Zoeken in deze blog

vrijdag 7 december 2012

Ingrid Castelein met Stil(l)-Leven(s) bij Galerie Jan Dhaese (Gent)

 Een kleurrijke en zeer gevarieerde tentoonstelling van abstracte schilderijen is de eerste indruk die je krijgt van 'Stil(l)-Leven(s)' die Ingrid CASTELEIN bij Galerie Jan Dhaese presenteert.

In de titellijst van werken heeft ze het meestal over 'Stil(l)-Leven(s)' en enkele keren over 'Venster'.
Het lijkt bijzonder simpel, maar de kunstenares zelf zorgt met de korte tekst die ze bij de tentoonstelling beschikbaar stelt, voor heel wat tegenstrijdigheden en vragen.

Het lijkt ons dan ook belangrijk U die tekst hier mee te geven...

"Dit stuk van Francis Ponge heb ik jaren geleden met de hand overgeschreven en in mijn atelier opgehangen. Ik herlees het regelmatig. Het fascineert me. Waarom? Moeilijk te zeggen. Of toch, deze woorden zeggen op een averechtse manier alles over mijn werk. Voor alle duidelijkheid: alles waarover mijn werk niet gaat:"

'Hoewel het plantaardige wezen liever gedefinieerd wil worden door zijn contouren en door zijn vorm, zal ik in de eerste plaats een vermogen van zijn substantie eren: namelijk dat hij zijn synthese tot stand kan brengen uitsluitend ten koste van zijn anorganische omgeving. Heel de wereld om hem heen is niets anders dan een mijn waaruit de kostbare groene ader put wat nodig is om onophoudelijk zijn protoplasma te vormen, in de lucht door middel van de chlorofylfunctie van zijn bladeren, in de grond door het absorberend vermogen van zijn wortels die de minerale zouten opzuigen. Vandaar de essentiële eigenschap van dit wezen dat bevrijd is van zowel alle huivestings- als voedselproblemen dankzij de aanwezigheid van een onuitputtelijke voedselbron: de onbeweeglijkheid'.

Ingrid Castelein, 2012
 
 
Ingrid Castelein, Stil(l) - Leven(s) nr. 1 en 2, 40 x 30 en 30 x 40 cm, 2012
 
 
 Ook de kunstenares zoekt een voedingsbodem in de haar omringende realiteit. Het lijkt erop dat ze de wereld rondom haar bewust 'stil' wil zetten door middel van een medium dat ze uitstekend beheerst: de schilderkunst. (Draaien de Futuristen zich nu om in hun graf?).
 
Ze gebruikt de realiteit zoals die zich aan haar voordoet om een geheel eigen, schilderkunstig beeld te creëren.
Vertrekkend van een leeg doek gaat ze de werkelijkheid uit haar waarneming weg-schilderen tot er een nieuwe 'picturale werkelijkheid' ontstaat. Of er nog elementen uit die waarneming overgebleven zijn, kunnen we als kijker moeilijk beoordelen. Maar eigenlijk heeft dat ook geen enkel belang. Voor ons toeschouwers telt het 'abstracte' resultaat. De afgelegde weg in hoofde van de kunstenares is haar persoonlijke terrein.
 

Ingrid Castelein, Stil(l) - Leven(s) nr. 13, 100 x 80 cm, 2012
 
 
 Kleur en vorm tonen een sterke diversiteit in dit oeuvre. Opvallend is ook het 'doorwerkte' karakter van de materie en de voorstelling.
Sommige voorstellingen lijken bijzonder fragiel, terwijl andere dan weer een intense kracht uitstralen.
 
Bovenstaand schilderij doet me tegelijk denken aan de beeldtaal van Philip Guston en bepaalde, horizontaal opgedeelde stillevens van Jean Brusselmans, maar het is bovenal een uiterst krachtige 'Ingrid Castelein'.
 
