Ann Raphaëlle VERVOENEN bij PASTOOR (Aalst)

Tot 17 juli 2021 toont Ann Raphaëlle VERVOENEN een aantal werken 

in de winkel van 'PASTOOR' op het Keizersplein 3 in AALST.

(Dinsdag t.e.m. zaterdag: 10 tot 18 uur)

Ann Raphaëlle Vervoenen @ Pastoor

Geëngageerde kunst in een stijlvolle omgeving.

PASTOOR

toont een geraffineerde mix van kleding en interieur.

Ann Raphaëlle Vervoenen, Productie, 2019, 

installatie in de tuin van Pastoor

Porseleinen gedeukte blikjes als icoon voor onze luxe overconsumptiemaatschappij...

De natuur als inspiratiebron, maar met de druk van de mens op de natuurlijke omgeving.

Zelf omschrijft ze haar artistieke engagement als volgt:

"Mijn thema’s zijn de natuur en daartegenover de milieuvervuiling. De schoonheid van de natuur, zoals we ze moeten koesteren en wat de mensheid teweeg gebracht heeft. 

Via schilderkunst, assemblages, mixed media.

Vanuit de keramiek gebruik ik het gedeukte, weggeworpen blikje als icoon, als herkenbaar afval-beeld. Ik stel mij de vraag hoe dit beeldend, zoekend uit te werken."

© Ann Raphaëlle Vervoenen

 RAADPLEEG DE LINKS

Anne Raphaëlle VERVOENEN

PASTOOR

© Art Spotter / Waterschoenen

 

EEN ZONDAGSE WANDELING met Nikolaas DEMOEN, Koba DE MEUTTER en Dido WOELDERS In de PASTORIE (Ressegem)

 

Vorige ZATERDAG (8 mei) was het al meteen ZONDAG in de De Pastorie van Ressegem. Tot het einde van de maand is het daar overigens nog elk weekend ZONDAG, met dank aan _WAL09_ .

Met mijn 'waterschoenen' ging ik op verkenning langs de verschillende kamers en verdiepingen van het inmiddels overbekende huis. Op het grasveld naast de Pastorie wapperden de lakens vrolijk in de wind.

Ik zou deze tentoonstelling kunnen bespreken aan de hand van diepgravende of hoogdravende teksten, maar toch laat ik u liever gewoon zelf op ontdekking gaan. De Pastorie biedt een verrassend en speels parcours.  Laat de beelden hierna als leidraad dienen voor een wandeling die nog veel meer te bieden heeft.

Voor extra info:

https://nikolaasdemoen.be

https://www.kobademeutter.be

https://www.instagram.com/dido.woelders/

***

https://www.facebook.com/wals.herzele/

Dido Woelders & Nikolaas Demoen

Koba De Meutter

Nikolaas Demoen

Koba De Meutter & Nikolaas Demoen

A room with a view

Nikolaas Demoen

Dido Woelders

Dido Woelders

© Art Spotter / Waterschoenen

DISKUS AALST: SHIFT & DRIFT met Nathalie Vanheule, Joëlle Dubois en Alice Vanderschoot

 

In Aalst was 'DISKUS' tot de sluiting bekend als bouwmarkt. Een kunstverzamelaar nam de gebouwen over en transformeerde ze met de nodige zorg en inzet tot een stockage- en presentatieruimte voor zijn eigen collectie en een tentoonstellingsruimte voor andere kunstinitiatieven. De wedergeboorte van 'DISKUS' is een feit en 'DISKUS AALST' is nu al een begrip in kunstkringen.

In februari mocht Maria Degrève reeds de dans openen met... Elle danse...Danse-t-elle...Dentelle... (in Waterschoenen kwam ze sinds 2010 meermaals aan bod als kunstenaar en curator)

Vanaf 13 maart kwamen Joëlle DUBOIS, Nathalie VANHEULE & Alice VANDERSCHOOT in beeld met hun tentoonstellingsproject 'SHIFT & DRIFT'.

Liliane Vertessen ©

heet u welkom bij DISKUS

'Shift & Drift is een initiatief van Nathalie Vanheule - Joëlle Dubois - Alice Vanderschoot', staat in kleine letters onderaan op de begeleidende tekst in de tentoonstelling. Wat een gelukkig toeval nu ik zopas in het nieuwste nummer van HART (212) het 'Woord vooraf' van Sam Steverlynck lees. Hij heeft 'altijd al een zwak gehad voor tentoonstellingen samengesteld door kunstenaars omdat ze nu eenmaal op een andere manier naar kunst kijken dan curatoren of critici'.

