Histoires imprévues

In de bladen van een Frans woordenboek gaan

'onvoorziene verhalen' schuil.

'Histoires Imprévues'

door

Artspotter

Je viens de dire...

Johan GELPER bij Galerie EL in Welle

*

De gedrevenheid van een geïnspireerde, artistieke 'bricoleur'

*

Wanneer ik Johan Gelper (°1980) omschijf als een artistieke 'bricoleur' is dat geenszins denigrerend bedoeld. Wel integendeel!

Het is bijzonder prettig vast te stellen hoe hij met middelen uit de 'brico' een serie uitgebalanceerde, evenwichtige werken weet op te bouwen. Wie de beelden of installaties in detail bekijkt, ontdekt de 'banale' materialen waarmee ze samengesteld zijn: metalen profielen, ijzerdraad, buizen, in stukjes gezaagde afvoerbuizen uit pvc, plastic klemdraden voor electrische installaties, delen van een voormalige tuinserre, een pedaal van een drumstel,...

Maar laat U vooral niet misleiden. Johan Gelper kent ook zijn klassiekers. Aanvankelijk volgde hij een opleiding Schilderkunst (Sint-Lucas Gent 2000-2004), aangevuld met Mixed Media (KASK Gent 2004-2006).

Alles begint bij de tekeningen, in deze tentoonstelling allemaal klein van omvang, maar 'groots' in opbouw. Hier krijgen de ontwerpen al duidelijk een derde dimensie aangemeten.

Hij denkt ruimtelijk!

Als een echte doe-het-zelver gaat de kunstenaar aan de slag met zijn 'povere' materialen. Uit een ordinaire pvc-buis bedoeld voor de afvoer van water, zaagt hij tientallen (honderden) rondjes die hij dan met plastic klemdraden tot een rasterwerk met elkaar verbindt.

Soms leidt dat tot een kleine wandsculptuur (waaraan hij nog wel eens een in het oog springende verftoets durft toe te voegen).

Voor de grote sculpturen gaat hij deze rasters verder weven rond een groeiende structuur van buizen die tegelijk voor stabiliteit en een ruimtelijke omschrijving moeten zorgen.
Met deze onnatuurlijke materialen creërt hij organisch groeiende vormen. Maar er zijn ook de kleine of grote losse objecten, waarin natuur en cultuur elkaar ontmoeten. Dan ontstaat een mogelijke actie: de voet van een drumstel waarmee je blaadjes in beweging kan zetten of een kleine ventilator die met een 'frisse' wind een blad laat waaien,..

Poëzie, een in toom gehouden techniek en de zuivere sculpturale waarde houden elkaar in evenwicht.

Soms volstaat een gebogen ribbenstructuur als basissculptuur, die dan op haar beurt weer onderdeel wordt van een installatie waarin gespeeld wordt met natuurlijke krachten als evenwicht en zwaartekracht.

Ondersteund door een (wankele) combinatie van houten balken en lege plastic bussen en in evenwicht gehouden door een constructie van sneeuwschoppen en lijmklemmen, neemt deze grote installatie de ene helft van de galerie in.

Daarnaast staat een echte 'groeisculptuur' met een werkbank als basis.

Een kleine wandsculptuur

Johan Gelper neemt de ruimte in, maar overlaadt ze niet. Door zijn ruimte-omschrijvende ingrepen blijft het ruimtelijk gevoel niet alleen bewaard, maar wordt het nog versterkt.

Zijn kleine muursculpturen lijken wel planten die op of uit de muur groeien. De toevoeging van fel geel doet me denken aan (uit de hand gelopen) korstmossen.

De kunstenaar zorgt voor een symbiose tussen natuur en techniek, tussen natuurlijke en technische vormen.

*

Johan Gelper werkt met een absolute gedrevenheid, als een artistieke 'bricoleur'.

Op een wijze die even simpel als virtuoos is, bouwt hij aan een 'groeiend' oeuvre.

