Zoeken in deze blog

Posts tonen met het label Jo De Smedt. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Jo De Smedt. Alle posts tonen

maandag 5 maart 2012

Jo De Smedt tussen de echte en de virtuele wereld

Toen Jo De Smedt (°1974) vier jaar geleden zijn eerste solotentoonstelling 'Le cirque sous l'eau' presenteerde (bij galerie c. de vos) waren we er met WATERSCHOENEN bij. Sindsdien volgden we hem op zijn weg tijdens individuele en groepstentoonstellingen en bezochten hem in zijn atelier, zodat U in Waterschoenen meermaals zijn naam zag opduiken: 'KULTUR: daar zit toch eigenlijk niemand op te wachten' in Galerie De Ziener ((2009), atelierbezoek (2010), met zijn vrienden van 'BETONROT' in De Markten in Brussel (2010), 'tROTs' bij Galerie EL in Welle,...

Tik in de zoekbalk van WATERSCHOENEN 'Jo De Smedt' in voor een link naar deze en andere besprekingen van zijn werk. 

(c) Jo De Smedt

Jo De Smedt werkt onverdroten verder. Zoveel is duidelijk!
Zijn projecten voor het jaar 2012 liegen er niet om.
Noteer alvast deze...

Van 18 maart tot 29 april staat hij samen met Fred BERVOETS
in Galerie De Ziener te Asse
*
Van 29 april to 3 juni is hij vertegenwoordigd in de groepstentoonstelling
THREAD - PART TWO
in Galerie EL te Welle
*
Van 9 september to 14 oktober trekt hij met Stefaan VERMUYTEN
naar Galerie Secret Kitchen in Temse


(c) Jo De Smedt

Voor een nadere kennismaking met Jo DE SMEDT en zijn werk verwijzen we U graag naar zijn website...


zaterdag 21 januari 2012

Mekhitar Garabedian in het SMAK

Without even leaving, we are already no longer there

   is de eerste museale solotentoonstelling voor de Belgisch-Syrische kunstenaar Mekhitar Garabedian (°1977). Binnen zijn oeuvre bevraagt Mekhitar Garabedian zijn eigen identiteit en zijn plaats in een door migratie gevormde en vervormde wereld. Een complex gegeven, zo blijkt, als je weet dat de kunstenaar geboren werd in Aleppo (Syrië), hoofdzakelijk opgroeide in Beirut (Libanon) en grootouders met Armeense roots heeft.


Video 'MG', 2006

Je est un autre

In de video MG (2006) toont de kunstenaar zichzelf voor de spiegel terwijl hij zijn naam afwisselend uitspreekt in het Nederlands en het Armeens: "Mekhitar Garabedian, Mekhitar Garabedian, Mekhitar Garabedian, Mekhitar Garabedian, Mekhitar Garabedian, Mekhitar Garabedian, Mekhitar Garabedian, Mekhitar Garabedian, Mekhitar Garabedian, Mekhitar Garabedian, … " Wie ben ik?

"Ik is een ander", om het met de woorden van Arthur Rimbaud te zeggen. Taal, naam en identiteit zijn in het oeuvre van Mekhitar Garabedian onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zo ook een reeks Armeense woorden die de kunstenaar fonetisch neerschreef op één van de muren van het museum. Hiermee reflecteert hij over de fragiele positie van de (moeder)taal na migratie en speelt met gegevens als herinnering en geheugen. Sporen van verscheurde identiteit en onthechting ook in de neoninstallatie...
'Les mots des autres' (2011):


Ne parler qu'avec les mots des autres, c'est ce que je voudrais.

Ce doit être ça, la liberté.



Neoninstallatie 'Les mots et les autres', 2011


uit de fotoreeks 'Intimacy...' (gerealiseerd 2008 tot nu door Céline Butaye)

Subtieler maar even confronterend is een reeks foto's (gerealiseerd door Céline Butaye) die de kunstenaar in bed toont. 9 beelden, gefotografeerd over een periode van 9 jaar, op verschillende plekken, in verschillende ruimtes en verschillende bedden met alleen de slapende kunstenaar en zijn kamer als referentiepunt. Een intieme momentopname. De titel van deze fotoreeks ontleende de kunstenaar aan een gedicht van Susan Cianciolo:

Intimacy is being angry and it doesn't relate to anything or anyone

because no one is inside of you with your language to understand.


uit de fotoreeks 'Intimacy...' (gerealiseerd van 2008 tot nu door Céline Butaye)

Mekhitar Garabedian is een verzamelaar. Van herinneringen en sporen. Zijn werk verwijst behalve naar literatuur, muziek en filosofie ook naar dat van andere beeldende kunstenaarsZijn werk verwijst behalve naar literatuur, muziek en filosofie ook naar dat van andere beeldende kunstenaars. Hij citeert en reproduceert om zijn eigen identiteit vorm te geven en te bevragen. Telkens opnieuw. Here is always somewhere else.


beeld uit de tentoonstelling in het SMAK met o.a. de  'Library'
en 5 lichtbakken met foto's van Beirut.

