Zoeken in deze blog

dinsdag 13 april 2021

KUNST - ZETTER: sterk in beeld, LIMBURG DEELT

 

Enige tijd geleden lanceerden enkele Limburgse initiatiefnemers inzake kunst en cultuur het platform KUNST-ZETTER als ONLINE kanaal en in GEDRUKTE versie





Zelf omschreven ze hun bedoelingen als volgt:


Sterk in beeld, Limburg deelt

Het groene Limburg is bij een breed publiek gekend voor zijn mooie wandel- en fietsroutes. Minder geweten is dat de regio ook een kweekvijver is voor boeiende initiatieven op het vlak van hedendaagse beeldende kunst. kunst-zetter brengt daar verandering in en zet beeldende kunst in Limburg op de kaart.

Als verbindend communicatieplatform wil kunst-zetter een brug slaan tussen de verschillende Limburgse spelers onderling, de bredere beeldende kunstscène en het kunstminnend publiek. kunst-zetter wil een spiegel zijn van alle professionele beeldende kunstinitiatieven uit de regio en een helder overzicht bieden van wat ze tonen. Zowel groot als klein, profit als non-profit, alsook het hoger kunstonderwijs worden in de kijker gezet.

Met een online magazine en agenda, nieuwsbrief en halfjaarlijkse print verbindt kunst-zetter jou met deze kunstinitiatieven. Blader door ons online magazine en ontdek een gevarieerd aanbod aan artikels, interviews en recensies m.b.t. beeldende kunst in Limburg. Grasduin in onze agenda, neem onze plattegrond mee op pad en ontdek wat er te beleven valt!

kunst-zetter is een initiatief van Stadstriënnale vzw, met de steun van de Vlaamse overheid en de steden Hasselt en Genk.

Volg kunst-zetter ook op Instagram of Facebook en ontdek onze boeiende community.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van al wat broeit en bloeit in de Limburgse beeldende kunstscène.




Art Spotter / Waterschoenen






zaterdag 10 april 2021

ARTSPACE LA VALISE... een tentoonstellingsplatform

 

ARTSPACE LA VALISE

is een online

tentoonstellingsplatform

voor actuele kunst


*** VOLG VIA BOVENSTAANDE LINK ***




'Liebe ist nur ein Wort', een losbladig kunstenaarsboek
met collages van Gustaaf Vander Biest, 2020
3O bladzijden, 8,5 x 14,5 cm in doos 11,5 x 17,5 cm
- EDITIE -


'Liebe ist nur ein Wort', detailopname inhoud met collages

zie meer op:


'Liebe ist nur ein Wort', titelblad met collage








© Art Spotter / Waterschoenen



vrijdag 2 april 2021

DISKUS AALST: SHIFT & DRIFT met Nathalie Vanheule, Joëlle Dubois en Alice Vanderschoot

 

In Aalst was 'DISKUS' tot de sluiting bekend als bouwmarkt. Een kunstverzamelaar nam de gebouwen over en transformeerde ze met de nodige zorg en inzet tot een stockage- en presentatieruimte voor zijn eigen collectie en een tentoonstellingsruimte voor andere kunstinitiatieven. De wedergeboorte van 'DISKUS' is een feit en 'DISKUS AALST' is nu al een begrip in kunstkringen.

In februari mocht Maria Degrève reeds de dans openen met... Elle danse...Danse-t-elle...Dentelle... (in Waterschoenen kwam ze sinds 2010 meermaals aan bod als kunstenaar en curator)

Vanaf 13 maart kwamen Joëlle DUBOIS, Nathalie VANHEULE & Alice VANDERSCHOOT in beeld met hun tentoonstellingsproject 'SHIFT & DRIFT'.


