Zoeken in deze blog

vrijdag 15 april 2011

Bart Baele met 'waan-ZINNIG' werk 'In den Bouw' te Kalken

"Ben na jaren weer buiten gekomen, het was ongelooflijk! De vrouwen liepen gewoon op straat! Ik heb zelfs met ene kunnen babbelen. Aanraken mocht nog niet, daarvoor was het virus nog niet honderd procent geweken."

Bovenstaande tekst van Bart BAELE (°1969) zelf, illustreert perfect hoe hij zich enerzijds van de wereld afsluit, maar dan toch met een verbaasde blik diezelfde wereld wil verkennen.

(c) Bart Baele

"Iedere mens is waardevol" staat op een van zijn tekenbladen. Nochtans is het in zijn getekende en geschilderde wereld verre van peis en vree. Het is vooral een verhaal van eenzaamheid, miserie, afwijzing, geweld, verdwaling en verdwazing, afrekening,... en op een van zijn bladen herhaalt hij wel tien keer het woord "Idiot".

Wie op zoek is naar klassieke schoonheid komt bij Bart Baele bedrogen uit. In zijn tekeningen hanteert hij een bewust onhandige lijnvoering, die echter wel perfect overeenstemt met de 'boodschap'. De schilderijen situeren zich qua thematiek en uitvoering tussen de 'De Schreeuw' van Munch en de 'Chistuskop' van Ensor.

(c) Bart Baele

'Réligion (sic) - Lépreux - Crapulé' staat boven op een schilderij, waarop hij mij verder een soort rat laat vermoeden. De relatie met religie zorgt voor confrontatie bij Baele. Ik moet hier onvermijdelijk ook denken aan zijn pausfoto's in de tentoonstelling 'Frightening Facts of...' enige tijd geleden bij Loods 12 in Wetteren.

Ik zie Bart Baele wel eens onder de noemer 'outsiderkunst' verschijnen. Toch is hier volgens mij geen beoefenaar van therapeutische kunst aan de slag., maar wel een kunstenaar die zijn demonen bewust op ons loslaat, nu eens gedoseerd en dan weer op volle kracht.

(c) Bart Baele

Zijn tekeningen laten zich lezen als een (niet noodzakelijk lineair) dagboek. In hun kinderlijke uitvoering schetsen ze beelden uit de voorbije zes jaar.
Wanneer hij in 2005 vanuit vogelperspectief het interieur van Estaminet In den Bouw tekent, is dat een pareltje van naïeve huiselijkheid.
De vijf mannen op een rij, in een wolk van tabaksrook zijn aandoenlijk.
In heel wat tekeningen komen ontelbare (lege) flessen voor, vogels, wapens, verwijzingen naar de dood, veel (ingehouden) geweld.

Maar, zoals Willem Elsschot het reeds in zijn gedicht 'Het huwelijk' schreef: "Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren..."
De drang om af te rekenen is er wel (ook bij Baele), doch (om het verder met Elsschot te zeggen) "maar doodslaan deed hij niet..."

Misschien hebben we hier dan toch met therapeutische kunst te maken, zoniet voor de maker, dan toch voor de kijker.

(c) Bart Baele

Bart Baele

'In den Bouw'
Zomerstraat 85
9270 KALKEN

vrijdag: vanaf 19 uur
zaterdag: vanaf 14 uur
zondag: vanaf 11 uur

woensdag 13 april 2011

Ann Decaestecker, Paya Germonprez, Stefaan Van Biesen en Jan Van Den Abbeel bij Galerie S&H De Buck in Gent

 Wie de komende dagen of weken naar Galerie S&H De Buck in Gent gaat, krijgt vanaf de straatkant geen zicht op wat zich binnen afspeelt. Enkel drie vierkante raampjes zijn uitgespaard achter het verduisterde venster.
Binnen kom je niet meteen te weten waar die donkere wereld voor staat, want je komt eerst in de centrale, klare ruimte met het werk van Stefaan VAN BIESEN.
Zijn tekeningen en aquarellen zien er uit als (weliswaar minutieus uitgevoerde) ontwerpen of situatieschetsen voor optredens, een soort toneelstukken, waarin hij klaarblijkelijk dikwijls zelf een rol speelt. Hij is duidelijk op zoek naar interactie met zijn omgeving.