Without even leaving, we are already no longer there. Mekhitar Garabedian, kunstenaar in diaspora. Nog tot en met 26 februari  (dagelijks van 10 tot 18u, behalve op maandag) in het S.M.A.K., Citadelpark, 9000 Gent. Info: www.smak.be

(c) Veerle De Saeger voor Waterschoenen

maandag 4 april 2011

Een eigen huis voor Marcel Broodthaers in het SMAK: het Broodthaerskabinet

Sedert ruim een week lopen in het SMAK weer enkele nieuwe tentoonstellingen.

Onder de titel 'Joy and disaster' is er (in het kader van het Europese voorzitterschap van de EU) een confrontatie tussen acht hedendaagse Hongaarse kunstenaars en een selectie werken uit de eigen collectie.
De linkervleugel en de middenzaal zijn gereserveerd voor de schitterende inbreng van de Duitse kunstenaar Michaël SAILSTORFER (waarover binnenkort een aparte bespreking).
De KUNST NU-ruimte op de eerste verdieping heeft een eigen invulling gekregen met de installatie 'Agua Caliente' van de Spaanse kunstenaar Carlos RODRIGUEZ-MENDEZ.

Maar in het achterzaaltje op het gelijkvloers, met gigantisch uitzicht op de Floraliahal, krijg je een kijk op het toekomstige 'eigen huis' voor Marcel BROODTHAERS.


Samen met Ensor en Magritte wordt Broodthaers dikwijls als referentie voor de Belgische kunst geciteerd, terwijl hij in de collectie van het SMAK samen met Beuys en Panamarenko voor de basis zorgt. In deze collectie wordt hij dan ook gekoesterd. Hoewel zijn werk verspreid is over verschillende collecties, bezit het SMAK toch wel een aantal essentiële werken.
Reeds in 1973 werd de 'Miroir d'Epoque Regency' (1973) aangekocht. Na de verhuizing van het voormalige Museum voor Hedendaagse Kunst naar het huidige SMAK in 1999, werd de 'Grande Casserole de Moules' (1966) aan de collectie toegevoegd. In 2006 kwam ook het sleutelwerk bij uitstek 'Le Pense-Bête' (1964) via bruikleen van de Vlaamse Gemeenschap hier terecht.

Gekoppeld aan talloze grafische werken, objecten, edities, boeken, films,... heeft de collectie stilaan behoefte aan een permanente ruimte.
Reeds heel wat jaren leeft deze gedachte in de wandelgangen van het museum. In 2006 al werd aan enkele architecten gevraagd een ontwerp terzake uit te werken. Uiteindelijk werd gekozen voor het ontwerp van Jan De Vylder van
'architecten de vylder vinck taillieu' (*).

(c) architecten de vylder vinck taillieu & SMAK

Vandaag staat een maquette en een op ware grootte uitgewerkt deel van het kabinet centraal in deze tentoonstelling. Belangrijk is vooral dat het project hier voorgesteld wordt op de plaats waar het uiteindelijk ingeplant moet worden, met name op de overgang tussen het eigenlijke museum en de achterliggende Floraliahal.
Precies op deze plek kan het Broodthaerskabinet fungeren als een soort bezinningsruimte tussen het bestaande museum met zijn wisselende tijdelijke tentoonstellingen en de (door de museumstaf EN de bezoekers) reeds lang gekoesterde droom om in de achterliggende, immense hal ruimte te scheppen voor de vaste collectie.
Let in de maquette niet alleen op de indeling en inplanting, maar ook op de synergie tussen de achtergevel van het kabinet en de voorgevel van het SMAK.

(c) architecten de vylder vynck taillieu & SMAK

De maquette, de inplantingsaanduidingen op de hoger gelegen muur, de ontwerptekeningen van 'architecten de vylder vinck taillieu' zijn het resultaat van een intens bezinningsproces, zoals Jan De Vylder het zelf op een quasi poëtische wijze beschrijft in de begeleidende catalogus: 'Marcel / Het Broodthaerskabinet - L'Inventaire'.