Liliane Vertessen ©
heet u welkom bij DISKUS


'Shift & Drift is een initiatief van Nathalie Vanheule - Joëlle Dubois - Alice Vanderschoot', staat in kleine letters onderaan op de begeleidende tekst in de tentoonstelling. Wat een gelukkig toeval nu ik zopas in het nieuwste nummer van HART (212) het 'Woord vooraf' van Sam Steverlynck lees. Hij heeft 'altijd al een zwak gehad voor tentoonstellingen samengesteld door kunstenaars omdat ze nu eenmaal op een andere manier naar kunst kijken dan curatoren of critici'.

De presentatie bij DISKUS is alvast voortreffelijk geënsceneerd met ruimte voor onverwachte confrontaties.

(DISKUS ontvangt deze tentoonstelling en schonk bijzondere mogelijkheden.
Bruthausgallery steunde de omkaderende mogelijkheden.)

3 vrouwen
3 kunstenaars
3 beeldende benaderingen
Veel technieken
1 centraal thema 
waarin ze elk hun eigen weg bewandelen,
maar mede dankzij de installatie van de werken toch de kans krijgen 
om signalen met de anderen uit te wisselen.

'Shift & Drift is een groepstentoonstelling over de constructie van realiteit en de menselijke behoefte aan verbinding en creatie'

Het voorbije jaar hebben we met zijn allen kunnen vaststellen hoe de realiteit verschuift in verschillende richtingen.  Vrijheid wordt op de proef gesteld. Mensen reageren op totaal uiteenlopende manieren op gelijklopende feiten. Het grote gelijk bestaat niet meer. Zekerheden worden van verschillende kanten en met tegenstrijdige argumenten ondergraven. Logisch wordt onlogisch en vice versa.

Op zich is dat niet nieuw, ja zelfs inherent aan het maatschappelijk bestel. De wereld is al sinds mensenheugenis op drift. Zolang we dat op afstand kunnen houden, lijkt er geen vuiltje aan de lucht.

De kunstenaars willen ons in deze tentoonstelling een serie 'tools' aanreiken om een nieuw evenwicht te bereiken: "Het herbouwen van de gekende wereld, zachtaardig en vriendelijk, tegendraads en evenwichtig, aandachtig en in ieder geval hoognodig'.

Laat ons dus met een geconcentreerde blik op stap gaan, op zoek naar diversiteit en overeenkomst, afstandelijkheid en emotie, stille bezinning en luidruchtig spektakel, de klare lijn en de vage kleurvlekken, ...



Nathalie Vanheule, Arms & echoes, 2021,
mixed media

De grote, hoge zaal rechts van de ingang is hoofdzakelijk het speelveld van Nathalie VANHEULE, al krijgt ze hier ook op één wand het gezelschap van 24 vrouwen, getekend door Joëlle DUBOIS.

De installatie 'Arms & Echoes' omvat badmintonnetten die als een soort doolhof de hele zaal verdelen. Deze installatie diende als speelveld voor een performance tijdens de opening. Beelden van deze interventie zijn ter plekke te zien, maar kan je ook deels terugvinden op de instagrampagina van Nathalie Vanheule. Vijf mensen, mannen en vouwen spelen een spel met vreemdsoortige 'badmintonarmen' en handboeien als in een twijfelende sfeer om met elkaar in contact te komen. Door in een ongekende structuur te belanden, worden mensen onzeker.

De beeldende wereld van Nathalie Vanheule is bijzonder ruim en gevarieerd, met performances, installaties en videowerk, maar ook met heel aparte, levensgrote  schilderijen waarin ze op een canvas van schuurpapier bodyprints maakt met make-up en bodylotion, wat leidt tot abstracte composities die om gedetailleerde ontdekking vragen.

In de kelder pakt ze ook nog uit met de indrukwekkende video installatie 'Burning eyes', waarin as een hoofdrol krijgt, net zoals in de tekst 'NO FEAR', die u geenszins kan missen boven de trap. Ze realiseerde dit werk samen met Alice De Waele, hun blote armen en handen gedrenkt in assen en bodylotion.


Nathalie Vanheule
Ce que tu touches, ce que tu aimes,
2020, schuurpapier, make-up, bodyprint,
219 x 148 cm


In de kleinere ruimtes aan de overkant van de hal houden de drie dames elkaar gezelschap in diversiteit en dialoog, waar (zoals we reeds eerder stelden) ook stille bezinning en luidruchtig spektakel een plaats krijgen.

