Arpaïs Du Bois met 'Noyade sèche' bij Galerie Van Der Mieden (Brussel)

 

ARPAÏS DU BOIS (°1973) heeft Galerie Van Der Mieden omgevormd tot een meer van tekeningen, met het 'wateroppervlak' als bovengrens. Ook al komt er geen echt water aan te pas, toch wijst de titel 'Noyade sèche' op het verdrinkingsgevaar.

Met mijn 'waterschoenen' als extra verzekering ging ik onlangs op verkenning.

 

Ik herinner me levendig haar vorige tentoonstelling (2011) bij deze galerie (toen nog in Antwerpen), waar ze in de achterzaal haar project 'Trois cent quatre-vingt-onze', met 46 schetsboeken op hoge tafels voorstelde.

Begin vorig jaar toonde 'Waterschoenen' U haar samenwerking met Yamamoto Masao in Fifty One Gallery (Antwerpen), onder de titel 'Were we met'.

 

Al die jaren heeft Arpaïs haar tekenproject verdergezet in dagelijkse notities, waarbij ze de gebeurtenissen van de voorbije dag probeert te plaatsen of te duiden. Dat zijn reacties in beeld (en dikwijls ook in woord) op persoonlijke ervaringen, onzekerheden, trauma's, ... maar nu ook meer op de problemen in de grote wereld: oorlog, geweld,...

 

 

Arpaïs De Bois, Noyade sèche @ Van Der Mieden

 

 

Wie deze vriendelijke dame ontmoet, kan niet vermoeden dat ze de auteur is van dit poëtische, maar dikwijls pijnlijke oeuvre, waarin de krassen en wonden van het leven zo intens aan bod komen.

 

Op haar blog (http://arpais.blogspot.be) presenteert ze onder het motto 'Instant de jour et dessin d'un soir' elke dag een foto en een corresponderende tekening.

Het tekenen biedt troost, zorgt voor weerstand tegen al de bedrukkende gebeurtenissen in het 'gewone' leven. Tekenen wordt een soort medicijn of reddingsboei wanneer ze dreigt te verdrinken in de overvloed aan overrompelende indrukken.

 

Daarom heet deze tentoonstelling ook 'Noyade sèche' en is de accrochage precies op deze manier gebeurd. De horizontale bovenlijn ligt ter hoogte van mond-neus van de kunstenares, met andere woorden haar verdrinkingsdrempel.

Dus moet U als bezoeker voor een intense blik op de meeste tekeningen kopje onder in dit artistieke meer.

 

   

Arpaïs Du Bois, Noyade sèche @ Van Der Mieden

 

 

 De 'basic' galerieruimte en de 'basic' tekeningen lijken zo voor elkaar gemaakt. Zelfs de vlekken in de vloer (misschien van een lekkende auto of een vroegere ambachtelijke activiteit) benadrukken de intensiteit van de tekeningen en hun kwetsbare betrokkenheid. De 'geschonden' omgeving is duidelijk in overeenstemming met de aard van de tekeningen, waarin 'geschondenheid' aan de orde van de dag is.

 

'Surtout ne pas tout comprendre' is de belangrijke les die we meekrijgen wanneer we alweer op weg naar de uitgang zijn, want het blad hangt rechts achter het hoekje.

De geschreven boodschappen vormen overigens niet te verwaarlozen elementen in tal van tekeningen, maar ook de composities met de verschillende bladen, tonaliteiten en vormgegevens spelen een belangrijke rol.

Toch springt mijn aandacht voortdurend over en weer, brengt deze presentatie me niet tot rust. Misschien is het mijn eigen angst om te 'verdrinken'.

Een verhaal van vallen en opstaan speelt zich af onder de lijn van levensvatbaarheid; een strijd tussen verdringen en verdrinken. Net zoals de kunstenares moeten we af en toe boven water komen om naar adem te happen.