De droom tot realisatie van het Broodthaerskabinet heeft nu reële vormen aangenomen. Het rondkrijgen van de financiering zal uiteindelijk de sleutel zijn tot de verwezenlijking 'in het echt'.

Catalogus bij het project

(*) architecten de vylder vinck taillieu

Jan De Vylder en Inge Vinck werken sinds 2008 samen. In 2009 stapte ook Jo Taillieu mee in de boot. Tevoren verdienden ze elk hun strepen op verschillende plaatsen, met als gemeenschappelijke factor het bureau van Stéphane Beel.
Hun projecten situeren zich zowel op het private als het openbare domein. Een 'eenvoudige' nieuwe of te verbouwen woning is net zo goed een uitdaging als een groot publiek project.

Een uitnodiging voor een Chinees project met AI Weiwei (de architect van het 'Vogelnest-stadion' en nu in het nieuws wegens zijn aanhouding door de Chinese overheid), leidde ook tot hun deelname aan de 'architectuurbiënnale 2010 in Venetië'. Bij die gelegenheid werd een boek met foto's, tekeningen en projecten uitgegeven (zie foto hierna). 
   

Een tweede boek zal tekst en context brengen en verschijnt naar aanleiding van hun tentoonstelling in de Singel Internationale Kunstcampus (Antwerpen) in het najaar van 2011.

Tot daar een zeer compacte introductie van het betrokken architectenbureau. Een nadere kennismaking dringt zich ongetwijfeld op. Voor meer info kunt U nu al terecht op:



De tentoonstelling loopt tot 5 juni 2011 in het SMAK - Citadelpark - 9000 GENT

Gesloten op maandag
Open van dinsdag t.e.m. zondag van 10 tot 18 uur

dinsdag 14 september 2010

Jo De Smedt bij 'The Pub City' in Antwerpen

Vorige donderdag werd het tentoonstellingsseizoen in de Antwerpse galeries voor hedendaagse kunst weer op gang getrokken.
Tussen de vele galeries op het Zuid heeft ook Jo De Smedt zich met zijn project 'KULTUR, daar zit toch eigenlijk niemand op te wachten?' een plaats verworven.

(c) Jo De Smedt
In de tentoonstellingsruimte van 'The Pub City' (Verlatstraat 29) laat hij de verdere evolutie zien.
Het gebouw van 'The Pub City' is de zetel van 'The Pubagency', een bureau op het vlak van communicatie en marketing. Op de begane grond is een multifunctionele ruimte beschikbaar voor activiteiten als teambuildingsessies, seminars, congressen en... tentoonstellingen.
Jo De Smedt bijt hier dus de spits af met het nieuwe luik van zijn 'Kultur'-project. In de eerste tentoonstelling toonde hij zowel zijn intussen welbekende, uiterlijk speelse, maar strak getekende combinaties in grafiet als een schitterende reeks schilderijen op diverse ondergronden (soms in een mixed-media met alweer die grafiettekeningen).
(c) Jo De Smedt
In deze nieuwe tentoonstelling toont hij enkel tekeningen, maar het ziet er naar uit dat zijn benadering 'losser uit de pols' komt, zonder dat zijn tekeningen aan sterkte verliezen. Integendeel zelfs! Hij heeft niet langer de behoefte om zijn bladen tot in de kleinste hoekjes te vullen, maar gaat resoluut voor de absolute ruimtewerking, terwijl hij zijn boodschappen nog speelser, nog stouter, nog duidelijker poneert.
Ook past hij technieken uit zijn schilderijen toe op wat in wezen tekeningen zijn, zoals in onderstaand 'Sjas KlapklapPlak'.

(c) Jo De Smedt

Zeker met de grote bladen, die simpelweg tegen de oneffen bakstenen muren gespijkerd zijn, is het effect ontzettend sterk. De bladen die hij als dragers gebruikt heeft, hadden al een heel leven achter de rug vooraleer hij er zijn stempel op gedrukt heeft.

Ik kan niet nalaten bij dit recente werk te denken aan Patrick Van Caeckenbergh. Ook hij bekijkt de wereld als een antropoloog van onze eigen cultuur. Allebei creëren ze uit een 'beeldenafval' een nieuwe taal via een soort verteringsproces, dat uiteindelijk tot nieuwe evenwichten moet leiden.
'Kultuur' als doolhof of als spijsverteringsstelsel... ?

