Zoeken in deze blog

Posts tonen met het label Kalken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Kalken. Alle posts tonen

vrijdag 12 juni 2020

Estaminet/Galerie IN DEN BOUW (Kalken) STOPT ERMEE...





Toen Christine Van Der Heyden op de website van haar Estaminet/Galerie IN DEN BOUW haar 'openstellingen' (tentoonstellingen) voor 2020 aankondigde, wist ze al dat dit haar laatste seizoen op deze iconische plek zou worden.


Zaterdag 24 en zondag 25 oktober 2020 zou als laatste 'bouwweekend' gelden.

Even later kwam corona roet in het eten gooien. Het café moest tot nader order sluiten. De tentoonstelling van april werd geschrapt, die van mei verhuisde noodgedwongen naar deze kunstblog.
Met Bart Baele zou op 14 juni alles weer echt starten.

Maar een kleine week geleden stuurde Christine haar vrienden van In Den Bouw  een tegelijk rationele en emotionele mail, waarin ze tot de volgende conclusie komt:


"Vanaf zondag 14 juni zal den bouw open zijn op het gebruikelijke uur: 11u. Van dan af niet meer op zaterdag maar wel elke zomerse zondag tot leegverkoop van kelder en inboedel. Behalve de toog, buffet en de stoelen binnen is alles te koop (elektronisch betalen is – technisch- niet mogelijk).

Alle geplande tentoonstellingen worden afgelast.

Ik had me het afscheid anders voorgesteld maar in de huidige omstandigheden kan de spirit van den bouw niet bestaan."


Het iconische boogvenstertje in de galerie


Over het waarom van die vervroegde sluiting schrijft ze het volgende:

"Als ‘eenzame fietser’ ( uit dat liedje van Boudewijn De Groot) geniet ik al vele weken van zinnenstrelende aroma’s zoals die van bloeiende boerenjasmijn, liguster en vooral vers gemaaid hooi. Geuren die zich niet laten vangen ( toch niet in een fles zoals een attarwallah in Hyderabad zijn ‘cut grass’ probeerde te slijten) maar me ontzettend blij maken op mijn meditatieve fietsritten. Behalve die zoete geuren sijpelden ook herinneringen binnen over mijn voorbije 36 jaar in den bouw. Hoe gelukkig ik daar was. Een ontmoetingsplaats voor gelijk- en andersgezinden. Een nonchalante plek voor ontspanning, nostalgie, plezier, soms verdriet en veel schoonheid. Je kon er zelfs een glas drinken! 

Niet het spreekwoordelijke water staat me aan de lippen, neen, het échte water stond in m’n ogen terwijl ik dit schreef. Ik doe niet meer mee, heb besloten mijn activiteiten in den bouw voortijdig te stoppen. In de hoop het contact met vrienden en kennissen niet te verliezen. Door de aangemoedigde contact- en smetvrees ligt een steriele maatschappij op de loer."


Bart Baele


Op de website van In den Bouw...

Het driesje op de kruising van de Zomerstraat en de Apostelhuizen en dat op de kruising van de Portugiezenstraat en de Zauwerstraat waren tot in 1862 eigendom van de gemeente Kalken. De twee stukken grond werden gelijktijdig verkocht. Bijna onmiddellijk na de verkoop van het eerstvermelde stuk grond, werd er een woning met stalletje opgetrokken (1864-1865).

De woning had vermoedelijk toen reeds een herbergfunctie. In 1885 kwam de eigendom in handen van de familie Verstraeten, een brouwersfamilie in de onmiddellijke omgeving. Zowel het gebouw als de omgeving zijn gaaf bewaard gebleven: enkele linden en een bolbaan voor de deur, het ganse perceel omringd door een oude haag en een interieur uit grootmoeders tijd.
Waar de naam van het cafe - In den Bouw - vandaan komt, is niet helemaal duidelijk: Het meest aannemelijk is dat een bouw vroeger een plaats was waar de boeren hun korenschoven bij mekaar zetten. Daar hielden ze dan hun schaft.

Christine Van Der Heyden (foto) kwam er wonen in 1984 en nam het cafe over in zijn oorspronkelijke staat. Een allereerste tentoonstelling vond plaats in 1985, met werk van Raphael Buedts. In 1989 werd in de stalling een galerietje ingericht. 
Sindsdien vonden er jaarlijks en ononderbroken zo'n zes solo- of groeps-tentoonstellingen plaats. In februari 2003 werd de vernieuwde en uitgebreide galerie ruimte ingehuldigd.
Op 15 Augustus 2004 werd het 20-jarig bestaan van Galerie In Den Bouw Estaminet gevierd. Den Bouw is inmiddels een geklasseerd monument. (Staatsblad 14/10/2004). 

