DIE VAN AALST op 5 locaties in Aalst, Welle, Gent, Wieze en Dendermonde

HEDENDAAGSE KUNST UIT PRIVÉVERZAMELINGEN

‚DIE VAN AALST’

Ook in de regio AALST zijn verzamelaars passioneel bezig met hedendaagse kunst.

Een aantal collecties kan je ontdekken in 5 galeries en kunsthuizen in Oost-Vlaanderen.

Zo verbeeldt de tentoonstelling Die van Aalst indirect ook de invloed van de galeries in Aalst tussen 1980 en 2010 op lokale kunstverzamelingen.

De 9 verzamelingen waaruit de werken geselecteerd worden, hebben allemaal een sterke band met één of meer van de vroegere galeries in Aalst. Zo zal bijvoorbeeld te zien zijn dat het werk van sommige kunstenaars verworven in één bepaalde galerie, in verschillende verzamelingen opgenomen werd.

De galeries in Aalst zijn bijna allemaal verdwenen (op galerie c. de vos na). De geselecteerde werken worden nu getoond in de volgende kunstruimtes: CC Belgica | Huis Van Winckel in Dendermonde, galerie c. de vos in Aalst, galerie El in Welle, Villa De Olmen in Wieze, en Zebrastraat in Gent.

De Aalsterse verzamelingen zijn als een portret van hun eigenaar(s) en passen in een huiselijke sfeer, wat zich perfect leent tot het tonen in de intieme ruimten van Huis Van Winckel en  in  Villa de Olmen.

De ruimtes in Aalst (Galerie c. de vos) en Welle (Galerie EL) zijn dan weer ‘white cubes’ waar de intimiteit van de sobere, minimale werken uit sommige collecties perfect tot zijn recht komt.

In de Zebrastraat is er op het gelijkvloers plaats om in een soort kabinetten een kleine keuze van elke verzamelaar apart te tonen en op de verdieping komen verschillende facetten van abstracte kunst en verstilde figuratie aan bod.

De tentoonstellingsmaker (Jan De Nys) brengt ook werken uit verschillende verzamelingen bij elkaar om nieuwe verrassende combinaties te creëren en om kunstwerken binnen een aantal thema’s met elkaar te laten dialogeren. 

Ook in de privésfeer brengen sommige verzamelaars werken binnen een bepaald thema bij elkaar. Een aantal presentaties zullen dus een afspiegeling zijn van thematische combinaties bij verzamelaars thuis. Een zeer mooi voorbeeld terzake is ongetwijfeld de accrochage in het kamertje vooraan rechts van Huis Van Winckel, waar we door ondermeer Marc De Blieck, Thomas Bogaert en UCAD (met 'Camping Ucad') ondergedompeld worden in de wijdse én intieme sfeer van diverse berglandschappen. 

UCAD (United Couple Action Doll) met 'Camping UCAD

Maar ook onderstaande combinatie kon ons bijzonder bekoren. Aan de overkant van de gang heersen dan weer onderwerpen als emotionele geschiedenis en wetenschap.

Karel Dierickx - Jean-Marie Bytebier - Ignace De Vos

In Villa De Olmen citeren we uit het verscheiden aanbod onder andere een kleine ‚palmboomfoto’ van Bruno Roels (in de vitrinekast van de imposante hal), een stevige ‚boomtekening’ (zoals we die enkele jaren geleden ook in Venetië en Leuven mochten ontdekken) van Patrick Van Caeckenbergh naast ‚planten’ van Franck Bragigand. Op de verdieping beheerst een fotografische ‚pop’ van Greet De Gendt de groene kamer en benadrukt Elke Andreas Boon de breekbare intimiteit van de Lange Kamer met een al even intense foto.

Greet De Gendt

Elke Andreas Boon

Bij galerie c.de vos is het meteen tijd voor 'Johan Tahon meets Ignace De Vos en Raoul De Keyser'. In het tuinpaviljoen zorgen Nicolas Pope en David Nash voor een mooie dialoog, bovendien vakkundig geflankeerd door Jo De Smedt en Pascal De Pauw.
Maar vergeet in de tussenruimtes bijvoorbeeld Johan De Wilde en Raphael Buedts niet.

