Geert Goiris in Museum M (Leuven)

Geert GOIRIS (°1971) betovert met beelden. Zijn foto's beklijven. Ze verwijzen naar een fundamentele spanning tussen mens en natuur. Zelf omschrijft hij zijn werk als traumatisch realisme. Foto's die verglijden tussen perceptie en werkelijkheid. De fotograaf als buitenstaander, de kijker als getuige.
 

 

Geert Goiris, LAIR, 2010 © Geert Goiris

 

Dat zorgt voor enkele monumentale beelden zoasl LAIR of Los Angeles Infra Red (2010), een apocalyptische infraroodopname van de stad Los Angeles. Een bos van gebouwen, zo lijkt het wel, desolaat en overwoekerd. Het onzichtbare wordt zichtbaar. En verder Mammatus (2010), een fascinerende, ietwat onheilspellende foto van een partij mammatuswolken, trofee van een tiendaagse tornadojacht door de Verenigde Staten.

Kosten noch moeite spaart Geert Goiris om zijn foto's te realiseren.

 

Beeld uit de tentoonstelling in Museum M, foto Veerle De Saeger

 

 Zo ook de reeks Whiteout (2008-2010), gemaakt tijdens expedities naar Antarctica. Opnames van een meteorologisch fenomeen waarbij de horizon verdwijnt en het landschap oplost in een uniforme lichtgloed. Resultaat: een reeks witte, haast overbelichte beelden waarin we onzelf optisch compleet lijken te verliezen, maar als we lang genoeg kijken een landschap zouden kunnen ontdekken.

 

Geert Goiris, Mammatus, 2010, foto Veerle De Saeger

 

 Eenzelfde spel van desoriëntatie en misleiding speelt Goiris met de toeschouwer in de reeks Monolith (2012) waarbij zwart-wit beelden van rotsformaties subtiel in elkaar overglijden. Wat overblijft zijn lijnen, indrukken, vlekken. Fatalistisch of niet, vreemd en bevreemdend, Goiris' beelden boeien en doen ons vertragen: kijken en luisteren naar foto's.

 

 

We may be close to awakening when we dream that we are dreaming

 

(Novalis)

Beeld uit de tentoonstelling in Museum M, foto Veerle De Saeger

 

 Killer en harder, maar met eenzelfde poëtische geladenheid zijn dan weer de foto's van naoorlogse kerkgebouwen uit het Duitsland van toen: de reeks Fragments (2010-2011). Goiris slaagt er in het huis van God fotografisch vast te leggen als een kille, esthetisch strenge ruimte. Beschermend maar tegelijk afschermend. Kerken als schuilkelders en bunkers.

 

Uit de diareeks Monolith, 2012, © Geert Goiris

 

Uit diareeks Monolith, 2012, © Geert Goiris

 

Uit diareeks Monolith, 2012, © Geert Goiris

 

En tot slot, één van de meest aangrijpende en meteen ook het meest herkenbare beeld van Geert Goiris is Dead bird (2008), een unieke momentopname van een dode zwarte vogel die bovenop een krantenartikel van een gijzeling in Venezuela op zijn dierenopzetter ligt te wachten. Een unicum.

 

Geert Goris, Dead bird, 2008

 

 Verbijsterende beelden die de werkelijkheid proberen vatten. Geert Goiris doet mijmeren en verstillen. Op de tunes van saxofonist Steven Delannoye en cellist Lode Vercampt. Nog tot en met 19 mei in M.

 

Tentoonstelling Geert Goiris, met soudscapes van Delannoye en Vercampt, tot en met 19 mei in Museum M, Leopold Vanderkelenstraat 28, 3000 Leuven (maandag tot zondag 11 tot 18 uur, op donderdag tot 22 uur)

 

www.mleuven.be

 

© Veerle De Saeger voor WATERSCHOENEN

 



En dan nu een week stilte op WATERSCHOENEN

 

 

 

ARTSPOTTER RUST EVEN UIT...

