Zoeken in deze blog

Posts tonen met het label video. Alle posts tonen
Posts tonen met het label video. Alle posts tonen

zaterdag 6 februari 2021

Anouk KRUITHOF met Universal Tongue, een video-installatie in Voo?uit (Gent)


Voo?uit Concertzaal heropent

De video-installatie van Anouk Kruithof is het eerste “evenement” in de Concertzaal van Voo?uit, sinds maart 2020. In mei 2020 startte een eerste geplande restauratiefase, en een tweede fase die was voorzien voor zomer 2021, werd versneld uitgevoerd in het najaar. Door de coronacrisis kunnen grote concerten en fuiven niet plaatsvinden, nog altijd niet. Deze expo is dan ook een gepaste heropening van de zaal. 

UNIVERSAL TONGUE


video-installatie van Anouk Kruithof
heropent de Concertzaal van Voo?uit

27.01 - 07.03.2021






1000 dansstijlen in een video-installatie van 4 uur
Elke minuut wordt ongeveer driehonderd uur aan video naar YouTube geüpload, en dan vooral video's waarin mensen dansen. Twerking, popping, de Moonwalk of de Macarena: je vindt er dansstijlen van over de hele wereld, inclusief de digitale wereld.
Enter beeldend kunstenaar Anouk Kruithof, die gefascineerd is door dans als vorm van culturele identiteit, zelfexpressie en empowerment. Ze kneedde duizend van die verschillende dansstijlen tot een 4 uur durende 8-channel video-installatie: ‘Universal Tongue’. Deze video-installatie heropent de Concertzaal van Voo?uit, die de voorbije maanden grondig werd gerestaureerd. Aangezien zelf dansen in de zaal nog niet mag, corona-maatregelen weet je wel, kan het publiek kijken naar dansende mensen.

‘Universal Tongue’
‘Universal Tongue’ is een project van beeldend kunstenaar Anouk Kruithof, dat in 2018 vorm kreeg.


Samen met een team van 50 internationale onderzoekers verzamelde ik meer dan 8800 dansvideo's op YouTube en Instagram. Elke onderzoeker ontving een symbolische vergoeding van één euro per geleverde video. Ze schreven ook telkens een korte tekst over de dansstijlen die voorkwamen in de door hen geselecteerde video's. De totale lengte van het gevonden videomateriaal was maar liefst 250 uur. Na de raw cut bleef nog tachtig uur over”,
vertelt Anouk Kruithof.



De uiteindelijke video-installatie bestaat uit acht streams die elk vier uur duren. In totaal zijn 1000 verschillende dansstijlen zichtbaar in ‘Universal Tongue’. De foto’s, namen en teksten van deze dansstijlen worden tot een soort ‘danceclopedie’ verwerkt, wat binnenkort een boek wordt, uitgegeven door APE (Art Paper Editions) in Gent en voor het eerst gepresenteerd in Voo?uit, in maart 2021.
De installatie was oorspronkelijk ontwikkeld voor Medialab, onderdeel van Cinekid Festival in Amsterdam in oktober 2018, maar helaas ‘corona cancelled’ voor Manifesta 13 in Marseille in november 2020.
Er zijn na Gent diverse exposities gepland, onder andere ‘Global Groove’ in Museum Folkwang in Essen aankomende zomer en in 2022 zal ‘Universal Tongue’ te zien zijn op de Biennale Fotografie in Mannheim. Museum Voorlinden heeft het werk aangekocht en toont het binnenkort solo, data nog te bepalen. Ook Museum Folkwang heeft de installatie aangekocht.




Als bezoeker dompel je je onder in dans van over de hele fysieke en digitale wereld, en dat zolang als je zelf wil.
Voo?uit ontwikkelt een ticket voor deze expo dat je het recht geeft om na je eerste bezoek nog terug te keren. Je betaalt 5 euro, en mag met je ticket de expo 5 keer bezoeken.

RESERVEER JE TICKET


Over Anouk Kruithof

Anouk Kruithof (°1981, Dordrecht Nederland) heeft de voorbije jaren in verschillende steden en landen over de hele wereld gewoond en geleefd. Sinds enige tijd heeft de Nederlandse zich in Brussel gevestigd. Door veelal fotografie te gebruiken als de basis van een praktijk die zowel ruimtelijk, bewegend, sociaal als op onderzoek gebaseerd is, haalt ze haar inspiratie uit het ondoorgrondelijke van de wereld om haar heen - of het nu de transformatieve kracht van het Amazone-regenwoud is of de verleidende (valse) Instagram-posts van machtige bedrijven.
Lees dit recente interview met Anouk Kruithof op collectorsagenda.com