 
Ingrid Castelein
 
Stil(l)-Leven(s)
 
Galerie Jan Dhaese
Ajuinlei 15B
9000 GENT
 
tot 23 december 2012
donderdag tot zaterdag: 14 - 18 uur
zondag: 11 - 14 uur
 
 
 


dinsdag 4 december 2012

Mario De Brabandere en Frank Van Hiel in Galerie De Ziener (Asse)

Mario DE BRABANDERE en Frank VAN HIEL staan nu, na eerdere occasionele samenwerkingen, met een dubbele solotentoonstelling bij Galerie De Ziener in Asse.

Artistieke gedrevenheid en een beheerste ambachtelijkheid zijn ongetwijfeld kenmerken die we in hun beider werk terugvinden. Toch zijn er (gelukkig maar) ook flink wat verschillen.

Terwijl Frank Van Hiel telkens weer tot een uiterste perfectie in de afwerking gaat, weet Mario De Brabandere in zijn huidige tentoonstelling zijn werk af te leveren op een cruciaal evenwichtspunt tussen schetsmatigheid en defintieve vormgeving.


Mario De Brabandere @ Galerie De Ziener


Mario De Brabandere neemt de benedenverdieping, inclusief het tuinpaviljoen voor zijn rekening.

Zijn 'Komposities met bouwblokken' zijn letterlijk het resultaat van een driedimensionaal spel met houten blokjes uit een bouwdoos voor kinderen, zoals die in mijn jeugd bestond en die ook vandaag ongetwijfeld weer aan bod komt.
Mario De Brabandere bouwt, bekijkt, tekent of schildert de quasi clichématige constructies die met de beperkte vormentaal van deze bouwdozen tot de mogelijkheden behoren. Zo eenvoudig is het uitgangspunt, maar zo veelzijdig zijn de benaderingen van de kunstenaar.


Mario De Brabandere, 'Kompositie met houten blokken' nr. 27,
2012, olieverf op doek, 40,5 x 50,5 cm


De constructieve waarde, de gestructureerde vorm wordt steeds opnieuw in beeld gebracht, maar het spel met kleur, vlak en lijn zorgt voor een enorme variatie in de waarneming van voorstellingen die in wezen niet zoveel verschillen.

Soms lijkt hij de wetten van de zwaartekracht te tarten, zoals in 'Kompositie nr. 27 (zie foto hierboven). Dan pas besef je dat een schilderij enkel zichzelf hoeft te zijn, onafhankelijk van de werkelijkheid waarop het oorspronkelijk gebaseerd werd. 


Mario De Brabandere, 'Kompositie met houten bouwblokken' nr. 23,
2012, olieverf en houtskool op doek, 30 x 40 cm


Gekleurd of in grijstinten, vlakmatig of lineair, getekend of geschilderd, volgens een strenge (klare) of 'twijfelende' lijn... het zijn allemaal verschillende benaderingen die de kunstenaar achter de hand heeft en die hij als evenwaardige partners behandelt.

Met 'Waterschoenen' hebben we sinds 2008 Mario De Brabandere al dikwijls voorgesteld met wisselende projecten. U moet zijn naam maar eens in de zoekbalk bovenaan deze blog invoeren.


Frank Van Hiel @ Galerie De Ziener


Frank Van Hiel neemt de bovenverdieping van de galerie voor zijn rekening. Ook hij is voor de lezers van 'Waterschoenen' geen onbekende. Zoals in de inleiding reeds aangegeven werd, is zijn werk gericht op een uiterste precisie in de afwerking.
Koppel daaraan een uitgepuurde, geometrische vormentaal en een kleurenpalet dat zich beweegt tussen zwarte essentie en dialogerende kleurvelden.


Frank Van Hiel, 'Zonder titel', olieverf op doek, 2012, 53,5 x 104,5 cm


 Hoewel Frank Van Hiel in wezen uitgaat van een zuivere abstractie met sterk afgelijnde, geometrische vlakken en een beperkt kleurenpalet, is hier toch geen sprake van een eenduidig koele abstractie zoals bij de grote geometrische abstracten uit de jaren '20 of '50, maar veeleer van een 'poëtische geometrie', ook wanneer hij enkel zwart als kleur gebruikt.