Hier is het licht gedempt en op de achtergrond klinkt af en toe een licht gedruis.

Maar we worden allereerst getroffen door een zachtblauwe, flink uit de kluiten gewassen wafel (Glazing the abyss, 2021, acrylhars & pigment, 130 x 120 cm) van Alice VANDERSCHOOT.

Als beeldhouwer haalt ze haar onderwerpen uit de alledaagse omgeving, de reclamewereld, de voedingsindustrie, maar heeft ook oog voor design (zie 'The table/The cloth, 2021) en kunstgeschiedenis. Bekende vormen stopt ze in een nieuw, (soms 'girly') kleurtje, of ze bouwt net zo goed strak geregisseerde constructies. Maar telkens passen haar sculpturen in een onderliggend verhaal, waarin ze bestaande structuren lijkt om te keren en zekerheden onderuit haalt.
Denk maar aan 'The trophy's hunter' (2021), waarin de jager onverwacht de prooi wordt en zijn karkas als jachttrofee aan de muur hangt.


Alice Vanderschoot
The trophy's hunter, 2021
Acrylhars, emailverf & rubber, 110 x 30 cm


Met onderstaande sculptuur gaat Alice Vanderschoot kleurrijk in dialoog 
met het schilderij 'Dawn' van Joëlle Dubois.


Alice Vanderschoot
The table, the cloth, 2021
Schuurpapier, olieverf, 100 x 70 cm


Waren in de inktekeningen van Joëlle DUBOIS haar vrouwen nog 'eenzaam' opgesloten binnen de grenzen van het blad, dan krijgen ze in haar schilderijen een complete omgeving cadeau, al worden ze daar blijkbaar niet vrolijk van. In de tekeningen lijken ze zich in hun onschuldige naaktheid veilig te voelen. In de kleurrijke kamers slaat de verwarring blijkbaar ongenadig toe. "Wat ging ik ook alweer zeggen?", vraagt de vrouw in 'Dusk' zich af.

In 'Under the blue moon' even verder in de zelfde kamer is het blauw al even ongenadig. Bij het beeld van die dame in het bad denk ik onwillekeurig aan Kiki Smith en die gedachte wordt blijkbaar bevestigd door het stapeltje boeken in de rechter benedenhoek. Ook Fernando Botero en 'angry young lady' Sarah Lucas mogen meespelen. Joëlle Dubois kent haar klassiekers.

Joëlle Dubois heeft haar eigen beeldtaal, die onder de stripachtige of cartooneske bovenlaag veel dieper graaft in de menselijke psyche en relationele (on)mogelijkheden. Vanuit een vrouwelijk perspectief zet ze haar personages letterlijk in hun blootje, waardoor ze tegelijk kwestbaarder worden en een eerlijker benadering mogelijk maken.

Maar ze heeft nog heel wat andere pijlen op haar boog.
Daarstraks hadden we het reeds over 'stille bezinning en luidruchtig spektakel'.
Voor dat laatste nodigt ze ons uit achter het gordijn onder de trap. Het flitsende, kleurrijke licht laat al een en ander vermoeden, maar eens binnen komt met de installatie 'The male gaze' (de mannelijke blik) een overrompelende wereld tot leven: "de catharsis van de vrouwelijke seksualiteit en tegelijk de seksualisering van het vrouwelijk lichaam".

Als onafhankelijke en geëmancipeerde vrouw en kunstenaar bekijkt ze dit zelf als een stille toeschouwer...

 Voor echte stilte en bezinning nodigt ze ons uit op de verdieping waar haar installatie met drie hangende figuren 'Trinity' (2021) indruk maakt.
Inspiratie voor dit werk vond ze 'in meditatie en het naar buiten treden van de begrenzingen van het eigen lichaam'.