Art Spotter / Waterschoenen



zondag 23 december 2018

Tomas VANDECASTEELE bij Artelli gallery (Antwerpen)




DEAD-COLOUR
'DOODVERF'

nec spe nec metu
'noch hoop noch angst'

Met studies filosofie en cultuurwetenschappen achter de kiezen stortte Tomas VANDECASTEELE (°1972) zich gedurende 10 jaar als consultant in de marketingwereld, om tenslotte tot het besluit te komen dat zijn leven in de fotografie hoort te liggen.
Hij is actief in mode- en reisfotografie, maar bouwt ook aan een diepgravend artistiek oeuvre.

In twee videopresentaties en een serie foto's onderzoekt hij rituelen in christelijke, joodse en islamitische religies, zoals ceremonieel wassen en vergeving. 

De sfeer is soms vaag, soms expliciet, rustig en obsessief, intiem en uitdagend, overtuigend en verwarrend, reinigend en besmettend, stil en schreeuwend, rustgevend en beangstigend,...

Je gaat er in elk geval niet onbewogen buiten.

Tot 12 januari 2019
in
Artelli Gallery
Mechelsteenweg 120
2018 ANTWERPEN

donderdag en vrijdag: 15 tot 17 uur
zaterdag: 14 tot 18 uur


Still uit video 'Go wash your mouth' (Aleppo soap)
© Tomas Vandecasteele



Still uit video 'DCCSP'
© Tomas Vandecasteele

DCCSP = Deconstructing Caravaggio's Crucifixion of Saint Peter
(in samenwerking met Wim Vanlessen en andere dansers van het Ballet van Vlaanderen)


© Art Spotter / Waterschoenen



zaterdag 24 oktober 2015

Op zoek naar Stijn Ank in NETWERK AALST



In het kader van de tentoonstellingsprojecten die tot 15 november 2015 in NETWERK lopen, gaan we allereerst op zoek naar een klein, verborgen hoekje van het Kunstencentrum voor de bijdrage van 

Stijn ANK


"Kunst is anderen laten voelen wat wij zelf voelen, hen bevrijden van zichzelf door hun onze eigen persoonlijkheid aan te bieden voor hun bijzondere bevrijding", schrijft Fernando Pessoa op 1 december 1931 in zijn 'Boek der rusteloosheid'.

Zelf ziet hij (vanuit zijn literair standpunt) slechts "twee grote vormen van kunst - de ene richt zich tot onze diepe ziel, de andere tot onze oplettende ziel. De eerste is de poëzie, de tweede de roman".

In het sculpturale werk van Stijn ANK en zeker in de presentatie die hij momenteel in Netwerk laat zien, herken ik perfect de combinatie van deze poëtische en verhalende benadering.


Stijn Ank, Unvoid, 2015, HD Video, 58' (Still)


In februari 2010 werd ik in de groepstentoonstelling 'Chipka' (ook in Netwerk) voor het eerst geconfronteerd met de verstilde maar tegelijk expansieve, kleurgevoelige gietvormen van Stijn Ank. Het was meteen een niet te onderschatten stap in de kunstervaring zoals Pessoa die omschreef en een aanleiding voor verdere opvolging.

Zo verscheen ondermeer het artikel 'Stijn Ank, koorddanser tussen architectuur en sculptuur', vonden we hem terug in de tentoonstelling 'Ename Actueel Sediment', presenteerden we zijn 'Young Artist Edition voor de Vrienden van het S.M.A.K.' en volgden we diezelfde 'Vrienden op atelierbezoek in Astene'.

Sindsdien dook hij op o.a. op in Basel, Berlijn en Luxemburg.





Met dit nieuwe project in NETWERK gunt hij ons een blik op de interne keuken van zijn sculpturale activiteit. De 'verborgen' ruimte die hij daarvoor binnen de immense omgeving van het kunstencentrum gebruikt, werkt optimaal. Ik interpreteer deze 'onooglijke' ruimte als een soort (industriële) kapel waarin het 'schrijn' van zijn presentatie onze geconcentreerde aandacht opeist

Voor de tentoonstelling 'Interval' in het S.M.A.K. (2012) realiseerde Stijn Ank het werk in situ. De bezoeker kreeg het uiteindelijke resultaat van het gietwerk in een gesloten vorm pas te zien nadat de mal verwijderd was. De videoregistratie van dat project geeft wel een beeld van de ontstaansgeschiedenis.