Johan Tahon meets Ignace De Vos

Nicolas Pope - David Nash - Pascal De Pauw


Bij galerie EL worden we in de hal welkom geheten door Paul Gees die ook op de binnenkoer een grandioos werk staan heeft.
De grote benedenzaal biedt een gedegen staalkaart met o.a. Marthe Wéry, Eric De Smet, Theo Kuypers of Marek Chlanda.

Paul Gees

Marthe Wéry - Dario Urzay - Eric De Smet - Marek Chlanda

Door het opdelen van de tentoonstelling en ze onder te brengen in zeer verschillende ruimtes kan de identiteit van elke verzameling en zijn verzamelaar tot zijn recht komen. De kunstwerken in de exposities zijn van hoog artistiek niveau, zijn op mensenmaat en zeer verscheiden en geven een goed beeld van wat zich achter een paar gevels in en om Aalst bevind. Er zijn werken bij van bekende kunstenaars maar ook van illustere onbekenden. 

Wat meteen duidelijk maakt dat deze verzamelaars geen beleggers zijn die de trends volgen maar passionele kunstliefhebbers. 

Voor de bezoekers is dit een unieke kans om die passie te delen door ze op de verschillende locaties stukje bij beetje te savoureren en zo uw eigen ‚lievelingsmenu’ samen te stellen.

Wij vernoemden hier slechts enkele van de talloze werken die u op uw wandelingen zal ontmoeten en laten u dus graag het plezier om zelf op ontdekking te gaan in deze uitgebreide collecties

In galerie EL en Villa De Olmen krijgt de bezoeker ook de kans om zelf verzamelaar te worden..

‚DIE VAN AALST’

van 30 april tot 12 juni 2016

op deze locaties

CC Belgica | Huis Van Winckel

Kerkstraat 28, 9200 Dendermonde

open: vr, za, zo: 14-18u

Galerie c. de vos

Oude Gentbaan 295-297, 9300 Aalst - www.galcdevos.be

open: vr, za, zo: 14-18u

Galerie EL

Drieselken 40, 9473 Welle - www.galerie-el.be

open: vr, za, zo: 14-18u

Galerie Villa De Olmen

Nieuwstraat 83, 9280 Wieze - www.villadeolmen.be

open: za, zo: 12-18u

Zebrastraat

Zebrastraat 32, 9000 Gent - www.zebrastraat.be

open: vr, za, zo: 14-18u

TIPS VAN WATERSCHOENEN

Hendrik DEVOS
tot 2 april 2016
in
QUARTIER A
(Aalst)

Hendrik Devos in Quartier A

INFO
https://www.facebook.com/events/554158511419972/


*
Onderstaande tentoonstellingen 
in
Wieze, Welle, Asse, Gent, Aalst, Antwerpen
zijn het voorbije weekend gestart

www.villadeolmen.be

*

© Luc Claus

© Eric De Smet

Galerie EL

Galerie De Ziener

*

© Remus Grecu & Galerie Jan Dhaese

Galerie Jan Dhaese

*

't Gasthuys - Stedelijk Museum Aalst


*

Francis DENYS

bij

EVA STEYNEN DEVIATION(S)

https://www.facebook.com/events/610269859120561/


*

En tot 27 maart 2016 

bij

ReVOLVER57
in
Vilvoorde

GUSTAAF VANDER BIEST
collages & aquarellen

Les verbes défectifs - collage

The guardian of the rusty door
aquarel

zie WATERSCHOENEN 7 maart 2016

© Gustaaf Vander Biest / Waterschoenen

'So let's retread memory lane' in Villa De Olmen (Wieze)

Vorige week vrijdag namen we u al even mee voor een 'Sneak preview in Villa De Olmen' in de aanloop naar de tentoonstelling die er afgelopen zondag de deuren opende.

In een korte mix van herinnering en sfeerschepping wilden we u introduceren in de wereld van Reniere&Depla, hun onconventionele keuze van kunstenaars en hun werk in confrontatie met het al even onconventionele kunstenhuis dat Villa De Olmen is.

Misschien was u er vorige zondag zelf bij voor de vernissage, is Villa De Olmen met al zijn kamers allang een vertrouwde plek, kent u het kunstenaars- en curatorenkoppel Reniere&Depla van vroegere activiteiten. Zowel Villa De Olmen als Reniere&Depla  zijn trouwens meermaals in WATERSCHOENEN aan bod gekomen.

