Ann Decaestecker, Paya Germonprez, Stefaan Van Biesen en Jan Van Den Abbeel bij Galerie S&H De Buck in Gent

 Wie de komende dagen of weken naar Galerie S&H De Buck in Gent gaat, krijgt vanaf de straatkant geen zicht op wat zich binnen afspeelt. Enkel drie vierkante raampjes zijn uitgespaard achter het verduisterde venster.

Binnen kom je niet meteen te weten waar die donkere wereld voor staat, want je komt eerst in de centrale, klare ruimte met het werk van Stefaan VAN BIESEN.

Zijn tekeningen en aquarellen zien er uit als (weliswaar minutieus uitgevoerde) ontwerpen of situatieschetsen voor optredens, een soort toneelstukken, waarin hij klaarblijkelijk dikwijls zelf een rol speelt. Hij is duidelijk op zoek naar interactie met zijn omgeving.

(c) Stefaan Van Biesen & Galerie De Buck

Naar aanleiding van 'Coup de Ville' vorig jaar in Sint-Niklaas, richtte hij met Margot Dieleman en Eric Windey het 'performanceteam' WIT op (WIT = Warp Interventie Team). Samen duiken ze onverwacht op voor artistieke interventies in openbare ruimtes binnen en buiten. (zie Faceboekpagina WIT)

(c) Artspotter

Voor het werk van Paya GERMONPREZ achteraan in de ruimte, moeten we een grens overschrijden. Van de schitterende parketvloer bij Van Biesen stappen we over de koperen grenslijn in de wereld van een authentieke marmeren mozaïekvloer... (noblesse oblige)

De 'portretten' in pastel uit de serie 'Visite' van Paya Germonprez hebben hier hun stek gevonden. Onder het alziend oog van 'Moeder Overste' op de schouw, proberen de andere figuren zich (een beetje angstig) zo veel mogelijk aan het oog te onttrekken. De zwarte almacht van de non contrasteert fel met de frisse onschuld van de meisjesbenen met plooirokjes links van haar.

Schuilen hier nog aangename jeugdherinneringen of moeten we het veeleer in de traumatische sfeer zoeken?

Paya Germonprez is ook actief in de toegepaste kunsten, met ondermeer textielontwerp.

(c) Paya Germonprez & Galerie De Buck

In het kleine kabinet helemaal achteraan  kijken een aantal sculpturen van verschillende kunstenaars uit op de foto's  'Zurück aus Amsterdam' van Jan VAN DEN ABBEEL.

Amsterdam, de filosoof Spinoza, vrouwelijke naakten en teksten spelen een al dan niet toevallig spel van betekenissen.

*

We hebben U al een tijdje in spanning gehouden, maar nu mag U eindelijk achter het zwarte gordijn in de donkere kamer van Ann DECAESTECKER gaan kijken (vroeger mocht ook natuurlijk...).

Op 25 maart ll. liet ik U in deze 'Waterschoenen' kennis maken met de kunstenares naar aanleiding van een atelierbezoek in het voormalige begijnhof hier in de buurt.. Daar kreeg ik toen al heel wat werk te zien dat nu deel uitmaakt van haar tentoonstellingsproject.

(c) Ann Decaestecker & Galerie De Buck

Centraal in de ruimte staat de installatie van witte bergen, gecombineerd met videoprojectie van subtiele lichtflitsen, opgenomen tijdens een vreemdsoortig onweer in de bergen. Laat U niet alleen door het visuele aspect inpalmen, maar neem de tijd om ook het bevreemdende auditieve element (eveneens ter plekke geregistreerd) te laten doordringen.

In één hoek loopt de projectie van haar 'water&kei'-project dat ze maakte in het kader van een Nucleo-tentoonstelling (in de Vooruit) met als uitgangspunt het A4-formaat.

In de andere hoek staat een vreemd gevormd, draaiend taksculptuurtje mooi te wezen.

De kleine vierkante ramen die de link met het licht aan de straatkant leggen, worden herhaald in de tekeningen die een spel van licht en schaduw spelen.