Een aparte techniek met sobere middelen

Nog tot 13 juni 2010

bij Galerie EL

Drieselken 38

9473 WELLE

vr - za - zo: 14 - 18 uur

en na afspraak

www.galerie-el.be

(c) Werken: Johan Gelper

Ria BOSMAN stelt tentoon 'In Den Bouw'

Wie nog nooit 'In den Bouw' in Kalken bezocht heeft, kan maar best over een GPS of een natuurlijk gevoel voor richting beschikken. Maar na één bezoek vind je ongetwijfeld feilloos de weg, al was het maar omdat je er zeker nog eens naartoe wil.

'In den Bouw' ligt dan ook als een sprookjeshuis in een schitterende omgeving tussen weiden en velden en vormt zijn eigen dries tussen drie smalle wegen.

Hier houdt Christine Van Der Heyden sinds 1984 haar 'Estaminet' open. (Zeg nooit zomaar café tegen een estaminet...)

In 1985 volgde de eerste tentoonstelling met werk van Raphael Buedts. In 1989 werd in de voormalige stallingen een kleine galerie ondergebracht.

In de loop der jaren passeerden hier heel wat kunstenaars de revue. We citeren o.a. Leo Copers, Luc Claus, Amedee Cortier, René Heyvaert, Patrick Van Caeckenbergh, Raoul De Keyzer, Werner Cuvelier, Michael Borremans, Priscilla Bistoen,... en ook Ria Bosman.

Een vollediger overzicht en een historiek van 'In den Bouw' krijgt U HIER !

Ria BOSMAN is nu tot 23 mei opnieuw te gast met werken op papier, schilderijen en uiteraard wandtapijten. Zij toont hier ook nu weer werk volgens een traditie die ze in de afgelopen 30 jaar trouw gebleven is.

In WATERSCHOENEN lieten we U op 5 november 2009, onder de titel 'De rustgevende rechtlijnigheid van Ria Bosman', al kennis maken met deze Gentse kunstenares naar aanleiding van een atelierbezoek.

In het begin van de jaren '80 omschreef ze haar werk en haar methode zelf reeds als volgt: "Ik hou het bij het eenvoudige, het sobere. Het overbodige dient tot niets, je loopt alleen verloren in de chaos. De manier waarop ik werk is een ambachtelijke werkwijze, in een methodisch opgevat werkproces."

Tijdens ons atelierbezoek mochten we vaststellen dat dit standvastig standpunt niets aan kracht ingeboet heeft.
Ria Bosman loopt geen trends achterna. Met sobere middelen brengt zij (weliswaar middels een intensief werkproces) sobere werken voort, die geen ander doel hebben dan zichzelf te zijn in al hun volmaakte eenvoud. Ria Bosman biedt geen franje, geen tierlantijnen. Haar werken presenteren zich aan een publiek van fijnproevers of liefhebbers van een eerlijke en pure artistieke keuken.


In de absoluut pretentieloze eenvoud van deze kleine galerie kan dit werk dan ook perfect met de omgeving communiceren.

Nog tot zondag 23 mei 2010
IN DEN BOUW
Zomerstraat 85
9270 KALKEN (Laarne)

vrijdag vanaf 19 uur
zaterdag vanaf 14 uur
zondag vanaf 11 uur

'De kleuren van de rust' en 'De vorm van de vernietiging': Felix HANNAERT en Ann CANNOOT bij galerie c. de vos in AALST

Galerie c. de vos herbergt sinds vorige week een tentoonstelling met totaal uiteenlopend werk van twee kunstenaars, die uiteindelijk allebei putten uit 'een' werkelijkheid.

Toch vormen de gescheiden opstellingen (Felix Hannaert met een uitgebreide collectie beneden; Ann Cannoot met een geconcentreerde opstelling op de zolder) een bijzonder geslaagd geheel.

°

Felix HANNAERT (°1944), 'homme aimable' uit Brussel, tovert de kamers van de benedenverdieping om tot een gestructureerd museum van een tot in de puntjes verzorgde geometrische abstractie met een rijkgevulde waarnemingsgerichte oorsprong.

Het is verbluffend hoe Hannaert met horizontale en verticale kruisende banen een wereld van diversiteit weet te creëren en bovendien in elke kamer een specifieke klemtoon weet te leggen.