De tijd liep verder en de activiteiten bleven doorgaan. Vanaf 2010 was WATERSCHOENEN zoveel mogelijk paraat voor de opeenvolgende tentoonstellingen. Enkele foto's getuigen hier van de talrijke besprekingen die we de afgelopen 10 jaar publiceerden (tik 'in den bouw' in de zoekbalk bovenaan voor links naar die artikels)
De lijst van kunstenaars die sedert 1985 bij 'IN DEN BOUW' passeerden, oogt bepaald indrukwekkend. (zie de website)


Johan De Wit


Portret van Maria Degrève
door Jef Van Eynde


Tom Jooris


Christine Lorré


Ria Bosman


Amédée Cortier


Christine Couvent


Raphael Buedts


Tuin en galerie


Johan De Wilde


Karel Dierickx


Werner Mannaers


Pirana



IN DEN BOUW
ZOMERSTRAAT 85
9270 KALKEN


© Art Spotter / Waterschoenen

vrijdag 18 oktober 2019

Frank BASSLEER in Estaminet/Galerie In den Bouw (Kalken)



Vorige zondag werd in Estaminet IN DEN BOUW de laatste tentoonstelling van het seizoen geopend, met werk van de Gentse fotograaf

Frank BASSLEER

Tijdens de opening zorgde JOHN SNAUWAERT op klarinet en saxofoon
voor een muzikale interactie met het werk. De muzikant richtte zich letterlijk op de tentoongestelde foto's en interpreteerde ze in nu eens melancholische, dan weer groeiende en afnemende klanken, om ons tussendoor ook nog in oosters aandoende sferen onder te dompelen.
Als voorbeeld van hoe zintuigen elkaar kunnen aanvullen, was dit alvast een geslaagde benadering.

Tevoren hadden we onze ogen al flink de kost gegeven en ook nadien viel er nog heel wat te ontdekken.
Want uiteindelijk ben je als bezoeker op 'kijken' aangewezen.




© Frank Bassleer

Bij het binnenkomen had ik (met een blik op de eerste foto's) het gevoel dat de werken voor deze specifieke ruimte gemaakt waren, al bleek dat niet het geval.
Wel was het zo dat de fotograaf bij zijn eerste bezoek aan deze 'perfect onaffe' tentoonstellingsruimte meteen een klik voelde, die hem de zekerheid gaf dat zijn werk zich hier zou thuisvoelen.

Met de combinatie van de eerste drie foto's (zie hierboven) bewijst hij niet alleen zijn fotografische kwaliteiten, maar ook zijn oog voor architectuur in haar meest elementaire vorm. Straks zal dat architecturale (en sculpturale) aspect nog meer benadrukt worden in de 'modellen' die hij fotografeert.

Frank Bassleer geeft zijn werken hier geen titels mee. Daardoor heb je als kijker minder houvast, maar tegelijk zorgt het ook voor een grotere vrijheid. 
'Die Gedanken sind frei.'



Muziek versus fotografie



John Snauwaert op de saxofoon


Bij de overgang naar de tweede kamer hangt een juweel van een foto (alleen al daarvoor mag U best naar Kalken). Het stelt een deel van een raam met een gordijn voor. Frank Bassleer kwam er toevallig voorbij in Mons. Het lijkt heel gevoelig geschilderd en toch gaat het hier om pure fotografie.

Links ervan hangt onderstaande foto van een 'pantoffelsculptuur'. 



©  Frank Bassleer


In die tweede kamer volgt een reeks 'architecturale' foto's, waarvoor de fotograaf zelf eerst een aantal decors, gebouwen, steden,... geconstrueerd heeft. Hij maakt daarbij gebruik van voorgevormd, kartonnen verpakkingsmateriaal.

Je denkt ongewild aan oude 'oosterse' steden met een bruisend leven, ware het niet dat in de fotografische wereld van Frank BASSLEER de stilte oorverdovend is en de mens volkomen afwezig, al blijf je wachten tot misschien toch nog iemand op de trappen verschijnt. 
Het lijken wel archeologische sites, zoals in enkele verdere foto's, waar je hier en daar nog een 'gebouwtje' de kop ziet opsteken in een soort woestijnlandschap of 'verroeste' aarde.
In het licht van de recente gebeurtenissen in de grensstreek tussen Turkije en Syrië denk je onvermijdelijk aan verlaten steden en dorpen, gevluchte mensen. Maar ook dat is uiteindelijk een universeel gegeven.

De fotografische wereld van Frank Bassleer is er een van mysterie, waarin de dikwijls mank lopende menselijke 'beschaving' constant om de hoek loert. Toch zoekt hij in de meest duistere hoeken steeds naar beeldende schoonheid.