 

Arpaïs Du Bois, Noyade sèche @ Van Der Mieden

 

 

 Bij een volgende duik neemt de stroming je mee. Dit is niet zomaar een lineair getekend verhaal, maar een opeenvolging van actie en reactie, met tekens en contrapunten, met 'twijfelachtige krachten' die zichzelf als kronkelende slangen in de staart bijten naast lineaire, horizontale of gekartelde, eindeloos doorlopende (verhaal)lijnen.

 

'Matifier l'érotisme d'un chagrin' duikt even verder op tegen een matte zwarte ondergrond. En wat dacht U van dat kleine blaadje met het schijnbaar onhandig getekende 'Rater la marche'?

'Tous nos horizons' lijkt zo hoopvol, maar tegelijk zonder uitkomst in combinatie met het grote zwarte gat vlakbij.

 

Arpaïs Du Bois, Noyade sèche @ Van Der Mieden

 

 

In 'Subir la recurrence' lijkt ook de terugkeer een stap in het duister, in een zoektocht die zich situeert tussen 'la perfection' en 'ma propre obscurité'.

 

Vergeet vooral niet een blik achter het muurtje te werpen.

 

Via allerlei tussenstations eindigt U tenslotte bij de reeds vermelde boodschap: 'Surtout ne pas tout comprendre', want misschien is het beter om zich af en toe ongeremd aan het leven over te geven, zonder alles te willen begrijpen of controleren.

 

Of om het met de pas overleden Georges Moustaki te zeggen: "Nous prendrons le temps de vivre, d'être libres, mon amour. Sans projets et sans habitudes, nous pourrons rêver notre vie..."

 

Arpaïs Du Bois, Noyade sèche @ Van Der Mieden

 

 

Mag ik U tot slot helemaal in de sfeer brengen met een instrumentaal nummer van diiezelfde Georges Moustaki: 'Rue des Fosses Saint-Jacques'.

 

En dan nu naar de Aalststraat in Brussel...

 

 

ARPAÏS DU BOIS

 

'Noyade sèche'

 

tot 15 juni 2013

in

Galerie Van Der Mieden

Aalststraat 10

1000 BRUSSEL

 

woensdag tot zaterdag: 14 - 18 uur

 

www.vandermieden.com 



Remco Roes met 'Exercises of the man' in B-Gallery (Brussel)

 

Een tentoonstelling zoals Remco ROES (°1981) presenteert in de Brusselse B-Gallery is per definitie een momentopname in een 'work in progress', net zoals het leven zelf.

In 'Exercises of the man' onderzoekt hij de relaties tussen mens en omgeving aan de hand van 'acteurs' als kleine figuurtjes, posturen, 'heiligenbeelden' of geprojecteerde beelden in een decor van geassembleerde, afgedankte recuperatiematerialen. Daarbij worden nieuwe betekenissen en correlaties gecreëerd.

 

"Parece que busco algo, pero no busco nada", zegde de Spaanse schrijver Pio Baroja.

(Het ziet er misschien uit alsof ik vanalles zoek, maar eigenlijk zoek ik niets)

 

Remco Roes drukt het uit met een citaat uit het nummer 'Grundstück' van de Duitse band Einstürzende Neubauten:

"Ich suche nichts, ich raüme nur auf'

 

"Ik zoek niets, ik ruim alleen op"

 

 

Remco Roes, Exercices of the man, 2013 @ B-Gallery Brussel

 

 

De elementen of 'bouwstenen' die Roes in deze tentoonstelling gebruikt, heeft hij gevonden in de kelders van de Centrale for Contemporary art, het Centrum voor Hedendaagse Kunst van de stad Brussel, waaronder ook deze B-Gallery ressorteert.

Daarmee bouwt hij sculpturale landschappen of situaties, aangevuld met beeldprojecties en audio-elementen.

 

De tentoonstelling kadert in zijn filosofisch, historisch en artistiek doctoraalonderzoek (Universiteit Hasselt) naar de 'Scenografie van de sublieme ruimte' en mag in die zin gelinkt worden aan een tentoonstellingsproject dat momenteel doorgaat in Galerie De Mijlpaal (Heusden-Zolder). Daar toont hij zijn samenwerking met niemand minder dan Camiel VAN BREEDAM, terwijl Renato Nicolodi de dialoog met Eduardo Chillida aangaat.