(c) Felix Hannaert & galerie c. de vos

Helemaal vooraan zijn er de kleinere schilderijen op metaal en paneel. In de tussenruimte figureren de kleine werken op papier, naast enkele 'zachte', paars getinte schilderijen. De achterkamer bevat het meest recente werk, waarin geel de hoofdtoon voert. In het tuinpaviljoen overheersen de donkere tonen in composities die ons aan Mondriaan herinneren.

(c) Felix Hannaert & galerie c. de vos

Felix Hannaert kent zijn kunstgeschiedenis en zoekt graag inspiratie in klassieke kunstwerken. Een schilderij in het museum van Verviers is bijvoorbeeld de aanleiding voor een eigen werk waar hij, binnen het raster van gekleurde banen, 'speelt' met uitgekiende verhoudingen en subtiele kleurintonaties.

(c) Felix Hannaert & galerie c. de vos

Het gebruik van alkydverf laat hem toe de meestal matte kleurvlakken te laten wisselen tussen doorschijnende ondertonen en dekkende delen, soms extra ondersteund door kleine, subtiel gekleurde 'schaduwen' of door witte en soms zachtrode banen in satijnglans, zoals in de meest recente werken in de achterkamer.

°

Op de bovenverdieping ontplooit Ann CANNOOT (°1964) haar installatie 'Autobom', waarin ze vanuit de realiteit een onderzoek naar 'de vorm van de vernietiging' voert.

Het uitgangspunt is een foto van een ontplofte bomauto, een beeld waarmee we via de media bijna dagelijks geconfronteerd worden.

Voor Ann Cannoot ligt hier de start van een creatief verwerkingsproces, waarin taal en beeld met elkaar aan de slag gaan in een poging vat te krijgen op de vorm van de gebeurtenissen.

Ann Cannoot (r) omschrijft beeldvormen

Het kernwoord in haar artistieke redenering is 'MOTIEF' in zijn verschillende betekenissen.

Welk motief of beweegreden kan iemand hebben om anderen (en zichzelf) met een bomauto tot ontploffing te brengen? Wat zijn de diepere oorzaken van deze (steeds weerkerende) gebeurtenissen? Welk leed gaat hieraan vooraf en welk nieuw leed brengt het teweeg?

Het fotografische beeld wordt door Ann Cannoot letterlijk omschreven en op die manier omgevormd tot een bijkomende betekenis van 'motief', uitgevoerd als patroon voor een verdere realisatie in hout.

(c) Ann Cannoot & galerie c. de vos

De 'vorm van de vernietiging' is nu uitvergroot en krijgt een invulling met een gordijnstof waarop het 'motief' verschillende keren in verkleinde vorm als kantwerk herhaald wordt.

(c) Ann Cannoot & galerie c. de vos

Op de tegenoverliggende muur wordt datzelfde motief tientallen keren herhaald, geknipt uit een klassiek behangpapier: vernietiging en geweld als klassieke thema's, maar evenzeer gebanaliseerd door de eindeloze herhaling...(?)

De tafel (of wat er van overblijft) heeft ook een deel van de vorm van het motief aangenomen. Je krijgt het gevoel dat deze tafel de plek was waar je elke dag de krant las, tot de tafel zelf geïnfecteerd werd door al het nieuws over geweld en miserie. Ze heeft zelfs behoefte aan een geïmproviseerde derde tafelpoot om rechtop te blijven. Het 'pastorale landschap' op het behangpapier rond deze kartonnen tafelpoot wijst misschien toch nog op enige (schamele) hoop op een betere, minder ingewikkelde wereld.

*

Ontdek hier ook de relatie tussen de klassieke kunstgeschiedenis en een doodgewone dweil...

*

Tot 23 mei 2010 bij

Galerie c. de vos
Oude Gentbaan 295 - 297

B 9300 AALST

vrijdag - zaterdag: 14 - 18 uur

zondag: 10.30 - 13.30 uur

http://www.galcdevos.be/

http://www.anncannoot.be/

www.lagalerie.be/hannaert

'Musik für Barbaren und Klassiker' in Netwerk Aalst

Kunstencentrum Netwerk in Aalst houdt constant de vinger aan de pols van het actuele kunstgebeuren. In de huidige tentoonstelling mag je dat hier en daar zelfs heel letterlijk nemen.

