Zoeken in deze blog

vrijdag 18 oktober 2019

Frank BASSLEER in Estaminet/Galerie In den Bouw (Kalken)



Vorige zondag werd in Estaminet IN DEN BOUW de laatste tentoonstelling van het seizoen geopend, met werk van de Gentse fotograaf

Frank BASSLEER

Tijdens de opening zorgde JOHN SNAUWAERT op klarinet en saxofoon
voor een muzikale interactie met het werk. De muzikant richtte zich letterlijk op de tentoongestelde foto's en interpreteerde ze in nu eens melancholische, dan weer groeiende en afnemende klanken, om ons tussendoor ook nog in oosters aandoende sferen onder te dompelen.
Als voorbeeld van hoe zintuigen elkaar kunnen aanvullen, was dit alvast een geslaagde benadering.

Tevoren hadden we onze ogen al flink de kost gegeven en ook nadien viel er nog heel wat te ontdekken.
Want uiteindelijk ben je als bezoeker op 'kijken' aangewezen.




© Frank Bassleer

Bij het binnenkomen had ik (met een blik op de eerste foto's) het gevoel dat de werken voor deze specifieke ruimte gemaakt waren, al bleek dat niet het geval.
Wel was het zo dat de fotograaf bij zijn eerste bezoek aan deze 'perfect onaffe' tentoonstellingsruimte meteen een klik voelde, die hem de zekerheid gaf dat zijn werk zich hier zou thuisvoelen.

Met de combinatie van de eerste drie foto's (zie hierboven) bewijst hij niet alleen zijn fotografische kwaliteiten, maar ook zijn oog voor architectuur in haar meest elementaire vorm. Straks zal dat architecturale (en sculpturale) aspect nog meer benadrukt worden in de 'modellen' die hij fotografeert.

Frank Bassleer geeft zijn werken hier geen titels mee. Daardoor heb je als kijker minder houvast, maar tegelijk zorgt het ook voor een grotere vrijheid. 
'Die Gedanken sind frei.'



Muziek versus fotografie



John Snauwaert op de saxofoon


Bij de overgang naar de tweede kamer hangt een juweel van een foto (alleen al daarvoor mag U best naar Kalken). Het stelt een deel van een raam met een gordijn voor. Frank Bassleer kwam er toevallig voorbij in Mons. Het lijkt heel gevoelig geschilderd en toch gaat het hier om pure fotografie.

Links ervan hangt onderstaande foto van een 'pantoffelsculptuur'. 



©  Frank Bassleer


In die tweede kamer volgt een reeks 'architecturale' foto's, waarvoor de fotograaf zelf eerst een aantal decors, gebouwen, steden,... geconstrueerd heeft. Hij maakt daarbij gebruik van voorgevormd, kartonnen verpakkingsmateriaal.

Je denkt ongewild aan oude 'oosterse' steden met een bruisend leven, ware het niet dat in de fotografische wereld van Frank BASSLEER de stilte oorverdovend is en de mens volkomen afwezig, al blijf je wachten tot misschien toch nog iemand op de trappen verschijnt. 
Het lijken wel archeologische sites, zoals in enkele verdere foto's, waar je hier en daar nog een 'gebouwtje' de kop ziet opsteken in een soort woestijnlandschap of 'verroeste' aarde.
In het licht van de recente gebeurtenissen in de grensstreek tussen Turkije en Syrië denk je onvermijdelijk aan verlaten steden en dorpen, gevluchte mensen. Maar ook dat is uiteindelijk een universeel gegeven.

De fotografische wereld van Frank Bassleer is er een van mysterie, waarin de dikwijls mank lopende menselijke 'beschaving' constant om de hoek loert. Toch zoekt hij in de meest duistere hoeken steeds naar beeldende schoonheid.



© Frank Bassleer



Deze tentoonstelling loopt tot en met zondag 3 november 2019.

In den bouw – Zomerstraat 85 , 9270 Kalken, 0473 677342

Open op zaterdag vanaf 14u en zondag vanaf 11u






© Art Spotter / Waterschoenen


maandag 14 oktober 2019

TIPS VAN WATERSCHOENEN




Werner CUVELIER 
'80'

in Garage Neven (Ninove) 
op 19 en 20 oktober 2019



© Werner Cuvelier

*

(Nicolas Vander Biest)

bij





*

Marc VANDERLEENEN

bij Annie Gentils Gallery (Antwerpen)
van 27 oktober tot 22 december 2019
Vernissage 27 oktober



© Marc Vanderleenen

*

Bram VAN MEERVELDE

bij Galerie Transit (Mechelen)
tot 10 november 2019



© Bram Van Meervelde


*

Karen VERMEREN

tot 3 november in Art Gallery O-68 (Velp, NL)
en tot 27 oktober in Lieux-Communs (Champion-Namur)