De presentatie bij DISKUS is alvast voortreffelijk geënsceneerd met ruimte voor onverwachte confrontaties.

(DISKUS ontvangt deze tentoonstelling en schonk bijzondere mogelijkheden.

Bruthausgallery steunde de omkaderende mogelijkheden.)

3 vrouwen

3 kunstenaars

3 beeldende benaderingen

Veel technieken

1 centraal thema 

waarin ze elk hun eigen weg bewandelen,

maar mede dankzij de installatie van de werken toch de kans krijgen 

om signalen met de anderen uit te wisselen.

'Shift & Drift is een groepstentoonstelling over de constructie van realiteit en de menselijke behoefte aan verbinding en creatie'

Het voorbije jaar hebben we met zijn allen kunnen vaststellen hoe de realiteit verschuift in verschillende richtingen.  Vrijheid wordt op de proef gesteld. Mensen reageren op totaal uiteenlopende manieren op gelijklopende feiten. Het grote gelijk bestaat niet meer. Zekerheden worden van verschillende kanten en met tegenstrijdige argumenten ondergraven. Logisch wordt onlogisch en vice versa.

Op zich is dat niet nieuw, ja zelfs inherent aan het maatschappelijk bestel. De wereld is al sinds mensenheugenis op drift. Zolang we dat op afstand kunnen houden, lijkt er geen vuiltje aan de lucht.

De kunstenaars willen ons in deze tentoonstelling een serie 'tools' aanreiken om een nieuw evenwicht te bereiken: "Het herbouwen van de gekende wereld, zachtaardig en vriendelijk, tegendraads en evenwichtig, aandachtig en in ieder geval hoognodig'.

Laat ons dus met een geconcentreerde blik op stap gaan, op zoek naar diversiteit en overeenkomst, afstandelijkheid en emotie, stille bezinning en luidruchtig spektakel, de klare lijn en de vage kleurvlekken, ...

Nathalie Vanheule, Arms & echoes, 2021,

mixed media

De grote, hoge zaal rechts van de ingang is hoofdzakelijk het speelveld van Nathalie VANHEULE, al krijgt ze hier ook op één wand het gezelschap van 24 vrouwen, getekend door Joëlle DUBOIS.

De installatie 'Arms & Echoes' omvat badmintonnetten die als een soort doolhof de hele zaal verdelen. Deze installatie diende als speelveld voor een performance tijdens de opening. Beelden van deze interventie zijn ter plekke te zien, maar kan je ook deels terugvinden op de instagrampagina van Nathalie Vanheule. Vijf mensen, mannen en vouwen spelen een spel met vreemdsoortige 'badmintonarmen' en handboeien als in een twijfelende sfeer om met elkaar in contact te komen. Door in een ongekende structuur te belanden, worden mensen onzeker.

De beeldende wereld van Nathalie Vanheule is bijzonder ruim en gevarieerd, met performances, installaties en videowerk, maar ook met heel aparte, levensgrote  schilderijen waarin ze op een canvas van schuurpapier bodyprints maakt met make-up en bodylotion, wat leidt tot abstracte composities die om gedetailleerde ontdekking vragen.

In de kelder pakt ze ook nog uit met de indrukwekkende video installatie 'Burning eyes', waarin as een hoofdrol krijgt, net zoals in de tekst 'NO FEAR', die u geenszins kan missen boven de trap. Ze realiseerde dit werk samen met Alice De Waele, hun blote armen en handen gedrenkt in assen en bodylotion.

Nathalie Vanheule

Ce que tu touches, ce que tu aimes,

2020, schuurpapier, make-up, bodyprint,

219 x 148 cm

In de kleinere ruimtes aan de overkant van de hal houden de drie dames elkaar gezelschap in diversiteit en dialoog, waar (zoals we reeds eerder stelden) ook stille bezinning en luidruchtig spektakel een plaats krijgen.

Hier is het licht gedempt en op de achtergrond klinkt af en toe een licht gedruis.

Maar we worden allereerst getroffen door een zachtblauwe, flink uit de kluiten gewassen wafel (Glazing the abyss, 2021, acrylhars & pigment, 130 x 120 cm) van Alice VANDERSCHOOT.