 

 



Leen Voet en Gabor Ösz in Netwerk (Aalst)

Kunstencentrum NETWERK pakt uit met twee solotentoonstellingen die je perfect los van elkaar kan bekijken. Toch doen de twee betrokken kunstenaars elk op hun manier aan ruimtelijk beeldonderzoek. Methode, middelen en resultaten zijn uitermate verschillend, maar leveren een verrassende en boeiende ontmoeting op.

Wanneer je eerst het tentoonstellingsparcours (met de voortreffelijke plannetjes en zaalteksten) van Gabor ÖSZ (°1962) volgt, om tenslotte in de studio bij Leen VOET (°1971) het spreekwoordelijke (kleurrijke) licht aan het einde van de tunnel te ervaren, krijgen de beide oeuvres een wederzijdse impuls die bijzonder verrijkend werkt, vermits ze zich in wezen allebei concentreren op onderzoek van het beeld in de architecturale en omgevingsruimte.
 

 Gabor Ösz @ Netwerk

 

 We duiken de donkere gang in voor het overzicht 'Three by Three' van Gabor Ösz.

 

Sinds jaren voert de kunstenaar onderzoek naar het (on)vermogen van beelden om de werkelijkheid te vatten en weer te geven. Uit de talloze experimenten terzake heeft hij hier 9 projecten geselecteerd, die inhoudelijk in 3 groepen ondergebracht kunnen worden. Dat verklaart meteen de titel 'Three by Three'. Doorheen de tentoonstellingzalen ontmoet je corresponderende benaderingen van deze drie custers.

 

 Gabor Ösz, Tautology @ Netwerk (Galerie 5)

 

  In de eerste cluster vertrekt hij bij het vermogen van het beeld om onze perceptie van de uiterlijke werkelijkheid te visualiseren, uitgaande van de relatie tussen de observerende mens en de omringende ruimte. Het project is gebaseerd op bouwwerken uit het nazi-arsenaal, gaande van bunkers uit de Atlantic Wall, het Prora-Project (een onvoltooid vakantieoord op een eiland in de Oostzee) of 'Das Fenster' (met het panoramische raam in een voormalige studieruimte van Hitler als uitgangspunt). Sluitstuk van 'Das Fenster' is ongetwijfeld het gigantische mozïekbeeld in de grote zaal (+1).

 

Gabor Ösz, Das Fenster @ Netwerk (Grote zaal 12)

 

In de tweede cluster ligt de nadruk op de fotografie met haar bijzondere eigenschappen als 'optische illusie', waardoor haar geloofwaardigheid als waarheidsgetrouwe informatiedrager in vraag gesteld wordt door ondermeer gebruikmaking van positief en negatief uit de analoge fotografie.

 

De derde en meest recente fase onderzoekt de identiteit van het beeld ten gevolge van manipulatie.

 

 Gabor Ösz, The Prora Project @ Netwerk (Pakhuis +2 - 15)

 

Het werk van Gabor Ösz vraagt de nodige inlevingstijd. De onmiddellijk waarneembare, sterke esthetische kracht mag geen reden zijn om het achterliggende beeldonderzoek uit het oog te verliezen. De zaalteksten zullen in deze dan ook geen overbodige lectuur zijn.

 

*************

 

'A woman takes little space' was twee jaar geleden de titel van de tentoonstelling waarmee Estland zich op de Biënnale van Venetië profileerde.

Ik verwijs er enkel naar om aan te geven dat Leen VOET slechts één ruimte van Netwerk nodig heeft om haar inbreng ten volle te laten renderen.

 

Na de opeenvolging van donkere kamers en sobere tonen van haar collega zorgt zij voor een ware explosie van kleur met haar installatie 'Sint-Rita' in de studio.

 

 Leen Voet @ Netwerk

 

Leen Voet timmert al jaren aan de weg om via haar artistieke praktijk inzicht te krijgen in de machinaties van de wereld.

Daartoe heeft ze reeds allerlei media gebruikt: fotografie, diaprojectie, tekening, schilderij, installatie,...

 

Vorig jaar dook ze in WATERSCHOENEN op tijdens KRASJ O.1 in Ninove. Haar schilderij gebaseerd op het interieur van de Mechelse Sint-Romboutskathedraal noemde ik toen "een zee van kleurrijk licht dat je bijwijlen aan Van Gogh doet denken..." .