Frank Van Hiel, 'Zonder titel', hout op hout, 2012, 14 x 14 cm


 Die poëtische toets wordt ook overduidelijk aangescherpt in zijn houten 'objecten'. In hun ontwapenende eenvoud krijgt de reeds vermelde ambachtelijkheid nog een extra dimensie.


Recent werk van Mario De Brabandere & Frank Van Hiel
tot 23 december 2012
in
Galerie De Ziener
Stationsstraat 55
1730 ASSE

vrijdag-zaterdag-zondag
15 - 18 uur

*

Voorstelling van de PREMIE 2013 - een ontwerp van
tijdens de finissage op zondag 23 december 2012 vanaf 15 uur

*
Info




zaterdag 1 december 2012

'Het Kunstwerk een Gebruiksaanwijzing' in Technicum (RUG) te Gent

 Exact een jaar geleden nam 'Waterschoenen' U mee naar het voormalige studentenrestaurant 'De Overpoort' in Gent voor 'TENDER BUTTONS', de ultieme expo in het inmiddels ontmantelde gebouw.

Guy BOVYN, curator van de daar gevestigde (universitaire) Galerie Kunst-Zicht moest dus op zoek naar een nieuwe locatie.
In het Technicum (schuin achter studentenrestaurant De Brug) opende vorige woensdag de tentoonstelling 'Het Kunstwerk een Gebruiksaanwijzing', waaraan nogal wat favoriete kunstenaars van 'Waterschoenen' deelnemen.
 
 
 
 
 De vernissage moest ik spijtig genoeg missen, maar donderdagmiddag kon ik in alle rust van de 'voorstelling' genieten.
Ik breng nu ook zeer snel verslag uit omdat U er slechts tot en met dinsdag 4 december 2012 terecht kan. Laat me meteen zeggen dat U alle redenen hebt om dat ook te doen.
 
Graag loods ik U even kort in woord en beeld door de kamers van het Technicum.
 
De titel 'Het Kunstwerk een Gebruiksaanwijzing' legt een link naar het boek 'La vie mode d'emploi' (1978) van George PEREC. Net zoals je in het boek rondgeleid wordt in een Parijs flatgebouw, wacht je in deze tentoonstelling een wandeling doorheen de talloze ruimtes, verdeeld over drie verdiepingen.
 

Hedwig Brouckaert,  Transfer (VS. October clearance sale 2012),
2012 - Carbonpapier - 29 x 20 cm
 Courtesy Galerie Jan Dhaese
 
De deelnemende kunstenaars hebben zich stuk voor stuk in hun eigen kamers teruggetrokken. Het werkt volgens mijn ervaring bevrijdend, zowel in hoofde van de kunstenaars als in die van de bezoekers. Als bezoeker kunt U ongehinderd wat langer in het gezelschap van Uw eigen favorieten vertoeven, maar onverwachte, zalige of bevreemdende ontmoetingen zullen U ongetwijfeld tot nieuwe inzichten brengen.
 
Op niveau 0 krijgt U overigens meteen een schitterend tentoonstellingsplan mee.
 
Op de achtergrond hoort U, dank zij Ivan Derwéduwé, de muziek van J.S. Bach al klinken.
 
Via de fijne 'draadsculptuur' van Rein DUFAIT en het minuscuul grafisch werk van Tinus VERMEERSCH wacht ons in de volgende kamer Hedwig BROUCKAERT, waarvan in eerste instantie de tekening op carbonpapier (zie foto hierboven) meteen de aandacht opeist. Later duikt ze nog eens op in het kopieerlokaal met haar typische, getransfereerde tekeningen.
 
Vergeet ook de wandelende tafel van Ruben BELLINCKX niet.
 
In de laatste kamer links mag Tinka PITTOORS haar installatie 'Serial Fiction' loslaten.
 

Tinka Pittoors, Serial Fiction, 2012 - installatie - 3 x 3 x 3 m
Courtesy Galerie Le Triangle Bleu
 
We moeten  terug door de gang om naar Niveau -1 te gaan.
 
