Francis Denys, Jo De Smedt en Lucie Renneboog bij Galerie EL (Welle)

Hoe kan je drie verschillende kunstenaars met een geheel eigen benadering van hun medium de ruimte bieden om ongeremd zichzelf te zijn en tegelijk komen tot een totaalconcept waarin de ene het individualisme van de andere in evenwicht houdt?

Het antwoord vinden we tot 24 maart 2013 bij Eric De Smet in zijn Galerie EL.

De drie kunstenaars zijn niet alleen bekenden van de galerie, maar ook van WATERSCHOENEN.

Jo DE SMEDT (°1974) was de eerste die (in januari 2008) met zijn allereerste soloshow in deze blog aan bod kwam. Precies een jaar later verscheen Lucie RENNEBOOG (°1976) met een tentoonstelling bij Galerie EL en in februari 2010 maakte Francis DENYS (°1964) zijn opwachting in deze galerie.

 

  

Zaalzicht gelijkvloers Galerie EL

 

Ladies first in deze bespreking, enerzijds vanuit onze 'ouderwetse' beleefdheid, maar vooral omdat Lucie RENNEBOOG hier meteen in de hal voor de artistieke ontvangst zorgt met een (ook voor ons) verrassend tweedimensionaal werk.

 

In haar sculpturale installaties die we de voorbije jaren in Waterschoenen lieten passeren (Galerie EL-2010 / Loods 12-2010 / Gent-2011 / Netwerk-2012), zagen we de meest onconventionele materialen in allerlei gedurfde combinaties opduiken.

In tegenstelling tot deze expanderende, ruimtelijke situatieschetsen trekt ze zich hier met eenvoudige tekeningen terug binnen de vlakke en afgebakende grenzen van het blad of linnen.

 

Bij het binnenkomen zie je meteen links een sober doek. Ik denk onwillekeurig aan vogeltjes op draden en zie 'O.K.'. Maar 'O.K.' verwijst in deze naar de initialen waarmee Oskar Kokoschka zijn werken tekende en de vogeletjes zijn geen vogeltjes, maar lijken alweer de vorm van letters of muzieknoten aan te nemen. Ach, misschien is het wel een liefdesbrief van Kokoschka aan Alma Mahler...

 

Lucie Renneboog, Z.T., 2012, 100 x 65 cm

(lithografisch krijt op doek)

 

 Maar Lucie Renneboog vertelt naar eigen zeggen enkel over dingen die ze zelf meegemaakt heeft, doch niet op autobiografische wijze. Ze verbant alle subjectiviteit, werkt afstandelijk, focust op de vorm.

 

Bovendien verwijst ze ons naar een fragment uit  'Het onverwachte antwoord', een boek van Patricia De Martelaere: "Schilderen is een relatie met de werkelijkheid, niet met de toeschouwer. De toeschouwer is lachwekkend - lachwekkend en onbenullig kijkend naar een wereld, een werkelijkheid die niet de zijne is...

Hij verandert niets - en zelfs mocht hij de deur wijd open zetten en alle kijklustigen tegen entreegeld laten meekijken - het verandert niets. En wat nog vreemder is: niemand zou zelfs maar kunnen zien wat er in de werkelijkheid gebeurt."

 

Toch is de absolute vrijheid en autonomie van de kunstenaar in de realisatie van een kunstwerk niet in tegenspraak met de al even grote vrijheid van de toeschouwer in de interpretatie van datzelfde kunstwerk. Trouwens: 'Du choc des idées jaillit la lumière' ... !

 

Jo De Smedt, uit serie van 6 tekeningen, 2012,  77 x 110 cm

(grafiet op papier, sticker op glas)

 

Francis Denys, Solitair, 2013, 75 x 71 x89 cm

(hout, schoeven, lakverf)

 

 Francis DENYS is op dat punt en zeker wat zijn eigen werk betreft overigens heel duidelijk.

Zijn artistieke devies luidt: 'What you see is what you get', niet meer maar ook niet minder. Maar wie als toeschouwer een en ander wil interpreteren, is volkomen vrij dat te doen.