 

De uitgebalanceerde installatie 'Sint-Rita' die ze vandaag in Netwerk voorstelt, gaat duidelijk op dat kleurrijk elan verder en bovendien bouwt ze voort op het onderwerp 'kerkinterieur', al verlegt ze de focus naar de moderne kerkarchitectuur uit de jaren '60 en '70 van de vorige eeuw.

Meer nog dan de oorspronkelijke connotatie met het kleurenpatroon van Van Gogh leg ik bij de eerste aanblik meteen de link naar Matisse.

 

 Leen Voet, Sint-Rita, 2012 - 2013 @ Netwerk Studio

 

 In een totaalinstallatie van 5 enorme doeken op verschillende ruwhouten, witgeschilderde 'staanders' als dragende sculpturen, toont ze in een kleurrijk lineair en vlakmatig spektakel de interieurs van 5 kerken: Jezus Arbeider, Sint-Rita, Sint-Alena, Sint-Bartholomeus en Sint-Pius X (2012-2013).

 

Tegen de grijze vloer en de stevig contrasterende, knalgeel geschilderde wanden creëert Leen Voet een vrolijk makende, stripmatige omgeving die tegelijk al je zinnen aanspreekt en je tot uiteenlopende reflectie aanzet.

 

 Leen Voet, Sint-Rita, 2012 - 2013 @ Netwerk Studio

 

 Hier is ontegensprekelijk sprake van picturale sfeerschepping die los staat van het 'kerkgevoel' als religieuze ervaring. Ook al gaat het hier om een architecturale benadering, toch laat een zeker gevoel voor mystiek zich herkennen (of hangt dat van de kijker af?). Ik durf in deze kleurenpatronen refereren aan David Hockney, Hare Krishna of de 'Indische' invloeden van 'The Beatles' in de jaren '60 en '70.

 

In de gestructureerde lijnen van de gepresenteerde schilderijen grijpt Leen Voet volop terug naar een project rond Felix De Boeck, waaraan ze enkele jaren geleden werkte. In 2009 - 2010 maakte ze 774 potloodtekeningen naar het werk van de schilder voor wie symboliek en mystiek een belangrijke factor in zijn oeuvre vormden. Het project werd overigens in 2012 bekroond met de uitgave van het vuistdikke tekeningenboek 'Felix'.

 

 

Leen Voet, Sint-Rita, 2012 - 2013 @ Netwerk Studio

 

Laat je bij 'Sint-Rita' eerst leiden door de 'afstandelijke' kennismaking vanuit de gang door het raam. Begin daarna aan een wandeling rond en door de installatie. Geniet met volle teugen van deze kleurrijke, helverlichte wereld.

 

 

De 'wetenschappelijke', maar niettemin gevoelige benadering van Gabor Ösz naast de speels aandoende, maar beredeneerde inbreng van Leen Voet blijft tot 16 juni 2013 te bezoeken in ...

 

NETWERK

Houtkaai z/n

9300 AALST

 

dinsdag t.e.m. vrijdag: 11 - 18 uur

zaterdag en zondag: 14 - 18 uur

 

www.netwerk-art.be

 

www.gaborosz.com

 

http://leenvoet.wordpress.com

 

 

  

© Artspotter voor WATERSCHOENEN

Koen Theys in het SMAK

 

 In de werve(le)nde videoprojectie 'Koen Theysland' (2008) boven de lange balie van het S.M.A.K. zet Koen THEYS (°1963) onze beeldende denkwereld in een flitsend tempo op zijn kop.
Koen Theys een pionier van de Belgische videokunst noemen is geen overdreven luxe. Hij was bovendien in 1989 de (mede-) oprichter van ARGOS, centrum voor het stimuleren en promoten van audiovisuele kunst.

Na een vraag van Canvas creëerde Theys zijn eigen logo (Koen Theysland), door een massa digitale personages zijn naam te laten vormen. Hier zet de kunstenaar meteen zijn handtekening onder het overzicht van 30 jaar werk dat we zo dadelijk te zien krijgen.

