Dejan Kaludjerovic & Stijn Cole bij Galerie Van De Weghe (Antwerpen)

 Galerie Van De Weghe pakt uit met een dubbeltentoonstelling van twee uiteenlopende oeuvres.

Dejan KALUDJEROVIC (°  Belgrado, 1972, woont en werkt in Wenen) presenteert een onschuldig ogende kinderwereld, die echter vol angels blijkt te zitten, met andere woorden een regelrechte 'sprookjeswereld'.
Daartoe maakt hij in deze tentoonstelling een totaalinstallatie met elementen uit verschillende projecten van de afgelopen jaren. Het is zijn eerste passage in deze galerie.

Centraal in de tentoonstelling staat de installatie met de uit kartonnen dozen samengestelde 'Tin Man' uit 'The Wizard of Oz'. Aan zijn ene arm hangt een schommel, aan de andere een kartonnen scherm waar op de achterkant de video 'Keine Angst vor kleinen Tiere' geprojecteerd wordt. In die film spelen drie kinderen een scene na uit een reclameposter voor kinderkleding van begin jaren '80. De kinderen op de poster zijn gekleed als kat, konijn en hond en de jongen stopt een wortel in de mond van het zittende meisje. De onschuldige presentatie uit die tijd krijgt in het huidige tijdsbestek een totaal andere connotatie als gevolg van een gewijzigde symboliek.

 

 

Dejan Kaludjerovic, Tin Man, 2013, cardboard boxes, inkjet prints

includes Keine Angst vor kleinen Tieren, video 1' 20" looped, 2004

 

Love and Rockets (from the series Can I change my career for a Little Fun?), 2007,

Acrylic and carbon paper on canvas, 200 x 160 cm (rechts achter)

 

Maar de zoektocht naar een verloren kinderlijke wereld start al meteen bij het binnenkomen. Getuigen zijn de twee iele tekeningen uit de serie 'Children's Playgrounds - The Monuments of a Void Childhood' (2010).

Het hele oeuvre is doordrongen van de onmogelijkheid om de kinderlijke onschuld vast te houden.

 

Ook 'The Future Belongs to Us ?' krijgt een onvermijdelijk vraagteken. Het wrange spel met toekomst en verleden is een constante bij Kaludjerovic.

De poster 'What Did Tomorrow Bring Us?' kan U hier overigens gratis meenemen.

 

 

 Dejan Kaludjerovic, Je Suis Malade, Australian Version - feat. Kip,

Audio/Video installation (2012-2013)

 

 Enkele dagen geleden hadden we hier in WATERSCHOENEN nog over 'Dreaming of the South' bij buurgalerie Marion De Cannière. Ook daar gaat het over aanpassing aan een veranderende wereld, waarvan we de dominante touwtjes niet zelf in handen hebben, maar gestuuurd worden door ideologische en economische krachten.

 

Ik moet U nog wijzen op de video op de zwarte muur links van 'Tim Man': 'Je suis Malade'.

Samen met Kaludjerovic heb ik me ooit wel eens afgevraagd: 'Can I change my career for a Little Fun?'

 

*

 

Stijn COLE (°1978) mag in de kelderverdieping uitpakken met werk dat we enige tijd geleden ook in Be-Part te Waregem van hem te zien kregen in het kader van het project 'Façades'.

De twee grote potloodtekeningen van bomen kaderen in een grotere serie , ontstaan naar aanleiding van de expeditie tussen Texel (NL) en Bialowieza (PL), van het waddeneiland tot diep in de Poolse oerbossen. Midden op dat traject ligt Branitz, een aangelegd 19de eeuws park. Hier maakte Cole foto's, zette twee stappen opzij en drukte weer af.

 

 Stijn Cole, Two Steps Aside - Branitz, 2012, potlood op papier, 2 x 180 x 123 cm

Colorscape, 2013, olie op glas, 132 x 120 cm (links)

 

Een aantal van die foto's zijn als basis gebruikt voor de monumentale potloodtekeningen, die steeds paarsgewijs en met twee stappen tussen de centrale assen gepresenteerd worden, net zoals in de oorspronkelijke fotografische waarneming.

 

Deze gigantische, gedetailleerde potloodtekeningen zijn één benaderingswijze van het landschap, maar steeds gaat het over een weergave van de realiteit en niet over de realiteit zelf.

Stijn Cole kan een landschap net zo goed omzetten in een digitale kleurensamenstelling die dan resulteert in grote rasters van gekleurde vierkanten. De 'colorscapes' vormen een eigen realiteit.

 

Op 23 februari 2013 wordt in Be-Part (Waregem) het boek 'Two Steps aside' voorgesteld.