 

De enscenering in de B-Gallery laat zich ervaren als een veelheid van podia, waarin de verschillende 'bewoners' op diverse niveaus met hun eigen wereldje bezig zijn, maar waar niettemin openingen naar elkaar gecreëerd worden.

Hoewel deze tentoonstelling autonoom staat ten opzichte van de samenwerking met Camiel Van Breedam, dringen zich toch een aantal vergelijkingen op.

 

De beide kunstenaars, die duidelijk tot een andere generatie behoren, hebben raakpunten in hun artistieke praktijk. Allebei zijn ze verzamelaars van objecten met een verleden EN een toekomst. Allebei geven ze een nieuw leven aan afgedankte materialen. Terwijl Van Breedam met het gerecupereerde nieuwe, autonome kunstwerken assembleert, opteert Roes voor tijdelijke installaties en samenwerkingsverbanden tussen zijn objecten, in dialoog met de ruimte waar ze getoond worden.

 

Remco Roes, Exercices of the man, 2013

@ B-Gallery Brussel

 

In de B-Gallery is de ruimte wel heel erg specifiek, met een glazen wand aan de 'wandelzijde' van de winkelgalerie (Galerie Bortier, bekend voor zijn boeken- en prentenwinkels). Daardoor krijg je al een gedeeltelijk overzicht nog voor je binnenkomt.

 

Eens binnen ontmoet je links 'de man' die onafgebroken komt en gaat in de videoprojectie.

'De man' speelt tegelijk zijn eigen schaduw en de opstelling betrekt tevens de toeschouwer in de schaduwprojectie. ('The man who hid behind the shadow of a doubt?')

Verder wordt de ruimte bevolkt door de reeds eerder vermelde podia, die 'de man' in allerlei situaties of 'exercises' ten tonele voeren, van 'the man who wandered aimlessly through a field of diffuse goals in a state of complete happiness' over 'the man who tried to find the resonant frequency of his everyday life' tot 'the man who discoverd that nothing was ever the same to begin with'...

 

 

Remco Roes, Exercices of the man, 2013 @ B-Gallery Brussel

 

De doctorale studie van Remco Roes rond de 'Scenografie van de sublieme ruimte' loopt nog tot oktober 2015. Ongetwijfeld zullen dus nog nieuwe stappen volgen op weg naar de uiteindelijke conclusies.

 

'Exercises of the man'

 

tot 1 juni 2013

in

B-Gallery

Sint-Jansstraat 17-19

1000 BRUSSEL

 

woensdag tot zaterdag: 13 - 18 uur

 

www.centrale-art.be

 

*

 

Tot 30 juni loopt in Galerie De Mijlpaal (Brugstraat 45 - 3550 Heusden-Zolder) op vrijdag, zaterdag en zondag van 14 - 18 uur, de tentoonstelling... Remco Roes / Camiel Van Breedam - Renato Nicolodi / Eduardo Chillida

 

www.demijlpaal.com

 

*

 

Meer info over Remco Roes

 

www.remcoroes.be

 

 © Artspotter voor WATERSCHOENEN



Eirene Efstathiou met 'Memories of the Present' in MOTinternational (Brussel)

 U bent er maar beter snel bij, want de tentoonstelling 'Memories of the Present' van de Griekse Eirene EFSTATHIOU (°1980) loopt nog slechts tot 1 juni 2013.

Het is een kleine, maar bijzonder fijne tentoonstelling.

In series van kleine werken neemt ze ons mee naar haar eigen land en meer bepaald naar Athene, dat de afgelopen jaren blijkbaar enkel nog in beeld komt als centrum van verzet tegen de steeds dieper om zich heen grijpende economische en financiële crisis.

De beelden van straatprotesten, die via de media verspreid werden of foto's die ze zelf maakte, gebruikt ze  als basis voor kleine schilderijen die ze in clusters samenbrengt.
 