*

Deze tentoonstelling loopt tot 10 oktober 2010 in
The Pub City
Verlatstraat 29
2000 Antwerpen

zaterdag en zondag van 14 tot 18.30 uur
en tijdens de week op afspraak

www.jodesmedt74.be



(c) Jo De Smedt

De volgende kunstenaar op deze locatie is
Manor Grunewald

vrijdag 21 mei 2010

Atelierbezoek in woord en beeld bij Jo De Smedt

Een atelier is voor de meeste beeldende kunstenaars een essentiële behoefte. De grootte ervan is uiteraard afhankelijk van het soort werk dat gemaakt wordt, maar wellicht ook van de individuele instelling.

Terwijl René Magritte gedurende tientallen jaren schilderde in de keuken van zijn appartement in de Essegemstraat 135 te Jette, lieten anderen huizen bouwen met geïntegreerde (soms gigantische) ateliers.

Constant Permeke vestigde zich rond 1930 in Jabbeke (nu Permeke Museum), Constantin Meunier bouwde in Brussel rond 1900 zijn burgerwoning met achterliggende ateliers (nu Meunier Museum) en Antoine Wiertz liet zich, op staatskosten, in het midden van de 19de eeuw een gigantisch atelier bouwen (nu gelegen tussen het Museum voor Natuurwetenschappen en het Europees Parlement) in Brussel.

Uiteraard moeten we hier ook René Guiette vermelden, die in 1926 de architect Le Corbusier aantrok voor de realisatie van een modernistische woning met atelier in Antwerpen.


Atelier van Vermeer, De Braekeleer... of toch Jo De Smedt ?

(c) schilderij: Jo De Smedt

Maar voor de meeste kunstenaars blijft het vinden van betaalbare atelierruimte de eerste prioritieit. In Gent fungeert de vzw Nucleo als ontwikkelaar en aanbieder van ateliers in bijvoorbeeld het voormalige Begijnhof (Lange Violettenstraat) of de Leopoldskazerne (in de buurt van het SMAK en waar overigens ook het HISK gevestigd is).

In kleinere steden en gemeenten ligt het natuurlijk even anders.

In de voorbije jaren is Jo De Smedt een beetje van het kastje naar de muur gestuurd. Gebouwen waar hij een onderkomen vond, werden verkocht of kregen plots een andere bestemming. In september staat hij weer op straat. Het voormalige klooster wordt binnenkort te koop gesteld en dus is de zoektocht naar een nieuwe ruimte onvermijdelijk.

Een deel van het project voor 'De Markten' met zijn vrienden van BETONROT

Intussen werkt de kunstenaar echter onverminderd verder. Hij heeft trouwens heel wat tentoonstellingsprojecten op stapel staan... maar daarover straks meer.

In dit gebouw beschikt hij, naast het eigenlijke grote atelier, over verschillende kamers waar hij de (bijna) afgewerkte tekeningen of schilderijen per project kan samenbrengen. Daar kunnen ze rusten, acclimatiseren, dialogeren,... wachten op eventuele aanvullende ingrepen door de kunstenaar.
Hij werkt bijzonder methodisch, ook al lijkt het voor de buitenstaander een wirwar van beelden. Maar voor Jo De Smedt is precies de 'gelaagdheid' de kern van zijn werk. Hij plaatst beeld over beeld, bijvoorbeeld startend met oude afdrukken van eigen grafisch werk. Daarover volgen dan weer lijntekeningen in grafiet, die dan eventueel weer met al dan niet doorlatende lagen overschilderd worden, waarna sommige onderliggende tekeningen opnieuw met grafiet opgehoogd worden.
Voor Jo De Smedt was zijn opleiding tot 'Master in de Grafische Kunsten' wellicht ook een gigantische oefening in GEDULD. Hij moest noodgedwongen veel aandacht besteden aan de technische vereisten van de verschillende grafische methodes, terwijl hij vooral bezig wou zijn met 'beeldend werk'.

Als student maakte hij bijvoorbeeld etsen op zinkplaten, door er prenten op te leggen die hij dan met een cutter uitsneedt. Daardoor ontstonden insnijdingen op de zinkplaten, die hij dan gebruikte om af te drukken. Maar die 'sneden' gaan snel dicht, zodat de afdrukken steeds vager worden. Het zijn onder andere deze afdrukken die hij vandaag nog steeds als basis voor ander werk gebruikt.


