeds weer op zoek gaan naar stedelijke omgevingen om indrukken te verzamelen en beelden vast te leggen. Ze vermoeden dat dit een soort tegengewicht vormt voor hun eerder afgelegen manier van wonen.

Het schilderij 'Lissabon, 1 juni 2011, 16 u 48' hangt op de schouw in de achterste kamer en ontleent zijn ontstaansgeschiedenis aan een klein ornament bij het graf van Vasco da Gamma in het Jeronimosklooster (Belém). Toch is het, zoals reeds tevoren aangegeven, ook hier een totaal nieuwe realiteit geworden. De interpretatie van het geschilderde beeld ligt overigens geheel in de handen (of de geest) van de kijker. Zelf associeer ik het met archeologische vondsten, met restanten van middeleeuwse sculpturen die het 'gewone' volk het angstbeeld van hel en verdoemenis voor ogen moesten houden.

De achterste kamer, waar je de tentoonstellingsruimte binnenkomt, is inzake kleur en licht van de schilderijen wellicht de 'zachte" kant van de tentoonstelling. De doorkijk naar de voorste kamer biedt in eerste instantie uitzicht op een werk met een totaal ander kleurenpalet, waarin oranje-bruine en blauwe toetsen zich door zwarte contouren laten omlijsten. Het schilderij, waarvoor de rugleuning van een stoel aan de basis ligt, houdt zich bijzonder sterk staande tussen het felle licht van de twee ramen aan de straatkant.

Maar in de achterste kamer dringen zich ook nog een aantal stevige beelden aan ons op. Ik zie een gorilla uit de Jardim Zoológico in Lissabon (blijkbaar een bijzonder indringende ontmoetingservaring voor de schilders, vermits ze hem zo herkenbaar bewaard hebben). Ik ontdek enkele gestapelde 'ringen' in een hoek naast een spiegel. Ik vermoed dat ik een soort lamp zie. Het schilderij 'Frauenzimmer' toont mij een (wellicht) linnen map of pak met strikjes dichtgeknoopt (laat je fantasie maar werken...).

Dikwijls brengen Reniere&Depla je (bewust) in verwarring door het gebruik van vreemde invalshoeken of door met verhoudingen te spelen en bijvoorbeeld minuscule voorwerpen uit te vergroten.

In de kamer aan de straatkant is de algemene kleurtoon doorgaans grijzer. De spiegel (hier een ovale, steunend op een radiator) is een thema dat ze wel vaker gebruiken. In een spiegel zie je de dingen anders. Voor deze schilders is hij een alibi voor het vervaardigen van dubbele beelden en het kijken in tegengestelde richtingen.

Enkele kleine werken op papier (mixed media) liggen als juweeltjes op de tafel in het midden.

Reniere&Depla zijn authentieke schilders, voor wie het schilderproces bijzonder belangrijk is. In de loop van dat proces ondergaan hun aandachtspunten meestal een enorme metamorfose van 'historische' naar actuele beeldvorming. Daarmee bevestigen ze de continuïteit van het beeld in een zoektocht naar het wezen ervan.

'QUE CHOSE SOIT !'

in Galerie Quest 21

Stalingradlaan 21

1000 BRUSSEL

tot 5 november 2011

woensdag: 12 - 16 uur

vrijdag - zaterdag: 12 - 18 uur

www.quest21-art.be

www.reniere-depla.be

Annouk Westerling met 'De witte pauw' bij Jo Van de Sype

2011-10-08T12:01:00.002+02:00

Fauna en flora zijn onderwerpen waarover ik (tot mijn spijt) niet veel kennis vergaard heb. Maar een pauw herinner ik mij perfect uit mijn kindertijd. Thuis hadden we een prachtige blauwe pauwhaan, die regelmatig op de vlucht sloeg om de omgeving te gaan verkennen. Meteen herinner ik me ook de fazantenhaan die met veel overgave in je benen kwam pikken van zodra je een voet in de tuin zette. Doch dit geheel terzijde.