  

Eirene Efstathiou, 'Against Oblivion', 2012/2013, Oil and acrylic on

4 panels, 18 x 18 cm each panel

 

 

De actualiteitswaarde van de beelden krijgt in de geschilderde versie een extra dimensie, een toets van persoonlijke betrokkenheid. Met titels als 'We are more than an image on TV' of 'Against Oblivion' maakt ze haar engagement meer dan duidelijk. Deze beelden mogen niet zomaar voorbijflitsen en vervolgens vergeten worden.

 

Door de kleine formaten dringt een kennismaking van nabij zich op, waardoor je als toeschouwer als het ware mee in de taferelen opgenomen wordt.

 

 

MOTINTERNATIONAL Brussels

 

 

Eirene Efstathiou

met

'Memories of the Present'

 

tot 1 juni 2013

woensdag t.e.m. zaterdag: 11 - 18 uur

in

MOTINTERNATIONAL

Vandenbrandestraat 1

1000 BRUSSEL

 

www.motinternational.com

 

 

© Artspotter voor WATERSCHOENEN

 



'Een groep' in Galerie De Ziener (Asse)

 

 Met 'Een groep' zet Galerie De Ziener traditiegetrouw de stap naar het zomerreces. Natuurlijk komen in deze groepstentoonstelling de 'usual suspects' aan bod met bekend en verrassend werk, maar ook nu weer wordt ruimte gecreëerd voor onverwachte kunstenaars en werken.

Galerie De Ziener kan rekenen op een trouwe schare vrienden, al vermoed ik dat sommigen tijdens vernissages ook door de culinaire hapjes verleid worden (volgens het welbekende gezegde: "Een mens leeft niet van kunst alleen".)

Ook de artistieke 'hapjes' zijn in deze tentoonstelling niet te versmaden, al durf ik het veeleer als voldragen menu serveren.

 

 

Een groep @ Galerie De Ziener

 

 

 Kijk voor het binnengaan even omhoog op de gevel, waar Roeland TWEELINCKX ons alvast een aperitiefje aanbiedt. Binnen heeft hij nog enkele verrassende objecten in petto (alsof Marcel Duchamp zich in bochten wringt...).

 

In de kamer op het gelijkvloers worden we door de verbazingwekkend sober geconstrueerde, maar kleurrije schilderijen van Walter SWENNEN begroet. Links gaan de bedrieglijk eenvoudige wandsculpturen van Norman DILWORTH hand in hand met bepaalde vormstructuren in 'Porky & Porky's Revenge', de verrassende tweeluiken met combinatiekeuze van Jo DE SMEDT.

 

Jo De Smedt, 'Porky | Porky's Revenge', 20121213,

4 x tweeluik, olie, grafiet op portretlinnen, 30 x 40 cm

 

 

 Op de verdieping krijgen tal van kunstenaars de ruimte.

 

Lieven SEGERS (uit de kring van Vaast Colson en Dennys Tyfus) profileert zich met de reeks lambda prints 'TIS NOOIT VOOR NIKS', een halucinante grafisch-fotografische neerslag van een (naar verluidt) uit de hand gelopen feestnacht.

 

Roeland TWEELINCKX maakt krom wat recht is in 'Broom' en Paul GEES zorgt voor een verrassende, wit gelakte 'Symmetrie' in zijn gekende mix van staal, hout en steen.

 

Norman DILWORTH mag zich vormelijk uitleven in ondermeer het intrigerende wandobject 'Four Quadrants'.

 

Lieven Segers, uit de reeks 'TIS NOOIT VOOR NIKS', 2012,

lambda prints op mdf, editie van 2

 

 

 Jo DE SMEDT onderscheidt zich eens te meer als schilderend tekenaar met de wondermooie reeks miniatuurschilderijtjes (9 x 12 cm), 'The Walk' (Asse/Asbeek) waarin hij zich als een zuivere waarnemer van de natuur ontplooit. De zwarte lijntekeningen (acryl) contrasteren EN dialogeren feilloos met de geel geschilderde achtergronden.