Niets belet u om samen met ons (nog eens) op stap te gaan door de tentoonstelling, op zoek naar de 'her-denkende' en 'gekleurde' herinneringen uit de wereld van verschillende kunstenaars, bladerend door een gevarieerde beeldende wereld die zich aandient als een fijnproeversmenu in 8 gangen. 

Didier Verriest, uit de serie 'CEUX QUI PERSEVERENT''

***

memory lane 

'A set of recollections available to be reviewed,

especially accompanied by a 

feeling of nostalgia.'

***

°   SO LET'S RETREAD MEMORY LANE   °

onderzoekt het pad waarlangs kunstenaars bewust of onbewust hun herinneringen aan feiten of gebeurtenissen uit de kleine of grote geschiedenis in eigen vormen gieten.

Jonas Van Steenkiste_Veerle Michiels, Gobelin, 2015

In de kast: foto's van Vincent Descotils uit de serie 

'MUSEUM', 2015

Hoewel de curatoren opnieuw een kleine 80 kunstwerken verzameld hebben, getuigt de accrochage als geheel van een onwaarschijnlijke lichtheid. Het ruimtegevoel wordt tot het uiterste gerespecteerd, mede door de relatief beperkte afmetingen van de getoonde werken. Elk werk verwerft een grote onafhankelijkheid, maar nodigt tegelijk uit tot een intimistische benadering.

De grote hall die we zo meteen gaan 'betreden' levert al meteen een sprekend bewijs van die aanpak. Ik gebruik hier bewust het (wellicht wat archaïsche) woord betreden om het binnenkomen in dit huis te omschrijven. Het suggereert een mengeling van nieuwsgierigheid en schroom, een combinatie die niet alleen het huis (met zijn eigen geschiedenis en dus herinneringen van de betrokkenen), maar ook de gepresenteerde kunst betreft.

Met twee gobelin-zandzakjes verbeelden Jonas Van Steenkiste_Veerle Michiels voor mij de dualiteit tussen de ultieme ambachtelijke, artistieke schoonheid en de vernietigende kracht van de eerste wereldoorlog met zijn loopgraven van zandzakjes. In hun samenwerking hebben ze dat onderzoek naar de wisselwerking tussen bescherming en vernietiging al tot het uiterste doorgetrokken. In de kelder en op de verdieping werken ze het thema verder uit in subtiele installaties en sprekende 'cuttings'.

Reniere&Depla, Le silence d'un monde, 2015

We blijven nog even in de hall waar de kast met de glazen deuren altijd al een verzamelpunt voor relieken of herinneringen geweest is. Met de vijf foto's uit de serie 'Museum' door Vincent DESCOTILS  wordt die functie eens te meer op subtiele wijze bevestigd.

De foto's werden met een simpele telefoon (amper 2GB en dus dito kwaliteit) gemaakt in de afdeling anatomie en paleontologie, zodat ze (mede mits grafische bewerking) de indruk wekken uit een ver verleden te komen. De barrière van de glazen deuren zorgt bovendien voor een verdubbeling van het spiegeleffect. Als benadering van het tentoonstellingsthema lijkt het de perfecte eenvoud zelve: let's retread memory lane...

Dat herinneringsprincipe wordt ook al jaren toegepast door de andere hoofdrolspelers. RENIERE&DEPLA zijn niet alleen de curatoren, maar laten ons eens te meer genieten van hun kleine, intieme taferelen die als  stillevens ten volle het spel van licht en donker benutten om herinneringen aan ontmoetingen op hun talrijke uitstappen in culturele omgevingen te herdefiniëren. In het verleden hebben we reeds meermaals het genoegen gehad hun schilderijen, hun inspiratiebronnen en hun techniek te bekijken en in WATERSCHOENEN te beschrijven.

In hun meestal kernachtig uitgesneden voorstellingen scheppen ze, schijnbaar uit de losse pols, hun intimistische taferelen.

Voor het eerst ziet u straks in verschillende kamers op de bovenverdieping ook hun kleine tekeningen opduiken. Sommige daarvan (maar ook een aantal schilderijen) hebben ze als volleerde setdressers gecombineerd met objecten uit de geschiedenis van Villa De Olmen. 