Maar dat ziet U op deze tocht door een wereld van 'Klank en Beeld' zo meteen zelf.

Het wordt een wandeling waar zowel geluiden uit de natuur en het dagelijks leven, een 'bruitisme' à la Dada als de uitgekiende klanken van de klassieke muziek een rol spelen en waar evenzeer wetenschappelijke als intuïtieve benaderingen om de hoek komen kijken.


En mocht U nood hebben aan enige therapie, dan kan ook dat ter plekke geregeld worden.


(c) Sean Dower & Netwerk

Schrik niet als U bij Netwerk binnenstapt. U staat niet in een showroom voor auto's en bij het horen van vreemde geluiden hoeft U ook niet meteen in paniek te slaan. Dit is geen bomauto, maar een door Sean DOWER speciaal voor deze gelegenheid gconcipieerd werk: 'Ground Control' (1).
(Bij Galerie c. de vos behandelt Ann Cannoot wel het thema 'autobom', maar dat is een ander verhaal)

°
Neem hier links van de deur zo meteen een plannetje mee. Er zijn ook begeleidende zaalteksten, maar die kunt U ook terugvinden op de site van NETWERK (klik op 'Zaaltekst' net onder de blauwe plaat), zodat U reeds vóór Uw bezoek een en ander kan bekijken. In onze rondleiding verwijzen wij met de cijfers tussen haakjes naar de betreffende werken op het plannetje.

Benader de projectie van 'The Brown Sound' (2) door Sean DOWER met de nodige voorzichtigheid. Je weet maar nooit!

In de ruimte voorbij het bureau is o.a. plaats gemaakt voor Joris VAN DE MOORTEL, een beeldhouwer die de wisselwerking tussen beeld en geluid wel erg sterk benadrukt. Het ziet er naar uit dat hij geluid wil opsluiten of isoleren. Dat zoiets niet steeds zonder gevaar is, mag blijken uit zijn werk 'One hit makes it split' (10) dat we later op de tweede verdieping zullen tegenkomen.

'One hit makes it split' (c) Joris Van de Moortel

(c) Stevie Wishart & Netwerk

De twee kleine projectieschermen bij de ingang van de grote 'Galerie' bezorgen je al een inleiding op de grote projectie 'The Sound of Gesture' (5) van Stevie WISHART.

Deze Engelse componiste en muzikante combineert wetenschappelijk ondersteunde muzikale composities met een beeldrijke uitvoering.
Dit is een tegelijk indrukwekkende en bijzonder intieme installatie, een concert voor ogen en oren (for your eyes and ears only).

Op de eerste verdieping wacht Sean DOWER ons nogmaals op met o.a. 'Next Door'. Een glas is op de muur bevestigd. Eindelijk gaan we te weten komen wat de buren aan de andere kant vertellen...

*

Dan wacht ons de grote installatie 'The Ultrasound of Therapy' (8) waarmee Staalplaat Soundsystem de Studio omvormt tot een ziekenhuis/therapeutisch centrum. U wordt er ontvangen door de 'therapeut' van dienst. Indien U bereid bent een aanvraagformulier in te vullen, kunt U naar binnen voor een individuele (en dus op Uw 'probleem' afgestemde) akoestische en/of sensoriële behandeling.

(c) Staalplaat Soundsystem & Netwerk

Op de tweede verdieping wacht nu nog het eerder vermelde 'One hit makes it split' (10) van Joris VAN DE MOORTEL en de videoprojectie 'Automation' (9) van Sean DOWER.

Tenslotte presenteert Els VIAENE op de hoogste verdieping 'The Mamori Expedition Testbed, 1 : 3799'. (11)

Deze installatie is een verwijzing naar een tocht door het Amazonewoud in Brazilië. Als geluidsartieste registreerde Els Viaene de geluiden uit het woud. Gekoppeld aan de GPS-locatie kon ze dit auditieve parcours reconstrueren.

(c) Els Viaene & Netwerk

Deze tentoonstelling loopt tot 12 juni 2010 in NETWERK

Houtkaai z/n

9300 AALST

Open van woensdag tot zaterdag: 14 - 18 uur.

Gesloten op donderdag 13 mei 2010.