 

In de hoek op de plankenvloer straalt Roeland TWEELINCKX met 'Grandmothers shoes'. Magritte is niet ver weg...

 

Vlakbij mag Walter SWENNEN in een reeks werkjes op papier zijn gekende, schijnbaar nonchalante stijl alle eer aandoen.

 

Paul MOREZ en Paul GEES tasten hier in een onverwachte dialoog de grenzen van het universum af.

 

Sjoerd Buisman, 'Crassula', 1995, oplage 2

en uiterst rechts 'Fractaal werk', 2009, oplage 5

 

 

 Op weg naar het tuinpaviljoen ontmoeten we in de binnentuin de 'groeiende' sculpturen van Sjoerd BUISMAN.

 

In het paviljoen springen de uiterst sobere vormstudies (als titelloze stillevens) van Mario DE BRABANDERE fel in het oog, terwijl Paul MOREZ aan de overkant met twee schilderijen voor een perfect uitgewerkt geometrisch wederwoord zorgt.

 

Paul GEES verbindt zoals steeds een uitgekiende, gespleten strakheid met een door de 'eeuwigheid' geërodeerde kei ('Verdreven'), terwijl Roeland TWEELINCKX nogmaals de wetten van de logica tart.

 

Achter het paviljoen, op het tuinterras trekt een grote sculptuur van Paul GEES de wacht op, met uitzicht op de schitterende groene 'tuingang' met de grillige bodemsculptuur van Norman Dilworth.

Paul Gees, h212xd22xb20,5 cm, cortenstaal, hout, steen

 

 

 'Een groep'

 

is een boeiende, afwisselende wandeling door een wereld van vormen en verhalen, met weinig aandacht voor kleur, maar des te meer voor sterke lijnen.

 

tot 23 juni 2013

in

Galerie De Ziener

Stationsstraat 55

1730 ASSE

 

vrijdag, zaterdag, zondag: 15 - 18 uur

 

www.deziener.be



Kristof Van Heeschvelde met 'Please share' bij Galerie Jan Dhaese (Gent)

 

Toen ik Kristof VAN HEESCHVELDE een tijdje geleden in zijn atelier ging opzoeken, waren de schilderijen voor deze nieuwe tentoonstelling grotendeels klaar. Ze stonden of hingen er, elk met hun eigen verhaal, maar toch met een overkoepelend gevoel van enerzijds onschuldige 'vrijheid-blijheid' tegenover een overschaduwende dreiging.

De ervaring om ze nu terug te zien in de galerie is niet wezenlijk anders. Toch bezorgt de atelieromgeving ze dat stukje huiselijkheid, verbondenheid met hun ontstaansgeschiedenis en bronnen. In het atelier verspreid liggen foto's, boeken, prenten,... die als uitgangspunt voor de personages in het werk gediend hebben. Bovendien laten de perfect uitgewerkte potloodtekeningen zien hoe de kunstenaar zijn grote schilderijen tevoren helemaal in klein formaat op papier voorbereid heeft. 

 

 

 Kristof Van Heeschvelde, Blaming Evil, oil on canvas,

190 x 150 cm, 2013 (in atelier)

 

 

Het thema, de compositie, de hoofdfiguren zijn dus vooraf bepaald. De schilderkunstige uitwerking op groot formaat (190 x 150 cm) laat uiteraard nog speelruimte voor kleur en omgevingsinvulling. 

Kristof Van Heeschvelde selecteert en transformeert zijn personages, maar laat ze altijd achter in een soort wereldvreemdheid of achteloosheid.

 

Daar hangen ze dan in de galerie, plots oog in oog met een publiek, in een toch wel afstandelijker omgeving. Plots moeten ze zich tegenover heel wat mensen bewijzen.

Laat me meteen duidelijk zijn: ze doorstaan de nieuwe confrontatie 'met verve'.