Renato Nicolodi, Personal Museum, collectie van

de kunstenaar

Maar laten we nu eerst even een blik werpen in de studiekamer, waar Didier VERRIEST een deel van zijn fotoserie 'CEUX QUI PERSEVERENT' presenteert. Laat u in eerste instantie 'vangen' door de suggestieve foto op de schouw, in combinatie met de tekst 'In Godes zegen is alles gelegen'. Herinnering, verleden, familiegeschiedenis, ...

Didier Verriest begeleidt u verder doorheen verschillende kamers van dit huis. Zijn foto's in zwart-wit, genomen in overheidsgebouwen (waaronder 'vergeten' museumcollecties) balanceren tussen afstandelijkheid en warme betrokkenheid. De confrontatie met Renato Nicolodi in de 'Speelkamer' (garage links) is bijzonder geslaagd. In de groene kamer op het einde van het tentoonstellingscircuit voegt hij eerst een paar kleurtoetsen toe en 'barst' tot slot uit in een harmonische kleurexplosie.

Ook in de salon aan de tuinzijde krijgt de soberheid alle aandacht. Reniere&Depla laten in vier kleine schilderijen letterlijk en figuurlijk hun licht schijnen, maar reserveren de centrale plaats op de tafel van Le Corbusier voor Renato NICOLODI, die ook al geen onbekende is binnen het bestek van onze kunstblog. U kon hem in WATERSCHOENEN reeds eerder ontmoeten in Watou (2011), in Middelburg tijdens 'Façade' , bij galerie Van De Weghe (2012) en in galerie D'Apostrof naar aanleiding van 'La joie de se perdre' (2013).

Dan kent u hem ongetwijfeld van zijn monolitische, architecturale sculpturen, waarvan u er hier ook twee gepresenteerd krijgt. Toch ligt de nadruk in deze expositie veeleer op de familiale voedingsbodem van zijn kunst.

Renato Nicolodi, Videomontage uit Super 8 films van

grootvader Alessandro Nicolodi

De monolitische sculpturen heten dan ook niet toevallig 'Personal Museum'. Het eerste staat dus in de salon op de glazen tafel van Le Corbusier, wat meteen voor een enorm 'lichtvoetig' tegengewicht zorgt. Het tweede staat in de Speelkamer (garage links) waar het een nieuw type open sokkel gekregen heeft.

In de Witte Kamer (garage rechts) wordt een doorlopende videomontage gepresenteerd op basis van de Super 8 films die zijn grootvader maakte. Daarin ontdekt u een aantal inspiratiebronnen zoals de tunnels als open donkere gaten die ook in zijn sculpturen opduiken. Die Italiaanse grootvader, Allesandro Nicolodi, is overigens de figuur waar zijn deels Italiaanse familiale geschiedenis vastloopt. U leest er alles over in het schitterende 'zwartboek' N I C O L O D I, dat in de galerie ter beschikking ligt.

Tijdens de vernissage maakte het teveel aan zonlicht het kijken naar de filmpjes wel nogal moeilijk. Maar ook dat kan een deel zijn van de 'fading' herinneringen. Hopelijk wordt het de komende weken nu eens echt herfst met wat meer grijze, donkere luchten. Zoniet zal enige artificiële verduistering van de Witte Kamer zich misschien alsnog opdringen zodat de visuele herinneringen voor de bezoekers niet helemaal in het niets verdwijnen.

Jonas Vansteenkiste_Veerle Michiels, FRONT IV, typologie

De kelder heeft genoeg aan drie bijdragen van Jonas Vansteenkiste_Veerle Michiels om te overtuigen. Maar ook van het zoldertje (meteen links) op de eerste verdieping maakten ze simpelweg HUN ruimte.

Marie Verboven, Sans titre, 2013

Op weg naar de verdieping staan we op de overloop eerst oog in oog met de familiale fotografische en andere  herinneringen van Renato Nicolodi, op onverwachte wijze gepresenteerd op zijn 'schoorsteenmantel' en geflankeerd door twee van zijn vroege schilderijen (hij is oorspronkelijk als schilder opgeleid).