 

 

Stijn Cole & Dejan Kaludjerovic

tot 2 maart 2013

bij

Galerie Van De Weghe

Pourbusstraat 5

2000 Antwerpen

 

woensdag t.e.m. zaterdag: 14 - 18 uur

 

www.galerievandeweghe.be 

 

© Artspotter voor WATERSCHOENEN



Johan Tahon met 'Almond' bij Galerie Van De Weghe (Antwerpen)

foto: Veerle De Saeger, (c) Johan Tahon / Almond, 2012



In almond eyes I see, a bitter sweet symphony

foto: Veerle De Saeger, (c) Johan Tahon / Almond, 2012

Er spookt een beeld in mijn hoofd. Al jaren.

Een beeld van Johan Tahon.

Wit als sneeuw en parelmoer. Bitter en zoet.

Er spookt een beeld in mijn hoofd. Al maanden.

Het is monumentaal en lomp. Niet meer dan een homp.

Er spookt een beeld in mijn hoofd. Het huilt, zwarte tranen van kohl.

Drama Queen.

Muze.

Er spookt een beeld in mijn hoofd. Al weken.

Naakt. En zwart. Met amandelogen.

Er spookt een beeld in mijn hoofd. Al dagen.

Het scheurt en barst.

Ik smelt. Versmelt. Met de spoken in mijn hoofd.

Mijn verbeelding. Een beeld.

Onder mijn nagels, in haar en huid. Verlangend.

Naar één.

foto: Veerle De Saeger, (c) Johan Tahon / Almond, 2012



Tentoonstelling Johan Tahon, Almond, nog tot 12 januari 2013 (woensdag tot zaterdag 14 tot 18u) bij Galerie Van De Weghe, Pourbusstraat 5, 2000 Antwerpen, www.galerievandeweghe.be

Van 21 maart t/m 21 april zal de tentoonstelling te zien zijn bij Envoy Enterprises in New York, www.envoyenterprises.com

foto: Veerle De Saeger, (c) Johan Tahon / Almond, 2012

 Tekst en foto's: Veerle De Saeger voor Waterschoenen

Renato Nicolodi bij Galerie Van De Weghe (Antwerpen)

 Renato NICOLODI (°1980), oud-student van Sint-Lucas Brussel (2003) en laureaat van het HISK (2007) heeft de afgelopen jaren al een indrukwekkend (ook internationaal) parcours afgelegd.

 

In de zomer van 2011 lieten we U in Waterschoenen even proeven van zijn intieme installatie in de kerk van Watou .
Onlangs namen we U nog mee naar Middelburg, waar hij in de tentoonstelling 'Façade' voor één van de hoogtepunten zorgde.
Dat we hem nu bij Galerie Van De Weghe zien verschijnen, is een kans die we niet laten voorbijgaan.

 

Renato Nicolodi, Angiportus I, Acryl op papier (2012) 70 x 70 cm 

 

 Bovendien presenteert hij hier heel recente werken (op 1 na allemaal 2012) en maakt een nieuwe opening naar nog meer puurheid en technische perfectie met zijn 'Subsellium', een soort overdekte (koor)stoel met een 'verborgen' tabernakel.

 

Het werk van Nicolodi heeft ruimte nodig en dat wordt in deze galerie dan ook gerespecteerd: ruimte om vanop afstand bekeken te worden, maar ook om er letterlijk rond te kunnen lopen voor gedetailleerd onderzoek.

Renato Nicolodi is geen architect, maar ontwerpt architectonische vormen die zich door hun functioneel gemis als sculpturen voordoen.

 

Nog voor ik de galerie binnenkom word ik geconfronteerd met twee tekeningen (acryl op papier), waarin hij meteen de geest van zijn beeldenarsenaal op technisch sublieme manier weergeeft.

 

Renato Nicolodi, Pulpitum II, Zwart beton (2012)

106x142x215 cm, 3 + AP (detailfoto) 

 

 Vooral met 'Angiportus I' doet hij me meteen denken aan de film 'The Belly of an Architect' (1987) van Peter Greenaway, waarin de 18e-eeuwse architect Etienne-Louis Boullée aan de basis van het verhaal ligt. Boullée legde de nadruk op de vorm, zonder overbodige versieringen.

 

In 1892 propageerde de Amerikaanse architect Louis Sullivan overigens een gelijkaardige redenering met een 'pure', functionele architectuur ten dienste van het volk, al geloofde hij dat dergelijke 'puurheid' alleen in Amerika mogelijk was, onbezoedeld door Eruopese, historische afwijkingen.