De wandeling begint rechts, waar je in de gang meteen geconfronteerd wordt met een gigantische fotocollage, die als een 'Large Landscape' (1991) een beeld geeft van de ruimtelijke (wan)ordening binnen de Belgische baksteendroom (of nachtmerrie...?).
Het zal wel toeval geweest zijn, maar net toen ik in gedachten de link legde met Guillaume Bijl, verscheen de man zelf in beeld. In 1988 liet Guillaume Bijl in het Belgisch Paviljoen op de Biënnale van Venetië een echte fermette bouwen onder de titel 'Fami Home', inclusief tuin met bijhorende kabouter.
 

Koen Theys, Large Landscape, 1991 (deel)

 

 

"Kunst wordt uiteindelijk steeds gerecupereerd door de macht,

ondanks alle pogingen van kunstenaars om daaraan te ontsnappen.

Je kan kunst dan beter onmiddellijk vanuit die recuperatie denken,

in zijn negativiteit."  -  Koen Theys

 

 In de rechtervleugel van het museum worden we meteen geconfronteerd met de verwarrende gruwel van een geregistreerde performance uit 1983. De beverige filmische weergave toont een dubbelprojectie met links Theys zelf die, als twintigjarige student van de Gentse academie, zijn gezicht verborgen achter een Disney hondenmasker, de poten en kop van een dode Duitse herdershond afhakt. Het tweede scherm toont een huilende baby met die afgehakte delen rond zich 'gedrapeerd'.

Met dit werk wilde de kunstenaar precies zijn afkeer voor geweld uitdrukken en meteen de cyclus van leven, dood en hergeboorte symboliseren.

 

Deze 'act' kostte hem blijkbaar wel de uitsluiting uit de academie.

 

In het achterliggende zaaltje verschijnt met de video 'Diana' (1984) een eerste rechtstreekse link met Adolf Hitler via zijn minnares Eva Braun.

 

Koen Theys, Mediastudien (Nach Heinrich Hoffmann), 2011, videostill

 

 

Maar wellicht hebt U daarstraks Hitler zelf al herkend in de linkerkamer. In 'Mediastudien (nach Heinrich Hoffmann)' '2001) brengt Koen Theys door middel van morphing beweging in de foto's van Hitler, waardoor ze aan dramatische kracht winnen.

Hitler liet zich in 1927 door zijn privéfotograaf Heinrich Hoffmann fotograferen om het dramatische effect van bepaalde bewegingen te bestuderen in functie van zijn publieke optredens.

Manipulatie, mensenmassa's, ordening,... zijn evenzoveel elementen die het beeldenarsenaal van Theys bepalen.

  

Koen Theys, Compositie met mensen, 1991

 

 

In de volgende kamer staat één figuur te kijk voor een volledige mensenmassa. Er is geen ontsnapping mogelijk. De mensen acteren tegelijk als architecturale omkadering en in hun bespiedende rol.

 

Koen Theys, Last Man Walking, 2007, zaalfoto

 

 

In de middenvleugel worden we meteen geconfronteerd met de immense videopresentatie 'Last Man Walking' (2007), waarin grote groepen mensen in verschillende rijen vooruit stappen terwijl andere groepen voor hen applaudisseren. Doorheen de film (16:40 min.) wisselen de groepen voortdurend van activiteit. Ook hier weer is het massale van het evenement een bepalende factor. Iedereen wordt mee getrokken in het gebeuren alsof een afwijkende houding onmogelijk geworden is: marcheren als laatste daad van een maatschappij aan 'het einde van de geschiedenis'.

De Laatste Mens in het filosofische discours van Nietzsche en Het Einde van de Geschiedenis in de denkbeelden van Francis Fukuyama vinden elkaar in een zinloze tocht van de 'walking dead'. 

 

Koen Theys, Fanfare, Calme et Volupté, 2007, zaalfoto

 

 

'Fanfare, Calme et Volupté' (2007) als titel voor de tweeledige videocaptatie van een 'tableau vivant' verwijst uiteraard naar een versregel van Charles Baudelaire uit zijn overbekende bundel 'Les Fleurs du Mal' (1857): 'Luxe, calme et volupté', die hier hulde brengt aan de idee 'l'art pour l'art'. 