In het huidige project gebeurde dat gietwerk in het atelier met als mal een kast met glazen deur en als waarnemer een camera, waardoor je nu als toeschouwer van begin tot einde bij de ontstaansgeschiedenis betrokken wordt: van 'niets' naar 'iets' in een video van 58 minuten.




Stijn Ank, Unvoid, 2015, HD Video, 58 ' (Still)


'UNVOID' of hoe worden schijnbaar banale bewegingen met gietmaterialen (massa + kleur) omgezet in tastbaar artistiek resultaat?

Stijn ANK profileert zich als een Jackson Pollock wiens werkmethode in dit geval leidt naar resultaten die de geest van Mark Rothko benaderen. Stijn Ank blijft als uitvoerend kunstenaar echter buiten beeld.

UNVOID is een bijdrage omtrent het creatieproces van een kunstwerk. Het project vertrekt van de vragen:

 'Wat gebeurt er tussentijds - tussen de tijd waarin er bijna niets is, en de tijd waarin iets ontstaat? Wat gebeurt er in de tijd tussen de conceptie van een idee, voordat de idee op zich bestaat, en de daadwerkelijke verwezenlijking van die idee? Welke zijn de verborgen processen tijdens het creatieproces? Wat is het creatieproces?


Blijft deze creatie voor eeuwig slechts één zijde van het uiteindelijke resultaat tonen zodat het mysterie toch grotendeels bewaard wordt of maakt ook hier de mal plaats voor de inhoud?

*


In een volgende bijdrage nemen we u mee naar Karel BREUGELMANS op +2 en +3 van het Kunstencentrum Netwerk.


© Art Spotter voor WATERSCHOENEN

maandag 24 november 2014

Future Talents TV & Future Talents Award 2015

  
 
Dok-Noord 4D,
9000 Gent
info@futuretalents.be
0483/082.477



 
Future Talents TV
 
Future Talents is een videoproductiehuis dat sinds 2011 uitsluitend werkt met jong geweld. Zij scannen de Vlaamse studentenpopulatie en grijpen de grootste talenten bij hun nekvel om ze op een resem uitdagende projecten te zetten. Van aftermovies tot videoclips, van kortfilms tot animaties. Zo krijgen studenten de kans om al tijdens hun opleiding professionele ervaring op te doen en een indrukwekkend portfolio samen te stellen.

Vandaag schakelt Future Talents een versnelling hoger en lanceert, in samenwerking met alle Vlaamse creatieve scholen, Future Talents TV. Een schooloverschrijdend showcase en portfolio platform waarop alle creatieve studenten het hele jaar door terecht kunnen om hun video- en filmproducties te delen. Op die manier verenigt Future Talents jonge talenten die elkaar inspireren, motiveren en activeren.
Sounds familiar? Anders dan de internationale spelers in videoportfolio’s is dit een platform waar de nadruk ligt op lokaal talent. Bovendien worden alle ingestuurde werken gescreend door “Selectors”; stuk voor stuk professionals uit de audiovisuele wereld die de werken van feedback en constructieve kritiek voorzien.


The Antler King - Patterns
Domien Huyghe (Earlybird Films)
Film at KASK Gent

 
Tot 31 december 2014 maken de beste inzendingen kans om geselecteerd te worden voor de Future Talents Award Show 2015. Op deze avond zijn - naast een professionele vertoning - stevige prijzen weg te kapen. Hét kapitaal om je nieuwste project te realiseren!

Verder doet de website dienst als hotspot, parallel aan de opleiding, voor alles gerelateerd aan film en video. Zo vind je er how-to’s, workshops en verslaggeving van belangrijke events.

Surf vandaag nog naar www.futuretalents.tv en steek je carrière in een stroomversnelling!
 
 
 


vrijdag 17 oktober 2014

Line Boogaerts met 'A fogged lens' bij Cecilia Jaime Gallery (Gent)

 
 
Toen ik onlangs de galerie van Cecilia Jaime binnenstapte, had ik het geluk er ook Line BOOGAERTS (°1986) zelf te treffen. Ze maakte zich klaar voor een interventie ter plaatse, een oorspronkelijk witte laptop en haar zwarte schildermedium bij de hand. Even later zou ze met vaste hand een stuk glas beschilderen tegen de achtergrond van de grote glazen wand aan de straatkant (Kraanlei).
 
Ik kon niet nalaten te denken aan de artistieke interpretatie van Ben Vautier over de uitdrukking 'it's a hell of a job':
 
L'art est un sale boulot, mais il faut bien que quelqu'un le fasse.
 
Zelfs in deze hoogtechnologsiche tijden zijn kunstenaars niet bang om hun handen vuil te maken.
 
