Estaminet/Galerie IN DEN BOUW (Kalken) STOPT ERMEE...

Toen Christine Van Der Heyden op de website van haar Estaminet/Galerie IN DEN BOUW haar 'openstellingen' (tentoonstellingen) voor 2020 aankondigde, wist ze al dat dit haar laatste seizoen op deze iconische plek zou worden.


Zaterdag 24 en zondag 25 oktober 2020 zou als laatste 'bouwweekend' gelden.

Even later kwam corona roet in het eten gooien. Het café moest tot nader order sluiten. De tentoonstelling van april werd geschrapt, die van mei verhuisde noodgedwongen naar deze kunstblog.
Met Bart Baele zou op 14 juni alles weer echt starten.

Maar een kleine week geleden stuurde Christine haar vrienden van In Den Bouw  een tegelijk rationele en emotionele mail, waarin ze tot de volgende conclusie komt:

"Vanaf zondag 14 juni zal den bouw open zijn op het gebruikelijke uur: 11u. Van dan af niet meer op zaterdag maar wel elke zomerse zondag tot leegverkoop van kelder en inboedel. Behalve de toog, buffet en de stoelen binnen is alles te koop (elektronisch betalen is – technisch- niet mogelijk).

Alle geplande tentoonstellingen worden afgelast.

Ik had me het afscheid anders voorgesteld maar in de huidige omstandigheden kan de spirit van den bouw niet bestaan."

Het iconische boogvenstertje in de galerie

Over het waarom van die vervroegde sluiting schrijft ze het volgende:

"Als ‘eenzame fietser’ ( uit dat liedje van Boudewijn De Groot) geniet ik al vele weken van zinnenstrelende aroma’s zoals die van bloeiende boerenjasmijn, liguster en vooral vers gemaaid hooi. Geuren die zich niet laten vangen ( toch niet in een fles zoals een attarwallah in Hyderabad zijn ‘cut grass’ probeerde te slijten) maar me ontzettend blij maken op mijn meditatieve fietsritten. Behalve die zoete geuren sijpelden ook herinneringen binnen over mijn voorbije 36 jaar in den bouw. Hoe gelukkig ik daar was. Een ontmoetingsplaats voor gelijk- en andersgezinden. Een nonchalante plek voor ontspanning, nostalgie, plezier, soms verdriet en veel schoonheid. Je kon er zelfs een glas drinken! 

Niet het spreekwoordelijke water staat me aan de lippen, neen, het échte water stond in m’n ogen terwijl ik dit schreef. Ik doe niet meer mee, heb besloten mijn activiteiten in den bouw voortijdig te stoppen. In de hoop het contact met vrienden en kennissen niet te verliezen. Door de aangemoedigde contact- en smetvrees ligt een steriele maatschappij op de loer."

Bart Baele

Op de website van In den Bouw...

Het driesje op de kruising van de Zomerstraat en de Apostelhuizen en dat op de kruising van de Portugiezenstraat en de Zauwerstraat waren tot in 1862 eigendom van de gemeente Kalken. De twee stukken grond werden gelijktijdig verkocht. Bijna onmiddellijk na de verkoop van het eerstvermelde stuk grond, werd er een woning met stalletje opgetrokken (1864-1865).

De woning had vermoedelijk toen reeds een herbergfunctie. In 1885 kwam de eigendom in handen van de familie Verstraeten, een brouwersfamilie in de onmiddellijke omgeving. Zowel het gebouw als de omgeving zijn gaaf bewaard gebleven: enkele linden en een bolbaan voor de deur, het ganse perceel omringd door een oude haag en een interieur uit grootmoeders tijd.

Waar de naam van het cafe - In den Bouw - vandaan komt, is niet helemaal duidelijk: Het meest aannemelijk is dat een bouw vroeger een plaats was waar de boeren hun korenschoven bij mekaar zetten. Daar hielden ze dan hun schaft.