Het bestaan van witte pauwen was mij volkomen onbekend tot ik gisteren de tentoonstelling van Annouk WESTERLING te zien kreeg. De allereerste foto's deden me meteen twijfelen tussen foto en grafische voorstelling, maar dat heeft alles te maken met de contrastrijke, zwart-witte afdruk op 'gewoon' papier, waardoor de matheid je nog dieper meetrekt in de omgevingsduisternis rond de pauw.

De poëtische invalshoek wordt extra benadrukt door de presentatie van enkele gedichten in onmiddellijke dialoog met een paar foto's.

Na de opening van gisteravond kan je enkel vandaag, zaterdag 8 oktober 2011 (van 13 tot 18 uur) nog gaan kijken bij...

Jo Van de Sype

Larenbroekstraat 31

9450 HAALTERT

Voor wie er vandaag niet meer geraakt is er binnenkort meer...

Op 22, 23, 29 en 30 oktober 2011 is Annouk Westerling, samen met Ephameron, Memymom en Ada Rajszys te gast in het voormalige Dominicanessenklooster, Heilige Geeststraat 22/24 te Herne, telkens van 13 tot 18 uur.

De tentoonstelling 'Pour les soeurs sonnez svp' is een organisatie van 'Diagenesi' (Jo Van de Sype & Annouk Westerling).

(c) Artspotter voor 'Waterschoenen'

LG WHITE met 'Those were the days' bij Galerie Jan Dhaese in Gent

2011-10-06T08:47:00.002+02:00

Het is dezer dagen een beetje beangstigend binnenkomen bij Galerie Jan Dhaese. Je komt er meteen terecht in een kabinet met doodshoofden. Dit lijkt wel het verlengde van de beeldencaroussel die Hans Op de Beeck bij 'Sleeping Beauties' in het kasteel van Gaasbeek op ons losliet.

Maar ach, wij kinderen van de beeldmaatschappij zijn niet meer zo snel van ons stuk te brengen. Dus drijven we onze kijkervaring meteen door en worden in tweede instantie vooral getroffen door de presentatie van de werken. Een groot aantal zijn gewoon tegen de muur geplakt met een soort beige schildertape, die dan ook nog eens als deel van het werk beschreven werd met zinnen uit liedjesteksten of andere literaire verwijzingen.

Bovendien zien we een onderwerp in een tekening en niet het ding zelf (Ceci n'est pas un crâne). En er is meer dan deze en latere doodshoofden. Ook andere, eveneens minutieus uitgewerkte onderwerpen komen aan bod.

In onze digitale kijkervaring hebben we het fotografische beeld allang als 'waarheid' geadopteerd. Wanneer we hier voor de beelden van LG WHITE staat, denken we dan ook onwillekeurig in die richting. Nochtans werkt ze in hoofdzaak met potlood, inkt,... aan geperfectioneerde tekeningen.

Tussendoor toont ze ook simpele notities of verwijzingen, zoals op dat blaadje met de foto van Virginia Woolf: 'If the mind is a machine, then the self is its ghost. It is what cannot be seen.'

Een andere keer is het een kunsthistorische verwijzing naar de dood van een artistiek icoon via een portret van Francis Bacon met de vermelding: 'That's all Folks!'. (De kunstwereld als steeds weerkerende animatiefilm... Those were the days...)

Even later wordt een link gelegd met het architectonische oeuvre van Le Corbusier, een toch wel heel overtuigde voorstander van overzichtelijkheid en ordening, terwijl wat verder een stuk tekst van Bob Dylan op de galeriemuur geschreven staat: 'I accept chaos, I'm not sure wether it accepts me!'

Vlakbij hangen dan weer tot in de perfectie uitgewerkte tekeningen, die doen denken aan een 3D-presentatie van denappels of kerstboompjes en die een soort Escheriaanse illusie oproepen.