Als beeldhouwer haalt ze haar onderwerpen uit de alledaagse omgeving, de reclamewereld, de voedingsindustrie, maar heeft ook oog voor design (zie 'The table/The cloth, 2021) en kunstgeschiedenis. Bekende vormen stopt ze in een nieuw, (soms 'girly') kleurtje, of ze bouwt net zo goed strak geregisseerde constructies. Maar telkens passen haar sculpturen in een onderliggend verhaal, waarin ze bestaande structuren lijkt om te keren en zekerheden onderuit haalt.

Denk maar aan 'The trophy's hunter' (2021), waarin de jager onverwacht de prooi wordt en zijn karkas als jachttrofee aan de muur hangt.

Alice Vanderschoot

The trophy's hunter, 2021

Acrylhars, emailverf & rubber, 110 x 30 cm

Met onderstaande sculptuur gaat Alice Vanderschoot kleurrijk in dialoog 

met het schilderij 'Dawn' van Joëlle Dubois.

Alice Vanderschoot

The table, the cloth, 2021

Schuurpapier, olieverf, 100 x 70 cm

Waren in de inktekeningen van Joëlle DUBOIS haar vrouwen nog 'eenzaam' opgesloten binnen de grenzen van het blad, dan krijgen ze in haar schilderijen een complete omgeving cadeau, al worden ze daar blijkbaar niet vrolijk van. In de tekeningen lijken ze zich in hun onschuldige naaktheid veilig te voelen. In de kleurrijke kamers slaat de verwarring blijkbaar ongenadig toe. "Wat ging ik ook alweer zeggen?", vraagt de vrouw in 'Dusk' zich af.

In 'Under the blue moon' even verder in de zelfde kamer is het blauw al even ongenadig. Bij het beeld van die dame in het bad denk ik onwillekeurig aan Kiki Smith en die gedachte wordt blijkbaar bevestigd door het stapeltje boeken in de rechter benedenhoek. Ook Fernando Botero en 'angry young lady' Sarah Lucas mogen meespelen. Joëlle Dubois kent haar klassiekers.

Joëlle Dubois heeft haar eigen beeldtaal, die onder de stripachtige of cartooneske bovenlaag veel dieper graaft in de menselijke psyche en relationele (on)mogelijkheden. Vanuit een vrouwelijk perspectief zet ze haar personages letterlijk in hun blootje, waardoor ze tegelijk kwestbaarder worden en een eerlijker benadering mogelijk maken.

Maar ze heeft nog heel wat andere pijlen op haar boog.

Daarstraks hadden we het reeds over 'stille bezinning en luidruchtig spektakel'.

Voor dat laatste nodigt ze ons uit achter het gordijn onder de trap. Het flitsende, kleurrijke licht laat al een en ander vermoeden, maar eens binnen komt met de installatie 'The male gaze' (de mannelijke blik) een overrompelende wereld tot leven: "de catharsis van de vrouwelijke seksualiteit en tegelijk de seksualisering van het vrouwelijk lichaam".

Als onafhankelijke en geëmancipeerde vrouw en kunstenaar bekijkt ze dit zelf als een stille toeschouwer...

 Voor echte stilte en bezinning nodigt ze ons uit op de verdieping waar haar installatie met drie hangende figuren 'Trinity' (2021) indruk maakt.

Inspiratie voor dit werk vond ze 'in meditatie en het naar buiten treden van de begrenzingen van het eigen lichaam'.

Joëlle Dubois, Dusk, 2020

Acrylverf op paneel, 125 x 90 cm

Joëlle Dubois, Trinity, 2021

Slaapzakken, pruiken, touw & houthaksel

(één deel van installatie)

Een zoals steeds is er meer in deze tentoonstelling. Dat laten we u graag zelf ontdekken...

'SHIFT & DRIFT'

tot 25 april 2021

in

DISKUS

Diepestraat 46

9300 AALST

OPEN: zaterdag & zondag: 13 - 18 uur

PAASVAKANTIE : 4 april tot 18 april

open van donderdag tot zondag: 13 tot 18 uur

Gratis toegang

RESERVEREN VIA:

https://calendly.com/shiftanddrift/shift-drift-expo?month=2021-04&fbclid=IwAR0Z-G1EmAAZrdljyJpRVlP1ZQi0sY4AeVTfM1c-moAonFEWYwJbfBOv_7U

https://www.facebook.com/diskusaalst/

https://www.instagram.com/diskusaalst/

© Art Spotter / Waterschoenen

Paul GEES, Ignace DE VOS & Frank VAN DEN BERGHE bij Galerie Van Caelenberg (Aalst)

Net zoals bij de vorige tentoonstelling met werk van Karel Thienpont (curator: Jan Hoet Jr.) heeft galeriehouder Bruno Van Caelenberg opnieuw een externe curator aangetrokken.