(c) Stefaan Van Biesen & Galerie De Buck

Naar aanleiding van 'Coup de Ville' vorig jaar in Sint-Niklaas, richtte hij met Margot Dieleman en Eric Windey het 'performanceteam' WIT op (WIT = Warp Interventie Team). Samen duiken ze onverwacht op voor artistieke interventies in openbare ruimtes binnen en buiten. (zie Faceboekpagina WIT)

(c) Artspotter

Voor het werk van Paya GERMONPREZ achteraan in de ruimte, moeten we een grens overschrijden. Van de schitterende parketvloer bij Van Biesen stappen we over de koperen grenslijn in de wereld van een authentieke marmeren mozaïekvloer... (noblesse oblige)

De 'portretten' in pastel uit de serie 'Visite' van Paya Germonprez hebben hier hun stek gevonden. Onder het alziend oog van 'Moeder Overste' op de schouw, proberen de andere figuren zich (een beetje angstig) zo veel mogelijk aan het oog te onttrekken. De zwarte almacht van de non contrasteert fel met de frisse onschuld van de meisjesbenen met plooirokjes links van haar.
Schuilen hier nog aangename jeugdherinneringen of moeten we het veeleer in de traumatische sfeer zoeken?

Paya Germonprez is ook actief in de toegepaste kunsten, met ondermeer textielontwerp.

(c) Paya Germonprez & Galerie De Buck

In het kleine kabinet helemaal achteraan  kijken een aantal sculpturen van verschillende kunstenaars uit op de foto's  'Zurück aus Amsterdam' van Jan VAN DEN ABBEEL.
Amsterdam, de filosoof Spinoza, vrouwelijke naakten en teksten spelen een al dan niet toevallig spel van betekenissen.

*

We hebben U al een tijdje in spanning gehouden, maar nu mag U eindelijk achter het zwarte gordijn in de donkere kamer van Ann DECAESTECKER gaan kijken (vroeger mocht ook natuurlijk...).
Op 25 maart ll. liet ik U in deze 'Waterschoenen' kennis maken met de kunstenares naar aanleiding van een atelierbezoek in het voormalige begijnhof hier in de buurt.. Daar kreeg ik toen al heel wat werk te zien dat nu deel uitmaakt van haar tentoonstellingsproject.


(c) Ann Decaestecker & Galerie De Buck

Centraal in de ruimte staat de installatie van witte bergen, gecombineerd met videoprojectie van subtiele lichtflitsen, opgenomen tijdens een vreemdsoortig onweer in de bergen. Laat U niet alleen door het visuele aspect inpalmen, maar neem de tijd om ook het bevreemdende auditieve element (eveneens ter plekke geregistreerd) te laten doordringen.

In één hoek loopt de projectie van haar 'water&kei'-project dat ze maakte in het kader van een Nucleo-tentoonstelling (in de Vooruit) met als uitgangspunt het A4-formaat.
In de andere hoek staat een vreemd gevormd, draaiend taksculptuurtje mooi te wezen.
De kleine vierkante ramen die de link met het licht aan de straatkant leggen, worden herhaald in de tekeningen die een spel van licht en schaduw spelen.

Vanuit deze ingekapselde wereld krijg je, door het zwarte gordijn, toch weer een gefilterd uitzicht op de rest van de galerie.

(c) Artspotter


De tentoonstelling loopt tot 30 april 2011 bij

Galerie S&H De Buck
Zuidstationstraat 25
9000 GENT

woe, don,vrij, zat.: 15 - 18 uur
en na afspraak

maandag 11 april 2011

Reniere &Depla en andere geneugten bij 'Salon Blanc' in Oostende

In de Oostendse Romestraat ontstond op het einde van 1986 een museum, bekend als het PMMK of Provinciaal Museum voor Moderne Kunst. Door de samensmelting met het Museum voor Schone Kunsten van de stad Oostende werd echter in 2009 op diezelfde plek 'Mu.ZEE' geboren. Het gebouw, een voormalig warenhuis, is een oorspronkelijk ontwerp van de modernistische architect Gaston Eysselynck.

Momenteel loopt in Mu.ZEE een tentoonstelling gewijd aan Jean Brusselmans (1884 - 1953).

*
Even verder, op de hoek van de Romestraat (nr. 30) en de Amsterdamstraat, staat het witte huis van kunstenaar Yves Velter en kunsthistorica Els Wuyts.

'Salon Blanc' - Romestraat 30 - Oostende


In 2007 ontstond de gedachte om in hun huis af en toe ruimte te maken voor zeer tijdelijke tentoonstellingen (één avond, één dag). Een eerste keer gebeurde dat in het 'gestripte' huis, tijdens de verbouwing. Yves Velter en enkele vrienden toonden er hun werk.

