Mike Carremans, Bram De Jonghe, Joseph Gaudeuille, Luk Mutsaerts, Klaas Van der Linden en Griet Verbrugge in 'VILLA DE OLMEN'

Toen Christine Callebaut in september 2008 startte met haar artistieke project in Villa De Olmen (het huis van haar jeugd), was dat vanuit een aantal concrete uitgangspunten.

De uitgenodigde kunstenaars krijgen de kans om alle ruimtes van het huis te gebruiken, maar met inachtname van het interieur (zoals dat door de laatste bewoners lijkt te zijn achtergelaten). Voor de kunstenaars wordt dat een confrontatie en zo mogelijk een dialoog met de ruimte en (of) de geschiedenis.Bovendien beoogt Christine Callebaut in haar tentoonstellingskalender een afwisseling van meer gevestigde en jonge kunstenaars.

Sinds vorige zondag hebben zes behoorlijk verschillende, jonge artiesten hier een eigen plek gevonden.
Het is alweer verbazend hoe de werken blijkbaar moeiteloos in de geschikte omgeving terecht gekomen zijn.

(c) Bram De Jonghe & Villa De Olmen

De grote inkomhal is meteen het gedroomde decor voor een 'statement-object' van Bram DE JONGHE (°1985) dat in deze van luxe getuigende omgeving toch wel een extra dimensie krijgt. De combinatie van tekst en object levert in eerste instantie een glimlach op, maar stuurt de kijker meteen ook verder naar een kritische, ruimere maatschappelijke visie.

(c) Joseph Gaudeuille

Graficus Joseph GAUDEUILLE (°1982) heeft hier met zijn gigantische 'Houtdruk' de ruimte perfect onder controle. Deze kunstenaar denkt in drie dimensies, ook al betreft het een weergave als ets op papier.
In de eetkamer toont hij zijn kleine etsen, maar ook de schetsen die leiden naar een soort kasten.
Ook hier toont zich de ambachtelijke perfectionist die tegelijk als tekenaar, uitvinder en designer fungeert.
Bij het zien van dit werk duikt bij mij onvermijdelijk de naam van Leonardo da Vinci op.

(c) Joseph Gaudeuille

(c) Luk Mutsaerts & Villa De Olmen

In de salon met zicht op de tuin is Luk MUTSAERTS aan zet met (de voor deze ruimte intussen bijna klassieke voorstelling van) vier schilderijen. In één ervan geeft hij ons de goede raad te genieten: 'Enjoy!'.
Zijn beelden lijken te balanceren op een grens van 'echte' en 'gedroomde' werkelijkheden.

(c) Griet Verbrugge & Villa De Olmen

In de Pergola of veranda toont Griet VERBRUGGE haar installatie 'Interbellum', waarin ze met de zelfgemaakte (stam-) boom, de witte tegels en de witte vrouwenfiguurtjes de rechtstreekse dialoog met dit huis, zijn familiale herinneringen en de geschiedenis aangaat.
In en rond het huis ontdek je nog verschillende beelden van Griet Verbrugge.

(c) Mike Carremans

We keren terug naar het huis zelf en ontdekken in de garage rechts van de trap de schilderijen van Mike CARREMANS (°1981), die vorig jaar afstudeerde in het HISK. Hij toont hier een sobere opstelling in een neutrale, witte omgeving.
Mike Carremans laat zich niet in één beeldtaal catalogeren. Het lijkt soms op het eerste gezicht allemaal speels en onschuldig, maar... laat U vooral niet in slaap wiegen.

(c) Klaas Van der Linden

In de tweede garage heeft Klaas VAN DER LINDEN (°1986) een onderkomen gevonden voor zijn 'fantastische' schilderijen. Ook voor hem is de sobere setting van deze ruimte het ideale decor. Vanuit de achterste muur komt hij met paard en kar aangestormd als een 'Ghostrider'. Ook zijn vermomde (zelf-) portretten zijn van een bevreemdende schoonheid.
(Klaas Van der Linden was onlangs nog met een eenmanstentoonstelling te gast in Aalst: zie bespreking HIER)

(c) Luk Mutsaerts & Villa De Olmen

Op de eerste verdieping zijn de grote 'Angels' van Luk MUTSAERTS bijzonder krachtig in hun confrontatie met het decor van de slaapkamers. Ik probeer me voor te stellen dat je hier de nacht doorbrengt en plots in het halfduister met deze figuren geconfronteerd wordt. Zijn het dan ook nog engelen?

(c) Griet Verbrugge & Villa De Olmen

De kelders vragen ook nog om een bezoek.

Helemaal achteraan in de 'Frigokelder links' vind je in het halfduister nog een interessante installatie met een muurtekening, een hond en een man met pet (Griet Verbrugge).