Catharina De Vos, tot voor kort zelf galeriehouder van de gelijknamige galerie, bracht drie kunstenaars met een uitgebreide artistieke bagage en dito oeuvre samen in de tentoonstelling 'CONGRUENCE'.

De meetkundige omschrijving van het begrip 'congruentie' mag in deze omgeving misschien niet exact toe te passen zijn, toch blijft de gedachte aan drie kunstenaars die elk een (inwisselbare) zijde van een driehoekige tafel innemen een mooie vaststelling.

Hun nochtans verschillende oeuvres hebben genoeg raakpunten, terwijl ze toch geenszins als concurrenten tegenover elkaar staan.

PG - IDV - FVDB

In de aankondiging van de vernissage probeerde ik reeds het werk van de heren in korte bewoordingen zo accuraat mogelijk te omschrijven:

Paul GEES
combineert hout, metaal en steen 
in evenwichtige, sculpturale assemblages

Ignace DE VOS
maakt gelaagde, abstracte schilderijen 
op basis van reële, driedimensionale
elementen uit de wereld rondom hem

Frank VAN DEN BERGHE
onderzoekt de artistieke basiswoordenschat
  van vorm en oppervlak tot op het bot

Paul Gees, Shortcut, 2019,
meubelplaat, essenhout en steen

Paul GEES (°1949) is in de geschiedenis van WATERSCHOENEN meermaals prominent aanwezig geweest. Reeds in 2009 konden we U een mooi beeld van zijn activiteiten laten beleven toen we hem in zijn woonhuis annex atelier bezochten onder de veelzeggende titel: Op bezoek bij een gedreven 'evenwichtskunstenaar'.

We bleven hem volgen in zijn zoektocht naar evenwicht, spanning en energie, gebruikmakend van 'simpele' materialen als hout, steen en metaal.

Ook nu nog creëert hij kleine of grote sculpturen als wandelementen of losstaande composities, steunend tussen vloer en plafond of schijnbaar nonchalant tegen de muur leunend (hoewel nonchalance bij Gees niet bestaat).

Ik stel met grote vreugde vast dat hij absoluut niet uitverteld is, dat hij binnen de begrenzing van zijn basismaterialen nog steeds openstaat voor beredeneerd experiment. Naast het strak gezaagde hout duiken takken en twijgen op, als een tweede adem of een bron van 'groene' energie.

Zijn sculpturen fungeren als werktuigen om de omgeving in toom te houden, om greep te krijgen op de oerkrachten die de wereld gevormd hebben en het lot ervan in hun handen houden. De kunst van Paul Gees zorgt voor houvast.

Ignace De Vos, Rood Nitro Slakspoor, 

2017-2018, spuitbus + acryllak

Ignace DE VOS (°1954) is als schilder in het gezelschap ook al geen onbekende voor de lezers van WATERSCHOENEN. Sinds 2010 mochten we hem regelmatig aan U voorstellen.

Naar aanleiding van zijn tentoonstelling 'Kijken tot het donker wordt' (Waterschoenen 27 mei 2011) noteerden we reeds het volgende:

“Hij creëert drukke, levendige schilderijen, gooit zich gedreven in een totale 'inschildering' van zijn doeken. Heel af en toe houdt hij zich bewust in, maar even verder laat hij zich (gelukkig) weer meeslepen in de kleurrijke, passionele schilderbeweging.”

In zijn letterlijk gelaagde schilderijen duiken vroeg of laat geabstraheerde motieven op, ontleend aan objecten uit zijn talrijke verzamelingen (van gitaren tot Congolese textielkunst).

Kleur, 'geleende' of ontdekte motieven, hoekige of afgeronde vormen, geschilderde en overschilderde lagen leiden tenslotte onder zijn handen tot een schilderij in een mix van technieken en materialen: acryl, industriële verf, autolak, ... neergezet in penseelstreken, aflopende verflagen, met spuitbussen,... 