Christine Van Der Heyden (foto) kwam er wonen in 1984 en nam het cafe over in zijn oorspronkelijke staat. Een allereerste tentoonstelling vond plaats in 1985, met werk van Raphael Buedts. In 1989 werd in de stalling een galerietje ingericht. 

Sindsdien vonden er jaarlijks en ononderbroken zo'n zes solo- of groeps-tentoonstellingen plaats. In februari 2003 werd de vernieuwde en uitgebreide galerie ruimte ingehuldigd.

Op 15 Augustus 2004 werd het 20-jarig bestaan van Galerie In Den Bouw Estaminet gevierd. Den Bouw is inmiddels een geklasseerd monument. (Staatsblad 14/10/2004). 

De tijd liep verder en de activiteiten bleven doorgaan. Vanaf 2010 was WATERSCHOENEN zoveel mogelijk paraat voor de opeenvolgende tentoonstellingen. Enkele foto's getuigen hier van de talrijke besprekingen die we de afgelopen 10 jaar publiceerden (tik 'in den bouw' in de zoekbalk bovenaan voor links naar die artikels)

De lijst van kunstenaars die sedert 1985 bij 'IN DEN BOUW' passeerden, oogt bepaald indrukwekkend. (zie de website)

Johan De Wit

Portret van Maria Degrève

door Jef Van Eynde

Tom Jooris

Christine Lorré

Ria Bosman

Amédée Cortier

Christine Couvent

Raphael Buedts

Tuin en galerie

Johan De Wilde

Karel Dierickx

Werner Mannaers

Pirana

IN DEN BOUW

ZOMERSTRAAT 85

9270 KALKEN

http://www.indenbouw.be

© Art Spotter / Waterschoenen

BEELDEN uit 'NOTITIES VAN EEN FLANEUR': EDITIES

NOTITIES VAN EEN FLANEUR

EDITIES

© Gustaaf Vander Biest

*

'Liebe ist nur ein Wort'

'Liebe ist nur ein Wort'

Losbladige collageprints van bladzijden uit het originele boek

30 blz. / 8,5x14,5 / in box 11x17x6

*

Over de tijd 

en andere bezienswaardigheden

'Over de tijd en andere bezienswaardigheden'

Map met 5 collageprints, 21x30

Christoffel Plantijn meets

Amy Winehouse

Le jardin secret

Lady in red

Oosters tafereel

State of mind

*
Un momento prohibido

UN MOMENTO PROHIBIDO
artspotterMINIbook
24 p.; 10x14

*
ART
1 - 20

ART 1 - 20
inslag op lood
7x7 cm

*
Meer info via CONTACT

https://artspotterstudio.wordpress.com/contact/

© Art Spotter / Waterschoenen

TENTOONSTELLING 'NOTITIES VAN EEN FLANEUR' door Gustaaf VANDER BIEST

Zonder de coronacrisis was 

Galerie/Estaminet 'IN DEN BOUW'

(Zomerstraat 85 - Kalken)

 vorige zondag 

de ontmoetingsplek geweest voor de vernissage van 

'NOTITIES VAN EEN FLANEUR'

een tentoonstelling met 

collages, aquarellen, schilderijen, assemblages

door

Gustaaf VANDER BIEST

Het heeft niet mogen zijn.

Bijgevolg verplaatsen we de geplande tentoonstelling naar de virtuele wereld @home en mag ik het in deze blog ook eens over mijn eigen werk hebben.

*

De flaneur begeeft zich 'doelloos’ in de coulissen van de stad, de eigen  gedachten of de fantasie. De flaneur beweegt zich traag langs de achterkant van het decor, gaat niet voor de grote historische mo(nu)menten, maar voor het kleine gebaar, het ogenblik dat voor de meeste anderen onopgemerkt blijft.

De flaneur zoekt niet, maar ontdekt.

"FLANEREN is zonder twijfel wat ik al jaren (zo niet een heel leven) doe, ontdekkend en zonodig beschrijvend in woord en beeld. 