© Karen Vermeeren

*

Stéphanie LEBLON & Joke RAES

tot 24 november in Kunstgalerij De Meerpaal (Knokke)




© Stéphanie Leblon & Joke Raes


*

Stéphanie LEBLON & Yumiko YONEDA

in Art Gallery DE WAEL (Antwerpen)
van 20 oktober tot 17 november



© Stéphanie Leblon

© Yumika Yoneda


*

Albert PEPERMANS

in Luxemburg Art Week
8 tot 10 november
Halle Victor Hugo
(Luxembourg)



© Albert Pepermans

© Albert Pepermans


*

Art on Paper

in BOZAR (Brussel)
van 25 tot 27 oktober






*

Saar DE BUYSERE

presenteert haar serie 'Died today'



© Saar De Buysere

Mohamed Ali, Toots Tielemans, Prince Rogers Nelson, David Bowie… Carrie Fisher (Prinses Leia) hebben twee zaken gemeen. Ze zijn allemaal dood en behoren tot de serie ‘Died today - tekeningen’ van Saar de Buysere.
Saar vereeuwigt bekende mensen, sterke figuren met klinkende namen in een tekeningen, … een portret zonder gezicht op de dag dat ze gestorven zijn. Het gebeurt zelfs dat mensen via de tekening het nieuws vernemen van een overlijden.
Het begon bij koningin Fabiola (5 december 2014) — sommigen werden vergeten en/of haalden het net niet (er wordt niet gesjoemeld met de tijd) 

De tekeningen worden tentoongesteld in het poortgebouw van de Westerbegraafplaats tijdens reveil op 1 november van 15u tot 20 (met soep om 18u)
en op 2 november van 14u tot 17u


Reveil is een gratis evenement dat mensen op 1 november dichter bij elkaar brengt met muziek, lokale levensverhalen en poëzie. Zo is Reveil een eerbetoon aan de wortels van elke gemeente, met het diepste respect voor elke overtuiging.



*

Mario DE BRABANDERE

tot 3 november 2019 bij

Kristof DE CLERCQ gallery
(Gent)




© Mario De Brabandere

*

Mieke TEIRLINCK

bij


Galerie PINSART

(Genthof 21 - Brugge)


van 25 oktober tot 8 december 2019








Timide..., 2018, 50 X 60 cm, olieverf op doek.© Mieke Teirlinck

*

Anne Marie FINNÉ 
e.a.

tijdens

BRUSSELS DRAWING WEEK


*



© Art Spotter / Waterschoenen



vrijdag 11 oktober 2019

EEN WANDELING DOOR BAD (Belgian Art & Design) in GENT



De persvoorstelling en de vernissage van BAD in de Floraliënhal achter het Gentse SMAK konden we donderdag helaas niet bijwonen, maar vandaag stonden we bij de opening om 13.30 paraat voor een wandeling langs de verschillende stands.

U kunt er vanavond nog tot 22 uur terecht.

Zaterdag 12 en zondag 13 oktober houdt Belgium Art & Design de deuren open van 10.30 tot 18.30 uur.

Hierna volgt een kleine fotografische wandeling met enkele toetsen uit de ruime presentatie, zodat U al even de sfeer kunt opsnuiven, maar er is natuurlijk veel meer te beleven.



THE GOOD, THE BAD & THE UGLY

Trend installation by An Bogaerts and Studiostories


THE UGLY

'Time has come to enter a new world of aesthetics. Ugly is interesting, fascinating, young and different. Isn't it beautiful?'



JEWELLERYDESIGN

MARIE-BÉNÉDICTE






recycleert oude schoolstoelen








Kunst huren, kunst kopen



toont werk van o.a. Johan De Wit, Ria Bosman, Merilyn Paridaen




HOMMAGE
Carmen DIONYSE
(1921 - 2013)

Carmen, 1993, keramiek







Kleurrijke Argentijnse herinneringen van




GALERIE 10A uit Otegem

met o.a. Johan TAHON, Nick GEBOERS, Anne Marie LAUREYS




Patrick VERTENTEN




Anouk Focquier
van
ART AGENCY BERSERK

toont sterk werk van Kristof VAN HEESCHVELDE en Koen BROUCKE




Hommage
(1954 - 2017)




Kristof DE CLERCQ
gallery
presenteert het werk van
(1942 - 2016)



in 
'The Hermit Crab & the Gastropod
samengesteld door Tatjana Pieters




Nadia NAVEAU


Alice DE MONT


Meer info op



© Art Spotter / Waterschoenen


dinsdag 8 oktober 2019

WIM BOUCIQUÉ: onthechting, passie en discipline



Midden juni mocht ik in Garage Neven (Ninove) getuige zijn van een even wonderbaarlijke als onverwachte tentoonstelling.