We wensen U een prettige ontdekkingstocht in deze verrassende galerie.

Nog tot 20 juni 2010

in

VILLA DE OLMEN

Nieuwstraat 83

9280 WIEZE

za - zo: 11 - 18 uur

www.villadeolmen.be

(c) tekst en foto's: Artspotter

La Fundación Patagonista in de Blakmeershoeve (Affligem)

Dat humor en kunst perfect kunnen samengaan, wordt dezer dagen meermaals bewezen door verschillende leden van de 'Fundación Patagonista' in de Blakmeershoeve in Affligem.

Twintig jaar geleden werd deze kunstenaarsvereniging opgericht door Dree Peremans (producer bij de radio en auteur) en Dirk van Esbroeck (de in 2007 overleden muzikant en zanger van o.a. de folkgroep 'Rum' en 'Tango al Sur' en die tot zijn achttiende in Argentinië woonde).

Andere kunstenaars raakten bezeten door het echte en mythische Patagonië (het uiterste zuiden van het zuidamerikaanse continent).

In deze tentoonstelling verschijnt werk van 40 kunstenaars. Sommigen tonen één of een paar werken, anderen combineren een quasi eindeloze inventiviteit met een grote productiviteit.

In oktober - november 2009 ging deze tentoonstelling reeds door in het 'Centro Cultural Borges' te Buenos Aires, dank zij de steun van het Brussels Gewest en private sponsors, waaronder de firma De Nul die onder andere voor het transport van de werken zorgde. Dat de tentoonstelling vandaag ook een plek kreeg in de Blakmeershoeve van Dirk De Nul is dan ook geen toeval.



In deze bespreking is het volstrekt onmogelijk om alle deelnemers aan bod te laten komen. Wij moeten ons noodgedwongen beperken tot een kleine rondleiding langs de werken die bij ons een onuitwisbare indruk nalieten.

De grote, perfect gerestaureeerde schuur van de Blakmeershoeve is uiteraard al een pareltje op zich.

Beschouw Uw bezoek aan deze tentoonstelling gerust als een zoektocht die U van de ene verbazing naar de volgende glimlach stuurt. Tussen al deze werken zitten er heel wat 'met een hoek af' of met diverse dubbele bodems. Maar ook aan de zuivere estethiek is grote zorg besteed. Bovendien getuigen de artistiek-technische kwaliteiten van deze werken van een bijzonder 'métier'.




(c) Luk Tegenbos

Luk Tegenbos is niet alleen beeldend kunstenaar, maar profileert zich binnen het kader van de 'Fundación Patagonista' ook als lid van het 'Ukologisch Museum', waar hij samen met collega-kunstenaar en muzikant Peter Van Eyck het muziekinstrument 'de ukelele' centraal stelt.

Zij treden onder andere samen op. U kunt ze op zaterdag 22 mei aan het werk zien in Mere!

(c) Luk Tegenbos

De annexatie van Patagonië: Vlaanderen bovenaan in het geel annexeert Argentinië, inclusief Patagonië. Meteen is ook het parkeerprobleem in Vlaanderen opgelost.

(c) Peter Van Eyck

Deze 'Macaroni Pinguïn' getuigt van de genetische manipulatie van de Italiaanse immigratie op het Patagonische dierenrijk in het midden van de 19de eeuw...

(c) Peter Van Eyck

Koninklijk ondergoed...

(c) Cécile Bernaerts

Arte povera en optisch bedrog...




(c) Helga Nullens

Een 'presidentieel' paar of een koppel van de dansvloer geplukt...?

(c) Annemie Lecossois

U ontdekt ongetwijfeld nog andere pareltjes in deze schitterende tentoonstelling.



Te bezoeken tot zondag 6 juni 2010

in de BLAKMEERSHOEVE

Blakmeers 1

1790 AFFLIGEM



za - zo: 14 - 18 uur


www.fundacionpatagonista.be

Atelierbezoek in woord en beeld bij Jo De Smedt

Een atelier is voor de meeste beeldende kunstenaars een essentiële behoefte. De grootte ervan is uiteraard afhankelijk van het soort werk dat gemaakt wordt, maar wellicht ook van de individuele instelling.

Terwijl René Magritte gedurende tientallen jaren schilderde in de keuken van zijn appartement in de Essegemstraat 135 te Jette, lieten anderen huizen bouwen met geïntegreerde (soms gigantische) ateliers.

Constant Permeke vestigde zich rond 1930 in Jabbeke (nu Permeke Museum), Constantin Meunier bouwde in Brussel rond 1900 zijn burgerwoning met achterliggende ateliers (nu Meunier Museum) en Antoine Wiertz liet zich, op staatskosten, in het midden van de 19de eeuw een gigantisch atelier bouwen (nu gelegen tussen het Museum voor Natuurwetenschappen en het Europees Parlement) in Brussel.