LG White wandelt over en weer tussen verleden en heden, ze verscheurt en ordent, creëert dromen en nachtmerries, pendelt tussen een reële en een synthetische werkelijkheid. Haar beeldgebruik lijkt een schoolvoorbeeld van hyperlinks, een beweging van muisklik naar muisklik via een parcours van toeëigening, waarbij de gerecupereerde beelden uiteindelijk in geïsoleerde of gemultipliceerde, meerlagige weergave opnieuw aan het beeldenarsenaal toegevoegd worden.

'Those were the days' laat me achter met de gedachte dat niets is wat het lijkt, terwijl er hoe dan ook maar één weg mogelijk is: vooruit ! En dat terwijl het er naar uitziet dat we hoe langer hoe meer in een virtuele wereld fungeren. Daar, maar ook in het echte leven, geldt de regel: 'More lies ahead'. De interpretatie hiervan laten we graag aan U over.

L.G. WHITE

'THOSE WERE THE DAYS'

bij Galerie Jan Dhaese

Ajuinlei 15 B

9000 GENT

tot 23 oktober 2011

do - za: 14 - 18 uur

zondag: 11 - 14 uur

Nikolaas Demoen en Frank Theys in Netwerk Aalst

2011-10-04T13:36:00.001+02:00

Netwerk herbergt momenteel twee aparte kunstenaars met een uiteenlopend artistiek discours. Terwijl de ene ons laat meespelen in zijn ironisch-poëtische beeldentuin, dompelt de andere ons zonder pardon onder in de nachtelijke angstbeelden van de menselijke geest.

De waarnemingservaring en het daaruit voortvloeiende reflectievermogen worden door die tegengestelde benaderingen geïntensifieerd.

Met zijn ensemble 'L'inconnu' neemt Nikolaas DEMOEN (°1965) het gelijkvloers voor zijn rekening. De titel refereert aan het onbekende, de anonieme en de vergetene. Hiermee legt hij bewust de link naar het selectieve geheugen dat de kunstgeschiedenis ons nalaat. Voor elke tot de 'canon' verheven kunstenaar, verdwijnen ettelijke anderen moeiteloos in de plooien van de vergetelheid.

Nikolaas Demoen, Walking sculpture, woord, rubber,

insulation foam, pink rope (2010)

Foto: Artspotter

In de collectie van het SMAK zit een installatie van Braco Dimitrijevic (°1948), 'About two artists' (1976) dat deze vaststelling perfect in beeld brengt. Het is gebaseerd op een verhaal van Dimitrijevic zelf, over twee schilders die ergens ver weg van de stad wonen. Op een dag komt de koning, op zoek naar zijn verloren hond, terecht in de tuin van één van die schilders. Hij ziet zijn werk en neemt hem mee naar het kasteel. Die schilder was Leonardo da Vinci. De andere verdween simpelweg uit het geheugen van de mensen.

Met het jeugdportret van 'Jan de kapper' bewandelt Nikolaas Demoen een paralelle weg. Hij geeft de (al jaren overleden) voormalige kapper uit de Aalsterse Pontstraat (de roots van Demoen liggen ook in Aalst) een gezicht, maar niettemin blijft die man voor ons 'l'inconnu'.

Nikolaas Demoen, L'inconnu, rubber and shoes, 2011

Foto: Artspotter

Ook het beeld van onze persoonlijke bekenden wordt na hun dood door de tijd vervormd en vervaagt stilaan. Het verglijden van de tijd leert ons steeds weer door een andere bril te kijken. Ook bij leven passen we die techniek al dan niet bewust toe om de werkelijkheid aan te passen. De kunstenaar kiest hier voor deze aanpak om, met ogenschijnlijk simpele middelen, een geheel nieuwe beeldtaal te ontwikkelen, te beginnen met de kijk op zichzelf (via de maskers in de diaprojectie), naar analogie met de uitspraak van Arthur Rimbaud: "Je est un autre".

De grote galerie herbergt de beeldentuin van Nikolaas Demoen. Hier stelt hij de 'acteurs' voor die in de afgesloten videoruimte ernaast een rol spelen in vier simultane projecties.