Joëlle Dubois, Dusk, 2020
Acrylverf op paneel, 125 x 90 cm


Joëlle Dubois, Trinity, 2021
Slaapzakken, pruiken, touw & houthaksel
(één deel van installatie)

Een zoals steeds is er meer in deze tentoonstelling. Dat laten we u graag zelf ontdekken...

'SHIFT & DRIFT'

tot 25 april 2021
in
DISKUS
Diepestraat 46
9300 AALST

OPEN: zaterdag & zondag: 13 - 18 uur

PAASVAKANTIE : 4 april tot 18 april
open van donderdag tot zondag: 13 tot 18 uur

Gratis toegang

RESERVEREN VIA:







© Art Spotter / Waterschoenen










dinsdag 30 maart 2021

Stefaan VERMUYTEN met 'ON THE RUN' in Galerie De Ziener (Asse)

 

Midden 2010 stond ik in Brussel (De Markten) voor het eerst oog in oog met het werk van Stefaan VERMUYTEN (°1959).

Die verrassende ervaring raakte me meteen diep en leidde toen tot dit inleidend commentaar: 

"Stefaan VERMUYTEN is een kritische, maar met milde humor gezegende schilder 'die door zijn werk het onzichtbare zichtbaar maakt', terwijl hij toch hard zijn best doet om het geschilderde onherkenbaar te houden."

Toen al concludeerde ik als volgt:

"Je stopt hem als schilder niet zomaar in een vakje. Stefaan Vermuyten is een schilderkunstige omnivoor die zijn artistieke vrijheid met hand en tand lijkt te verdedigen, wars van trends, modes en artistieke circuits."

Begin 2011 wilden we zijn tentoonstelling bij Galerie De Ziener dan ook geenszins missen en onze vaststellingen van toen klonken als volgt: 

"Dat we de kunstenaar eerder omschreven als een 'schilderkunstige omnivoor' blijkt ook hier meteen in de vormelijke en stilistische verscheidenheid. Hier lijken bij een eerste blik verschillende schilders tentoon te stellen. Je krijgt geen uniform beeld van de kunstenaar. Voor een aantal mensen zal dat misschien een teleurstelling zijn, want het is zo gemakkelijk als je een kunstenaar in een bepaald hokje kunt stoppen. Laat dat nu precies zijn wat Vermuyten niet wil."

Sindsdien volgden we hem talloze keren (zie 'Stefaan Vermuyten' via de zoekbalk van Waterschoenen of via BIO - PRESS in de WEBSITE van de kunstenaar).

Zowat 10 jaar later is hij meer dan ooit 'ON THE RUN' in een tentoonstelling die alweer bruist van weerbarstigheid.


Stefaan Vermuyten, On the run, 2020,
acryl op doek, 80 x 100 cm


De titel van de tentoonstelling is ontleend aan het gelijknamige schilderij vooraan in de galerie. Is het een soort zelfportret waarin de kunstenaar 'de vlucht vooruit neemt'? Zoals we reeds aanhaalden wil hij geenszins in een hokje gestopt worden, vandaar zijn schijnbaar ongeremd heen en weer geloop tussen verschillende beeldvormen.
Tien jaar geleden drukte hij zijn beweegredenen reeds als volgt uit: "Een eigen stijl vind ik veel te beperkend en saai en... kunstmatig."

Hij wil steeds ontsnappingsmogelijkheden bij de hand hebben. Hij stelt zich op als 'the fugitive'. Telkens als je denkt dat je hem te pakken hebt, glipt hij weer door je vingers. En uiteindelijk is ook voor hemzelf elk nieuw schilderij een sprong in het ongewisse.
Stefaan Vermuyten presenteert een wereld tussen onschuld en wanhoop, van tristesse en kwetsbaarheid, een zoektocht naar houvast in de chaos.

Nu eens zie je hem opduiken als de bloedernstige, soms angstige mens die een en ander van zich af schildert zoals sommige onderwerpen en hun titels doen vermoeden. Denk maar aan 'How not to be seen', 'Into the cold', 'Murder' of 'Doctor Blood'.