Vorig jaar dook Line Boogaerts al eens op de valreep in Waterschoenen op naar aanleiding van 'Kortrijk Vlaandert', al was ik daar wegens enige 'overkill' (zelfs een ervaren Art Spotter wordt al eens moe) reeds in het station beland, klaar om naar huis te gaan. Haar interventies op de perrons zaten niettemin voorgoed in mijn fotografisch geheugen.
Line Boogaerts  in actie @ Cecilia Jaime Gallery

 
De kunstenares heeft sinds 2012 het HISK en voorheen KASK achter de rug, ze 'schildert' realistische tekeningen op onconventionele dragers en laat die met hetzelfde gemak weer verdwijnen of oplossen. Ze werkt bij voorkeur in situ, live of via videoregistratie.
 
Ze gebruikt zwart getinte zeep, gepigmenteerde olie, penselen, wissers en het venster als canvas. Haar tekenkunst speelt zich af tussen binnen en buiten. Zo haalt ze in de galerie de waarneembare buitenrealiteit naar binnen, maar creëert tegelijk een wazig (fogged) scherm dat het licht belemmert. Voor de toevallige passant is het aangebrachte 'decor' eveneens een belemmering in de andere richting, maar tegelijk een negatief beeld van de realiteit die achter hem ligt.
Waarschijnlijk laat de kunstenares dat beeld weer verdwijnen of past ze het in de loop van de tentoonstelling aan.
 
Gisteren hadden we het hier bij de schilderijen van Kristof Van Heeschvelde nog over voor- en achtergrond. Line Boogaerts trekt dat principe nog een paar stappen verder door. Voorgrond wordt achtergrond en omgekeerd op een tussenscherm (het raam) al naar gelang de kijkrichting. Het werk van Line Boogaerts omschrijven als meerlagig is dus zeker geen understatement. Bovendien is er dat element van tijdelijkheid. Voor je het weet, laat ze een beeld weer verdwijnen of laat dat doen door de bewoners van het pand waar ze haar interventie doet, zoals in het tentoonstellingsproject CUESTA '14 in Tielt (laatste weekend 18-19 oktober).


Line Boogaerts @ Cecilia Jaime Gallery
 

Bij Cecilia Jaime kunt u nog terecht tot 25 oktober 2014.
Ze maakt er naast het tijdelijke werk ook plaats voor vaste werken, projectie, videopresentatie van het 'verdwijningsproces'. Bovendien toont ze er ook een installatie met kleine beschilderde venstertjes, waardoor het begrip meerlagige doorkijk een extra dimensie krijgt.
 
Deze kunstenares verdient na deze kennismaking uw bezoek en onze opvolging.
 
 
LINE BOOGAERTS
 
A FOGGED LENS
 
(i.s.m. Coeur Volant vzw)
 
 tot 25 oktober 2014
in
Cecilia Jaime Gallery
Kraanlei 55
9000 GENT
 
woensdag tot zaterdag: 14 - 18 uur
 
 

© Art Spotter voor WATERSCHOENEN

maandag 25 augustus 2014

HOGE HORIZON - Bruegelland Vroeg 21ste eeuw in Stedelijk Museum Lier


Toen het Antwerpse Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in 2011 de deuren sloot om een enorme verbouwingsoperatie mogelijk te maken, werden delen van de collectie verspreid over andere initiatieven.
Tot de heropening in 2018 kan ook het Stedelijk Museum van Lier een deel van die collectie gebruiken. Onder het overkoepelend thema 'Bruegelland' worden werken van de Bruegelfamilie en latere uitbeelders van 'volkse' taferelen, zoals Steen, De Braekeleer en de Vlaamse expressionisten met Permeke of Gust De Smet voor het voetlicht gebracht.

De link tussen Lier en Bruegel gaat ongetwijfeld ook via de roman 'Pieter Bruegel' (1928) van Felix Timmermans, Liers auteur par excellence.

Met de tentoonstelling 'HOGE HORIZON: Bruegelland, vroeg 21ste eeuw' wordt het thema nu doorgetrokken naar een confrontatie tussen deze historische voorbeelden en de hedendaagse artistieke realisaties. De huidige opstelling blijft nog tot 19 maart 2015 beschikbaar. U hoeft dus niet meteen te rennen, al kan ik u een bezoek ten stelligste aanraden.


 Fabrice Samyn,, Horizon, 2009, hout, glas, zand


In drie opeenvolgende zalen wacht u een bijzonder intense ervaring.