Frank Van den Berghe,

Figuur-Lijn, 2016 (wit)

Frank Van den BERGHE 'onderzoekt de artistieke basiswoordenschat

  van vorm en oppervlak tot op het bot'. Dat schreef ik reeds in de aankondiging van deze tentoonstelling. 

Zelf omschrijft hij zijn werk als 'fundamentele kunst', aanleunend bij het constructivisme.

Ook zijn werk volg ik al jaren in tentoonstellingen, maar het valt me nu pas op hoe hij er blijkbaar in slaagt zich in het decor te verschuilen: geen grote woorden van zijn kant, quasi onzichtbaar op het internet en (behoudens een aantal vermeldingen) zelfs geen uitgebreide beschrijvingen in WATERSCHOENEN.

Frank Van den Berghe is geen tafelspringer, maar een gedreven 'vakman' die met met alle mogelijke middelen op zoek gaat naar de fundamenten van de beeldende kunst. Hout, karton, verven, lakken, gips, nietjes,... zijn allemaal gelijkwaardige middelen om het artistieke jargon een gezicht te geven.


Tot 18 april 2020
bij
galerie van caelenberg
Dendermondsesteenweg 15 - 17
9300 AALST

vrijdag: 13 - 18 uur
zaterdag: 10 - 18 uur

of na afspraak:
galerievancaelenberg@outlook.com

https://galerievancaelenberg.com

© Art Spotter / Waterschoenen

CHRISTINE LORRÉ met 'H ERO TICA' bij In den Bouw (Kalken)

Onder de enigmatische titel

H ERO TICA

maakt 
Christine LORRÉ 
sinds gisteren haar opwachting in de galerie van
Estaminet IN DEN BOUW


De sobere ruimtes van 'In den Bouw' zijn haar op het lijf geschreven, temeer daar ze sedert 2014 in Ober-Österreich in een oud pand woont dat ze met zachte hand in stand houdt, ingegeven door de principes van de oude, oosterse filosofie 'Feng Shui', gekoppeld aan een verlangen naar soberheid ('Wabi').

Maar denk vooral niet dat ze een 'zwevende' kunstenares is, die ver van het 'echte' leven staat. Wel integendeel !

In een ver verleden stelde ze tentoon in de legendarische Gentse galerie FONCKE (waar ook kunstenaars als Leo Copers, Philippe Vandenberg, Dan Van Severen of Peter Buggenhout passeerden), maar andere beroepsbezigheden hielden haar weg van de vrije kunst.

Van 1973 tot 1989 was ze actief als zelfstandig architect. Nadien gooide ze zich op nieuwe activiteiten, niet uit onvrede met wat voorafging, maar met volle goesting om andere wegen te verkennen. In Italië was ze bijvoorbeeld jarenlang actief in de productie van olijven en olijfolie.

Met het Oostenrijks woonproject als achtergrond was de tijd rijp voor haar oude liefde: de beeldende kunst.

Alles begint bij de talloze voorwerpen die haar onder ogen komen. Ze zoekt niet, maar vindt allerlei attributen die helemaal niets met elkaar te maken hebben tot zich in de geest en op de werktafel van de kunstenares combinaties vormen, die  getuigen van een surrealistische blik en die bij nader inzien verwijzen naar onderliggende gevoelens, een specifieke kijk op de wereld in verleden, heden en toekomst, machtsmisbruik, geweld, oorlog, heroïek, erotiek,... kortom het leven zoals het is op kleine, individuele schaal of binnen mondiale machtsverhoudingen.

Met 12 kleine assemblages maakt Christine Lorré de twee tentoonstellingsruimtes van 'In den Bouw' tot de hare. 

Christine Lorré

Pussycat

mixed media

Met en grote paddestoel,een kleine kooi, een pop en de kop van een plastic kat, creëert ze haar 'Pussycat', een 'sexy stoeipoes' of een gevangene van een opgedrongen imago (?). Sigmund Freud loert mee om de hoek.

De titels van haar werken maken een en ander duidelijk en gaan meestal enige ironie niet uit de weg. De kunstenares mag dan nu pas opnieuw haar hoofd boven het artistieke maaiveld steken, maar ze komt duidelijk niet onvoorbereid en onbeslagen op het veld. Ze draagt de bagage van een heel leven met zich mee. Dat doen trouwens ook de objecten waarmee ze haar assemblages maakt.