Maar tegelijk is hij ook de speelse, onvatbare mens, gezegend met een groot relativeringsvermogen en een eigen(zinnig) gevoel voor humor. Humor is een uitstekend wapen tegen de alledaagsheid van het leven. Soms is dat leven wat minder mild of ronduit tegendraads en dan dringt zich een scherpere benadering op.



Stefaan Vermuyten, Aardappelen te koop, 2019,
acryl op doek, 50 x 40 cm


In het Paviljoen hangt bovenstaand schilderij rechts achteraan. 'Aardappelen te koop' poneert een boodschap die je niet meteen in een kunstgalerie verwacht, maar die je tegelijk ook wel met Walter Swennen zou associëren. Vlakbij hangt dan 'Portrait of an ancestor', waarin ik een ode aan Mondriaan durf vermoeden. Maar Vermuyten zou Vermuyten niet zijn indien hij er niet ongegeneerd een eigen 'Schwung' aan gaf.

Op de verdieping wacht u nog een mooie collectie waarin de grote levensvragen niet geschuwd worden... (getuige ondermeer dit schilderij...)


Stefaan Vermuyten,
Nose pick or thumb suck... what will it be?, 2021,
acryl op doek, 60 x 50 cm


In september van dit jaar brengt curator Luk Lambrecht in De Markten (Brussel) een overzicht van het werk van Stefaan VERMUYTEN in een scenografie van Guy Rombouts.

Tegelijk geeft MER de oeuvrecatalogus 
'STIJL IS STILSTAND - De schilderkunst van Stefaan Vermuyten' 
uit, vormgeving Luc Derycke, bijdragen van Bart Janssen, Luk Lambrecht, Koen Peeters, Jef Van Eynde.
Steun: galerie De Ziener, 1730 ASSE
Organisatie: De Markten, Brussel

De oeuvrecatalogus kan nu al in gewone of luxeversie (met origineel schilderij op boekkaft) gereserveerd worden:




En zo zijn we over enkele maanden terug in De Markten, waar we elf jaar geleden begonnen zijn.

MAAR EERST IS ER TOT 2 MEI DE TENTOONSTELLING IN GALERIE DE ZIENER.

De galerie blijft open op vrijdag, zaterdag en zondag van 15 tot 18 uur. Geef een seintje als je langskomt. Dit kan via mail, telefoon of Facebook. Info@deziener.be of +32 472 55 25 70
Alle veiligheidsmaatregelen zijn voorzien.





© Art Spotter / Waterschoenen




woensdag 24 maart 2021

Eindelijk terug naar Rivoli Brussel: HOPSTREET, SCHÖNFELD, ZWART HUIS, ROSSI CONTEMPORARY & GALLERY SOFIE VAN DEN BUSSCHE


Op zondag 14 maart ll. stond ik, voor het eerst sinds juli 2020, opnieuw in het Rivoli gebouw voor de vernissage bij verschillende galeries . Eindelijk, want in deze vreemde coronatijden was de planning overal danig overhoop gegooid.

Ik had de voorbije maanden wel geprobeerd een en ander online op te volgen, maar sinds enige tijd heb ik de draad van het echte tentoonstellingswezen weer echt opgenomen. 

Wat de onmiddellijke toekomst brengt is intussen weer hoogst onzeker...


***

HOPSTREET GALLERY 

www.hopstreet.be

is, gezien de ligging, altijd de eerste plek die ik hier bezoek.

Met de tentoonstelling 'Unknown' van Julie COCKBURN en Noé SENDAS voelt het meteen als thuiskomen. 

In 2017 zaten ze hier al eens samen in de groepstentoonstelling 'Without Camera' met werk over gevonden beelden, waarin de kunstenaars door middel van manipuatie, knippen, uitsnijden of herdrukken, ... een nieuw verhaal creëren. Ook Jonathan Callan, Katrien De Blauwer en Karin Fisslthalers waren er toen bij.