 

Elk van deze werken straalt een intense betrokkenheid uit. Het dubbelgevoel van 'onschuld' en 'dreiging' speelt daarbij een belangrijke rol. De verhalen van Van Heeschvelde zijn geschilderde sprookjes, met alle ingrediënten vandien. Kristof Van Heeschvelde is geen doemdenker, maar veeleer een artistieke filosoof, die met milde blik kijkt naar de onverschilligheid en nonchalance van de mens in zijn omgang met de wereld. Het kan over milieuproblematiek gaan of de oppervlakkinge kracht van het kinderlijk mediavertier of diepgravende levensvragen, maar steeds houdt Van Heeschvelde een vleugje relativering achter de hand, stelt zich niet moralistisch op.

Dat weerhoudt hem er echter niet van een mening te ventileren.

 

En wat hem betreft, mag je als toeschouwer de boodschap gerust doorgeven: Please share!

 

Kristof Van Heeschvelde, potloodschetsen voor schilderijen 

 

 

 Wanneer je in de galerie binnenkomt, sta je meteen pal voor een bokser die in de ring onderuit lijkt te gaan. Het gevaar zit hem letterlijk op de nek in de vorm van een dreigende ezelskop. Het publiek dat summier in de achtergrond van de ring weergegeven is, wacht vol ongeduld op de definitieve neergang van de 'held'.

Zin voor compositie en een uitgesproken kleurenpalet resulteren in een meer dan stevig tafereel.

 

In het atelier werden we uitbundig begroet door 'Loulou', de hond des huizes die ook in de galerie (in geschilderde versie) zijn opwachting maakt. Vanuit de tweede kamer houdt Loulou het komen en gaan nauwlettend in het oog.

 

Nichtjes van de kunstenaar poseren als Mega Mindy en achter 'Mindy W' helemaal achteraan in een hoekje houdt zich zelfs zijn vader schuil.

 

Bij de kleine schilderijen is zeker ook 'Joke' één van mijn favorieten: een schijnbare eenvoud, een stevig kleurenpalet, een gezicht dat uit een andere tijd lijkt te stammen, een intelligente grijns en een verhaal waar je verder het raden naar hebt.

 

Vlakbij hangt het grote schilderij 'Carriage'. Daarin is het kind ontleend aan een schilderij van Velazquez en getransponeerd naar een 'eigentijdse' versie. Het kind voert zijn eigen monstertje op wielen mee, als een soort talisman. Kinderlijke onschuld versus boze dromen?

 

 Kristof Van Heeschvelde, Carriage, oil on canvas, 190 x 150 cm, 2013

Kristof Van Heeschvelde, Joke, oil on canvas, 45 x 40 cm, 2013

 

 

 Alles wat U ooit over het dragen van een kilt wilde weten maar nooit hebt durven vragen, wordt hier door 'Wingman' in woord en daad geïllustreerd. En ik die dacht dat er niets onder die kilt zat. Maar ja, wie ben ik om de kunstenaar tegen te spreken?

 

Bij het meisje in 'The Bucket List' leg ik spontaan de link met de vrouw uit 'Joke'. Met haar emmertje draagt het meisje het water uit de zee wellicht naar de slotgracht van het zandkasteel dat ze op het strand aan het bouwen is. Intussen wordt haar intense zorgeloosheid onmiskenbaar bedreigd door een hoge, duistere golf achter haar.

Misschien ziet de vrouw in 'Joke' hoe haar eigen leven haar ontglipt en is zelfs haar persoonlijke 'bucket list' weggevlogen...

 

 Kristof Van Heeschvelde, The Bucket List,

oil on canvas, 190 x 150 cm, 2013

 

 

 In het sobere en in hoofde van de estafetteloper blijkbaar sombere 'Outrun' lijkt de tijd stil te vallen. Of is dit tafereel voor de loper veeleer eeen manier om zijn sombere gedachten achter zich te laten? Run for life...

 

Please share!

 

START SPREADING THE NEWS...

 

Kristof Van Heeschvelde

 

tot 16 juni 2013

in

Galerie Jan Dhaese

Ajuinlei 15B

9000 gent

 

woensdag t.e.m. zaterdag: 14 - 18 uur

zondag: 11 - 14 uur

 

www.jandhaese.be

 

© Artspotter voor WATERSCHOENEN