De beeldentuin bevat een tiental objecten, sculpturen, ready-mades of hoe je ze ook maar noemen wil, gaande van een grote houten 'Spie', een 'Walking Sculpture' of zelfs een verre voorloper van onze WATERSCHOENEN, waarmee L'inconnu (zo heet ook het object) zich beter niet op het wateroppervlak begeeft.

Nikolaas Demoen, Playground, video installation, detail still, 2010

Foto: Artspotter

In de 'Playground' (de videoruimte) worden sommige objecten via animatie tot leven gewekt op de grens tussen het absurde en het poëtische, maar steeds vanuit een instelling als homo ludens. Belangrijk gegeven is ook de handelbare, niet-monumentale schaal van al de objecten.

www.nikolaasdemoen.be

Op de eerste verdieping is de verduisterde STUDIO het terrein voor de 'Nachtkoorts' van filosoof, beeldend kunstenaar en filmmaker Frank THEYS (°1963).

De filmische installatie 'Nachtkoorts zorgt, met of ondanks de relatieve soberheid van de opstelling, voor een maximale indringendheid: een soort tunnel met een bankje in het midden en geprojecteerde beelden op de doorzichtige zijwanden en het plafond.

Frank Theys, Nachtkoorts, video installatie, detail still, 2011

Foto: Artspotter

Hoofdpersonage in 'Nachtkoorts' is een man met een paniekstoornis. De angst regeert in het nachtelijke decor. De hoodpersoon denkt dat hij midden in de nacht een hartaanval krijgt, slaat in paniek en ontvlucht de beklemmende onrust van zijn interieur op zoek naar verlossing in de quasi verlaten straat van de grootstad. Maar tegelijk slaagt hij er niet in aan de angsten in zijn hoofd te ontsnappen.

Als toeschouwer kan je je helemaal onderdompelen in het gegeven door midden in de tunnel te gaan staan of zitten, maar er wordt ook een kans geboden om enige afstand te bewaren en rond de projectiewanden heen te lopen.

De geluidsband met de innerlijke monoloog is uiteraard in grote mate mede bepalend voor de intensiteit van de ervaring. Uiteindelijk gaat het hier over de meest existentiële twijfel: de angst voor de dood.

Frank Theys, Nachtkoorts, video installatie detail still, 2011

Foto: Artspotter

In een ruimere context staat de installatie symbool voor de steeds dominantere rol die angst in de wereld lijkt te spelen. Angst dirigeert het economisch en financieel bestel. Dreigingen omtrent ziekte, ellende, oorlog, terrorisme of natuurrampen worden via diverse mediakanalen in een niet aflatende stroom op ons losgelaten.

www.frank-theys.net

Op de tweede verdieping kan je nog het project 'Sound Image Culture' (Poetics of Observation) bekijken. Je krijgt er een overzicht van wat deze kunstenwerkplaats met residentie in Netwerk sinds 2007 realiseerde. Kunstenaars, filmmakers en sociale wetenschappers ontwikkelen projecten die zich op het kruispunt van antropologie, documentaire en beeldende kunst bevinden.

www.soudimageculture.org

Tot 20 november 2011

NETWERK kunstencentrum

Houtkaai z/n

9300 AALST

dinsdag t.e.m. zondag: 14 - 18 uur

Bart Slangen en Jerry Heymans met 'A secret show'

2011-10-02T10:04:00.002+02:00

Via een gunstige wind bereikte ons enkele weken geleden een uitnodiging voor A SECRET SHOW op een 'vreemde' locatie.

Vermits het gebeuren slechts één weekend liep (24&25/9) waren we er (nieuwsgierig als we zijn) als de kippen bij om de aanwijzingen van Bart SLANGEN en Jerry HEYMANS te volgen op zoek naar een achteraf gelegen fabriekje in Kwatrecht.

Het werd een aangename verrrassing. De twee artistieke vrienden pakten uit met bijzonder uiteenlopend werk.