Vanuit deze ingekapselde wereld krijg je, door het zwarte gordijn, toch weer een gefilterd uitzicht op de rest van de galerie.

(c) Artspotter

De tentoonstelling loopt tot 30 april 2011 bij

Galerie S&H De Buck

Zuidstationstraat 25

9000 GENT

woe, don,vrij, zat.: 15 - 18 uur

en na afspraak

www.siegfrieddebuck.be/galerie

Reniere &Depla en andere geneugten bij 'Salon Blanc' in Oostende

In de Oostendse Romestraat ontstond op het einde van 1986 een museum, bekend als het PMMK of Provinciaal Museum voor Moderne Kunst. Door de samensmelting met het Museum voor Schone Kunsten van de stad Oostende werd echter in 2009 op diezelfde plek 'Mu.ZEE' geboren. Het gebouw, een voormalig warenhuis, is een oorspronkelijk ontwerp van de modernistische architect Gaston Eysselynck.

Momenteel loopt in Mu.ZEE een tentoonstelling gewijd aan Jean Brusselmans (1884 - 1953).

*

Even verder, op de hoek van de Romestraat (nr. 30) en de Amsterdamstraat, staat het witte huis van kunstenaar Yves Velter en kunsthistorica Els Wuyts.

'Salon Blanc' - Romestraat 30 - Oostende

In 2007 ontstond de gedachte om in hun huis af en toe ruimte te maken voor zeer tijdelijke tentoonstellingen (één avond, één dag). Een eerste keer gebeurde dat in het 'gestripte' huis, tijdens de verbouwing. Yves Velter en enkele vrienden toonden er hun werk.

(Een gelijklopend verhaal kennen we uit de ontstaansgeschiedenis van galerie budA in Asse)

Op 25 september 2010 was Marie Julia Bollansée aan de beurt en vorige zondag, 3 april 2011 was het kunstenaarskoppel Reniere & Depla aan zet.

Paul Reniere en Martine Depla werken al een tiental jaar samen en creëren zowel individueel als (meestal) gezamenlijk werk.

Het tekenatelier van Yves Velter hier in huis is het ideale, sobere decor voor het karaktervolle, maar subtiele werk van Reniere & Depla.

Maar Reniere & Depla treden ook zelf als curator op. Zo organiseren zij vanaf 1 mei 2011 in Villa De Olmen (Wieze) de tentoonstelling 'La part des anges', waarin ze werk van 19 hedendaagse kunstenaars samenbrengen. Verslag van dit evenement verschijnt uiteraard in 'Waterschoenen'.

Voor de historiek en betekenis van de Salongedachte, kan je terecht op de blog van 'Salon Blanc', waar Els Wuyts het gegeven omschrijft.

 *

De bezoekers van Salon Blanc krijgen er sinds kort een schitterend artistiek toetje bij. Op het vlakbij gelegen 'Filip van Maestrichtplein' (even door de Amsterdamstraat) werd op 26 maart het werk 'Whisper Trees' van Yves Velter ingehuldigd. Het werd door de buurt zelf gekozen uit voorstellen van verschillende kunstenaars.

"Hoge bomen fluisteren zacht, ze zijn reeds eeuwen getuige van wat onder en rondom hen gebeurt."

De bomen op dit vernieuwde plein leggen hun oor (tientallen oren) te luisteren in de veranderende woonomgeving, op zoek naar communicatie met de bezoekers en de bewoners van de wijk, de stad en de omringende wereld.

Het initiatief 'Salon Blanc' lijkt nu op kruissnelheid te komen. In 2011 zijn nog drie edities voorzien: Koen Broucke (zaterdag 11 juni), Bert Heytens (zaterdag 6 augustus) en Sara Bomans & Remco Roes (zaterdag 12 november).

Hou voor recente informatie de blog van 'Salon Blanc' in het oog.

Frantz Absalon met 'Au fil de la couleur' bij Galerie budA in Asse

Wie al eens bij Galerie budA geweest is, kent het werk van Frantz ABSALON (°1948) dat prominent op de hoge muur boven de keukenruimte hangt. Deze schitterende wandinstallatie van beschilderde sculpturen uit de eigen collectie van Veerle De Saeger en Hans Van Blijenbergh is al jaren vergroeid met dit open huis.