In de gang boven worden we gegrepen door de even eenvoudige als subtiele collages van Marie VERBOVEN, die oude illustraties van hun oorspronkelijke verhalende inhoud ontdoet en omvormt tot abstracte beelden met een hoog poëtisch gehalte. In de Spiegelkamer presenteert ze een quasi monochrome selectie van een verbluffende, maar efficiënte eenvoud.

Reniere&Depla, Nu à contre-jour, 2015

Reniere&Depla ontplooien zich als setdressers rond hun eigen tekeningen en schilderijen in de Grote Kamer en de Donkere Kamer. Let in die laatste op de kussens en de dekens. Hier bleven ze ook overnachten gedurende de week van de opbouw.

Ook de badkamer zetten ze naar hun hand met vooral dat ene schilderij naast het venster dat wel voor deze plek gemaakt lijkt.

Isabel Marin, Jamais pour toujours, Video 8', 2011

In de Spiegelkamer verwacht Isabel MARIN u voor een videogesprek 'met' Frédérique Tisson, muze van de schilder Balthus tijdens de periode van zijn verblijf in het kasteel van Chassy in de Morvan(1953-1961). Frédérique Tisson houdt zich bewust buiten beeld, in tegenstelling tot andere zijdelings betrokkenen. Aan de hand van herinneringen wordt een beeld geschetst dat ongetwijfeld door de tijd gekleurd is.

Balthus (1908-2001) of Balthasar Klossowski, was een Pools-Franse kunstenaar. Frédérique Tison is de stiefdochter van zijn broer Pierre Klossowski, eveneens kunstenaar en auteur. Ze werd als zestienjarige zijn muze en model... en speelde als dusdanig een niet te onderschatten rol in zijn werk.

BALTHUS

In de Groene Kamer hebben Reniere&Depla nog een (geschilderd) konijn uit hun artistieke hoed getoverd als antwoord op de opgezette dieren uit de foto's van Didier Verriest.

Tegelijk is deze kamer door de curatoren omgetoverd tot een soort fotomuseum van de familie Callebaut. Memory lane is levendiger dan ooit.

Het donkere zolderkamertje in de hoek vlakbij heeft met zijn bloemetjesbehang altijd al een speciale plaats bekleed in het eclectische decor van dit huis. In het voorjaar van 2015 heersten hier onder andere de duistere crimescenes ('Motelroom') van UCAD (United Couple Action Doll).

Nu heeft Sarah WESTPHAL op meticuleuze wijze haar stempel gedrukt op deze ruimte. Deze blauwe kamer was ooit de kinderkamer van de huidige eigenares en galeriehoudster.

Voor Sarah Westphal is dit het gedroomde uitgangspunt, want zij onderzoekt in haar werk de relatie tussen personen, voorwerpen en hun omgeving.

Centraal staat de vraag hoe we beïnvloed worden door een locatie.

Hoe verwijst een ruimte naar haar vorige bewoners? Wat vertelt een voorwerp over zijn gebruikers? Welke sporen zijn er achtergelaten en welke verhalen kunnen uit de gelaagde geschiedenis van een ruimte afgelezen worden.

Zonder u al te veel het plezier van de eigen ontdekking te ontnemen, wil ik u toch attent maken op het behang op de schuine wand vlak boven het bed (zie de foto hierna). De uitzonderlijke precisie in de gedetailleerde aanpak van de hele setting vraagt om uw  onverdeelde aandacht. 

De kunstenares heeft een bepaalde omgeving gevonden en die vervolgens aangepast, zodat de grens tussen werkelijkheid en toegevoegde werkelijkheid haast niet meer te trekken valt.

Eén ding is zeker: het is allemaal zo perfect dat het claustrofobisch wordt. Ordnung muss sein.

De kleren op de stoel en op het rekje in de hoek liggen heel precies opgeplooid. Ontsnappen aan het  alom tegenwoordige bloemetjesmotief is onmogelijk. Het herhaalt zich tot op de kussens en lakens en op het gesloten gordijn voor het piepkleine raam. Op het bed blijft een oude pick-up op het einde van de plaat Lost in a dream draaien. 

Begin september was Sarah Westphal ook al te gast in WATERSCHOENEN naar aanleiding van ENAME RITUALIA.