 

Dat diezelfde 'puurheid' uitgerekend in Europa zou opduiken in de ontwerpen van Albert Speer ten tijde van het nazisme, is dan ook een behoorlijk wrange kant van het verhaal. Het functionele is daar van een heel andere aard: geen ontplooiing, maar onderdrukking.

 

 Renato Nicolodi, Subsellium, Eikenhout (2012)

56x154x154 cm, 7 + 2AP

 

Functionaliteit is voor Renato Nicolodi geen punt. Hij bouwt 'omgevingen', groot of klein als denkmodellen voor de herinnering. Dat hij met 'Subsellium' meer in de richting van een meubel evolueert, doet geenszins afbreuk aan die 'omgevingsgedachte'.

 

Neem alvast de tijd voor afstand en benadering...

 

 

 Renato Nicolodi

'Fragments of Melancholi'

 

tot 24 november 2012

bij

Galerie Van De Weghe

Pourbusstraat 5

2000 ANTWERPEN

 

woensdag t.e.m. zaterdag: 14 tot 18 uur

 en na afspraak

 

www.galerievandeweghe.be

 

www.renatonicolodi.com

 

 



Jean-Marie Bytebier met 'Interstice' bij Galerie Van De Weghe in Antwerpen

De nieuwe ruimte van Galerie Van De Weghe in de Antwerpse Pourbusstraat is totaal anders dan de 'huiselijkheid' van het herenhuis voordien in de Museumstraat. Deze 'white cube' biedt nieuwe mogelijkheden en wellicht een andere kijk op het werk van een aantal huiskunstenaars. Grotere werken zullen hier ongetwijfeld beter tot hun recht komen.

Met de tentoonstelling 'Interstice' speelt Jean-Marie BYTEBIER (°1963) rechtstreeks in op het ruimtelijke thema.

Interstice staat immers voor synoniemen als opening, scheur, uitsparing, kloof,... 'tussenruimte'.

Maar zoals tegengestelde polen elkaar aantrekken, worden ook uiterste betekenissen door Jean-Marie Bytebier tegenover elkaar uitgespeeld. Zo stond hij erop de normale doorgang tot de tentoonstellingszaal af te sluiten en de toeschouwers via de open bureauruimte binnen te laten.

(c) Jean-Marie Bytebier & Galerie Van De Weghe

Meteen links toont hij schilderijen die door je ogen en geest als 'landschappen' gecatalogeerd worden, maar die bij nader inzicht niets meer of minder dan blauwe luchten en groene boomtoppen weergeven. Ik denk onvermijdelijk aan een detailopname uit 'Het rijk der lichten' van René Magritte.

Het woord 'landschap' maakt in deze schilderijen plaats voor een soort 'stilleven', waarbij met een minimum aan picturale middelen evenwichtige contrasten gecreëerd worden.

Het begrip 'Interstice' komt tot volle wasdom in de grote achterruimte van de galerie.

Hier presenteert Bytebier een andere kijk op het landschap, waarbij hij ons telkens door een grote opening (hij trekt als het ware een gordijn opzij) een tegelijk realistisch aandoend en toch bevreemdend tafereel aanbiedt. Daarbij toont hij een ontzaglijk ruimtelijk gevoel, maar ook een stevige portie intimiteit. Het beeld speelt op verschillende, achter elkaar liggende niveaus.

Nu eens ontwaar je een landschap uit de Far West, terwijl je in een andere hoek een soort kasteelruïne op een berg meent te herkennen. De gedachte aan Caspar David Friedrich (1774-1840) laat me hier niet los. 

(c) Jean-Marie Bytebier & Galerie Van De Weghe

Let ook op de manier waarop Bytebier speelt met de letterlijke superpositie van sommige doeken.

De weg naar de kern van zijn voorstellingen lijkt telkens bezaaid met moeilijk begaanbare paden of wankele bruggen. Het blijft een balanceren tussen hoop en wanhoop, overtuiging en twijfel, drang naar actie en berusting,... kortom een beeld van het leven zelf.

Tot 3 december 2011

Galerie Van De Weghe

Pourbusstraat 5

2000 ANTWERPEN

www.galerievandeweghe.be

P.S.: Van 18 november tot 4 december 2011 staat Bytebier met 'Verleden Continuous' in het Cultuurcentrum van Mechelen. Tijdens de vernissag op 18 november wordt de gelijknamige monografie voorgesteld.

www.ludion.be

www.cultuurcentrummechelen.be

Lucas DEVRIENDT met 'Life size' bij Galerie Van De Weghe

De schilderkunst is al meermaals doodverklaard, maar blijkt vandaag levendiger dan ooit. Toch moet ze haar positie in een steeds evoluerende kunstwereld met zijn nieuwe behoeften en  nieuwe expressiemogelijkheden telkens weer bewijzen.