Onlangs zagen we hem nog aan de slag in de dubbeltentoonstelling 'Dreaming of the South' in Antwerpen.

Met zijn ter plekke gemaakte houten sculptuur 'Solitair' staat hij centraal inde grote ruimte bij EL. Hiermee vormt hij een soort ontmoetings- of overgangsplek voor de oeuvres van beide collega's. Zijn 'horizontale' ingreep krijgt overigens een 'verticale' pendent in het expansieve, maar tegelijk intimistische en feestelijke 'Slapstick'.

'Solitair' is de derde stap in wat we bij 'Dreaming of the South' omschreven als gelaagde, rechthoekige eilanden met een gapende leegte in het midden. We kijken er naar uit om, samen met hem, deze drie sculpturen verenigd te zien in één tentoonstelling en één ruimte.

 

'I think, I think that I can fall' klinkt het bij Lucie Renneboog daar tegen de muur, al lijkt dat gelukkig meer op dwarrelen dan op echt vallen. Francis Denys legt met zijn 'Slapstick' even verderop de lat letterlijk hoger, maar ook daar wordt de factor gevaar (red alert tot in de nok) in toom gehouden door de speelse ondersteuning van kleurrijke haarbandjes en serpentines.

 

Aan de overkant maakt Jo DE SMEDT zijn opwachting met zes grote tekeningen die een staalkaart bieden van de tekentechniek en thematiek waar hij de laatste jaren naartoe geëvolueerd is. Titels als 'Rijp fruit', 'Bruine zeep' of 'Lauwe Lucht' zijn voor ons al lang niet meer ongewoon. Dat hij naast het papier ook het beschermende glas gebruikt om boodschappen over te brengen, is een manier die we hem voor het eerst in De Markten (Betonrot juni 2010) zagen toepassen.

 

 

Zaalzicht boven Galerie EL

 

Jo De Smedt, Those Were The Days, 2013, 250 x 150 cm

(grafiet op papier)

 

In tegenstelling tot de all-over tekeningen van zijn beginjaren gaat hij nu veel speelser, minder dwingend en minder strak te werk, daarbij puttend uit zijn schetsen vol symbolen 'uit het leven gegrepen'.

 

Op de verdieping pakt hij uit met het magistrale (en lekker stoute) 'Those Were The Days' (2013).

Jo De Smedt is een groot bewonderaar van het werk van Mike Kelley. Dat laat zich in deze tentoonstelling vooral voelen in de serie van 17 doeken ('Porky's') die hij hier netjes achter elkaar geplaatst heeft. Bedoeling is dat U er door bladert...

 

*

De sobere accrochage zorgt voor voldoende afstand tussen de afzonderlijke oeuvres, maar creëert tegelijk mogelijkheden tot subtiel contact en interactie. Dat is ongetwijfeld het resultaat van een natuurlijk begrip tussen deze kunstenaars onderling en de galeriehouder. 

 

*

 

Francis Denys - Jo De Smedt - Lucie Renneboog

tot 24 maart 2013

bij

Galerie EL

Drieselken 40

9473 WELLE

 

vrijdag, zaterdag, zondag: 14 - 18 uur

 

www.galerie-el.be

 

Websites van de kunstenaars staan in de LINKS hiernaast.

 

© Artspotter voor WATERSCHOENEN

 



'Print Art Fair' in Masereelcentrum (Kasterlee)

Op 9 februari 2013 waren we in Kasterlee te gast op de jaarlijkse grafiekbeurs of 'PRINT ART FAIR', waar een aantal kunstenaars die het voorbije jaar in het Masereelcentrum aan de slag waren, hun werk aan het grote publiek en professionals voorstelden en te koop aanboden.
Straks krijgt U in dit verslag een overzicht van de deelnemers.

Eerst willen we U het MASEREELCENTRUM zelf voorstellen.

 

Het hoofdgebouw van het Frans Masereelcentrum, dat door de graficus Fons Mertens als atelier was gebouwd, werd in 1972 door het Ministerie van Cultuur overgenomen met de bedoeling er een centrum voor grafische technieken van te maken.