Rik De Boe (samen met Erik Neven de gangmaker achter het tentoonstellingsconcept 'Garage Neven') was er na lang aandringen in geslaagd Wim BOUCIQUÉ naar Ninove te halen met een niet zo gewoon project.

De twee kenden elkaar vroeger al in een relatie leerkracht - student en later inviteerde Rik De Boe de kunstenaar reeds voor deelname aan groepstentoonstellingen in het initiatief VOORKAMER, dat hij jarenlang samen met Peter Morrens in Lier beheerde.

Wim BOUCIQUÉ in zijn eentje uit de comfortzone van zijn huis, annex atelier halen, bleek nog wel andere koek. Dat heeft uiteraard alles te maken met de artistieke en persoonlijke instelling van de kunstenaar.

Garage Neven kondigde de tentoonstelling als volgt aan:


Wim Bouciqué maakt gedetailleerde en verfijnde tekeningen, voornamelijk van natuurlijke objecten. Slechts enkele vierkante centimeters van het papier worden gebruikt en toch voelen de tekeningen krachtig, levendig en gevoelig aan. Hoe minder er getekend is, hoe meer elk onderdeel van de tekening en het papier tot hun recht komen.
Een sfeer van stilte, puurheid en schoonheid is altijd aanwezig.

Een nieuwe richting is het bundelen van de tekeningen in handgemaakte boeken. Waarbij ook nieuwe onderwerpen aan bod komen zoals architectuur, interieur, natuur en sexualiteit. Alternatieve fotografische technieken worden gebruikt om de tekeningen te reproduceren om zo boeken in edities te realiseren.






Toen het dan eindelijk zover was, stond ik die zaterdag om 19 uur als één van de eersten in Ninove.
Nieuwsgierigheid maakte al snel plaats voor verwondering en vervolgens voor bewondering. 

Op FB postte ik zondagmorgen 16 juni het volgende bericht:

"Gisteren mocht ik in Garage Neven (Vestbarm +50 - 9400 Ninove) kennismaken met het onvoorstelbare werk van Wim BOUCIQUÉ. Enkel vandaag (zondag) kunt U er nog terecht van 13 tot 19 uur. ZEKER DOEN !"


Een artikel voor 'Waterschoenen' zou dan enkele weken later volgen. Een titel drong zich meteen op en die heeft tot vandaag stand gehouden. Het artikel zelf kwam er onder druk van allerlei onvoorziene omstandigheden niet.

Misschien was dat maar goed ook, want het werk en de leefwereld van Wim Bouciqué zijn evenzeer van een weloverwogen traagheid doortrokken.

Bezinning was dus ook voor mij een niet te verwaarlozen factor.

Uiteindelijk was het een onvoorziene, schijnbaar banale ontmoeting op een zuiders eiland die me plots weer op het spoor zette. Op een plein langs de kust botste ik op een 'bellenblazer' die met grote stokken en touw zeepbellen door de lucht liet vliegen.

Was het de perfectie van de dansende, kleurige, doorschijnende zeepbellen die elkaar de loef afsteken in afgelegde afstand, in snelheid of traagheid, alvorens onherroepelijk uit elkaar te spatten? Was het de passie van de uitvoerder om telkens met dezelfde beperkte middelen, als in een soort mantra, een beter, mooier resultaat te bereiken? (Alvast één groot verschil met de zeepbellen: het werk van Wim Bouciqué spat niet uit elkaar.)

Misschien was het een beetje van dat alles, maar de 'klik' met het steeds herhaalde perfectionisme van Wim Bouciqué was gelegd.



Klein zelfportret van de kunstenaar
in zijn perfectionistische stijl


We keren bijgevolg terug naar 15 juni 2019.

Opnieuw stap ik binnen in de artistieke woon- en leefomgeving van een kunstenaar die zijn leven 'regisseert' vanuit een intense bezinning over wat voor hem echt belangrijk is.

Als regisseur van zijn eigen bestaan heeft Wim Bouciqué verschillende scènes van zijn woon- en werkomgeving in de open ruimte van Garage Neven opgesteld.

Gaande van de denkruimte met de bibliotheek over het 'materiaalbord' in de tegenoverliggende hoek, gekoppeld aan enkele tentoonstellingswanden en -tafels, ontdek ik pas laat de kleine tekentafel, die ondanks haar centrale opstelling aanvankelijk aan mijn aandacht ontsnapt. Uiteraard spelen de eindeloze prikkels langs de wanden een belangrijke rol, maar misschien is de achterliggende gedachte: Stel iets zo open en bloot op dat het 'onzichtbaar' wordt. Op die manier bescherm je de plek waar de werken ontstaan.
Of heeft de kunstenaar, nu hij toch beslist heeft zich 'kwetsbaar' op te stellen, toch maar meteen voor het centrum gekozen ?