Als tekenaar van de klare lijn heeft Jo De Smedt de laatste tijd steeds meer medewerking gekregen van de schilder Jo De Smedt. De mengtechnieken van beide technieken hebben al flink wat pareltjes in zijn oeuvre opgeleverd. (zie bijvoorbeeld info bij zijn tentoonstelling 'KULTUR' in De Ziener - link verderop in dit artikel)
*
We nemen een kijkje in zijn rijkgevulde tentoonstellingskalender voor de komende maanden.


Gelaagde werken in een mengvorm van tekening en schilderij
Straks staat hij van 5 juni tot 11 juli met zijn artistieke kompanen van BETONROT
(Ludwig De Wolf, Lander Loeckx en Jo De Smedt) in gemeenschapscentrum DE MARKTEN in BRUSSEL. Ze nodigden ook Marie-Thérèse De Clercq en Stefaan Vermuyten uit.
*
In AALST neemt hij deel aan het zomerproject van de stad en haar curator Jan DE NYS: 'FAKE' in het Stedelijk Museum en het Stadspark (juni tot augustus)

*

In PARAZA (bij Canal du Midi in Zuid-Frankrijk) werd hij door curator Roger D'Hondt gevraagd voor het tentoonstellingsproject 'Intérieurs/Extérieurs'.
(Roger D'Hondt is een pionier van de avant-garde met zijn galerie NEW REFORM in Aalst tijdens de jaren '70 van de vorige eeuw)


Met zijn eigen 'KULTUR/daar zit toch eigenlijk niemand op de wachten' trekt hij in september naar 'The Pub City' in Antwerpen (Verlatstraat 29) voor een eenmanstentoonstelling.
*
In september zit hij bovendien in het Herman Teirlinckhuis in Beersel voor de tentoonstelling 'VELO'.

Tussendoor neemt hij de tijd voor een bezoek aan tentoonstellingen van vrienden en collega's.
Jo De Smedt is... een bezige bij!
P.S.: We wensen hem een schitterend nieuw atelier...


woensdag 7 oktober 2009

Jo De Smedt in Galerie De Ziener... KULTUR: daar zit toch eigenlijk niemand op te wachten

Wat heeft Jo DE SMEDT (°1974) gemeen met Patrick De Wael en Luckas Vander Taelen? Verbazend meer dan U ooit zou durven denken. Niet dat hij zich plots als politicus wil presenteren, maar wel als kunstenaar die het cultureel-maatschappelijke debat niet uit de weg gaat!

Oei, hij maakt toch geen 'kunst met een boodschap' zeker?
Maak U geen zorgen, de 'boodschap' is zodanig artistiek-technisch 'verpakt' dat het beeld, ook zonder de onderliggende betekenislagen, perfect overeind blijft.

Patrick De Wael was de eerste Vlaamse Minister van Cultuur (1985-1992) die het begrip 'Cultuur' opentrok naar een ruimer domein dan dat van de Grote Kunst. (In het boek 'De warme hand - cultuur maakt het verschil' - 1991)

Luckas Vander Taelen is de kersverse Vlaamse volksvertegenwoordiger die er onlangs in het Vlaamse Parlement zijn collega Ludwig Caluwé fijntjes op wees: "Het is tekenend dat U niet weet dat cultuur met een c geschreven wordt...".

Jo De Smedt weet perfect hoe het geschreven wordt, maar toch is dat voor hem in deze van ondergeschikt belang. Hij lost dat soort discussies gewoon op door (onbewust?) te kiezen voor de Duitse versie, waar 'Kultur' per definitie met K en met een hoofdletter geschreven wordt.
Bovendien verdiept hij zich de laatste tijd wel meer in Duitse bladen vergelijkbaar met onze 'Dag Allemaal'. Die combinatie zegt meteen veel over de manier waarop hij Cultuur en cultuur, Kunst en kunst, de hoge verwachtingen en de dagdagelijkse beslommeringen of geneugten van het leven in elkaar laat schuiven.

Want, laat U niks wijsmaken... ook al werkt hij met gevonden beeldmateriaal (of moeten we toch het woord 'gezocht' gebruiken? - wie zoekt, die vindt...), niets is toeval, over alles is nagedacht in het artistieke werk van Jo De Smedt.
'Kultur: daar zit toch eigenlijk niemand op te wachten' is de provocerende titel van deze tentoonstelling. In deze qua omvang beperkte collectie pakt hij uit met een assortiment technieken en betekenissen.