Galerie budA is een 'huisgalerie' in de ware betekenis van het woord. Hier neemt de kunst je mee doorheen de hele woning.

Na  een eerste tentoonstelling ruim vijf jaar geleden is Frantz Absalon hier opnieuw te gast.

Begin jaren zeventig verhuisde hij vanuit Martinique naar Parijs. Hij werd architect, maar richtte zich beroepshalve vooral op andere activiteiten: schilderen, beeldhouwen. Of ik hem nu een schilderende beeldhouwer of een beeldhouwende schilder moet noemen, is wellicht van nevengeschikt belang. Feit is dat hij zowel qua vormgeving als wat kleur betreft, een geheel eigen artistieke taal gecreëerd heeft.

(c) Frantz Absalon & Galerie budA

De door hem uitgewerkte onderwerpen zijn 'banale' gebruiksvoorwerpen als naalden, scharen, spelden,... of bijvoorbeeld strengen breiwol. Door ze op uitzonderlijk grote schaal in een bijzonder fris kleurenpalet uit te voeren, brengt hij zijn onverwachte 'absalons' tot leven.

Als een echte beeldhouwer vertrekt hij van het pure basismateriaal: houten planken of balken. Daarop meet en past hij de verhoudingen minutieus af, zaagt, schaaft en schuurt tot hij de perfecte vormen bereikt heeft.

Dan komt de schilder in actie. Die zorgt voor de uiteindelijke symbiose tussen vorm en koloriet, met oog voor frisse (en soms onverwachte) kleurencombinaties. Hij lijkt wel te werken als de middeleeuwse ambachtslui die schitterende, gepolychromeerde beelden maakten.

(c) Frantz Absalon & Galerie budA

Frantz Absalon beweegt zich als een volleerde koorddanser op de grens tussen het 'artistieke' en het 'decoratieve'. Bovendien beperkt hij zich niet tot het vertonen van zijn bekende 'kunstjes'. Met zijn recente serie beschilderde paletten (in de grote voorkamer) gaat hij zowaar de experimentele toer op. Als een verbaasd kind ontdekt hij een verscheidenheid aan banale houten paletten, die hij (met respect voor de basistructuur) laat uitgroeien tot kleurrijke of witte wand- of vloersculpturen.

Maar ook in zijn 'klassieke' werken laat hij de evolutie in zijn onderwerpen en artistieke benadering de vrije loop.

Tot 8 mei 2011

bij Galerie budA

Buda 14/16

1730 ASSE

zaterdag - zondag: 15 - 18 uur

(gesloten op 1 mei)

of na afspraak

www.budart.be

Michael Sailstorfer in het SMAK: maniërisme met weerhaken

Wie de overzichtstentoonstelling 'Raum und Zeit' van Michael SAILSTORFER (°1979) binnengaat, is meteen in de wolken. In de lange gang links hangen letterlijk donkere wolken in de vorm van in elkaar verstrengelde binnenbanden van trucks. Gekoppeld aan de geur van popcorn, verspreid door een heuse popcornmachine, wordt al meteen duidelijk dat Sailstorfer meer dan één van onze zintuigen wil prikkelen.

Straks wordt onze reukzin nog meer geprikkeld en krijgt ons gehoor een subtiele input te verwerken.

Maar er is meer...

(c) Michael Sailstorfer & SMAK

Ruimte en tijd zijn de basiselementen in onze ervaring van de realiteit. Als beeldhouwer creëert Sailstorfer niet zozeer "sculpturen', maar veeleer 'beelden' (zowel visueel, auditief als via geur waarneembaar). Zijn 'beelden' verspreiden hun invloed in de ruimte.

De zaal waarin autobanden, verbonden met een motor, constant tegen de muur ronddraaien en zo geleidelijk afslijten (de geur van rubber en het residu op de vloer spreekt boekdelen), brengt je in gedachten bij een niet te stoppen, doldraaiende wereld, apatisch voor het groeiende tempo waarin hij zichzelf aan het vernietigen is.