 

Op voorstel van de toenmalige Minister van Cultuur, Frans Van Mechelen, werd het nieuwe centrum genoemd naar de pas overleden schilder en graficus Frans Masereel (1889 - 1972).

 

 

'Het Frans Masereelcentrum is reeds veertig jaar een internationale werkplaats voor grafische kunsten waar experiment en ontmoeting centraal staan. Het centrum is een residentieplaats voor binnen- en buitenlandse kunstenaars, wetenschappers en grafisch ontwerpers.'

 

Het Centrum stelt ruimte en materiaal ter beschikking voor verschillende grafische technieken in hoog- en diepdruk, litho, zeefdruk en digitale druktechnieken.

Van de kunstenaars wordt verwacht dat ze een kunstwerk achterlaten, waardoor het Centrum na al die jaren over een collectie van ruim 26.000 stuks beschikt.

 

 

Op het terrein achter het hoofdgebouw werden een aantal chalets gebouwd, waar de kunstenaars tijdens hun werkweken kunnen verblijven. De hoofdactiviteit ligt duidelijk in de werking met kunstenaars en druktechnieken.

Maar de werking wordt ook verruimd met masterclasses, lezingen, tentoonstellingen, de verspreiding van grafiek en de kennis daaromtrent via publicaties en nevenprojecten.

Via samenwerking met nationale en internationale partners wordt gestreefd naar een zo ruim mogelijke waaier van activiteiten en realisaties.

 

 Frans Masereel, zelfportret, 1923, houtsnede

 

Frans Masereel werd geboren in een begoede familie uit de franstalige Gentse bourgeoisie. Vanaf 1908 was hij student van de Gentse Academie, samen met onder andere Jozef Cantré. Vooral de kennismaking en vriendschap met de schilder-etser Jules De Bruycker zou echter van groot belang blijken voor zijn verdere evolutie.

 

Vanaf 1909 ondernam Masereel heel wat reizen in de omringende landen. In 1911 vestigde hij zich in Parijs, waar hij ook de techniek van de houtsnede leerde kennen. Bij het uitbreken van de oorlog in 1914 keerde hij eerst terug naar Gent en uiteindelijk weer naar Parijs. Vanaf 1916 kon hij in Genève als vertaler voor het Rode Kruis gaan werken. Daar kwam hij in de kringen van pacifisten terecht.

 

Vanaf 1922 verbleef hij opnieuw in Parijs, waar hij naast zijn grafisch werk ook heel veel schilderde. We vermelden zeker zijn honderd houtsnedes in het blokboek 'La Ville' (1925).

Tegen het einde van de jaren twintig bracht de internationale bekendheid zijn werk onder andere in Duitsland, Engeland en Rusland.

 

De opkomst van het nazisme baarde hem grote zorgen. In de hoop dat Rusland het tij zou doen keren, reisde hij in 1935 (samen met onder andere Bertold Brecht) naar dat land. Hij keerde er later nog terug, maar haakte af toen het stalinisme daar grote wonden sloeg.

 

In 1936 lokte de Spaanse burgeroorlog hem onvermijdelijk naar Spanje.

 

Tijdens de tweede wereldoorlog werd zijn werk in Duitsland bij de 'Entartete Kunst' gecatalogeerd. Masereel hield zich schuil in Zuid-Frankrijk. Na de oorlog keerde hij terug naar Parijs en vestigde zich in 1949 tenslotte in Nice.

 

Frans Masereel was een pacifist, humanist en wereldburger. Zijn werk was zijn opdracht en boodschap.

 

Joris van Parys schreef in 1995 het belangrijke boek:

'MASEREEL een biografie' (uitgeverij Houtekiet)

 

*
De PRINT ART FAIR 2013 ging door in het ronde hoofdgebouw of atelier.

Je kon er kennis maken met het werk van Thomas Amerlynck, Maria Blondeel, Christophe Denys, Lise Duclaux, Kris Fierens, Patricia Ghijsens, Liesbet Grupping, Katie Lagast, Damien De Lepeleire, Tom Liekens, Sofie Van der Linden, Maryam Najd, Tinka Pittoors, Elien Ronse, Roeland Tweelinckx, Various & Gould.