Sarah Westphal, Blauwe kamer, site-specific installation (detail), 2015

SO LET'S RETREAD MEMORY LANE

tot 6 december 2015

in

VILLA DE OLMEN

Nieuwstraat 83

9280 WIEZE

zaterdag en zondag: 11 tot 17 uur

www.villadeolmen.be

© Art Spotter voor WATERSCHOENEN

Sneak preview in Villa De Olmen

Komende zondag, 8 november 2015 vanaf 14 uur, opent in Villa De Olmen te Wieze de tentoonstelling 

'So let's retread memory lane'

samengesteld door Reniere & Depla

Villa De Olmen

Net als bij 'La part des anges' (2011) en 'Mais l'aile ne fait pas l'oiseau' (2012), eveneens in Villa De Olmen, zijn Paul Reniere en Martine Depla zowel curator als deelnemend kunstenaar. Ook in het derde deel van deze tentoonstellingsreeks 'La joie de se perdre' (2013) (toen in zowel Villa De Olmen als D'Apostrof in Meigem) waren ze als kunstenaarskoppel vertegenwoordigd, maar was de 'regie' in handen van Els Wuyts.

Villa De Olmen

Nu zijn ze weer helemaal verantwoordelijk voor de keuze van de kunstenaars en de complete organisatie. Ze bezochten de ateliers van de kunstenaars en maakten keuzes uit hun werk. Onlangs verbleven ze een week dag en nacht in Villa De Olmen voor de opbouw van de tentoonstelling.

Komende zondag kunt u vanaf 14 uur het resultaat gaan bekijken. Met enkele beelden willen we u alvast in de sfeer van deze woning onderdompelen. Volgende week krijgt u een uitgebreid verslag van de tentoonstelling op WATERSCHOENEN.

De curatoren maakten een onconventionele selectie van kunstenaars en tonen bovendien sommigen van hen in een ander daglicht dan we van hen gewoon zijn.

Met werk van Vincent DESCOTILS (Fr), Renato NICOLODI (B), Jonas VANSTEENKISTE&Veerle MICHIELS (B), Marie VERBOVEN (FR/B), Isabel MARIN (Fr), Didier VERRIEST (B), Sarah WESTPHAL (B/D) en RENIERE&DEPLA (B).

Villa De Olmen

VILLA DE OLMEN

Nieuwstraat 83

9280 WIEZE

tot 6 december 2015

Vernissage zondag 8 november 2015 om 14 uur

Verder open zaterdag en zondag: 11 - 17 uur

© Art Spotter voor WATERSCHOENEN

'Landschap als herinnering' in Villa De Olmen (Wieze)

'Landschap als herinnering' 
is het centrale thema van de tentoonstelling bij Villa De Olmen.

In het verleden pakten ook onafhankelijke curatoren hier wel eens met overkoepelende thema's uit. U moet maar in de geschiedenis van Villa De Olmen op 'Waterschoenen'  neuzen. Nu koos Christine Callebaut zelf voor het onderwerp.

'Landschap als herinnering' levert met werk van 11 kunstenaars een gevarieerd beeld op. Het landschap wordt hier vanuit verschillende standpunten in zowel letterlijke of natuurlijke als geassembleerde of abstracte weg benaderd. Het onderwerp mag dan op het eerste gezicht banaal lijken, maar u zal meer dan eens verrast, verbaasd, verwonderd blijven staan of terugkeren naar bepaalde plekken in het tentoonstellingscircuit.

Verschillende technieken komen aan bod. Schilderkunst, in diverse benaderingen en uitvoeringen, krijgt weliswaar de hoofdrol, maar ook voor fotografie, video en tapijtkunst is een rol weggelegd.

Elke kunstenaar gebruikt zijn of haar specifieke beeldtaal, die nu eens afgezonderd dan wel in confrontatie met anderen gepresenteerd wordt. Afzondering zorgt niet noodzakelijk voor de beste presentatie. Het is veeleer de soms onverwachte en bijwijlen gedurfde confrontatie tussen totaal verschillende oeuvres en omgevingen die voor vuurwerk zorgt.

Een wandeling door de verschillende kamers zal u ongetwijfeld tot geheel onvoorziene inzichten brengen. We nemen u even mee op onze eigen verkenning in woord en beeld, maar het is duidelijk dat uw eigen bezoek nog andere accenten zal opleveren.