De titel 'HOGE HORIZON' is ontleend aan het werk van Bruegel zelf. Door de letterlijk hoge plaatsing van de horizon in zijn schilderijen ontstaat een immens speelveld waarin mensen en dingen vanuit een schuin vogelperspectief bekeken worden en verschijnen als acteurs in een theater. Of het nu over volksspelen, spreuken of andere onderwerpen gaat, steeds is het zoals bij Joost Van den Vondel: "De wereld is een schouwtoneel. Elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel".

De tentoonstelling maakt een mix van al de tijdsbeelden en interpretaties en toont ze in een opstelling die zowel aan een hedendaagse galerie doet denken als aan een museale presentatie uit de 19de eeuw met superpositie van werken.

De curatoren, Rik De Boe & Peter Morrens, tevens initiatiefnemers van 'De Voorkamer' in Lier, zijn niet over één nacht ijs gegaan (om het even in de sfeer van Bruegeliaanse spreekwoorden en gezegden te houden). Collectiestukken uit het KMSKA, het Stedelijk Museum van Lier en werken uit verschillende hedendaagse collecties vormen een overkoepelende puzzel.

Zullen we dan maar enkele werken bekijken en een paar links leggen? Dan kunt u nadien zelf op stap voor een intense kennismaking.

In de eerste zaal wordt de horizon meteen hoog en waterpas gelegd door Fabrice SAMYN. Een eerste blik rondom leert al dat het lang niet eentonig wordt. Fijne dialogen en knappe stoorzenders wisselen elkaar af. 
Ruim honderd werken vragen in de drie zalen om aandacht. Sommige affirmeren zich heel prominent door hun formaat, voorkomen of door hun kunsthistorische herkenbaarheid. Andere houden zich stilletjes schuil, in de schaduw of op de achtergrond, maar verdienen het niettemin ontdekt worden omwille van hun intrinsieke waarde.

Schilderijen, tekeningen, sculpturen, grafiek, objecten, foto's, video,... in alle maten en stijlen wisselen elkaar af.

Toch is een en ander netjes uitgebalanceerd, terwijl er onverwacht toch iemand een serieuze 'patat' op geeft.



Friederiche von Rauch, Untitled (KMSKA 11 Antwerp), 2011 uit de 
serie Sleeping Beauty, Archiefpigment, print op aluminium
Courtesy Galeery FIFTY ONE Fine Art Photography

Henri De Braekeleer, De man in de stoel, 1875, olieverf op doek
Collectie KMSKA

 
De gigantische ets (droge naald) van Patrick COUDER op verschillende grote bladen naast elkaar springt meteen in het oog door haar formaat en het zuivere zwart op wit. Deze 'Ommegang' is geïnspireerd door 'De Processie' van Bruegel.
Zo loopt het werk van Bruegel als een rode draad door de hele tentoonstelling.
Sommige kunstenaars bespelen rechtstreeks de thema's van Bruegel in hun eigen werk. Maar soms leggen de curatoren zelf de link tussen de oeuvres. Zo bevindt het typische vloersculptuurtje van Mark MANDERS zich niet zomaar toevallig onder de 'Spreekwoorden' van Bruegel. U moet maar eens op zoek gaan in het schilderij zelf.
Maar dan zitten we al in de tweede zaal.

Tegen de achterwand van de eerrste zaal kan Lech MAJEWSKI met zijn video 'Bruegel Suite' (centraal paneel van een triptiek) op belangstellende kinderogen (klein en groot) rekenen. De 'Bruiloftsstoet' hangt vlakbij.
De 'Zeis' in geblazen glas van Maria ROOSEN torent als een zwaard van Damocles hoog op de muur tussen de 'gulzigheid' van Charles VERLAT in één hoek en een opeenvolging van 'eetfestijnen,' van Gust DE SMET tot Rinus VAN DE VELDE. De 'Boerenbruiloft' is nooit ver weg.

In de tweede zaal lijkt de hoofdtoon klassieker, maar het zijn de kleine tegendraadse ingrepen die de alertheid op de proef stellen: de reeds genoemde Mark MANDERS, de kleine tekening 'Study for Willowman' van Pieter Laurens MOL of het schilderij van Teun HOCKS van de man met de tak in een desolaat landschap (Het doet me ook aan Stefaan Van Biesen denken).

Natuurlijk duikt hier en daar Johan DE WILDE op met zijn zo aparte tekenstijl (nu met een 'Recordatio - Brueghel' uit 2007). Even verder gaat een kleine tekening van Michael BORREMANS (The Spirit of Modelmaking) in vormelijke dialoog met de 'Spreekwoorden' van Bruegel. In de diagonale hoek verschijnt Jean BRUSSELMANS, de meester van het tegelijk beknottende, maar o zo open en levendig Brabantse landschap.