Maryam Najd @ Print Art Fair 

 

 Maryam Najd @ Print Art Fair

 

 

 Lise Duclaux @ Print Art Fair

 

Sofie Van Der Linden @ Print Art Fair 

 ... onlangs nog te gast in Waterschoenen met haar tentoonstelling 'Under the kitchen table' bij Hopstreet in Brussel

 Christophe Denys @ Print Art Fair

 

 Tinka Pittoors @ Print Art Fair

 

 Thomas Amerlynck @ Print Art Fair

 

*

In de expositieruimte rond de centrale traphal van het ateliergebouw werd die dag ook de tentoonstelling 'iN KASTERLEE' geopend.

 

Naar aanleiding van haar 40-jarig bestaan vroeg het Frans Masereel Centrum aan 12 kunstenaars of collectieven om een project uit te denken dat de relatie tussen de grafische kunst en de openbare ruimte van Kasterlee onderzoekt.

 

De slotpresentatie van dit project loopt tot 29 maart 2013 en omvat werk van Lieven Segers, Peter Puype, Maarten Verwey&Steffen Maas, bolwerK (Marthe Van Dessel), Susanne Weck (ism KHK & Dynamo), Indianen (Andreas Depauw / Tim Knaepen / Steven Holsbeek), Filip Van Dingenen, Adrien Tirtiaux, Pol Mathé & Jochem Vanden Ecker, Peter Lemmens, Tina Schott en Lotte Geeven. 

 

 

 

 

 

 BEZOEK

maandag t.e.m. vrijdag: 8.30 tot 16.30 uur

FRANS MASEREEL CENTRUM
MASEREELDIJK 5
2460 KASTERLEE

 

 www.fransmasereelcentrum.be

© Artspotter voor WATERSCHOENEN



William Phlips met 'Merci à Dieu et sa soeur' bij Cecilia Jaime Gallery (Gent)

Tijdens de openingsavond op 16 februari had de vitrine van de Cecilia Jaime Gallery in de Gentse Kraanlei een onweerstaanbare aantrekkingskracht op de passanten en mensen die speciaal voor de vernissage gekomen waren.

Het kleurrijke en rijkgevulde spektakel in de kleine galerieruimte staat in fel contrast met eerdere, sober vormgegeven tentoonstellingen. Maar al snel wordt duidelijk dat ook in deze tentoonstelling vorm en inhoud perfect met elkaar in overeenstemming zijn.

'Merci à Dieu et sa soeur' heet deze tentoonstelling van William PHLIPS (°1953), een man die - mede vanuit zijn ervaring als setdesigner - perfect weet hoe hij een ruimte naar zijn hand moet zetten.

William Phlips is Aalstenaar van origine, al jaren Gentenaar in hart en nieren en bovendien een ware wereldbohemien. Ik verwijs U graag naar een interview en fotografisch verslag in COFFEEKLATCH, waar U zijn leefomgeving en levensfilosofie op bijzonder aangename wijze leert kennen en waarin hij overigens zelf de verklaring voor de titel van deze tentoonstelling geeft.

William Phlips @ Cecilia Jaime Gallery

 

 

 In 2010 verbleef Phlips zes maanden in het West-Afrikaanse land Togo. Het gevoel dat je hier nu in een galerie met Afrikaanse kunst - met Chinese invloeden -, annex atelier van een traditionele Afrikaanse reclameschilder staat, wekt dan ook geen verbazing.

 

Aangespoord door de typische Afrikaanse reclamepanelen, zocht William Phlips contact met een plaatselijke reclameschilder, die voor de kunstenaar een aantal opdrachten realiseerde.

In combinatie met de 'Mobiele residentie', de werken met gevonden voorwerpen, de 'traditionele' beelden en de talrijke werken op papier ontstaat een totaalcompositie.

 

Doorheen deze installatie ontdek je heel wat met 'rustines' herstelde kogelgaten, die symbool staan voor de dualiteit in de Afrikaanse samenlevingen: Afrika met zijn onuitputtelijke bodemschatten en zijn peilloze armoede, zijn corrupte regimes en weerloze bevolkingen, zijn oorlogen en 'stammentwisten', het tragische lot van een continent waar 'overleven' het codewoord is, maar tegelijk een paradijs van kleurrijke levensvreugde, van vrolijk geuit geloof en mateloos bijgeloof... een paradox die alleen kan bestaan dankzij... Dieu et sa soeur !