Als Art Spotter bespreek ik sinds oktober 2007 het werk van andere kunstenaars in waterschoenen.blogspot.com

Als beeldend kunstenaar Gustaaf Vander Biest ben ik sinds de jaren ’70 aan het werk. 

ZIE: 
(artspotterstudio.wordpress.com) 

Mijn omzwervingen als FLANEUR brengen me langs schijnbaar onooglijke ‘plaatsen’ of details uit de architecturale omgeving, van mijn woonplaats Aalst over Tenerife, Venetië, Lissabon,...

Als artistiek archeoloog noteer ik die scènes in kleine aquarellen (10x15) of schilderijen (18x24). Door sterk in te zoomen op mijn onderwerpen laveer ik tussen nauwgezette realistische en abstracte weergave.

Message on a wall in Venice, aquarel

Message on a window, acryl op doek

Maar flaneren doe je niet noodzakelijk alleen maar in de echte wereld. Het kan ook in gedachten of bij het doorbladeren van boeken, tijdschriften, foto's,...

De collages flirten met de avonturen of relaties van mensen doorheen de tijd, de geschiedenis, heden versus verleden, taal en literatuur versus beeld,…

Attenzione, collage

Assemblages combineren diverse voorwerpen en technieken in ‘speelse’ voorstellingen."

Want 'spelen' is zonder enige twijfel een ernstige activiteit. 

Test tube ladies, mixed media

DE KOMENDE DAGEN EN WEKEN NEMEN WE U REGELMATIG MEE NAAR TALRIJKE WERKEN UIT WAT EEN TENTOONSTELLING 'IN DEN BOUW' HAD MOETEN ZIJN... NU ONLINE VANUIT HET ATELIER.

We tonen u achtereenvolgens aquarellen en schilderijen (17/5), collages (20/5), assemblages (23/5) en edities (26/5).

U BENT VAN HARTE WELKOM.

WATERSCHOENEN is 7/7 en 24/24 OPEN.


Toch liever een en ander 'in het echt' zien? 
Zodra het mogelijk is...

Afspreken via onderstaande link:
https://artspotterstudio.wordpress.com/contact/

of via onze andere kanalen op FB of Instagram 
(zie MIJN ANDERE SITES in de rechterkolom van WATERSCHOENEN)

© Art Spotter / Waterschoenen

Frank BASSLEER in Estaminet/Galerie In den Bouw (Kalken)

Vorige zondag werd in Estaminet IN DEN BOUW de laatste tentoonstelling van het seizoen geopend, met werk van de Gentse fotograaf

Frank BASSLEER

Tijdens de opening zorgde JOHN SNAUWAERT op klarinet en saxofoon

voor een muzikale interactie met het werk. De muzikant richtte zich letterlijk op de tentoongestelde foto's en interpreteerde ze in nu eens melancholische, dan weer groeiende en afnemende klanken, om ons tussendoor ook nog in oosters aandoende sferen onder te dompelen.
Als voorbeeld van hoe zintuigen elkaar kunnen aanvullen, was dit alvast een geslaagde benadering.

Tevoren hadden we onze ogen al flink de kost gegeven en ook nadien viel er nog heel wat te ontdekken.
Want uiteindelijk ben je als bezoeker op 'kijken' aangewezen.

© Frank Bassleer

Bij het binnenkomen had ik (met een blik op de eerste foto's) het gevoel dat de werken voor deze specifieke ruimte gemaakt waren, al bleek dat niet het geval.
Wel was het zo dat de fotograaf bij zijn eerste bezoek aan deze 'perfect onaffe' tentoonstellingsruimte meteen een klik voelde, die hem de zekerheid gaf dat zijn werk zich hier zou thuisvoelen.

Met de combinatie van de eerste drie foto's (zie hierboven) bewijst hij niet alleen zijn fotografische kwaliteiten, maar ook zijn oog voor architectuur in haar meest elementaire vorm. Straks zal dat architecturale (en sculpturale) aspect nog meer benadrukt worden in de 'modellen' die hij fotografeert.