Bart SLANGEN (°1969) concentreert zich hier op ongewone landschappen, zoals bijvoorbeeld een autosnelweg met brug. Schildertechnisch creëert hij in zijn groengetinte beelden een soort bevreemdende 'valavond' of is het integendeel 'het uur tussen hond en wolf', het ochtendlijk moment van twijfel over welke richting het nu uitmoet?

Deze werken stralen in elk geval zowel rust als onrust, intimiteit als afstandelijkheid, zekerheid en twijfel uit. Die dualiteit maakt ze precies zo boeiend.

www.bartslangen.be

Jerry HEYMANS (°1973) toont schilderijen en reliëfs, met zwart als basistoon. In zijn schilderijen ontwikkelt hij tegen een zwarte achtergrond een groeivorm in wit en grijs met een uitgepuurde dieptewerking. Het lijkt wel op microscopisch onderzoek of het voorzichtig openplooien van een nieuwe laag om het zwart te bedekken. De zwarte reliëfs lijken dan weer uit de restanten van een ter ziele gegane, door brand vernietigde beschaving te komen. Beroete venstertjes geven hun geheimen niet prijs. In zijn blog http://atelierleaks.wordpress.com/ gunt de artistieke alchemist Jerry Heymans ons toch een voorzichtige blik achter de schermen.

www.jerryheymans.be

Hopelijk nodigen ze ons nog eens uit voor een nadere kennismaking...

'SLEEPING BEAUTIES' in het Kasteel van Gaasbeek

2011-09-30T10:39:00.008+02:00

Wanneer ik via de lange dreef vanaf de straat naar het kasteel wandel, realiseer ik mij plots dat ik hier bijna vijftig jaar geleden voor het eerst geweest ben. Ik vermoed dat de fietstocht vanuit Ninove met een bende jongens uit de klas van meester Cieters toen nog de naam 'schoolreis' verdiende.

Nu ben ik hier sindsdien nog wel teruggekomen, maar het valt me op dat ik me nog steeds de kerker (die je nu niet meer kan bezoeken) onder de tuin op het binnenplein en de harnassen in één van de kasteelzalen herinner. Het moet voor een jongen van elf dus toch een hele ervaring geweest zijn om zich in de sfeer van een middeleeuws kasteel te mogen onderdompelen.

Wist ik toen veel dat de middeleeuwse roots van dit kasteel al lang opgeofferd waren aan ingrepen in neogotische en neorenaissancestijl op het einde van de negentiende eeuw.

Het huidige uitzicht en de inrichting van dit schitterende lustoord is vooral te danken aan de van oorsprong Franse Marie Peyrat (1840-1923), die door haar huwelijk met Giammartino Arconati Visconti in 1873 de enige echte Markiezin van Gaasbeek werd. Toen haar man een goeie twee jaar later overleed, bleef ze bovendien achter als een steenrijke, niet al te bedroefde weduwe.

Naast paleizen en villa's in Italië werd het kasteel van Gaasbeek haar optrekje waar ze het liefst van al vertoefde. Met een ongelooflijke gretigheid en dito kapitaal liet ze dit kasteel restaureren en herinrichten.

Hoe dan ook is het resultaat meer dan ooit een prachtig kader. Marie Peyrat schonk het in 1921 aan de Belgische Staat. Sinds 1980 is het beheer in handen van de Vlaamse Gemeenschap, die er op een meer dan voortreffelijke wijze zorg voor draagt.

Het domein met wandelpork, bos en kasteel is een groene, historische en artistieke publiekstrekker op een boogscheut van Brussel.

Op het einde van de lange dreef, net bij de ultieme bocht naar het kasteel, staat de Markiezin je op haar paard 'spiegelend' op te wachten. Haar geest waart hier ongetwijfeld nog op meer plaatsen rond.

Na eerdere projecten met hedendaagse kunst in dit historische kader (o.a. 'Markiezin zoekt kunst' in 2008) pakt de equipe van Gaasbeek sinds 9 september 2011 uit met 'Sleeping Beauties', waarin het kasteel als 'schone slaapster' geconfronteerd wordt met een twintigtal hedendaagse kunstwerken van internationaal gerenommeerde artiesten.