Julie Cockburn, Plump, 2020
hand made acrylic pompon on found photograph
24,9 x 19,6 x 5 cm
frame 44,5 x 39 x 8 cm


Zowat twee jaar geleden was Julie COCKBURN (°1966) hier met haar solo 'Ma' (Japans woord voor leeg, ruimte, leemte, pauze,...) (Waterschoenen 6 april 2019).

Haar basismateriaal bestaat uit 'gevonden', zeg maar zorgvuldig uitgezocht tweedehands zwart-wit fotomateriaal, bij voorkeur landschappen en portretten. Op die originele foto's past zij haar bekende borduurtechniek toe, als een klassiek medium in een eigen en eigentijdse uitvoering. Grijze, duistere landschappen krijgen een kleurrijk tintje in de vorm van 'vliegende' bollen of ragfijne bloesems.
Personen krijgen een aura van kleurrijke vormen, die soms voor vrolijk zwevende stralenkransen dan wel voor een heuse maskerade zorgen. Het mag, vooral in deze vreemde tijden, ook wel over blijheid, harmonie en verbondenheid gaan.



Noé Sendas, Unknown (dress), 2021
Inkjet print, glass, cotton & acid free tapes,
wood, metal, unique (l)

Noé Sendas, Crystal Girl N27, 2011
Inkjet print on luster paper
30 x 24 cm, frame 31 x 41 cm
2/3 + 2AP (r)


Ook Noé SENDAS (°1972) vertrekt van bestaande vintage foto's. Met een reeks als 'Peeps' of 'Crystal Girls' put hij uit erotische vintage prentbriefkaarten. Via collage en assemblage creëert hij nieuwe situaties, waarbij de afgebeelde personen per definitie onherkenbaar gemaakt worden, verscholen achter donkere geometrische figuren of gehuld in een spel van licht en duisternis.
De nieuw samengestelde zwart-wit voorstellingen worden afgedrukt op ruw papier.

Zelf omschrijft de kunstenaar de intenties van zijn werk als volgt:

"Mijn werk gaat over menselijke relaties. Liefde, vertrouwen en zelfs wanhoop. Het gaat over het vinden van nieuwe scheuren in de geschiedenis van de voorstelling van menselijke relaties."


***

SCHÖNFELD GALLERY


Bij Schönfeld Gallery word ik meteen verwelkomd door Albert PEPERMANS (°1947), nog steeds even energiek en klaar voor experiment als in zijn rock 'n roll jaren. De coronaperiode is voor hem niet echt een straf, want een kunstenaar als hij doet nu eenmaal niets liever dan werken in zijn atelier. Bovendien heeft hij zijn atelier/woonhuis in Kortenberg door de jaren tot een ware droomplek omgebouwd.

Onder de titel 'Four to the Floor' gaat hij terug in zijn oeuvre tot zowat 40 jaar geleden. Reeds tijdens de eerste lockdown haalde hij een reeks werken uit de jaren '80 uit zijn archief om ze te gebruiken als basis voor nieuw werk. Het resulteerde in verschillende kleurrijke diptieken, die met elkaar verbonden werden door een viervoudige illustratieve stempel. De titels onderaan vervolledigen het plaatje (four times a black man, four times a dog,...).
De tentoonstelling is meer dan een terugblik op de jaren '80. Ze staat volledig in het teken van deze artiest en zijn jongensdroom om een rock'n roll ster te worden.

Voor Albert Pepermans is dit geen nostalische kijk, maar een duik in een realisteit die hij nog steeds levend houdt. Want... zijn artistieke activiteit is nog steeds rock'n roll.
Met beperkte middelen als verf, inkt en papier staat hij voortdurend open voor experiment, spelend met vorm, kleur en onderwerp.


Werken uit de serie 'Four to the Floor' © Albert Pepermans


Tegenover de galerie (A) ligt sinds augustus vorige jaar een tweede ruimte (B), 

de


Door de coronamaatregelen kon de shop, annex bar niet echt volgens het voorziene plan werken. Bezoek ter plaatse is mogelijk, maar de catalogus raadplegen en online bestellen kan ook via de LINK hierboven.