Frank Bassleer geeft zijn werken hier geen titels mee. Daardoor heb je als kijker minder houvast, maar tegelijk zorgt het ook voor een grotere vrijheid. 
'Die Gedanken sind frei.'

Muziek versus fotografie

John Snauwaert op de saxofoon


Bij de overgang naar de tweede kamer hangt een juweel van een foto (alleen al daarvoor mag U best naar Kalken). Het stelt een deel van een raam met een gordijn voor. Frank Bassleer kwam er toevallig voorbij in Mons. Het lijkt heel gevoelig geschilderd en toch gaat het hier om pure fotografie.

Links ervan hangt onderstaande foto van een 'pantoffelsculptuur'. 

©  Frank Bassleer

In die tweede kamer volgt een reeks 'architecturale' foto's, waarvoor de fotograaf zelf eerst een aantal decors, gebouwen, steden,... geconstrueerd heeft. Hij maakt daarbij gebruik van voorgevormd, kartonnen verpakkingsmateriaal.

Je denkt ongewild aan oude 'oosterse' steden met een bruisend leven, ware het niet dat in de fotografische wereld van Frank BASSLEER de stilte oorverdovend is en de mens volkomen afwezig, al blijf je wachten tot misschien toch nog iemand op de trappen verschijnt. 
Het lijken wel archeologische sites, zoals in enkele verdere foto's, waar je hier en daar nog een 'gebouwtje' de kop ziet opsteken in een soort woestijnlandschap of 'verroeste' aarde.
In het licht van de recente gebeurtenissen in de grensstreek tussen Turkije en Syrië denk je onvermijdelijk aan verlaten steden en dorpen, gevluchte mensen. Maar ook dat is uiteindelijk een universeel gegeven.

De fotografische wereld van Frank Bassleer is er een van mysterie, waarin de dikwijls mank lopende menselijke 'beschaving' constant om de hoek loert. Toch zoekt hij in de meest duistere hoeken steeds naar beeldende schoonheid.

© Frank Bassleer

Deze tentoonstelling loopt tot en met zondag 3 november 2019.

In den bouw – Zomerstraat 85 , 9270 Kalken, 0473 677342

Open op zaterdag vanaf 14u en zondag vanaf 11u

indenbouw@gmail.com

www.indenbouw.be

www.frankbassleer.be

© Art Spotter / Waterschoenen

H ERO TICA: laatste weekend in DEN BOUW (Kalken)

ENKEL NOG TE BEZOEKEN OP 

ZATERDAG 31/8 vanaf 14 uur 
en ZONDAG 1/9 vanaf 11 uur

Christine Lorré

'De vruchtzetting'

assemblage

LEES DE BESPREKING:

http://waterschoenen.blogspot.com/2019/08/christine-lorre-met-h-ero-tica-bij-in.html

©Art Spotter / Waterschoenen

CHRISTINE LORRÉ met 'H ERO TICA' bij In den Bouw (Kalken)

Onder de enigmatische titel

H ERO TICA

maakt 
Christine LORRÉ 
sinds gisteren haar opwachting in de galerie van
Estaminet IN DEN BOUW


De sobere ruimtes van 'In den Bouw' zijn haar op het lijf geschreven, temeer daar ze sedert 2014 in Ober-Österreich in een oud pand woont dat ze met zachte hand in stand houdt, ingegeven door de principes van de oude, oosterse filosofie 'Feng Shui', gekoppeld aan een verlangen naar soberheid ('Wabi').

Maar denk vooral niet dat ze een 'zwevende' kunstenares is, die ver van het 'echte' leven staat. Wel integendeel !

In een ver verleden stelde ze tentoon in de legendarische Gentse galerie FONCKE (waar ook kunstenaars als Leo Copers, Philippe Vandenberg, Dan Van Severen of Peter Buggenhout passeerden), maar andere beroepsbezigheden hielden haar weg van de vrije kunst.