Toch ervaar je deze 'beelden' als esthetisch en perfect geproportioneerd. Sailstorfer is nu eenmaal een beeldenmaker die zijn vak beheerst. 

(c) Michael Sailstorfer & SMAK

Ook in zijn foto's creëert hij, ondanks de destructieve ondertoon, mooie beelden. Het is zelfs zo dat de kunstenaar je een beetje te grazen neemt, je gaat verleiden met een esthetische verpakking voor een boodschap met weerhaken.

Neem nu de reeks van 10 foto's, beginnende bij een houten schuurtje en eindigend bij een schouw...

Of wat doe je met de tot op het bot uitgeklede schoonheid van zijn vroege werk 'Waldzput' (2000) (zie foto hierna)

Geweld, vernietigingsdrang, maar ook (en dikwijls tegelijk) pure poëzie... bij Sailstorfer vind je het allemaal.

Kijk bijvoorbeeld naar de twee grote foto's 'Raketenbaum' (2008) of ga naar de middenzaal. Helemaal achteraan staat daar, voorbij 'de donkere achterkant van de maan', een monitor met een stukje 'Schwarzwald' (2010 - 2011) in live stream. In het bos is binnen een denkbeeldige kubus van 6x6x6 meter alles zwart geschilderd: boomstammen, takken, bladeren, mos, grond,...

Sailstorfer toont ons via de live stream een getransformeerd beeld van een getransformeerde werkelijkheid: Ceci n'est pas une forêt.

(c) Michael Sailstorfer & SMAK

Met Michael Sailstorfer in zee gaan lijkt simpel en toch weer niet. Hij laat je een pak schijnbaar eenvoudige beelden 'zien', maar goochelt tegelijk met diezelfde beelden. Reken daarbij nog eens de fantasie, het inlevingsvermogen, de interpretatie van de individuele toeschouwer en deze tentoonstelling groeit uit tot een veelvoud van wat er te zien, te horen en te ruiken is.

Deze tentoonstelling was eerder dit jaar in Hannover en gaat in de herfst naar de Kunsthalle in Nürnberg.

Nog tot 3 juli 2011

in het SMAK

Citadelpark

9000 GENT

dnsdag t.e.m. zondag: 10 - 18 uur

Bij de tentoonstelling hoort een boek met uitgebreid overzicht van het werk van Michael Sailstorfer en teksten in het Duits en Engels.

Een eigen huis voor Marcel Broodthaers in het SMAK: het Broodthaerskabinet

Sedert ruim een week lopen in het SMAK weer enkele nieuwe tentoonstellingen.

Onder de titel 'Joy and disaster' is er (in het kader van het Europese voorzitterschap van de EU) een confrontatie tussen acht hedendaagse Hongaarse kunstenaars en een selectie werken uit de eigen collectie.

De linkervleugel en de middenzaal zijn gereserveerd voor de schitterende inbreng van de Duitse kunstenaar Michaël SAILSTORFER (waarover binnenkort een aparte bespreking).

De KUNST NU-ruimte op de eerste verdieping heeft een eigen invulling gekregen met de installatie 'Agua Caliente' van de Spaanse kunstenaar Carlos RODRIGUEZ-MENDEZ.

Maar in het achterzaaltje op het gelijkvloers, met gigantisch uitzicht op de Floraliahal, krijg je een kijk op het toekomstige 'eigen huis' voor Marcel BROODTHAERS.

Samen met Ensor en Magritte wordt Broodthaers dikwijls als referentie voor de Belgische kunst geciteerd, terwijl hij in de collectie van het SMAK samen met Beuys en Panamarenko voor de basis zorgt. In deze collectie wordt hij dan ook gekoesterd. Hoewel zijn werk verspreid is over verschillende collecties, bezit het SMAK toch wel een aantal essentiële werken.