Uiteraard moeten we hier ook René Guiette vermelden, die in 1926 de architect Le Corbusier aantrok voor de realisatie van een modernistische woning met atelier in Antwerpen.

Atelier van Vermeer, De Braekeleer... of toch Jo De Smedt ?

(c) schilderij: Jo De Smedt

Maar voor de meeste kunstenaars blijft het vinden van betaalbare atelierruimte de eerste prioritieit. In Gent fungeert de vzw Nucleo als ontwikkelaar en aanbieder van ateliers in bijvoorbeeld het voormalige Begijnhof (Lange Violettenstraat) of de Leopoldskazerne (in de buurt van het SMAK en waar overigens ook het HISK gevestigd is).

In kleinere steden en gemeenten ligt het natuurlijk even anders.

In de voorbije jaren is Jo De Smedt een beetje van het kastje naar de muur gestuurd. Gebouwen waar hij een onderkomen vond, werden verkocht of kregen plots een andere bestemming. In september staat hij weer op straat. Het voormalige klooster wordt binnenkort te koop gesteld en dus is de zoektocht naar een nieuwe ruimte onvermijdelijk.

Een deel van het project voor 'De Markten' met zijn vrienden van BETONROT

Intussen werkt de kunstenaar echter onverminderd verder. Hij heeft trouwens heel wat tentoonstellingsprojecten op stapel staan... maar daarover straks meer.

In dit gebouw beschikt hij, naast het eigenlijke grote atelier, over verschillende kamers waar hij de (bijna) afgewerkte tekeningen of schilderijen per project kan samenbrengen. Daar kunnen ze rusten, acclimatiseren, dialogeren,... wachten op eventuele aanvullende ingrepen door de kunstenaar.

Hij werkt bijzonder methodisch, ook al lijkt het voor de buitenstaander een wirwar van beelden. Maar voor Jo De Smedt is precies de 'gelaagdheid' de kern van zijn werk. Hij plaatst beeld over beeld, bijvoorbeeld startend met oude afdrukken van eigen grafisch werk. Daarover volgen dan weer lijntekeningen in grafiet, die dan eventueel weer met al dan niet doorlatende lagen overschilderd worden, waarna sommige onderliggende tekeningen opnieuw met grafiet opgehoogd worden.

Voor Jo De Smedt was zijn opleiding tot 'Master in de Grafische Kunsten' wellicht ook een gigantische oefening in GEDULD. Hij moest noodgedwongen veel aandacht besteden aan de technische vereisten van de verschillende grafische methodes, terwijl hij vooral bezig wou zijn met 'beeldend werk'.

Als student maakte hij bijvoorbeeld etsen op zinkplaten, door er prenten op te leggen die hij dan met een cutter uitsneedt. Daardoor ontstonden insnijdingen op de zinkplaten, die hij dan gebruikte om af te drukken. Maar die 'sneden' gaan snel dicht, zodat de afdrukken steeds vager worden. Het zijn onder andere deze afdrukken die hij vandaag nog steeds als basis voor ander werk gebruikt.

Als tekenaar van de klare lijn heeft Jo De Smedt de laatste tijd steeds meer medewerking gekregen van de schilder Jo De Smedt. De mengtechnieken van beide technieken hebben al flink wat pareltjes in zijn oeuvre opgeleverd. (zie bijvoorbeeld info bij zijn tentoonstelling 'KULTUR' in De Ziener - link verderop in dit artikel)
*

We nemen een kijkje in zijn rijkgevulde tentoonstellingskalender voor de komende maanden.

Gelaagde werken in een mengvorm van tekening en schilderij

Straks staat hij van 5 juni tot 11 juli met zijn artistieke kompanen van BETONROT
(Ludwig De Wolf, Lander Loeckx en Jo De Smedt) in gemeenschapscentrum DE MARKTEN in BRUSSEL. Ze nodigden ook Marie-Thérèse De Clercq en Stefaan Vermuyten uit.

*

In AALST neemt hij deel aan het zomerproject van de stad en haar curator Jan DE NYS: 'FAKE' in het Stedelijk Museum en het Stadspark (juni tot augustus)

*

In PARAZA (bij Canal du Midi in Zuid-Frankrijk) werd hij door curator Roger D'Hondt gevraagd voor het tentoonstellingsproject 'Intérieurs/Extérieurs'.

(Roger D'Hondt is een pionier van de avant-garde met zijn galerie NEW REFORM in Aalst tijdens de jaren '70 van de vorige eeuw)

Met zijn eigen 'KULTUR/daar zit toch eigenlijk niemand op de wachten' trekt hij in september naar 'The Pub City' in Antwerpen (Verlatstraat 29) voor een eenmanstentoonstelling.