Van 1973 tot 1989 was ze actief als zelfstandig architect. Nadien gooide ze zich op nieuwe activiteiten, niet uit onvrede met wat voorafging, maar met volle goesting om andere wegen te verkennen. In Italië was ze bijvoorbeeld jarenlang actief in de productie van olijven en olijfolie.

Met het Oostenrijks woonproject als achtergrond was de tijd rijp voor haar oude liefde: de beeldende kunst.

Alles begint bij de talloze voorwerpen die haar onder ogen komen. Ze zoekt niet, maar vindt allerlei attributen die helemaal niets met elkaar te maken hebben tot zich in de geest en op de werktafel van de kunstenares combinaties vormen, die  getuigen van een surrealistische blik en die bij nader inzien verwijzen naar onderliggende gevoelens, een specifieke kijk op de wereld in verleden, heden en toekomst, machtsmisbruik, geweld, oorlog, heroïek, erotiek,... kortom het leven zoals het is op kleine, individuele schaal of binnen mondiale machtsverhoudingen.

Met 12 kleine assemblages maakt Christine Lorré de twee tentoonstellingsruimtes van 'In den Bouw' tot de hare. 

Christine Lorré

Pussycat

mixed media

Met en grote paddestoel,een kleine kooi, een pop en de kop van een plastic kat, creëert ze haar 'Pussycat', een 'sexy stoeipoes' of een gevangene van een opgedrongen imago (?). Sigmund Freud loert mee om de hoek.

De titels van haar werken maken een en ander duidelijk en gaan meestal enige ironie niet uit de weg. De kunstenares mag dan nu pas opnieuw haar hoofd boven het artistieke maaiveld steken, maar ze komt duidelijk niet onvoorbereid en onbeslagen op het veld. Ze draagt de bagage van een heel leven met zich mee. Dat doen trouwens ook de objecten waarmee ze haar assemblages maakt.

Christine Lorré

'Gejongleerd' is oud gedaan

mixed media

Die gevonden objecten hebben reeds een eigen geschiedenis wanneer ze bij Christine Lorré terecht komen. Door ze in nieuwe constellaties te presenteren, krijgen en geven ze nieuwe betekenissen.

Neem nu het plastic speelgoedpistool in bovenstaande compositie, dat er plots uitziet als een olifant met 'toeterende' slurf en oranje oren (van een plastic schelp). Baby olifant kijkt vol bewondering naar de 'jonglerende' mama, terwijl diezelfde mama wijze lessen voor de toekomst wil meegeven.

Symboliek en esthetische compositie zijn bij Christine Lorré onlosmakelijk verbonden.

Wapens , oorlog, ('Monument pour nos héros' - 'De aanhouder wint'), machtige figuren die zich in een dans der dwazen rond een obus schurken ('Iedere gelijkenis met bestaande personen is toevallig')

Christine Lorré

De aanhouder wint

mixed media

'De aanhouder wint' vertelt het verhaal van de blijkbaar eeuwigdurende conflicten, oorlogen, ... met toch weer die ene figuur die probeert de gemoederen te bedaren (een roepende in de woestijn ?).

Vlakbij toont Christine Lorré een 'Monument pour nos héros', haar kleine versie van een oorlogsmonument zoals er talloze op pleinen en straten staan: onze helden, gevallen voor het vaderland (sic).

Ga vooral zelf kijken en genieten van de nieuwe beeldende harmonie die door deze kunstenares geschapen wordt, ook al is de onderliggende verhaallijn dikwijls hard en confronterend.

Christine Lorré poetst en passant ook nog Uw Latijn en biologische kennis op.

Nog een laatste tip voor de heren onder onze lezers. Let toch maar goed op in de buurt van C'est pour le chien.