 Ria Pacquée, Madame visiting the open air museum in Bokrijk, 1989,
6 fotoprints op canvas

Jakob Smits, De put, 1920, olieverf op doek
Collectie KMSKA


De overgang naar de derde zaal wordt met bravoure overheerst door de houten sculpturale installatie van Kati HECK: 'Unrasiert und fern der Heimat. Ein Randgruppen Stammtisch', een schitterende mix van 'boers' genoegen en fijnbesnaarde details. Ook hier is Bruegel nooit ver weg.

Neem de tijd voor de video 'The Vanitas Record' van Koen THEYS, de registratie van een gigantisch stilleven ... . Bij Koen Theys wordt de tijd per definitie gemanipuleerd.

De combinatie aan de overkant met Friederike VON RAUCH en Henri DE BRAEKELEER met zijn iconische 'Man in de stoel' zorgt, wat mij betreft, voor onderkoeld vuurwerk.
Tegen de achterliggende wand gaan Ria PACQÉE en Jakob SMITS een onwaarschijnlijke relatie aan, diep in de Stille Kempen.
Verder mag ik in geen geval Johan DE WIT en Walter SWENNEN vergeten, die er allebei een flinke 'patat' op geven. Dan is er nog het duo Jozef Laurent DYCKMANS en Eugène LAERMANS, die elk het thema van de blinde behandelen.
Mag ik nu ook nog even Thomas BOGAERT (met een felwitte 'for Bruegel') en Valerius DE SAEDELEER (met een duister geworden 'verniste' Lente) als onverwachte buren voorstellen?

En dan staat daar in het midden het bijna onooglijke galgje van Bart BAELE. Het zit in zijn morbide artistieke visie vastgeklonken en refereert wellicht aan 'De ekster op de galg' (1548) van Bruegel, maar ook in de 'Spreekwoorden' zit dan weer een andere verwijzing... (kijk eens rechtsboven).

Deze kleine inleiding wil enkel een aanzet zijn. Bij uw bezoek aan de tentoonstelling krijgt u een wandelcatalogus die voor meer opheldering zorgt.



Walter Swennen, Jef Patat, 1986,
olieverf op doek
Bruikleen Foudation de 11 lijnen

Johan De Wit, Grote kuis, 2014
na 'De Triomf van de dood' van Pieter Bruegel de Oude,
geëxtrudeerd polystyreen en lijm
 

HOGE HORIZON

tot 19 maart 2015
in
Stedelijk Museum Lier
Florent Van Cauwenberghestraat 14
LIER

dinsdag t.e.m. zondag: 10 - 12 en 13 - 17 uur



© Art Spotter voor WATERSCHOENEN




zaterdag 21 juni 2014

Arture # 1 in De Pastorie (Ressegem)



De actuele beeldende kunst wordt overspoeld door steeds nieuwe initiatieven van galeries, musea, kunstenaars en allerlei groepen die elk op hun manier het artistieke discours willen belichten.
Je moet over een serieus evenwichtsvermogen en stevige waterschoenen beschikken om tegen al die golven bestand te zijn.
Toch kunnen we elk nieuw initiatief alleen maar toejuichen en in de mate van het mogelijke bezoeken. Dus trokken we vorige week naar de allereerste tentoonstelling georganiseerd door 'ARTURE', dat staat voor de samensmelting van ART, NATURE en CULTURE.

'Arture' presenteert zich als 'een tentoonstellingsplatform voor hedendaagse beeldende kunst, een ontmoetingsplaats voor kunstliefhebbers, een belevingsforum voor beeldende kunst'.


Hans Everaert, Instinct, 2014, oil & acrylic on canvas, 50 x 40 cm
Hans Everaert, Autoroute du soleil, 2014, oil on canvas, 140 x 140 cm
 

Met hun eerste tentoonstelling strijken de organisatoren van 'Arture' (niet geheel toevallig) neer in de 'Pastorie' van Ressegem (deelgemeente van Herzele). Sinds vorig jaar is deze voormalige pastoorswoning door de gemeente Herzele omgebouwd tot ontmoetingscentrum.
De ligging van het gebouw, vlakbij de parochiekerk en met in de achtertuin een schitterend bewaard 'motte', kan zowaar idyllisch genoemd worden.
De ruimte is gerestaureerd met een bijzonder oog voor de authenticiteit.

Curator Sven VANDERSTICHELEN (tevens lid van het organiserende 'Arture') heeft ervoor gekozen om Hans EVERAERT als centrale kunstenaar het gezelschap van enkele (internationaal) bekende namen uit het artistieke landschap te bieden.