Het moet hoe dan ook voor hem een vreemde ervaring zijn om de geborgenheid van zijn huis/atelier zomaar te kijk te zetten voor een publiek.

Voor de bezoeker valt er wel een overvloed aan impulsen te rapen.

Welkom in een wereld waarin onthechting, passie en discipline elkaar ontmoeten en tot tastbare, poëtische resultaten leiden.



Drawn towards books


In de tentoonstellingstitel 'Drawn towards books' klinkt voor mij een dubbele betekenis. Dat de kunstenaar zich aangetrokken voelt tot boeken blijkt duidelijk uit de hier aanwezige boekencollectie, die we straks even van nabij gaan bekijken. Een tweede betekenis zie ik in zijn manier van werken. Hij maakt heel wat werk 'towards books', m.a.w. om ze in boeken te bundelen.
Dat laatste is, gezien de aard van zijn methode, een werk van lange adem.

Hij tekent keien, wilgenbladeren of takjes op een manier die het normale waarnemingstekenen in zeer hoge mate overstijgt, maar de eindfase vormt in een periode van bezinning en die ik als 'contemplatief waarnemingstekenen' wil bestempelen.

"Toon mij uw boekenkast en ik zal zeggen wie u bent."

Wim Bouciqué laat hier volop in zijn kaarten kijken. 
Ik noteer slechts een handvol titels:

- The art of the Japanese Book - Japanese Buddhist Prints - Zen ink paintings - Zen Mind. Beginner's Mind - en talrijke andere titels rond Boedisme, Zen,...

Daarnaast zien we ook:

- Vlaamse miniaturen - Goya - Great drawings of all times - Iconen - A century of Artists Books - Beautiful Bookbindings - Het ideale boek ...


Een 'kinky' element in een sobere omgeving


De denkwereld van het 'Boeddhisme/Zen' vormt zonder meer een belangrijk uitgangspunt voor dit bijzondere oeuvre: meditatie, overtuiging, concentratie.

'Bergen verzet je door elke dag één kei te verplaatsen.'

Francis Alys liet in 2002 in Peru zelfs een zandduin 'verplaatsen'.
(When faith moves mountains)

Wim Bouciqué ziet het minder spectaculair, meer ingetogen, maar benadert de kei (als belangrijk symbool in de wereld van Zen) als een meditatief object dat hij in (1/1) potloodtekeningen tot in de allerkleinste details weergeeft.



Close up van een kei, grafiet


Ik probeer mij voor te stellen hoe hij aan zijn kleine werktafel geconcentreerd zit te tekenen, hoe hij telkens weer probeert de chaos te ordenen door te focussen op die ene steen, dat ene blad, dat ene takje en die ene tekening.

Bouciqué is méér dan de monnik in een middeleeuws scriptorium die de teksten keer op keer herschreef of de beginletters in miniaturen omzette. De intensiteit gaat dieper.
Ik kan niet in zijn hoofd kijken, ik kan zijn gedachten niet lezen.
Misschien zijn deze tekeningen nevelvlekken tussen de wereld waarin hij leeft en diegene die hij in gedachten heeft. Het is alvast een zoektocht die in het 'gewone' leven quasi ongrijpbaar is.

Onderstaande tekst op een kaartje in de tentoonstelling is alvast duidelijk:

"Whenever I'm sad
I go back tot the stone
stillness returns at once"


De centraal opgestelde werktafel


Heel wat kunstenaars willen de realiteit abstraheren om tot een eigen 'kunstwerk' te komen. Wim Bouciqué concentreert zich zodanig op een realistische weergave van die kleine voorwerpen, dat het resultaat in twee dimensies een eigen leven gaat leiden.

Met zijn kleine landschappen waarin de toren van de Sint-Maartenskerk uit zijn thuisstad Kortrijk centraal staat, zoekt hij aansluiting bij het verfijnde werk van de Vlaamse Primitieven. Het zachte grafiet en de intieme detaillering blijven zijn handelsmerk.


Het materiaalbord van de kunstenaar/ambachtsman


Terwijl ik rondwandel in zijn wereld, tussen zijn meubels, boeken, objecten en kunstwerken, voel ik mij toch ook een beetje 'voyeur'.
Een kunstenaar die zijn werk toont, laat je per definitie een deel van zichzelf zien, maar hier is de confrontatie zo indringend dat ik een zekere terughoudendheid probeer in te bouwen.

Deze kennismaking met het werk en de leefwereld van Wim Bouciqué blijft voor mij dan ook een voorzichtig aftasten, tussen nieuwsgierigheid, verwondering, bewondering en schroom.

Voor een fotografisch beeld van de tentoonstelling... ZIE:


en voor een volledig overzicht van zijn werk van 2003 tot nu...
op de website van de kunstenaar:






©Art Spotter / Waterschoenen