*

In september zit hij bovendien in het Herman Teirlinckhuis in Beersel voor de tentoonstelling 'VELO'.

Tussendoor neemt hij de tijd voor een bezoek aan tentoonstellingen van vrienden en collega's.

Jo De Smedt is... een bezige bij!

P.S.: We wensen hem een schitterend nieuw atelier...

Histoires imprévues

In de bladen van een Frans woordenboek gaan

'onvoorziene verhalen' schuil.

'Histoires Imprévues'

door

Artspotter

Je viens de dire...

Johan GELPER bij Galerie EL in Welle

*

De gedrevenheid van een geïnspireerde, artistieke 'bricoleur'

*

Wanneer ik Johan Gelper (°1980) omschijf als een artistieke 'bricoleur' is dat geenszins denigrerend bedoeld. Wel integendeel!

Het is bijzonder prettig vast te stellen hoe hij met middelen uit de 'brico' een serie uitgebalanceerde, evenwichtige werken weet op te bouwen. Wie de beelden of installaties in detail bekijkt, ontdekt de 'banale' materialen waarmee ze samengesteld zijn: metalen profielen, ijzerdraad, buizen, in stukjes gezaagde afvoerbuizen uit pvc, plastic klemdraden voor electrische installaties, delen van een voormalige tuinserre, een pedaal van een drumstel,...

Maar laat U vooral niet misleiden. Johan Gelper kent ook zijn klassiekers. Aanvankelijk volgde hij een opleiding Schilderkunst (Sint-Lucas Gent 2000-2004), aangevuld met Mixed Media (KASK Gent 2004-2006).

Alles begint bij de tekeningen, in deze tentoonstelling allemaal klein van omvang, maar 'groots' in opbouw. Hier krijgen de ontwerpen al duidelijk een derde dimensie aangemeten.

Hij denkt ruimtelijk!

Als een echte doe-het-zelver gaat de kunstenaar aan de slag met zijn 'povere' materialen. Uit een ordinaire pvc-buis bedoeld voor de afvoer van water, zaagt hij tientallen (honderden) rondjes die hij dan met plastic klemdraden tot een rasterwerk met elkaar verbindt.

Soms leidt dat tot een kleine wandsculptuur (waaraan hij nog wel eens een in het oog springende verftoets durft toe te voegen).

Voor de grote sculpturen gaat hij deze rasters verder weven rond een groeiende structuur van buizen die tegelijk voor stabiliteit en een ruimtelijke omschrijving moeten zorgen.
Met deze onnatuurlijke materialen creërt hij organisch groeiende vormen. Maar er zijn ook de kleine of grote losse objecten, waarin natuur en cultuur elkaar ontmoeten. Dan ontstaat een mogelijke actie: de voet van een drumstel waarmee je blaadjes in beweging kan zetten of een kleine ventilator die met een 'frisse' wind een blad laat waaien,..

Poëzie, een in toom gehouden techniek en de zuivere sculpturale waarde houden elkaar in evenwicht.

Soms volstaat een gebogen ribbenstructuur als basissculptuur, die dan op haar beurt weer onderdeel wordt van een installatie waarin gespeeld wordt met natuurlijke krachten als evenwicht en zwaartekracht.

Ondersteund door een (wankele) combinatie van houten balken en lege plastic bussen en in evenwicht gehouden door een constructie van sneeuwschoppen en lijmklemmen, neemt deze grote installatie de ene helft van de galerie in.

Daarnaast staat een echte 'groeisculptuur' met een werkbank als basis.

Een kleine wandsculptuur

Johan Gelper neemt de ruimte in, maar overlaadt ze niet. Door zijn ruimte-omschrijvende ingrepen blijft het ruimtelijk gevoel niet alleen bewaard, maar wordt het nog versterkt.

Zijn kleine muursculpturen lijken wel planten die op of uit de muur groeien. De toevoeging van fel geel doet me denken aan (uit de hand gelopen) korstmossen.

De kunstenaar zorgt voor een symbiose tussen natuur en techniek, tussen natuurlijke en technische vormen.

*

Johan Gelper werkt met een absolute gedrevenheid, als een artistieke 'bricoleur'.

Op een wijze die even simpel als virtuoos is, bouwt hij aan een 'groeiend' oeuvre.

Een aparte techniek met sobere middelen

Nog tot 13 juni 2010

bij Galerie EL

Drieselken 38

9473 WELLE

vr - za - zo: 14 - 18 uur

en na afspraak

www.galerie-el.be

(c) Werken: Johan Gelper