De confrontaties zijn nu eens verrassend, dan weer vertederend of integendeel verstorend. Allemaal delen ze echter een indringende kracht, die ze ontlenen aan hun eigen identiteit in dialoog met de omgeving waarin ze geplaatst zijn.

Het parcours van deze tentoonstelling begon eigenlijk al begin juli van dit jaar toen honderden naakte mannen en vrouwen de frisse ochtend trotseerden om met een wit hoofdkussen naast elkaar op het grote grasveld voor het kasteel te gaan liggen vóór het alziend fotografisch oog van Spencer TUNICK, die zich intussen op het vlak van 'blote groepsfotografie' een wereldwijde reputatie gevestigd heeft. Meteen was ook een beeld voor de reclamecampagne van deze tentoonstelling geboren. Voor de organisatoren van 'Sleeping Beauties' was dit een meesterzet om de nodige aandacht in de media te verwerven en tegelijk werken met een hoge intrinsieke waarde te laten ontstaan.

Spencer Tunick, Flanders 2 (Gaasbeek Castle), 2011, chromogenic color print, courtesy of the artist

Voor een beetje geslaagd 'stuntwerk' doen we graag onze hoed af, zeker wanneer ook de rest van het gepresenteerde werk zoveel te bieden heeft.

De aloude gedachte dat goede waar zichzelf prijst, verliest in het enorme hedendaagse tentoonstellingsaanbod wel wat aan kracht.

Je moet allereerst opvallen, gezien worden vooraleer men je kan komen bekijken!

De tentoonstelling maakt dankbaar gebruik van het 'sprookjeskader' dat hier vooral door Marie Peyrat gecreëerd is, maar voegt daar meteen een extra dimensie aan toe: de rust of onrust van de slaap met zijn ongecontroleerde droombeelden of nachtmerries en zelfs een stukje thrillereffect.

Gastcurator Ann Geeraerts heeft samen met de equipe van Gaasbeek een evenwichtige verhouding bereikt tussen het historische kader en de hedendaagse artistieke inbreng.

Als je de tentoonstelling echt gaat bezoeken gebeurt dat in begeleide kleine groepen.

Nu mag ik je uitnodigen om, net zoals bij Alice in Wonderland, de 'konijnenpijp' naar de sprookjeswereld in te duiken. Je gaat hier ook letterlijk via een kleine deur en een smalle gang naar binnen.

In onze allereerste ontmoeting worden we door Lily DUJOURIE meteen getransformeerd tot rasechte voyeurs. In haar vroege video (1972) 'Hommage à...' (deel van een reeks) promoveert ze zichzelf tot model, experimenteert ze met haar eigen lichaam in de beschikbare ruimte en licht ze (en passant) de geschiedenis van het vrouwelijk naakt in de westerse kunstgeschiedenis toe. 'L'origine du monde' en andere klassiekers passeren de revue.

Bovendien is deze presentatie, rekening houdend met de technische mogelijkheden van de pionierstijd voor dit medium, zelf al een stuk kunstgeschiedenis geworden.

Lily Dujourie, Hommage Ã... I, 1972, courtesy of the artist and Argos, Bruxelles

Sophie CALLE stelde voor 'Les dormeurs' haar eigen bed ter beschikking van vrienden, buren en onbekenden om een week lang te komen slapen. We gluren mee in de intimistische fotografische neerslag.

Op onze wandeling ontmoeten we naast hedendaagse inbreng ook hier en daar klassieke werken die niet tot de originele inrichting van het kasteel behoren, maar als het ware in de marge het thema 'Sleeping Beauties' beroeren. Let bijvoorbeeld net voor de keuken op de ets 'De slaapster' van Adrien De Witte.

In de kasteelkeuken draait een videolus uit 'The house of the sleeping beauties' van Yasunari KAWABATA. Ik moet onwillekeurig aan de film 'La grande bouffe' denken, maar dan zonder al dat overdadig voedsel.