Dat je hier perfect in kan slagen met het gebruik van klassieke thema's als het portret, bewijst Lucas DEVRIENDT (°1955) bij Galerie Van De Weghe op bijzonder overtuigende wijze.

In 'Life Size' toont hij 6 levensgrote portretten op doeken van 2 bij 2 meter.

 (c) Lucas Devriendt & Galerie Van De Weghe

'Portrait of Thibaut V', 2011, olieverf op doek, 200x200 cm

Het uigangspunt voor zijn portretten ligt in het 'live' poseren van zijn modellen (vrienden en kennissen), maar daarnaast maakt hij gebruik van polaroidfoto's, waaraan hij bovendien het vierkante formaat van zijn doeken ontleent.

Door dat formaat komt een staande figuur als die van 'Thibaut V.' heel centraal in het schilderij te staan.

Verwijzend naar historische portretten, wordt zijn voorstelling heel ernstig, statig en zelfs lichtjes theatraal, hoewel ingekleed met 'banale' accessoires uit het atelier van de kunstenaar.

(Het rode tafeltje keer in enkele schilderijen terug...)

Altijd prettig en verrassend wordt het wanneer portret en geportretteerde samen in beeld verschijnen.

(c) Lucas Devriendt & Galerie Van De Weghe
Deel van 'Portrait of Sarah M.', 2011, olieverf op doek, 200x200 cm

'Life size' nog tot 5 maart 2011

bij Galerie Van De Weghe

Museumstraat 4

2000 ANTWERPEN

woensdag tot zaterdag: 14 - 18 uur

www.galerievandeweghe.be

Carole Vanderlinden bij Galerie Van De Weghe in Antwerpen

'Whispers' heet de solotentoonstelling van Carole Vanderlinden (°1973) en meestal vertalen haar fluisteringen zich in kleine formaten op papier en een aantal schilderijen. Een paar keer wordt het fluisterniveau opgetrokken tot een heuse, kleurrijke (ingehouden) schreeuw vanuit een donkere achtergrond met het schilderij 'Cristaux' of het grote 'Ligne de mire', allebei uit 2010. Het resultaat lijkt op een artistiek geregisseerde 'big bang'.

In wezen schildert Carole Vanderlinden natuurlijke elementen, gaande van bloemen en planten over figuren tot kleurrijke kristallen.

Helemaal achteraan op het gelijkvloers hangt een schilderij van een 'aapje' dat lijkt te twijfelen tussen dierlijke en menselijke kwaliteiten. Die 'twijfel' of dat bevreemdend zoeken is wel meer aanwezig. Zo is er bijvoorbeeld het grote gouden schilderij (zie laatste foto) met de 'zwevende' gekleurde-blokjes-boomstructuur. Het lijkt erop alsof ze een soort 'sacrale' sfeer wil creëren door de middelen aan te wenden die daar ook in vroegere eeuwen voor gebruikt werden.

Ik moet hier onvermijdelijk denken aan de gouden achtergronden van Simone Martini, recent in confrontatie met het werk van Jan Vanriet (Closing Time) in het KMSKA vlakbij. Ze slaagt erin eeuwen schilderkunst in haar eigen werk bij elkaar te brengen.

Soms gebruikt ze dat goud ook in de lijnvoering van haar onderwerpen, waardoor ze de figuren als het ware aan de achtergrond onttrekt.

Carole Vanderlinden voelt zich duidelijk thuis in de door haar gecreëerde wereld, maar tegelijk ligt de weg naar een verdere evolutie ruimschoots open.


(c) Carole Vanderlinden & Galerie Van De Weghe

Naast deze tentoonstelling blijft Hendrik Van De Weghe ook trouw aan de oorsprong van deze galerie: de grafiek.

Op de hoogste verdieping werd een ruimte vrijgemaakt voor de edities in samenwerking met 'Graphic Matter'. Zo zijn er nu meteen werken van o.a. Thierry De Cordier, Panamarenko, Raoul De Keyser en Luc Tuymans beschikbaar.

Ook de eigen grafiekuitgaven met o.a. Johan Tahon en Philippe Vandenberg krijgen weer een permanente plek in het aanbod. Een nieuwe uitgave van Johan Tahon, 'MOHOWK', een reeks van 2 etsen op 15 exemplaren (2010) is meteen de aanzet voor deze doorstart.




De tentoonstelling van Carole Vanderlinden
loopt tot 9 oktober 2010
in Galerie Van De Weghe
Museumstraat 4
2000 Antwerpen

Open van woensdag t.e.m. zaterdag
van 14 tot 18 uur
en na afspraak

www.galerievandeweghe.be