Vooral in zijn tekeningen op papier brengt hij een veelheid van beeldende verwijzingen samen, gekoppeld aan een geïntegreerde titel of korte tekstverwijzing. Want, hoewel zijn tekeningen er op het eerste gezicht uitzien als een grabbelton van aparte, 'geleende' tekeningen of symbolen, zijn ze toch telkens geduldig opgebouwd rond een centraal thema. (Laat U vooral niet afschrikken door titels als 'Kultur Land' of 'Kermiseeten')

Het werk 'Ring', getekend en geschilderd op een oud verkeersbord, geeft een beeld van zijn artistieke en levensfilosofie. In een sobere zwart-witte tegenstelling geeft hij met de cirkel op de realistisch getekende achtergrond zowel het abstracte als het figuratieve in de kunst weer. Maar de cirkel staat ook voor de ring als symbool van de huwelijkstrouw, het relationele verbond tussen twee mensen. De ogenschijnlijk gefragmenteerde menselijke figuren bovenaan staan voor het lichamelijke, het erotische aspect van die relatie.

In 'Kuscheltiere' (knuffelbeesten) ligt de nadruk duidelijk maar ook speels op datzelfde aspect. Let toch ook op de enorme virtuositeit van de tekening en de schitterende gelaagdheid van de achterliggende kleurvlakken.

'White trash convention/Spic&Span', de combinatie van een beschilderde doos Spic&Span en een klein schilderij in de huidskleur van blanke en zwarte mensen is tekenend voor zijn ingebouwd maatschappelijk rechtvaardigheidsgevoel: geen discriminatie op basis van huidskleur of plaats op de maatschappelijke ladder.

Zelf brengt hij (met een knipoog) een toast uit met de Koning (met grote of kleine k). Dit beeld vond hij in de kringloopwinkel. Hij liet het fotografisch op doek uitvergroten en schilderde er het woord 'Kultur' op. Het verwijst tegelijk naar het schilderij 'De koning drinkt' van Jacob Jordaens en een album van Suske en Wiske.
En zo blijft hij ons meenemen op de grens tussen Cultuur en cultuur, Kunst en kunst, Leven en leven, ... Droom en Daad! Wie aan beide zijden van die grens zijn ogen opent, krijgt een gevarieerd cultureel landschap voorgeschoteld.
*
De tentoonstellingscatalogus laat overigens nog ruimte voor een hoopvolle boodschap als antwoord op de vraag: 'Kultur: daar zit toch eigenlijk niemand op te wachten'.
Maar voor die boodschap kan alleen de nacht raad brengen...
*
In deze tentoonstelling presenteert Jo De Smedt zich meer dan ooit als een schilder, die echter ook tekeningen in zijn schilderijen integreert. Zijn inspiratie en beeldende taal ligt onverminderd als 'gefundenes Fressen' in de hem omringende wereld.
Nog tot 25 oktober 2009
vr-za-zo van 15 - 18 uur
in
Galerie De Ziener
Stationsstraat 55
1730 ASSE


zondag 28 december 2008

JO DE SMEDT in Addmagazine

In het meest recente nummer van Addmagazine (08/2008) staat onder de titel
'Jo De Smedt - Reality Remix - Tablo de Sjas',
een portret (N/F) van kunstenaar Jo De Smedt (°1974)
( In januari 2008 bespraken we zijn tentoonstelling bij Galerie c. de vos in Aalst - zie Waterschoenen: http://waterschoenen.blogspot.com/2008/01/jo-de-smedt-in-galerie-c-de-vos-in.html )
In 2009 mogen we hem met een solotentoonstelling in Galerie De Ziener in Asse verwachten.
(c) Artspotter/Jo De Smedt
Jo De Smedt is een tekenaar 'pur sang', die als het ware één wordt met zijn papier. Zijn tekenmateriaal is in hoofdzaak grafiet. Daarmee schetst hij zijn beeldwoordenschat bijzonder scherp afgelijnd, steeds in heel sterke -soms chaotische- composities.
Die beeldwoordenschat komt bij hem uit de grabbelton van de wegwerpgrafiek uit heden en verleden: comics, reclame, enz... .
Hiermee zit hij in wat trendwatchers dezer dagen een 'revival' van oude iconen noemen. Alleen gaat het bij Jo De Smedt niet om een modetrend, maar om een diepgewortelde artistieke overtuiging.
Het artikel is schitterend geïllustreerd met verschillende werken van de kunstenaar.


(c) Jo De Smedt

Add Magazine verschijnt 3 X per jaar en profileert zich als
'A magazine on the subject of belgian design, mainly print, definitely crossover, upright content, for and by designers...'

Info kunstenaar: www.jodesmedt74.be

Info magazine: www.addmagazine.be