David Shrigly in Shönfeld Shop

Op 1 april 2021 opent Schönfeld C, een nieuwe locatie in de aanloop naar de 75ste verjaardag van Albert PEPERMANS. Een jaar lang zal hij daar in de schijnwerpers staan, alleen of in dialoog met andere kunstenaars.
Het feest begint op 1 april van 18 tot 21 uur.
BE THERE !!!

SCHÖNFELD C
78, Chaussée de Charleroi
1060 BRUSSEL (Sint-Gillis)

woensdag - zaterdag
13 - 18 uur

Afspraak
Greet Umans
0478 20 25 82
greet@schonfeldgallery.com

***

ZWART HUIS


Elke Helbig van Zwart Huis toont in twee tegenover elkaar liggende ruimtes werk van twee kunstenaars.

In de eerste ruimte is het een prettig weerzien met Colin WAEGHE (°1980), die we reeds in 2012 voor het eerst in Waterschoenen mochten voorstellen. Toen toonde hij  in de tentoonstelling 'Vertigo' in Keulen (samen met Hedwig Brouckaert en Stéphanie Leblon) twee 'sculpturale installaties'.
Nadien leerden we hem volop als schilder kennen, in zijn typische techniek. We noemden het wel eens een 'mix van grofmazig pointillisme en pixels'. In series als 'Crystal Palace' kwam die benadering uitermate goed uit de verf.

In de huidige tentoonstelling 'Rien ne va plus' steelt hij allereerst de blik van de bezoeker met het grote drieluik 'Black Narcissus', met het portret van een geketende man, geflankeerd door even grote doeken met narcissen en paasbloemen. In de vreemde tijden die we nu al een jaar lang beleven, staat deze geketende Houdini (net als wij allemaal) klaar om zich te bevrijden.

Die vrijheid heeft de koorddanser in 'La vie en rose' blijkbaar al bereikt.
 
Reinhard Mey zong tientallen jaren geleden al...

"Über den Wolken
Muss die Freiheit wohl grenzenlos sein
Alle Ängste, alle Sorgen
Sagt man
Blieben darunter verborgen
Und dann
Würde was uns groß und wichtig erscheint
Plötzlich nichtig und klein"

Maar wellicht is die vrijheid ook dichterbij te vinden.


Colin Waeghe, La vie en rose, 2020/21, 100 x 140 cm


*

Aan de overkant schreeuwen de 'poppetjes' van Christophe COPPENS (°1969) om aandacht. Toch vormen ze slechts een klein deel van de gepresenteerde collectie. De rest zijn schilderijen en tekeningen, technieken die hij voorheen meestal gebruikte als voorbereiding, maar hier in een geheel eigen techniek als onafhankelijk werk.

Pal tegen het venster staat een been waar de poppetjes zich aan vastklampen. Tegen de achterwand hangt een gezicht van poppetjes. Pas nadien besef je dat er achter die wand nog werken verscholen zitten.

Chistophe Coppens is al jaren met poppetjes aan de slag, maar u kent hem misschien ook nog als de man die hoeden maakte, onverwachte, vreemde, exuberante, gedurfde hoedjes.

Christophe Coppens was voorbestemd voor het theater, meer bepaald als operaregisseur. Gedurende 21 jaar werkte hij op de grens van mode, design en kunst. Pas sinds 2014 richtte hij zich uitsluitend op zijn kunstcarrière.

'A Lovely Little Shitshow'

"Het is schattig, de kleuren zijn zacht, de poppetjes zijn aardig, de clowns zijn leuk. Het is klein, op maat van de galerie. Het is een shitshow die volgt op een shitjaar van shitbeperkingen en shitfrustraties en op een shitdecennium van shitongelijkheid, met een shitklimaat en een shitpolitiek."