Let ook op het (onafgewerkte) schilderij tegenover de video: "Desdemona' van Ernst Stöhr.

Nu komen we langs de trap waar een 'Listening Figure' van Juan MUÑOZ (1953-2001) zo heel erg in zichzelf gekeerd, maar zo ontzaglijk mooi staat te wezen: net niet tegen de muur geleund, introspectief maar tegelijk alert en neigend naar contact, net zoals de 'Conversation Pieces' die in groepsverband opereren.

In een volgende kamer blaast ook een andere beeldhouwer, Kim DE RUYSSCHER je volledig van je sokken met zijn onverwachte, maar verwarrend levensechte sculptuur 'Inside'. Misschien bekruipt je inderdaad de zin om te weten wat er in zit, maar je zal noodgedwongen het antwoord aan je verbeelding moeten overlaten.

Philip Aguirre y Otegui, Man met matras, 2001, collectie Vlaamse Gemeenschap - Mu.Zee

Even verder ontmoet je de 'Man met de matras' van Philip AGUIRRE Y OTEGUI. Wie af en toe op de luchthaven van Zaventem passeert, heeft deze figuur waarschijnlijk al eens opgemerkt onder de roltrap naar de bagagehal. De 'Man met de matras' is tegelijk symbool voor de rusteloze mens en de wereld vol migratiestromen; dus veeleer een 'restless beauty'.

In de volgende kamer heeft Tobias SCHALKEN met zijn witte 'Untitled (Horse)' een schitterende sculpturale installatie neergezet, die bol staat van symboliek en tegelijk een ontzettende rust EN een bijzondere spanning uitstraalt. De witte hengst (wie heeft het hier over een nachtmerrie?) laat hier, als symbool van zuiverheid en goedheid, tussen zijn stevige poten het meisje de slaap der onschuldigen slapen. Toch kan de menselijke geest bij dit tafereel vast wel uiteenlopende interpretaties oproepen. De gedachten zijn nu eenmaal vrij...

Nu moeten we de duisternis opzoeken om opnieuw te leren kijken. David CLAERBOUT ontvangt ons met enkele Venetiaanse landschapsiconen, die zich pas na enige tijd in het donker aan ons vertonen. Het is tegelijk een oefening in geduld. De waargenomen beelden lijken ons terug te voeren naar de ontstaansgeschiedenis van de fotografie.

Nu komen we terecht in een slaapkamer waar een vroege sculptuur van Jan FABRE ons opwacht. In 'Ik, aan het dromen' (1979) heeft hij zichzelf afgebeeld, zittend aan een tafeltje. Alles is bezet met omgekeerde punaises en spijkers. De twee onderbenen, een stoel- en een tafelpoot zijn bekleed met ham als symbool voor de kwetsbaarheid en de vergankelijkheid van het vlees.

Het schilderij op de muur naast het bed is meer dan een blik waard. 'Slapend kind' van Alfred Stevens (1823-1906) is typerend voor zijn werk. Zijn burgerlijke, gedetailleerde, intimistische taferelen waren zeer gegeerd.

Michaël Borremans, Trickland, 2002, courtesy Eeno X Gallery, Antwerpen

In twee kleine schilderijen 'Trickland' laat Michaël BORREMANS in zijn bekende stijl mensen bouwen aan een namaaklandschap: schilderkunst als creatie van een nieuwe, misleidende realiteit. Even verder duikt een derde schilderijtje op: 'Gone', het portret van een meisje met gesloten ogen, verdwaald in een dagdroom.

In de grote, verduisterde slaapkamer met de gigantische wandtapijten, laat Kelly SCHACHT haar licht schijnen. De enige verlichting in deze kamer wordt met name geleverd door haar tekst in neonletters: 'Where the rooms are a collection of our mind'. Dit is echt wel een heel sterke ingreep in situ, niet alleen door het esthetische aspect, maar ook als 'breekijzer' voor het openen van de kamers in de geest van de toeschouwers.