(Een gelijklopend verhaal kennen we uit de ontstaansgeschiedenis van galerie budA in Asse)

Op 25 september 2010 was Marie Julia Bollansée aan de beurt en vorige zondag, 3 april 2011 was het kunstenaarskoppel Reniere & Depla aan zet.


Paul Reniere en Martine Depla werken al een tiental jaar samen en creëren zowel individueel als (meestal) gezamenlijk werk.
Het tekenatelier van Yves Velter hier in huis is het ideale, sobere decor voor het karaktervolle, maar subtiele werk van Reniere & Depla.
Maar Reniere & Depla treden ook zelf als curator op. Zo organiseren zij vanaf 1 mei 2011 in Villa De Olmen (Wieze) de tentoonstelling 'La part des anges', waarin ze werk van 19 hedendaagse kunstenaars samenbrengen. Verslag van dit evenement verschijnt uiteraard in 'Waterschoenen'.


Voor de historiek en betekenis van de Salongedachte, kan je terecht op de blog van 'Salon Blanc', waar Els Wuyts het gegeven omschrijft.
 *
De bezoekers van Salon Blanc krijgen er sinds kort een schitterend artistiek toetje bij. Op het vlakbij gelegen 'Filip van Maestrichtplein' (even door de Amsterdamstraat) werd op 26 maart het werk 'Whisper Trees' van Yves Velter ingehuldigd. Het werd door de buurt zelf gekozen uit voorstellen van verschillende kunstenaars.

"Hoge bomen fluisteren zacht, ze zijn reeds eeuwen getuige van wat onder en rondom hen gebeurt."

De bomen op dit vernieuwde plein leggen hun oor (tientallen oren) te luisteren in de veranderende woonomgeving, op zoek naar communicatie met de bezoekers en de bewoners van de wijk, de stad en de omringende wereld.


Het initiatief 'Salon Blanc' lijkt nu op kruissnelheid te komen. In 2011 zijn nog drie edities voorzien: Koen Broucke (zaterdag 11 juni), Bert Heytens (zaterdag 6 augustus) en Sara Bomans & Remco Roes (zaterdag 12 november).

Hou voor recente informatie de blog van 'Salon Blanc' in het oog.

vrijdag 8 april 2011

Frantz Absalon met 'Au fil de la couleur' bij Galerie budA in Asse

Wie al eens bij Galerie budA geweest is, kent het werk van Frantz ABSALON (°1948) dat prominent op de hoge muur boven de keukenruimte hangt. Deze schitterende wandinstallatie van beschilderde sculpturen uit de eigen collectie van Veerle De Saeger en Hans Van Blijenbergh is al jaren vergroeid met dit open huis.

Galerie budA is een 'huisgalerie' in de ware betekenis van het woord. Hier neemt de kunst je mee doorheen de hele woning.

Na  een eerste tentoonstelling ruim vijf jaar geleden is Frantz Absalon hier opnieuw te gast.
Begin jaren zeventig verhuisde hij vanuit Martinique naar Parijs. Hij werd architect, maar richtte zich beroepshalve vooral op andere activiteiten: schilderen, beeldhouwen. Of ik hem nu een schilderende beeldhouwer of een beeldhouwende schilder moet noemen, is wellicht van nevengeschikt belang. Feit is dat hij zowel qua vormgeving als wat kleur betreft, een geheel eigen artistieke taal gecreëerd heeft.


(c) Frantz Absalon & Galerie budA

De door hem uitgewerkte onderwerpen zijn 'banale' gebruiksvoorwerpen als naalden, scharen, spelden,... of bijvoorbeeld strengen breiwol. Door ze op uitzonderlijk grote schaal in een bijzonder fris kleurenpalet uit te voeren, brengt hij zijn onverwachte 'absalons' tot leven.

Als een echte beeldhouwer vertrekt hij van het pure basismateriaal: houten planken of balken. Daarop meet en past hij de verhoudingen minutieus af, zaagt, schaaft en schuurt tot hij de perfecte vormen bereikt heeft.
Dan komt de schilder in actie. Die zorgt voor de uiteindelijke symbiose tussen vorm en koloriet, met oog voor frisse (en soms onverwachte) kleurencombinaties. Hij lijkt wel te werken als de middeleeuwse ambachtslui die schitterende, gepolychromeerde beelden maakten.