© Frank Bassleer



Deze tentoonstelling loopt tot en met zondag 3 november 2019.

In den bouw – Zomerstraat 85 , 9270 Kalken, 0473 677342

Open op zaterdag vanaf 14u en zondag vanaf 11u






© Art Spotter / Waterschoenen


vrijdag 30 augustus 2019

H ERO TICA: laatste weekend in DEN BOUW (Kalken)




ENKEL NOG TE BEZOEKEN OP 
ZATERDAG 31/8 vanaf 14 uur 
en ZONDAG 1/9 vanaf 11 uur


Christine Lorré
'De vruchtzetting'
assemblage


LEES DE BESPREKING:



©Art Spotter / Waterschoenen


vrijdag 16 augustus 2019

CHRISTINE LORRÉ met 'H ERO TICA' bij In den Bouw (Kalken)



Onder de enigmatische titel

H ERO TICA

maakt 
Christine LORRÉ 
sinds gisteren haar opwachting in de galerie van
Estaminet IN DEN BOUW


De sobere ruimtes van 'In den Bouw' zijn haar op het lijf geschreven, temeer daar ze sedert 2014 in Ober-Österreich in een oud pand woont dat ze met zachte hand in stand houdt, ingegeven door de principes van de oude, oosterse filosofie 'Feng Shui', gekoppeld aan een verlangen naar soberheid ('Wabi').

Maar denk vooral niet dat ze een 'zwevende' kunstenares is, die ver van het 'echte' leven staat. Wel integendeel !

In een ver verleden stelde ze tentoon in de legendarische Gentse galerie FONCKE (waar ook kunstenaars als Leo Copers, Philippe Vandenberg, Dan Van Severen of Peter Buggenhout passeerden), maar andere beroepsbezigheden hielden haar weg van de vrije kunst.

Van 1973 tot 1989 was ze actief als zelfstandig architect. Nadien gooide ze zich op nieuwe activiteiten, niet uit onvrede met wat voorafging, maar met volle goesting om andere wegen te verkennen. In Italië was ze bijvoorbeeld jarenlang actief in de productie van olijven en olijfolie.

Met het Oostenrijks woonproject als achtergrond was de tijd rijp voor haar oude liefde: de beeldende kunst.

Alles begint bij de talloze voorwerpen die haar onder ogen komen. Ze zoekt niet, maar vindt allerlei attributen die helemaal niets met elkaar te maken hebben tot zich in de geest en op de werktafel van de kunstenares combinaties vormen, die  getuigen van een surrealistische blik en die bij nader inzien verwijzen naar onderliggende gevoelens, een specifieke kijk op de wereld in verleden, heden en toekomst, machtsmisbruik, geweld, oorlog, heroïek, erotiek,... kortom het leven zoals het is op kleine, individuele schaal of binnen mondiale machtsverhoudingen.

Met 12 kleine assemblages maakt Christine Lorré de twee tentoonstellingsruimtes van 'In den Bouw' tot de hare. 


Christine Lorré
Pussycat
mixed media


Met en grote paddestoel,een kleine kooi, een pop en de kop van een plastic kat, creëert ze haar 'Pussycat', een 'sexy stoeipoes' of een gevangene van een opgedrongen imago (?). Sigmund Freud loert mee om de hoek.

De titels van haar werken maken een en ander duidelijk en gaan meestal enige ironie niet uit de weg. De kunstenares mag dan nu pas opnieuw haar hoofd boven het artistieke maaiveld steken, maar ze komt duidelijk niet onvoorbereid en onbeslagen op het veld. Ze draagt de bagage van een heel leven met zich mee. Dat doen trouwens ook de objecten waarmee ze haar assemblages maakt.



Christine Lorré
'Gejongleerd' is oud gedaan
mixed media


Die gevonden objecten hebben reeds een eigen geschiedenis wanneer ze bij Christine Lorré terecht komen. Door ze in nieuwe constellaties te presenteren, krijgen en geven ze nieuwe betekenissen.

Neem nu het plastic speelgoedpistool in bovenstaande compositie, dat er plots uitziet als een olifant met 'toeterende' slurf en oranje oren (van een plastic schelp). Baby olifant kijkt vol bewondering naar de 'jonglerende' mama, terwijl diezelfde mama wijze lessen voor de toekomst wil meegeven.

Symboliek en esthetische compositie zijn bij Christine Lorré onlosmakelijk verbonden.