 Christophe Coppens
'Shitstorm', 2021, 110 x 56 x 20 cm
Wood, textile, plyester, acrylic paint,
epoxy, metal and paper


***

ROSSY CONTEMPORARY


Met een reeks van 18 schilderijen uit 2020 onder de overkoepelende titel 'CAPUT MORTEM' palmt François JACOB de verschillende kleine kamers van de galerie in.

François Jacob verwerkt een mix van gevonden beelden tot een nieuw geheel met olieverf op doek.
De meeste werken zijn klein, maar getuigen steeds van een grote theatraliteit in de afbeelding van de mens. Die kleine figuren lijken zich niet bewust van hun omgeving, maar zijn blijkbaar verwikkeld in een interne dialoog, nu eens sereen en dan weer verscheurd door eenzaamheid of tragiek.
In de grote schilderijen heeft hij duidelijk meer ruimte om het speelveld voor zijn figuren uit te bouwen. Ga maar kijken naar de man in de boot tegen een beschilderde achterwand en op een betonnen vloer in een grote hal... een absurd decor, een hopeloze onderneming.

En wat te denken van het schilderij hieronder?

'Caput Mortuum' betekent letterlijk 'dood hoofd', maar staat ook voor 'purper pigment'. 

Vorm en kleur zorgen tegelijk voor accentuering en sublimering van de onderliggende ideeën.


© François Jacob


***

GALLERY SOFIE VAN DEN BUSSCHE



Prettig weerzien met Yves VELTER (°1967), die we al sinds 2011 in Waterschoenen onder de schijnwerpers zetten. (Artikel 2 juli 2011 - Atelierbezoek)


Yves Velter woont en werkt in Oostende.

We volgden hem tijdens talrijke tentoonstellingen, waaronder het Kunstenfestival Watou in 2015, waar we toen het volgende noteerden: "Bij Yves Velter gaat het steeds over menselijke communicatie en vooral de onmogelijkheid om echt tot elkaar door te dringen. De gezichtsloze, quasi uniforme figuren van Velter verliezen zich in schijnbaar zinloze, solitaire bezigheden (A practical solution for hesitation) of zien hun pogingen tot nader contact 'verdrinken' in het troebele water van de grote vergadertafel (zoals in Gaze of hesitation)."


Zeggen dat je een werk van Yves Velter uit duizend herkent, is een understatement. De eigen stijl die hij doorheen de jaren ontwikkeld heeft, garandeert bovendien een inhoudelijke onuitputtelijkheid.


"Hij is gefascineerd door de mens en vooral de beschouwelijke invalshoek, het gedeelte waar we vertrouwd mee zijn en tegelijkertijd geen vat op hebben. Via zijn werk, vooral schilderijen, tracht hij de dingen die aan ons ontsnappen beeld te geven door een heel eigen beeldtaal waarbij menselijke figuren in een geïsoleerde omgeving worden voorgesteld. Hun identiteit, context en tijdsbesef is ontnomen en aangevuld door een activiteit of een metafoor die een cryptische geladenheid heeft. 

De tentoonstelling draagt de naam van het schilderij “The portent” dat inhoudelijk meerdere gelaagdheden heeft. Deze voorstelling van een vrouwelijk figuur met een bos *sleutels op de tafel voor haar, verwijst naar de zoektocht om de juiste vragen te vinden die antwoorden zullen oproepen. Anderzijds is het ook een overwinning waar de vrouw niet alleen haar ‘verwachte’ taak vervuld als zoekende mens, maar daarin zo ver is gegaan dat ze er een grote reserve van heeft opgebouwd waardoor haar statuut verandert en een weldoener wordt."



Yves Velter, The portent 
180x140cm 
Acryl/chinese inkt/pigment/potlood/sleutels/
copie van brief van Trees/glas op canvas 
2020


Yves Velter, Floating-brons 1/10 
36x28x35cm 
2009

***

Tot 30 april 2021
RIVOLI BUILDING
Waterloosesteenweg 690
1180 BRUSSEL

Voor de openingsuren van de verschillende galeries... 
zie hun websites !


© Art Spotter / Waterschoenen