Eerst enkele beelden...

Sarah Van Marcke, It Never Changes to stop (Boxes)

Vera Vermeersch, 'Treville II'

Wannes Lecompte, 'Z.T.'

Anne Vernimmen, 'Roosenberg 1'

Stefan Peeters, 'Diaphanus Series'

Wannes Lecompte, 'Z.T.'

Joost Colpaert, 'Polders'

Bart Slangen, 'Misty'

Een wandeling in enkele zinnen...

In de hal heerst meteen Sarah Van Marcke met de kleurrijke foto van haar zelf geregisseerd sculpturaal 'vitrine-landschap'. In de Voorkamer links van de hal worden we  aangezogen door een 'wollig' schilderij van Wannes Lecompte hoog boven de lambrisering. Ook Anne Vanoutyve duikt hier op met stevige materieschilderijen die me onbewust aan het werk van Eugène Leroy doen denken.

In de salon aan de tuinzijde springt Lecompte alweer stevig uit de conventionele contouren met zijn 'Plant'. 

Op de overloop naar de bovenverdieping houden een alleraardigste 'Cumulus' van Stefan Peters en een 'augustuslucht' van Vera Vermeersch elkaar op schitterende wijze gezelschap.

Helemaal achteraan in de gang boven doet Bart Slangen me met zijn grote schilderij 'Reborn' zelfs aan Valerius De Saedeleer denken. Hebt u ook die kleine foto boven de radiator gezien? Een (eenzame) auto in La Grande Motte door Sarah Van Marcke.

De groene kamer krijgt het dit keer hard te verduren. Het groen in het schilderijtje van Wannes Lecompte en de groene tinten in het tapijt van Vera Vermeersch 'vechten' voor een plek in deze ruimte. Maar de ogenschijnlijke disharmonie zorgt uiteindelijk voor een bijzonder sterk geheel.

In de blauwe kamer met het bloemetjesbehang zorgt Joost Colpaert voor een totaal onverwacht maar knap contrast met zijn strakke schilderijtjes. Neem zeker ook de tijd om zijn 'fading' video (met fijne klankband) te laten doordringen.

In de 'twee bedden kamer' laat ik mij omarmen door het schilderij 'Roosenberg 1' van Anne Vernimmen. Met zijn realistische, maar tegelijk quasi naïeve ondertoon lijkt het een soort dubbelbeeld te creëren.

In de grote kamer aan de overkant herinnert het schilderij 'Sweeping Landscape' van Joost Colpaert me aan luchtopnamen van Franse landschappen tijdens de uitzendingen van de Tour de France. De 'Diaphanus Series' van Stefan Peters openen een gelaagde wereld van verschillende beschilderde, doorschijnende lagen. De foto hierboven neemt doelbewust ook nog eens de omgeving mee, maar u moet ze echt eens van dichtbij gaan onderzoeken.

Op het duistere zoldertje (maar ook op andere plaatsen in dit huis) heeft Mieke Teirlinck het schilderen in open lucht heruitgevonden.

De lange kamer aan de overkant herbergt niet alleen een kleurrijk tapijt van Vera Vermeersch boven de zwarte buffetpiano, maar ook de onvoorstelbaar gedurfde combinatie met de strak afgelijnde 'Polders' van Joost Colpaert en de wonderzachte pasteltinten van Wannes Lecompte die bijna één worden met de achtergrond.

In de badkamer maakt Bart Slangen me bijzonder gelukkig met zijn kleine, maar bijzonder fijne 'Naked', op doek en achter glas.

Terug naar beneden... 

In de garage rechts schittert alweer Bart Slangen met zijn grote bergweg 'Misty'.

De 'bijna' duisternis van de kelder wordt op subtiele wijze in stand gehouden door de videoschermen van Sam Eggermont en de flitsende diaprojectie met abstracte beelden van Stefan Peters.

En uiteraard is er meer...

Tot 11 oktober 2015

in

Villa De Olmen

Nieuwstraat 83

9280 WIEZE

zaterdag & zondag: 11 - 18 uur

www.villadeolmen.be

Art Spotter voor WATERSCHOENEN