Daar neemt Wouter COX de eerste twee kamers voor zijn rekening. In de eerste posteert hij 'EVOL', een neo-fascist met neusverkoudheid (met alle hulpmiddelen bij de hand), terwijl de tweede het terrein is van 'Jacques' (witte chocolade)... 'geëngageerde' kunst met wrange humor en een flinke sneer...
 
Ook de boodschap van Ruben BELLINCKX met de (eenvoudige) film 'Trophy' laat aan duidelijkheid niets te wensen over.
 

Wouter Cox, Evol (Neo-fascist met neusverkoudheid)
 
 
Kijk, daar sta je dan in het kleurrijke doppen-universum van Yvan DERWEDUWE met aangepaste opstelling van zijn 'Netherworld' of 'Binary Moment'. We zagen hem eerder in Netwerk Aalst aan het werk.
Ik verwijs in deze ook naar de pas besproken tentoonstelling van Marcus Bering in Galerie budA te Asse.


Yvan Derwéduwé, Binary Moment (Ghent University version), installatie,
afmetingen variabel, Tekening BM02, 149 cm x 100 cm
 
 Tamara VAN SAN weet ons telkens weer te verrassen. Met 'Sunshine Hits the Shore' strooit ze ondermeer haar heftige kleurenpalet ongegeneerd in het rond. Schitterend! (Straks zien we haar samen met Rein DUFAIT terug in Galerie Tatjana Pieters - bespreking volgt).
 
Yvan DERWEDUWE neemt met zijn 'Pièce sonore: six suites pour violoncelle seul de J.S. Bach' nog steeds de hele ruimte in.
 
U mag hier ook nog Bart STOLLE ontdekken.

 Tamara Van San, Sunshine Hits The Shore (deel), 2012
Diverse media - afmetingen variabel
Courtesy Galerie Tatjana Pieters
 
Op niveau -2 duiken we aanvankelijk met Maria BLONDEEL in de wereld van licht en (vooral) donker.
 
Een deur verder hangt 'Jonas' van Sofie MULLER behoorlijk tegendraads en ongelukkig te wezen.
 
Uiteindelijk wacht ons nog de sculpturale ontmanteling van Adriaan VERWEE. 
 

Sofie Muller, Jonas, 2011 -gepatineerd brons - hoogte 120 cm 
 
De lichtkrant en de performance tijdens de vernissage, bijdragen van Ignace Van Ingelgom, hebben we spijtig genoeg gemist.
 
 
 Begeef U met bekwame spoed naar Gent.
 
TECHNICUM
Sint-Pietersnieuwstraat 41
Ingang A
 
t.e.m. dinsdag 4 december 2012
elke dag van 12 tot 19 uur
 
zondag 2 december van 11 tot 19 uur
naar aanleiding van 'Gent Matinees'
 
Combineren met het SMAK en/of Art Gent (Flanders Expo) is natuurlijk een optie.


donderdag 29 november 2012

Marcus Bering met 'Pointless' in Galerie budA (Asse)

'POINTLESS' heet de tentoonstelling van Marcus BERING (°1964 in Bremen, woont en werkt in Brussel).
Nochtans durf ik na mijn bezoek in alle duidelijkheid zeggen: "Hij heeft een punt!"
Hij presenteert, ondanks of dankzij alle schijnbare eenvoud, een steekhoudend verhaal.
En laat me bovendien eerlijk zijn: ik hou van minimalistische benaderingen.
 
Maar laten we toch beginnen bij het begin van de tentoonstelling. Meteen bij de voordeur word ik geconfronteerd met gekleurde punten, ronde doppen of stoppen op de muur, apart of gecombineerd en als het ware samengesmolten.
 
De vloer van de voorkamer lijkt wel een planetair stelsel met doppen in diverse metaalkleuren, verschillende maten en constellaties, doorspekt met natuurlijke en andere lichtbronnen en zowaar voorzien van dat ene, spectaculaire streepje zon.
 
Daar word ik nu eens echt vrolijk van...
 
(c) Marcus Bering @ budA Gallery
 
Marcus Bering ontpopt zich in de voorkamer als een 'Master of the Universe', maar laat zich ook in de andere ruimtes van deze galerie-woning van zijn beste kant zien.
 