(c) Frantz Absalon & Galerie budA

Frantz Absalon beweegt zich als een volleerde koorddanser op de grens tussen het 'artistieke' en het 'decoratieve'. Bovendien beperkt hij zich niet tot het vertonen van zijn bekende 'kunstjes'. Met zijn recente serie beschilderde paletten (in de grote voorkamer) gaat hij zowaar de experimentele toer op. Als een verbaasd kind ontdekt hij een verscheidenheid aan banale houten paletten, die hij (met respect voor de basistructuur) laat uitgroeien tot kleurrijke of witte wand- of vloersculpturen.

Maar ook in zijn 'klassieke' werken laat hij de evolutie in zijn onderwerpen en artistieke benadering de vrije loop.

Tot 8 mei 2011
bij Galerie budA
Buda 14/16
1730 ASSE

zaterdag - zondag: 15 - 18 uur
(gesloten op 1 mei)

of na afspraak

woensdag 6 april 2011

Michael Sailstorfer in het SMAK: maniërisme met weerhaken

Wie de overzichtstentoonstelling 'Raum und Zeit' van Michael SAILSTORFER (°1979) binnengaat, is meteen in de wolken. In de lange gang links hangen letterlijk donkere wolken in de vorm van in elkaar verstrengelde binnenbanden van trucks. Gekoppeld aan de geur van popcorn, verspreid door een heuse popcornmachine, wordt al meteen duidelijk dat Sailstorfer meer dan één van onze zintuigen wil prikkelen.

Straks wordt onze reukzin nog meer geprikkeld en krijgt ons gehoor een subtiele input te verwerken.
Maar er is meer...

(c) Michael Sailstorfer & SMAK

Ruimte en tijd zijn de basiselementen in onze ervaring van de realiteit. Als beeldhouwer creëert Sailstorfer niet zozeer "sculpturen', maar veeleer 'beelden' (zowel visueel, auditief als via geur waarneembaar). Zijn 'beelden' verspreiden hun invloed in de ruimte.

De zaal waarin autobanden, verbonden met een motor, constant tegen de muur ronddraaien en zo geleidelijk afslijten (de geur van rubber en het residu op de vloer spreekt boekdelen), brengt je in gedachten bij een niet te stoppen, doldraaiende wereld, apatisch voor het groeiende tempo waarin hij zichzelf aan het vernietigen is.
Toch ervaar je deze 'beelden' als esthetisch en perfect geproportioneerd. Sailstorfer is nu eenmaal een beeldenmaker die zijn vak beheerst. 

(c) Michael Sailstorfer & SMAK

Ook in zijn foto's creëert hij, ondanks de destructieve ondertoon, mooie beelden. Het is zelfs zo dat de kunstenaar je een beetje te grazen neemt, je gaat verleiden met een esthetische verpakking voor een boodschap met weerhaken.

Neem nu de reeks van 10 foto's, beginnende bij een houten schuurtje en eindigend bij een schouw...
Of wat doe je met de tot op het bot uitgeklede schoonheid van zijn vroege werk 'Waldzput' (2000) (zie foto hierna)

Geweld, vernietigingsdrang, maar ook (en dikwijls tegelijk) pure poëzie... bij Sailstorfer vind je het allemaal.
Kijk bijvoorbeeld naar de twee grote foto's 'Raketenbaum' (2008) of ga naar de middenzaal. Helemaal achteraan staat daar, voorbij 'de donkere achterkant van de maan', een monitor met een stukje 'Schwarzwald' (2010 - 2011) in live stream. In het bos is binnen een denkbeeldige kubus van 6x6x6 meter alles zwart geschilderd: boomstammen, takken, bladeren, mos, grond,...
Sailstorfer toont ons via de live stream een getransformeerd beeld van een getransformeerde werkelijkheid: Ceci n'est pas une forêt.

(c) Michael Sailstorfer & SMAK

Met Michael Sailstorfer in zee gaan lijkt simpel en toch weer niet. Hij laat je een pak schijnbaar eenvoudige beelden 'zien', maar goochelt tegelijk met diezelfde beelden. Reken daarbij nog eens de fantasie, het inlevingsvermogen, de interpretatie van de individuele toeschouwer en deze tentoonstelling groeit uit tot een veelvoud van wat er te zien, te horen en te ruiken is.

Deze tentoonstelling was eerder dit jaar in Hannover en gaat in de herfst naar de Kunsthalle in Nürnberg.

Nog tot 3 juli 2011
in het SMAK
Citadelpark
9000 GENT

dnsdag t.e.m. zondag: 10 - 18 uur

Bij de tentoonstelling hoort een boek met uitgebreid overzicht van het werk van Michael Sailstorfer en teksten in het Duits en Engels.