 

Koen Theys maakt niet alleen gebruik van eigen opnames, maar plukt soms ook filmpjes van het internet. Op You Tube liggen de onderwerpen en beelden als het ware voor het rapen. Koen Theys plaatst ze in een context, voorziet ze van een ondersteunende klankband en 'blaast ze op' tot hitsige, bedwelmende of beklemmende totaalbelevingen.

 

Zo creëert hij bijvoorbeeld met 'Danaë' (2013) een beklijvend, opzwepend, duister beeld van vrouwen die zich blijkbaar ongegeneerd, maar anoniem via webcam voor de hele wereld te kijk zetten.

 

 

Koen Theys, The Final Countdown, 2010, zaalfoto


In de linkervleugel van de benedenverdieping werkt hij volgens hetzelfde principe aan de presentatie van 'The Final Countdown' (2010). Op de tonen van de song 'The final countdown' geven in talloze filmpjes onnoemelijk veel verschillende 'muzikanten' hun versie.
In een quasi constant wijzigend beeld ontwikkelt zich een bijwijlen dissonante klankband.

Bij Koen Theys liggen de links naar historische, kunsthistorische, mythische, maatschappelijke thema's constant op de loer.

In de laatste zaal krijgen we nog een beeld van zijn 'storyboards' of beeldende scenario's, die hij met een ontzettende precisie voor zijn filmische projecten uittekent. Dat kan gaan van schetsen tot fotocollages.

 

Uiteraard is de bovenstaande rondleiding slechts een gedeeltelijke benadering. Enkel een bezoek ter plekke kan zorgen voor een totaalervaring in woord (via de handige boekjes met drietalige zaalteksten N,F,E) en beeld (fotocollages, video, storyboards,...).


U hebt nog wel even de tijd want de tentoonstelling loopt tot 18 augustus 2013.


KOEN THEYS

'HOME-MADE VICTORIES'

S.M.A.K.
Citadelpark
9000 GENT

dinsdag t.e.m. zondag: 10 - 18 uur

www.smak.be

 

 

 

© Artspotter voor WATERSCHOENEN

12 x 50 VOOR CONVENT 22: een kunstmap met werk van 12 beeldende kunstenaars

 

Voorstelling van de kunstmap met werk van 12 beeldende kunstenaars
in een oplage van 50

'12 x 50 VOOR CONVENT 22'

op vrijdag 26 april 2013 om 20 uur

tijdens het event 'Originals Only'

in

NETWERK / centrum voor hedendaagse kunst
Houtkaai z/n
9300 AALST
 

 

 Nikolaas Demoen, L'inconnu Etcetera, 2013,

houtdruk op papier, 42 x 29,7 cm

 

Deelnemende kunstenaars:

 

Philip Aguirre Y Otegui

Dirk Braeckman

Hedwig Brouckaert

Leo Copers

Mario De Brabandere

Nikolaas Demoen

Paul Gees

Peter Morrens

Marc Nagtzaam

Mira Sanders

Hannelore Van Dijck

Dirk Zoete

 

 Allemaal kwamen ze eenmalig of meermaals, summier of uitgebreid, reeds in WATERSCHOENEN aan bod.

 

Paul Gees, Onder steun, 2013

zeefdruk op karton, 42 x 29,7 cm 

 

Tentoonstelling tot 16 juni 2013

 

met solotentoonstellingen van Gabor Ösz en Leen Voet 

 

dinsdag tot vrijdag: 11 - 18 uur

zaterdag en zondag: 14 - 18 uur

gesloten op feestdagen

 

info: www.netwerk-art.be

 

 Hedwig Brouckaert, Untitled (VS. s.a.c.s), 2011,

zeefdruk op papier, 42 x 29,7 cm

 

 

De kunstmap wordt verkocht ten voordele van CONVENT 22,

een woon- en begeleidingsproject voor normaal begaafde mensen

met autisme

 

Info: www.autimismus.be

 

 

© Artspotter voor WATERSCHOENEN