Steeds werkt hij met gelijkaardige basiselementen, die hij nu eens als enkelvoudig geheel gebruikt en dan weer bewerkt, slijpt, kleurt, samenvoegt in meestal horizontale (de elementen naast elkaar) of heel af en toe verticale (de elementen op elkaar) samenstellingen.
 
Met die basiselementen ontpopt hij zich verder als een installatiekunstenaar die, om het met de woorden van Raymond van het Groenewoud te zeggen, 'zalen kan doen vollopen en zalen kan doen leeglopen'. Bij Bering betekent dat enerzijds een flink gevulde ruimtelijke opstelling zoals in de voorkamer, maar tegelijk is hij net zo sterk in een minimale installatie zoals met het minuscule blauwe 'sculptuurtje' op de vloer rechts voor de wand met 'tekeningen' in de living.
 

(c) Marcus Bering @ budA Gallery
 
Precies die 'tekeningen' vormen de basis van het oeuvre, of het nu gaat om echte tekeningen dan wel om op papier gekleefde punten. Tekeningen kunnen later eventueel uitmonden in sculpturale objecten of een volstrekt eigen leven leiden.
De voortdurende herhaling van die ene ronde basisvorm gaat als een mantra door de hele artistieke productie.


(c) Marcus Bering @ budA Gallery
 
Bering studeerde filosofie, kunstgeschiedenis, grafisch design en beeldhouwkunst en draagt bijgevolg een meer dan behoorlijke theoretische en artistiek-technische achtergrond mee.
Dat hij zich ondanks alles weet te beperken tot een volgehouden minimalisme is dan ook bijzonder veelzeggend.
 
'In der Beschränkung zeigt sich der Meister' is hier ongetwijfeld op zijn plaats.
 

(c) Marcus Bering @ budA Gallery
 
Ook het ongepolijste object in de achtertuin eist zijn plaats op, verrassend en verwarrend, in onze fantasie zelfs refererend aan een landmijn.
Maar wees gerust! U kunt deze tentoonstelling zonder enig gevaar voor Uw lichamelijke of geestelijke gezondheid bezoeken.
 
Een absolute aanrader voor de minimalisten onder U...
 

(c) Marcus Bering @ budA Gallery
 
 
 Marcus Bering

POINTLESS

tot 23 december 2012
in
galerie budA
Buda 14/16
1730 ASSE

zaterdag-zondag: 14-18 uur

www.budart.be

Nog tot 3 februari is er ook werk van Marcus Bering te zien in de groepstentoonstelling 'Approche aux constellations' in Atelier 340 te Jette.
 
 


dinsdag 27 november 2012

PARALLELLIE: Marie-Thérèse De Clercq versus Roger Raveel in Light Cube Art Gallery (Ronse)


 Het was Natalia Tsala, de galeriste van de Light Cube Art Gallery zelf, die de parallellen tussen de fotobeelden van Marie-Thérèse DE CLERCQ en de tekeningen van Roger RAVEEL vaststelde.
Het is dus niet zo dat de kunstenaars in onderling overleg hun werken hebben laten ontstaan. Daarvoor liggen foto's en tekeningen overigens ook in de tijd te ver uit elkaar. Niettemin ontstaat er een duidelijke dialoog tussen de naast elkaar gepresenteerde werken.
Bijgevolg kan die 'Parallellie' als een stevige kapstok dienen voor een dubbeltentoonstelling.
 
 Voor Roger Raveel, eminence grise van de Vlaamse kunstwereld, is het een zoveelste confrontatie. Voor Marie-Thérèse De Clercq is het uiteraard een stevige surplus om met de 'Meester van Machelen' op hetzelfde podium getild te worden.

 
Tekeningen van Roger Raveel en fotobeelden van Marie-Thérèse De Clercq
 
 
 In februari van dit jaar nam Waterschoenen U mee naar een gelijkaardig project in de Antwerpse Fifty One Gallery, waar tekeningen van Arpaïs Dubois en foto's van Yamamoto Masao elkaar ontmoetten in 'Were we met, an ongoing dialogue' met een tentoonstelling en een boek.
Hier ging het wel degelijk om een samenwerking waarbij de ene reageert op het werk van de andere en omgekeerd.
 