Christine Lorré

'Gejongleerd' is oud gedaan

mixed media

Die gevonden objecten hebben reeds een eigen geschiedenis wanneer ze bij Christine Lorré terecht komen. Door ze in nieuwe constellaties te presenteren, krijgen en geven ze nieuwe betekenissen.

Neem nu het plastic speelgoedpistool in bovenstaande compositie, dat er plots uitziet als een olifant met 'toeterende' slurf en oranje oren (van een plastic schelp). Baby olifant kijkt vol bewondering naar de 'jonglerende' mama, terwijl diezelfde mama wijze lessen voor de toekomst wil meegeven.

Symboliek en esthetische compositie zijn bij Christine Lorré onlosmakelijk verbonden.

Wapens , oorlog, ('Monument pour nos héros' - 'De aanhouder wint'), machtige figuren die zich in een dans der dwazen rond een obus schurken ('Iedere gelijkenis met bestaande personen is toevallig')

Christine Lorré

De aanhouder wint

mixed media

'De aanhouder wint' vertelt het verhaal van de blijkbaar eeuwigdurende conflicten, oorlogen, ... met toch weer die ene figuur die probeert de gemoederen te bedaren (een roepende in de woestijn ?).

Vlakbij toont Christine Lorré een 'Monument pour nos héros', haar kleine versie van een oorlogsmonument zoals er talloze op pleinen en straten staan: onze helden, gevallen voor het vaderland (sic).

Ga vooral zelf kijken en genieten van de nieuwe beeldende harmonie die door deze kunstenares geschapen wordt, ook al is de onderliggende verhaallijn dikwijls hard en confronterend.

Christine Lorré poetst en passant ook nog Uw Latijn en biologische kennis op.

Nog een laatste tip voor de heren onder onze lezers. Let toch maar goed op in de buurt van C'est pour le chien.

IN DEN BOUW

Zomerstraat 85

9270 KALKEN

tot en met zondag 1 september 2019

zaterdag vanaf 14 uur

zondag vanaf 11 uur

www.indenbouw.be

www.christinelorre.com

© Art Spotter / Waterschoenen

Sculpturen van Clemence VAN LUNEN bij Alice Mogabgab (Rivoli Brussel)

Welkom in de keramische plantentuin van Clémence VAN LUNEN (°1959). Met 'Les Succulentes' (de 'succulenten' of vetplanten, met cactussen in de hoofdrol) begeeft ze zich in haar sculpturaal werk niet voor het eerst in de wereld van de planten. Ze presenteerde vroeger reeds series als 'Bouquets', 'Bricks and flowers' of 'Wicked flowers'. Een wandeling door haar website zal een ander verduidelijken.

In tegenstelling tot vorige series past ze voor 'Les Succulentes' een aparte techniek toe. Ze gebruikt holle bakstenen van industriële makelij. De (nog vochtige) bakstenen worden gesneden, verdraaid, gelijmd, gebakken, geëmailleerd, opnieuw gebakken en vervolgens gemonteerd tot ze hun vorm van planten met vlezige delen bereiken: de succulenten.

Welkom in de keramische wereld van

Clémence van LUNEN bij

Alice Mogabgab Gallery

Bij de eerste kennismaking met deze sculpturen zie je onvermijdelijk de plantaardige vorm van cactussen opduiken, maar net zo goed refereren ze aan figuren, waarvan de voorbeelden hierna misschien wel aan geharnaste ridders doen denken of zijn het toch karkassen van gebouwen uit oorlogsgebied... (?)

Talloze andere vergelijkingen zullen zich ongetwijfeld in de hoofden van de kijkers manifesteren. 

Gallery Alice Mogabgab heeft sinds begin 2019 een vestiging in de Rivoli Building (lokaal #28), maar is al sinds 1994 actief in Beiroet (Libanon)

Bij deze tentoonstelling hoort ook een boek in vier talen:

Clémence van Lunen: jubilation

Texts by Yves Michaud

French, English, Dutch and Arabic

March, 2019

Publisher : Alice Mogabgab

40 pages

230 x 165 mm

Clémence van LUNEN, Les Succulentes

Clémence van Lunen

'Les Succulentes'

tot 27 april 2019

donderdag tot zaterdag

14 - 18 uur

***OOK OPEN OP ZONDAG 31 MAART***

bij

Alice Mogabgab Gallery

Waterloosesteenweg 690

1180 BRUSSEL

© Art Spotter / Waterschoenen

Rik MOENS en Willem BOEL bij LOODS 12 (Wetteren)

Het was een hele tijd geleden dat we nog eens in Loods 12 waren, maar met de huidige dubbeltentoonstelling van Rik MOENS en Willem BOEL voelden we ons meteen weer thuis.