 

Achter de schijnbare wanorde schuilt een weldoordacht en bijzonder empatisch beeld van een Togolees 'avontuur'.

 

 

William Phlips @ Cecilia Jaime Gallery


William Phlips

'Merci à Dieu et sa soeur'

in
Cecilia Jaime Gallery
Kraanlei 55
9000 GENT

woensdag t.e.m. zaterdag: 13 - 18 uur

www.ceciliajaime.com 

 

 © Artspotter voor WATERSCHOENEN



UCAD LAAT ZIEN in CC De Breughel / Kapel Pensionaat (Bree)

 

UCAD staat voor United Couple Action Doll.
UCAD is een kunstenaarscollectief uit Vilvoorde.
UCAD bestaat uit Nicolas Vander Biest & Véro Bakos.

In de tentoonstellingszaal van het Cultureel Centrum te Bree laten ze nu hun meest recente werken zien. 

 

 

 

 

 De leden van UCAD verdienen al jaren hun strepen als art-director, rekwisiteur, ontwerper en uitvoerder van decors voor talloze tv-reeksen en -programma's, reclamespots, videoclips en fotoshoots.

De knowhow die ze hier opbouwden is ook terug te vinden in hun artistieke werk. Je zou het (een beetje oneerbiedig) kunnen omschrijven als 'rekwisieten' die ontstaan zonder dat een scenarist of regisseur er ooit om vroeg. Als kunstenaars creëren ze dus, volgens eigen scenario's, een aparte wereld met objecten en tweedimensionale beelden.

 

*

 

De nieuwe werken zijn allemaal eenmalige digitale collages geprint op hout, stof, papier en zelfs op de vacht van een koe. Bepaalde delen worden verder 'behandeld' met verf of vernis. Teksten maken soms een belangrijk deel van het beeld uit.

Meestal gebeurt het printen op 'spruce', een grove multiplex constructieplaat die ze kennen uit hun activiteiten in decorbouw. De grove houtstructuur met knopen en splinters zorgt voor een levendige ondergrond en een extra dimensie in het beeld.

 

 UCAD, The lake, mixed media op spruceplaat, 100 x 240, 2012

 

 

De huidige werken zijn in zekere zin een vervolg op de reeks 'Der Anfang vom Ende', die in 2011 bij Galerie c. de vos in Aalst getoond werd. De dreigende sfeer met bijwijlen HItchcockiaanse taferelen is lichter geworden.

We lijken nu te bladeren in een fotoalbum van (weliswaar vreemde) reizen, dromen of herinneringen van fictieve personages. Het lijkt wel een rariteitenkabinet van vakantiefoto's.

 

Mensen willen altijd duizend dingen vertellen met de foto's die ze op vakantie maken. Meestal is het een flauw afkooksel van de werkelijkheid. Bovendien is de vakantiewerkelijkheid vaak een georkestreerde illusie.

Met deze werken wil UCAD deze schijnwerelden tegelijk creëren en doorprikken.

 

Neem nu het grote werk hierboven: The lake.

De tekst luidt als volgt...

 

'You have been misinformed. I am not at the lake. I don't carry a stone in my hand. These are no birds circling around me. There are no trees and no mountains. It's just a lake with an abandoned house on the side and nothing ever happens here. I asure you.'

 

UCAD, Garaam, mixed media op spruceplaat, 80 x 100, 2013 

 

 

 Garaam is een verzonnen woord dat gekozen werd omwille van zijn klank en grafische kenmerken binnen het gebruikte lettertype. Het werk vindt zijn oorsprong in een serie die focust op imaginaire werelden, gevuld met gebouwen, mensen en dieren en waartussen bepaalde relaties zich opdringen of latent aanwezig zijn. Elke toeschouwer kan deze wereld in gedachten tot de zijne uitbouwen. Vele verhalen zijn mogelijk, geen enkel is juist of fout. Er is geen 'absolute waarheid'

 

 

 UCAD, L'homme et la mouette, mixed media op spruceplaat, 80 x 100 cm, 2012

 

 De link tussen de man en de meeuw was ongetwijfeld de eerste die ook U legde in bovenstaand werk. Dit is duidelijk een oefening in (on)geconditioneerd kijken.