Over Spencer TUNICK hadden we het al, maar nu krijg je eindelijk het resultaat van zijn activiteiten op groot formaat te zien.

Kris MARTIN toont ons twee aan elkaar gelaste klokken die door de ingreep hun initiële functie verloren hebben en sculpturen geworden zijn. Als metafoor voor het stilstaan van de tijd en de afwezigheid van geluid en beweging is dit werk in deze historische context uiteraard perflect op zijn plaats.

Neem nu rustig de tijd om in de 'darkroom' van Hans OP DE BEECK de animatiefilm 'Determination' tot het einde uit te kijken. Kinderen en hun wensdromen staan centraal in een opeenvolging van hoofden die in elkaar overvloeien naar een climax toe.

Hans Op de Beeck, NIEUWE INSTALLATIE op basis van Determination

(New York Kids) (12), 2003, courtesy the artist and Xavier Hufkens, Brussels

In de toren, op het hoogste punt van het kasteel, werd een echte 'box in the box' gebouwd voor de videopresentatie van 'Sleep of Reason' door Bill VIOLA. Slapen en dromen zijn vanzelfsprekend de ingrediënten en door de aard van de installatie (een kastje met televisie waarop het slapende koppel in beeld gebracht wordt, een lamp, een wekker,...) wordt een zekere huiselijkheid uitgespeeld tegenover de beangstigende droomflitsen die op de wanden van de kamer geprojecteerd worden. Het resultaat is indrukwekkend zonder overdadig te zijn.

In een 'banale' gang, op weg naar de laatste kamers van de tentoonstelling, heeft Robert DEVRIENDT in drie minuscule schilderijtjes (zoals we dat van hem gewoon zijn) een soort 'thriller' in beeld gebracht, geïnspireerd door de duistere vertrekken van het kasteel. Een geblinddoekte man, een schreeuwende of met een ketting gewurgde vrouw en een hand met revolver: aan elke bezoeker de keuze om het verhaal samen te stellen of af te maken.

Robert Devriendt, De Kasteelsène (deel 2), 2011, olieverf op doek, 11,30 x 10,20 cm

courtesy the artist and galeries Baronian-Francey and Loevenbruck

Ann Veronica JANSSENS houdt ons een spiegel voor. Maar ook hier is weer niets wat het lijkt of wat je bij het woord spiegel zou verwachten.

In de foto 'Xteriors VIII' van de Nederlandse fotografe Desiree DOLRON worden we in een zeer gestileerd beeld met de dood geconfronteerd. Alle kleur lijkt aan het jongenslichaam onttrokken. Kunsthistorische aanknopingspunten zijn hier 'onderhuids' aanwezig.

Tenslotte staan we voor een, vanaf zekere afstand vredig beeld. In detail blijkt echter een en ander niet te kloppen. De foto van Andres SERRANO maakt deel uit van de serie 'The Morgue'. Deze 'Rat Poison Suicide' barst van de tragiek, gesterkt door de bijzondere kadrering en het intense licht- en schaduweffect. Deze voor eeuwig slapende 'beauty' grenst, mede dankzij of ondanks de onderliggende gruwel, aan een ondraaglijke schoonheid.
Ooit zag ik deze foto in combinatie met een groot rozentapijt in de toen nog lege, betonnen ruimte van het huidige Muziekinstrumentenmuseum op de Kunstberg in Brussel.
Als eindpunt van deze tentoonstelling kan het elk geval tellen.

Het is tijd om terug te keren naar de echte wereld buiten. Het domein rond het kasteel biedt nog voldoende mogelijkheden om langzaam weer 'wakker' te worden.

SLEEPING BEAUTIES
tot 13 november
Kasteel van Gaasbeek
Kasteelstraat 40
1750 GAASBEEK

Dagelijks van 10 tot 18 uur (laatste bezoek om 17 uur)
MAANDAG GESLOTEN

www.kasteelvangaasbeek.be