IN DEN BOUW

Zomerstraat 85

9270 KALKEN

tot en met zondag 1 september 2019

zaterdag vanaf 14 uur

zondag vanaf 11 uur

www.indenbouw.be

www.christinelorre.com

© Art Spotter / Waterschoenen

Tom JOORIS met 'Bellagio' bij Estaminet-galerie 'IN DEN BOUW' (Kalken)

Terugkeren naar Estaminet 'IN DEN BOUW' (ook al is het een tijd geleden) is altijd een beetje thuiskomen. (The green green grass of home...)

Het café, de tuin en de galerieruimte liggen er als vanouds bij. Na al die jaren is het huisje op de dries langs de Zomerstraat in Kalken nog steeds een soort oase vol ongepolijste charme, waar de bezoeker de kans krijgt om de tijd stil te zetten of op zijn minst een nieuw ritme te vinden.

Vorige zondag gingen we er kennis maken met de nieuwe schilderijen van 

Tom JOORIS

De eerste ruimte van de galerie

We vonden het werk van Tom JOORIS hier niet voor het eerst. In mei 2011 nam WATERSCHOENEN U reeds mee naar zijn tentoonstelling bij 'In den Bouw'. Toen vroeg ik mij af of schilderkunst bij Tom Jooris een manier was om 'stoom' af te laten of frisse lucht toe te laten. Hij gebruikte toen ondermeer fietsbanden (zelfs met ventiel) om schilderijen te omlijsten.

Maar de eerste confrontatie met zijn werk was hier reeds in juli 2010 verschenen. Naar aanleiding van 'Het sublieme in de schilderkunst' zorgde hij in het Raveelmuseum met 'BIG BANG' voor vuurwerk in combinatie met de rustige landschappen van Roger Raveel, Albijn Van den Abeele en Valerius De Saedeleer.

Even later dook hij ook op in 'Frightening Facts' (Loods 12), waar ik zijn schilderijen bekeek als een zoektocht naar sporen in bijna verdwenen architectonische plattegronden.

In juli 2012 waren vader en zoon (Roland & Tom) JOORIS op de afspraak in Watou. Toen noteerde ik: "Vader en zoon spreken een gelijkaardige, uitgepuurde, afgeschuurde, tot de essentie gereduceerde taal in woord of beeld, afhankelijk vanhun discipline: poëzie of schilderkunst."

In september 2014 verscheen hij met Raf Buedts en Geert Koekoeckx in D'Apostrof (Meigem-Deinze) onder de titel 'Nature is us'. Hier tekenden we in zijn grotere doeken reeds een gewijzigde strategie op met meer kleurvlakken.

A room with a view bij 'In den Bouw'

In de huidige presentatie wordt die strategie verder uitgewerkt. 

De aanzet tot deze tentoonstelling ligt bij de herinneringen aan een fietsvakantie rond Bellagio aan het Comomeer. De landschappen waren blijkbaar  op het netvlies blijven plakken en hebben hun weg naar de doeken van de kunstenaar gevonden.

Tom Jooris valt dan wel terug op het landschap, maar verwacht U vooral niet aan lieflijk aandoende, gedetailleerde landschappen. Wollige kleurvlakken domineren. Hier en daar duikt een contrasterend punt op.

De planmatigheid van weleer is teruggedrongen, maar toch laten bepaalde 'afrasteringen' zich nog voelen als een (weliswaar vager) kader binnen het kader. Het lijkt wel of de kunstenaar twijfelt of hij zich helemaal in het ongewisse mag gooien.

Schilderen is bevrijding, met de herinneringen aan 'Bellagio' in het achterhoofd, schijnbaar uit de losse pols geconstrueerd, weliswaar met oog voor de compositie, maar zonder de behoefte om al te precies 'binnen de lijntjes te kleuren'.

Uit de serie 'Bellagio'

© Tom Jooris

Uit de reeks 'Bellagio'

© Tom Jooris

tot 30 juni 2019

IN DEN BOUW

Zomerstraat 85

9270 KALKEN

zaterdag vanaf 14 uur

zondag vanaf 11 uur

© Art Spotter / Waterschoenen