Reeds in 1973 werd de 'Miroir d'Epoque Regency' (1973) aangekocht. Na de verhuizing van het voormalige Museum voor Hedendaagse Kunst naar het huidige SMAK in 1999, werd de 'Grande Casserole de Moules' (1966) aan de collectie toegevoegd. In 2006 kwam ook het sleutelwerk bij uitstek 'Le Pense-Bête' (1964) via bruikleen van de Vlaamse Gemeenschap hier terecht.

Gekoppeld aan talloze grafische werken, objecten, edities, boeken, films,... heeft de collectie stilaan behoefte aan een permanente ruimte.

Reeds heel wat jaren leeft deze gedachte in de wandelgangen van het museum. In 2006 al werd aan enkele architecten gevraagd een ontwerp terzake uit te werken. Uiteindelijk werd gekozen voor het ontwerp van Jan De Vylder van

'architecten de vylder vinck taillieu' (*).

(c) architecten de vylder vinck taillieu & SMAK

Vandaag staat een maquette en een op ware grootte uitgewerkt deel van het kabinet centraal in deze tentoonstelling. Belangrijk is vooral dat het project hier voorgesteld wordt op de plaats waar het uiteindelijk ingeplant moet worden, met name op de overgang tussen het eigenlijke museum en de achterliggende Floraliahal.

Precies op deze plek kan het Broodthaerskabinet fungeren als een soort bezinningsruimte tussen het bestaande museum met zijn wisselende tijdelijke tentoonstellingen en de (door de museumstaf EN de bezoekers) reeds lang gekoesterde droom om in de achterliggende, immense hal ruimte te scheppen voor de vaste collectie.

Let in de maquette niet alleen op de indeling en inplanting, maar ook op de synergie tussen de achtergevel van het kabinet en de voorgevel van het SMAK.

(c) architecten de vylder vynck taillieu & SMAK

De maquette, de inplantingsaanduidingen op de hoger gelegen muur, de ontwerptekeningen van 'architecten de vylder vinck taillieu' zijn het resultaat van een intens bezinningsproces, zoals Jan De Vylder het zelf op een quasi poëtische wijze beschrijft in de begeleidende catalogus: 'Marcel / Het Broodthaerskabinet - L'Inventaire'.

De droom tot realisatie van het Broodthaerskabinet heeft nu reële vormen aangenomen. Het rondkrijgen van de financiering zal uiteindelijk de sleutel zijn tot de verwezenlijking 'in het echt'.

Catalogus bij het project

(*) architecten de vylder vinck taillieu

Jan De Vylder en Inge Vinck werken sinds 2008 samen. In 2009 stapte ook Jo Taillieu mee in de boot. Tevoren verdienden ze elk hun strepen op verschillende plaatsen, met als gemeenschappelijke factor het bureau van Stéphane Beel.

Hun projecten situeren zich zowel op het private als het openbare domein. Een 'eenvoudige' nieuwe of te verbouwen woning is net zo goed een uitdaging als een groot publiek project.

(Jo Taillieu kwam in 'Waterschoenen' reeds ter sprake i.v.m. de verbouwing van Galerie Verzameld Werk)

Een uitnodiging voor een Chinees project met AI Weiwei (de architect van het 'Vogelnest-stadion' en nu in het nieuws wegens zijn aanhouding door de Chinese overheid), leidde ook tot hun deelname aan de 'architectuurbiënnale 2010 in Venetië'. Bij die gelegenheid werd een boek met foto's, tekeningen en projecten uitgegeven (zie foto hierna). 

   

Een tweede boek zal tekst en context brengen en verschijnt naar aanleiding van hun tentoonstelling in de Singel Internationale Kunstcampus (Antwerpen) in het najaar van 2011.

Tot daar een zeer compacte introductie van het betrokken architectenbureau. Een nadere kennismaking dringt zich ongetwijfeld op. Voor meer info kunt U nu al terecht op:

www.architectendvvt.com

De tentoonstelling loopt tot 5 juni 2011 in het SMAK - Citadelpark - 9000 GENT

Gesloten op maandag

Open van dinsdag t.e.m. zondag van 10 tot 18 uur