 Hans Everaert, What it takes, 2013, oil on canvas, 60 x60 cm
Hans Everaert, Rythm Section, 2014, oil on canvas, 85 x 85 cm


Hans EVERAERT neemt het overgrote deel van de ruimte voor zich. Jean-Marie BYTEBIER vergezelt hem in het woonhuis met enkele werken. Nicolas PROVOST zorgt op de zolder voor slow motion en enig licht in de duisternis.
In de tuin leveren drie beeldhouwers elk een specifieke inbreng: Nadia NAVEAU, ATELIER VAN LIESHOUT en Peter ROGIERS.


Hans EVERAERT presenteert schilderijen waarin hij als een soort sporenzoeker zijn driedimensionale landschappelijke of architecturale ervaringen (en soms immens ruimtelijke) vertaalt in het platte vlak van het canvas. Hij laat niet na de blik van de toeschouwer te vangen in een lijnenspel, zodat hij de aandacht in een bepaalde richting dwingt.
Meestal neemt hij ons mee door een 'geschonden' landschap vol krassen en vlekken, tegelijk schraal en gelaagd.
Ik laat me meteen in de eerste kamer rechts verleiden door zijn 'Autoroute du soleil'.

Deze man moeten we zonder twijfel volgen.


 Jean-Marie Bytebier, Spoorloos, 2014, acrylic on wood, 40 x 30 cm
Jean-Marie Bytebier, Of thruth of space, of water and sky..., 2013,
 acrylic on canvas, 130 x 95 cm


Waar Everaert overgaat tot een abstrahering van het landschap, zorgt Jean-Marie BYTEBIER voor een cerebrale doorlichting van een soort romantisch (ideëel) landschap.
In het artikel naar aanleiding van zijn tentoonstelling 'Interstice' bij Galerie Van De Weghe kon u in Waterschoenen (november 2011) met zijn benadering kennismaken.



Op de donkere, maar imposante zolder wacht ons een verstilde en vertraagde menselijke parade in de film 'Illumination' van Nicolas PROVOST. De setting is voor deze presentatie ronduit perfect.

De met een hogesnelheidcamera van 240 beelden per seconde gefilmde scènes van bewegende mensen in een scherp zonlicht, zorgen in slow motion voor een enorm effect van clair obscur.

U kent Nicolas Provost ongetwijfeld ook van zijn film 'The Invaders' met zijn partner Hannelore Knuts in de openingsscène op het strand.

*

Laat u in de tuin verrassen door de sculpturen.

De 'Soccer Ball Head Girl' van Nadia NAVEAU (die ook een prominente plaats kreeg in de tentoonstelling 'Health' van curator Sven Vanderstichelen, eerder dit jaar).

ATELIER VAN LIESHOUT (AVL) duikt op met de recente sculptuur 'De dokwerker' uit het project 'New Tribal Labyrinth'.

Peter ROGIERS lijkt met 'Prolific heart' uit zijn meestal expansieve beeldtaal te springen en zich meer naar binnen te richten.


 Zicht op tuin met sculpturen van Nadia Naveau (Soccer Ball Head Girl_2001),
 Atelier Van Lieshout (De Dokwerker_2014)
en Peter Rogiers (Prolific heart_2013)


De eerste tentoonstelling van 'Arture' is alvast rijk aan vorm, kleur en inhoud. De activiteiten van 'Arture' zullen zich ongetwijfeld verplaatsen naar andere oorden, met nieuwe thema's en bekende of debuterende kunstenaars.

Maar eerst ... met zijn allen naar de 'Pastorie' in Ressegem ... en vergeet die 'motte' niet.

ARTURE #1

tot 29 juni 2014

zaterdag en zondag: 10.30 - 17 uur

in
De Pastorie
Sint-Mauritsplein
RESSEGEM (Herzele)


© Art Spotter voor WATERSCHOENEN


woensdag 16 april 2014

Marc De Blieck en Aglaia Konrad in Netwerk Kunstencentrum (Aalst)


Netwerk Kunstencentrum, Aalst, 2014

Het lijkt wel of fotograaf Marc DE BLIECK (°1958) zich met een zekere schroom aan één kant van de grote galerie teruggetrokken heeft. Toch realiseert hij daar een strakke accrochage die meteen vanop ruime afstand aantrekt, deels door de onmiddellijke herkenbaarbeid van de grote foto's en daarnaast door de stille terughoudendheid van de kleine ensembles. Zowel thema als presentatie liggen in het verlengde van wat hij ons in juni vorig jaar bij Loods 12 liet zien. Ook nu lijkt de fotografische weergave van 'lukraak samengebrachte', 'anonieme' artefacten uit internationale museumcollecties, afgewisseld met enkele beschermde monumenten en landschappen op een soort 'ouderwetse' (lees 'klassieke') catalogus.