 

Natuurlijk nemen de kunstenaars ook in deze tentoonstelling hun 'pronkkast' met borden mee. De taferelen op de borden zijn helemaal nieuw.

 

Dat en nog veel meer in...

 

'UCAD LAAT ZIEN'

in

CC DE BREUGHEL

Kapel Pensionaat (ingang Grauwe Torenwal)

3960 BREE

 

tot 10 maart 2013

zaterdag en zondag: 14 - 18 uur

 

www.debreughel.be

 

 

© Artspotter voor WATERSCHOENEN 



Collectiepresentatie XXXII - Persoonlijkheidstest in het M HKA (Antwerpen)

Het M HKA (Museum voor Hedendaagse Kunst Antwerpen) heeft een collectie met zowat 3000 werken van 500 verschillende kunstenaars, van de jaren 60 tot heden.

Bij de oprichting van het museum in 1985 had men geen eigen collectie. Men kon enkel beschikken over de werken van de Stichting Gordon Matta Clark (zie voetnoot *).
Het is dan ook geen toeval dat het museum in 1987 de deuren opende met een tentoonstelling over Gordon Matta Clark.

In de loop der jaren is de collectie aangegroeid dankzij aankopen, schenkingen, bruiklenen,... en werd de museumruimte uitgebreid.
Een permanente tentoonstelling van de complete collectie is niettemin onmogelijk. Dus wordt telkens geopteerd voor tijdelijke keuzes.
De huidige tentoonstelling is de voorzichtige aanloop naar de grote zomertentoonstelling, een 'Persoonlijkheidstest' als 'een moedwillig onsystematisch begin van de inspanning om een beeld te scheppen' van wat er gedurende de voorbije 25 jaar verzameld is en schetst dan ook een heel divers beeld in een sobere accrochage met zowel nationale als internationale kunstenaars.

Enkele tips moeten volstaan om U tot een echte wandeling door deze tentoonstelling te bewegen.
We nemen U eerst mee naar het einde van de tentoonstellingszalen, waar we met de installatie 'Uitzicht' van Suchan KINOSHITA en de gigantische etswand 'Nevada' van Fred BERVOETS meteen bij het nekvel gegrepen worden.

 

  

Suchan Kinoshita, Uitzicht, 2002, Collectie M HKA

 

Fred Bervoets, Nevada, 1989, Courtesy De Zwarte Panter en

de Vrienden van het M HKA 

 

De installatie 'Uitzicht' bestaat uit twee simpele leunstoelen en een stuk vasttapijt, maar betrekt tegelijk ook de binnen- en buitenruimte van het museum in het verhaal. De bezoeker kan deel uitmaken van het kunstwerk door in één van de zetels te gaan zitten met uitzicht op de Scheldekaai. Tegelijk keert hij/zij echter het museum de rug toe.

 

'Nevada' is ontstaan naar aanleiding van een bezoek in 1989 van de (nochtans honkvaste) Fred Bervoets aan zijn collega-kunstenaar Albert Szukalski in de Nevadawoestijn (Death Valley). Het geheel is een mengvorm van schilderen en etsen. 

  

Tegenover 'Nevada' hangt het indrukwekkende, maar vertederende 'Nadezhda' van Konstantin ZVEZDOCHTOV dat in 2003 speciaal voor deze wand ontworpen werd. Initieel was het als muurschildering bedacht, maar om praktische redenen koost de kunstenaar voor deze uitvoering. Een kindje (zijn dochter) ligt te slapen onder een gigantisch deken.