Hoewel het uitgangspunt in Ronse dus totaal anders ligt, zijn de parallellen daarom niet minder tastbaar.
Wat in wezen een tentoonstelling rond het fotowerk van Marie-Thérèse De Clercq had moeten worden, heeft door de 'Parallellie' een totaal andere dimensie gekregen.
Toch blijft de vrijheid van de fotografe gevrijwaard. Haar werk beperkt zich dan ook niet tot rechtstreekse confrontaties met het werk van Raveel, maar kan zich daarnaast ook vrijelijk in de expositieruimte ontplooien.
 

Light Cube Art Gallery
 
 Bovendien konden vrienden uit andere artistieke disciplines mee het project ondersteunen. Zo was er tijdens de vernissage het optreden van dichteres Ingrid VANDEPAER, die ondermeer het werk van Raveel en De Clercq op de uitnodiging (zie foto bovenaan: Parallellie) taalkundig-poëtisch omschreef:
 
over de tekening van Raveel...
 
Ik hang in mijn hemel
een orde te verzinnen.
 
Onbekende woorden
zwerven rond.
 
Letters breken tot scherf.
 
Het licht valt
in vele talen.
 
Op de bodem
smelten vlokken
vanzelf in elkaar.
 
(c) Ingrid Vandepaer
 
over de foto van Marie-Thérèse De Clercq...
 
Altijd onderweg
als water dat loopt en loopt
en waar blijft het dan?
 
(c) Ingrid Vandepaer
 
(De dichtbundel is beschikbaar in de galerie)

Marie-Thérèse De Clercq in dialoog met Roger Raveel
 
 
 De beide oeuvres zijn in feite gebaseerd op een 'banale' realiteit. Maar elk op hun manier weten de kunstenaars die om te buigen tot een geheel eigen, artistieke realiteit. De picturale wereld van Roger Raveel is bij elke kunstliefhebber genoegzaam bekend. Wie ooit in het Raveelmuseum in Machelen geweest is, keert onvermijdelijk terug met een verfrissend beeld van een volgehouden artistieke (in)spanning.
De tekeningen spelen een zeer belangrijke rol in dat werk. Momenteel loopt overigens in het Raveelmuseum een tentoonstelling: 'Roger Raveel. Tekeningen en objecten (en enkele schilderijen)', waar Waterschoenen U binnenkort mee naartoe neemt. Het wordt een schitterende kans om U het werk van Raveel te laten (her) ontdekken.
 
Prof. dr. Johan Swinnen, fotografiekenner bij uitstek, noteerde in zijn inleiding ondermeer hoe Marie-Thérèse De Clercq haar beelden componeert op het spanningsveld 'tussen het representeerbare en het verbeeldende denkbare'. Haar fotobeelden lijken collages, maar dan wel met dien verstande dat 'zij die weet te construeren in één beeld en steeds componeert bij opname'. Droom en werkelijkheid raken en overspoelen elkaar. Ze hebben elkaar duidelijk nodig. Het valt ook op hoeveel lege of vervallen locaties opduiken, dialogerend met schaduwen of vreemde profielen.
De fotobeelden van Marie-Thérèse De Clercq houden zich staande op de grens tussen fotografie en grafische kunst.
 
Marie-Thérèse De Clercq kwam reeks eerder aan bod in WATERSCHOENEN, in 2010 met 'Betonrot' in De Markten (Brussel) en in 2011met 'Abstracties' in Villa De Olmen (Wieze)
 
 
PARALLELLIE
 
Marie-Thérèse De Clercq
fotobeelden
 
Roger Raveel
tekeningen
 
tot 16 december 2012
 
in
Light Cube Art Gallery
Sint-Martensstraat 12
9600 RONSE
 
vrijdag, zaterdag en zondag: 14 - 18 uur
 
Een catalogus van 'Parallellie' is beschikbaar in de galerie