Als leden van de 'beeldgeneratie' zijn we het gewoon overspoeld te worden met foto's en bewegende beelden via alle beschikbare media. De digitale revolutie versterkt nog dagelijks die orgie van beelden. Vrijwel geen enkel feit, geen enkele gebeurtenis ontsnapt nog aan de wetten van de beeldregistratie. Bovendien krijgen al die beelden op één of andere manier een zekere nieuwswaarde, komen ze terecht in beperkte of ruimere informatienetwerken.


Marc De Blieck, Standards, zaalzicht @ Netwerk, Aalst, 2014

Ik heb het gevoel dat Marc De Blieck die eindeloze stroom wil stilzetten. In de registratie van zijn onderwerpen stelt hij zich neutraal op. Een bos, een kast, een boom, bekers, een tapijt, een manuscript, een kerkinterieur, een schilderij, een verwoeste kapel,... worden fotografisch vastgelegd in een overkoepelende catalogus.
Maar dan komt De Blieck als curator van dat beeldarchief in actie. Hij zorgt via een uitgekiende ophanging voor beeldakkoorden die het parcours 'leesbaar' maken.

Neem nog maar meteen rechts vooraan de grote foto's van de zuilen (Portugal, 2010) en de 'gedeelde' boomstam (Washington, USA, 2007). In het tweede gedeelte signaleer ik de twee kleine foto's vlak naast de grote 'Kast' (Belgium, 2011): een verwoeste kapel (Turkey, 2013) en een overdadig versierde kamer met hemelbed (France, 2013.


Marc De Blieck, Standards, zaalzicht @ Netwerk, Aalst, 2014


Aglaia KONRAD (°1960, Salzburg) bouwt reeds jaren aan een archief van foto en bewegend beeld met focus op stedelijke ontwikkeling en architectuur. Haar onderzoeksveld strekt zich quasi wereldwijd uit.

In oktober 2013 mochten we haar ook reeds in Netwerk begroeten in de tentoonstelling 'Diffractions of Destroyed Design', waar ze toen de begrippen architectuur, sculptuur, huis en natuur in hun samenhang onderzocht in de film 'Sculpture House'.

Nu heeft ze de Studio herschapen in een architecturaal environment van mentale ruimtes, waarin ze een gelijklopend onderzoek voert. De toegankelijke cilindrische ruimtes zijn gebouwd in een perfecte soberheid. De kleinste geven me het gevoel van een wachtruimte, een soort narthex waar je doorheen moet om tot rust te komen zodat je tenslotte in de grootste klaar bent voor de beschouwende confrontatie met 'Das Haus'.


Aglaia Konrad, Das Haus (ausgestellt), installatie
@ Netwerk, Aalst


Bij Aglaia Konrad krijgt de architectuur dus de hoofdrol, dit keer in de vorm van het Huis Van Wassenhove in Sint-Martens-Latem. Dit eigenzinnig modernistisch ontwerp uit 1974 van architect Eugeen Lampens werd na de dood van de eigenaar geschonken aan de Vakgroep Architectuur & Stedenbouw van de Universiteit Gent.

De camera zoekt als een stille, zwevende observator zijn weg door het huis met oog voor de intense contacten tussen de omringende natuur en de architecturale vormen die de grens tussen binnen en buiten overschrijden. Licht en schaduw, natuur en beton, interieur en exterieur, de zitmeubels in de projectieruimte en die in het huis,... gaan feilloos met elkaar in dialoog.

'Das Haus' is een ode aan het rustig kijken in de cilindrische beslotenheid van deze schitterende installatie met een venster op de wereld. Het verwondert me niet dat architect Kris Kimpe mee de scenografie van deze installatie hielp bepalen.


Aglaia Konrad, Das Haus (ausgestellt), filmstill
 @ Netwerk, Aalst

Rustig kijken ( mag ik het 'slow looking' noemen ? ) is een
 verbindende factor tussen de twee presentaties bij Netwerk.


Marc De Blieck 'Standards'
&
Aglaia Konrad 'Das Haus'(ausgestellt)

tot 15 juni 2014
in
Netwerk Kunstencentrum
Houtkaai z/n
9300 AALST

dinsdag tot vrijdag: 11 - 18 uur
zaterdag & zondag: 14 - 18 uur



© Art Spotter voor WATERSCHOENEN