 

Nadia Naveau, Mr. Bunnykins Autumn Days, 2008 -2012,

Collectie M HKA / Schenking Vrienden van het M HKA vzw 

 

 

De keramieksculptuur van Nadia NAVEAU stelt een boomhut voor met bovenop een konijn in scoutsuniform, een gehavend porseleinen beeldje uit de jaren '30 (de mascotte van de scouts). Dit is tegelijk schattig en krachtig werk.

 

 Bernd Lohaus, Installatie Paper Art, Dominikanerker Maastricht, 1987

Courtesy Bernd Lohaus Stichting

 

 Hier manifesteert zich een andere Bernd LOHAUS dan die van de 'stoere' balken en de touwen. Een doorgang is ontoegankelijk gemaakt met repen bruine papiertape. Toch krijg je nog een doorkijk via de horizontale openingen.

De installatie zweeft tussen een krachtig signaal en een frêle constructie.

De opstelling roept ook een zeker gevoel van nutteloosheid op, vermits je er op alle manieren langs kan.

Narcisse Tordoir, Zonder Titel, 1985

Collectie M HKA / Vlaamse Gemeenschap 

 

Narcisse TORDOIR creëerde hier één van zijn 'ruimtelijke' wandinstallaties met kleine paneeltjes (40 x 40 cm) in een beperkt kleurenpalet en telkens voorzien van één motief of symbool, ontleend aan voorwerpen uit zijn omgeing.

 

 Wolfgang Laib, Blütenstaub von Hasselnuss, 1987

Collectie M HKA / Vlaamse Gemeenschap

 

 Na zijn studies geneeskunde hing Wolfgang LAIB meteen zijn doktersjas aan de haak om zich volop als kunstenaar terug te trekken. Hij begon met het geduldig verzamelen van pollen in de omgeving van zijn atelier. Via een intensief proces van reiniging, filtering wordt deze basisstof uiteindelijk als een soort mat via een zeef over de vloer verspreid. Puurheid en integriteit van de uiterlijke verschijningsvorm zijn de uiteindelijke basisbegrippen.

 

Ik denk hier plots weer aan Oscar Van den Boogaard, wiens roman 'De heerlijkheid van Julia' (die in het Pajottenland speelt)  voor een deel het gevolg is van zijn toevallige ontmoeting met het 'gele stuifmeel' van Laib als kunstobject.

 

 

 Er is ook nog werk van Richard Artschwager, Daniël Buren, Dan Flavin, Marek Chlanda, Leo Copers, Daniël Dewaele, Ilya Kabakov, Raoul De Keyser, Philippe Van Snick, Michelangelo Pistoletto, Mark Manders, e.a. ...

 

 

* Gordon Matta Clarck (1943 - 1978)

 

Met een opleding tot architect was hij goed geplaatst voor zijn artistiek-architecturale ingrepen in meestal leegstaande gebouwen. In 1974 zaagde hij een huis vertikaal middendoor. Later zaagde hij stukken uit vloeren en plafonds en boorde zich zo een weg doorheen alle verdiepingen van een gebouw. In 1977 deed hij op die manier een ingreep in Antwerpen. Een jaar later hadden de vrienden van de toen net overleden kunstenaar een Stichting in het leven geroepen om het gebouw van de sloophamer te redden door het een bestemming als Museum voor Hedendaagse Kunst te geven. (Matta-Clark had het door hem bewerkte pand de naam 'Office baroque' gegeven als eerbetoon aan Rubens - 1977 was trouwens het Rubensjaar). Zowat tweehonderd werken waren door internationaal erkende kunstenaars aan de Stichting afgestaan. Het gebouw werd toch afgebroken, maar de collectie werd beheerd door Flor Bex, die de eerste conservator van het MUHKA zou worden. Het was dan ook geen toeval dat het nieuwe museum in 1987 opende met een tentoonstelling over Gordon Matta-Clark.

 

 

Tot 21 april 2012

in het

M HKA

Leuvenstraat 32

2000 ANTWERPEN

 

Di - Woe en Vr - Za - Zo: 11 - 18 uur

Do: 11 - 21 uur

 

www.muhka.be

 

© Artspotter voor WATERSCHOENEN

 

Tot 19 mei kunst U ook naar de tentoonstelling 'OPTIMUNDUS' van Jos De Gruyter en Harald Theys.