Loods 12

Rik MOENS heeft in het verleden al een stevig en veelzijdig oeuvre samengesteld, met verschillende technieken en soms flink uit de kluiten gewassen installaties zoals zijn spiegelconstructie tijdens Kunst en Zwalm (2009). In 2012 vonden we dat werk terug in Blakmeershoeve te Affligem, waar hij met enkele medestanders een schitterende tentoonstelling uitbouwde. (zie Waterschoenen 16 juni 2012). Even later dook hij ook op in de tentoonstelling 'Sans Gêne' in Villa De Olmen (Wieze), een groepsproject van Maria De Grève en Lieve D'Hondt.

Sindsdien werd het een beetje stil, maar nu is Rik MOENS weer helemaal terug.

In september van dit jaar dook hij tijdens KRASJ in zijn geboortestad Ninove op met de installatie 'O EN 1'. Vincent De Roder van Loods 12 (toen zelf als schilder vertegenwoordigd in Krasj) was meteen voor het project gewonnen en zo staat de installatie (in feite het prototype voor wat een veel grotere uitvoering moet worden) nu centraal in de grote ruimte van de galerie.

Rondom hangen een aantal vroegere werken (meestal tussen 2002 en 2010) die getuigen van zijn experimentele drang, materiaalbeheersing, poëtisch vermogen en esthetische kracht.

Rik Moens 

Nul & Eén, 2018, diverse materialen,

130x150x150

Achtergrond links:

Z.T., 2007, frame, canvas, kunststof, nachtvernis,

100x100

Achtergrond rechts:

Z.T., 2016, acryl, canvas, 200x160

In de werkelijkheid duurt het proces van de installatie 'NUL en EEN' zowat 30 minuten. Het hele bewegingsproces is dan ook een oefening in traagheid en stille contemplatie.

Bij de presentatie in Ninove voegde de kunstenaar voor de bezoekers de volgende tekst toe:

"Ik zie mijn werk in een gelaagdheid van meerdere betekenissen, waar er plaats is voor nieuwe of voor mij onzichtbare betekenissen. Graag had ik met jullie deze opportuniteit willen aangrijpen om een stukje collectief onbewuste bloot te leggen... "

Volg de versnelde weergave van de installatie O en 1 op youtube .

Deze 'machine' zorgt voor subtiele beweging zoals Pol Bury dat ooit op zijn manier met sommige kinetische sculpturen liet gebeuren, maar staat diametraal tegenover de krakende en razende 'spektakelmachines' van Jean Tinguely.

*

De ruimte achteraan in Loods 12 is het terrein van Willem BOEL.

Deze presentatie biedt een summiere blik op zijn oeuvre, een kennismaking met zijn artistieke vocabularium en grammatica.

De voorbije 10 jaar heeft hij een indrukwekkende collectie opgebouwd met dikwijls gigantische, bewegende constructies.

Mobiel of stabiel, steeds is er die poëtische 'nutteloosheid' van zijn objecten. Neem nu zijn 'Pare feu #6' uit de gelijknamige serie of 'Coaster #14'.

De sculpturen van Willem BOEL ontstaan niet als voorgeprogrammeerde objecten of vanuit voorbereidende schetsen. De kunstenaar creëert ze vanuit het verzamelde materiaal (al dan niet gerecupereerd metaal, touw, aluminium, verf,...) als een groeiproces.

De 'machines' zoals de grote constructie uit de reeks 'De Nieuwe Molens' hebben geen enkel praktisch nut, hoewel de toeschouwer zich onvermijdelijk een en ander gaat voorstellen. Ze zijn gewoon zichzelf, met hun specifieke esthetische karakter, ontleend aan een industriële oorsprong en hun historische, annex toegevoegde patina's.

Info:

willemboel.be

Willem Boel, De Nieuwe Molens, 2018, 108x272xh.189,

steel plate, from, aluminium, paint

Tot 16 december 2018

zaterdag en zondag

14 tot 18 uur

Koophandelstraat 12

9230 WETTEREN

www.loods12.be

© Art Spotter / Waterschoenen