Wapens , oorlog, ('Monument pour nos héros' - 'De aanhouder wint'), machtige figuren die zich in een dans der dwazen rond een obus schurken ('Iedere gelijkenis met bestaande personen is toevallig')



Christine Lorré
De aanhouder wint
mixed media

'De aanhouder wint' vertelt het verhaal van de blijkbaar eeuwigdurende conflicten, oorlogen, ... met toch weer die ene figuur die probeert de gemoederen te bedaren (een roepende in de woestijn ?).
Vlakbij toont Christine Lorré een 'Monument pour nos héros', haar kleine versie van een oorlogsmonument zoals er talloze op pleinen en straten staan: onze helden, gevallen voor het vaderland (sic).

Ga vooral zelf kijken en genieten van de nieuwe beeldende harmonie die door deze kunstenares geschapen wordt, ook al is de onderliggende verhaallijn dikwijls hard en confronterend.

Christine Lorré poetst en passant ook nog Uw Latijn en biologische kennis op.

Nog een laatste tip voor de heren onder onze lezers. Let toch maar goed op in de buurt van C'est pour le chien.




IN DEN BOUW
Zomerstraat 85
9270 KALKEN

tot en met zondag 1 september 2019

zaterdag vanaf 14 uur
zondag vanaf 11 uur






© Art Spotter / Waterschoenen



vrijdag 14 juni 2019

Tom JOORIS met 'Bellagio' bij Estaminet-galerie 'IN DEN BOUW' (Kalken)




Terugkeren naar Estaminet 'IN DEN BOUW' (ook al is het een tijd geleden) is altijd een beetje thuiskomen. (The green green grass of home...)

Het café, de tuin en de galerieruimte liggen er als vanouds bij. Na al die jaren is het huisje op de dries langs de Zomerstraat in Kalken nog steeds een soort oase vol ongepolijste charme, waar de bezoeker de kans krijgt om de tijd stil te zetten of op zijn minst een nieuw ritme te vinden.

Vorige zondag gingen we er kennis maken met de nieuwe schilderijen van 

Tom JOORIS



De eerste ruimte van de galerie


We vonden het werk van Tom JOORIS hier niet voor het eerst. In mei 2011 nam WATERSCHOENEN U reeds mee naar zijn tentoonstelling bij 'In den Bouw'. Toen vroeg ik mij af of schilderkunst bij Tom Jooris een manier was om 'stoom' af te laten of frisse lucht toe te laten. Hij gebruikte toen ondermeer fietsbanden (zelfs met ventiel) om schilderijen te omlijsten.

Maar de eerste confrontatie met zijn werk was hier reeds in juli 2010 verschenen. Naar aanleiding van 'Het sublieme in de schilderkunst' zorgde hij in het Raveelmuseum met 'BIG BANG' voor vuurwerk in combinatie met de rustige landschappen van Roger Raveel, Albijn Van den Abeele en Valerius De Saedeleer.

Even later dook hij ook op in 'Frightening Facts' (Loods 12), waar ik zijn schilderijen bekeek als een zoektocht naar sporen in bijna verdwenen architectonische plattegronden.

In juli 2012 waren vader en zoon (Roland & Tom) JOORIS op de afspraak in Watou. Toen noteerde ik: "Vader en zoon spreken een gelijkaardige, uitgepuurde, afgeschuurde, tot de essentie gereduceerde taal in woord of beeld, afhankelijk vanhun discipline: poëzie of schilderkunst."

In september 2014 verscheen hij met Raf Buedts en Geert Koekoeckx in D'Apostrof (Meigem-Deinze) onder de titel 'Nature is us'. Hier tekenden we in zijn grotere doeken reeds een gewijzigde strategie op met meer kleurvlakken.



A room with a view bij 'In den Bouw'


In de huidige presentatie wordt die strategie verder uitgewerkt. 

De aanzet tot deze tentoonstelling ligt bij de herinneringen aan een fietsvakantie rond Bellagio aan het Comomeer. De landschappen waren blijkbaar  op het netvlies blijven plakken en hebben hun weg naar de doeken van de kunstenaar gevonden.

Tom Jooris valt dan wel terug op het landschap, maar verwacht U vooral niet aan lieflijk aandoende, gedetailleerde landschappen. Wollige kleurvlakken domineren. Hier en daar duikt een contrasterend punt op.
De planmatigheid van weleer is teruggedrongen, maar toch laten bepaalde 'afrasteringen' zich nog voelen als een (weliswaar vager) kader binnen het kader. Het lijkt wel of de kunstenaar twijfelt of hij zich helemaal in het ongewisse mag gooien.

Schilderen is bevrijding, met de herinneringen aan 'Bellagio' in het achterhoofd, schijnbaar uit de losse pols geconstrueerd, weliswaar met oog voor de compositie, maar zonder de behoefte om al te precies 'binnen de lijntjes te kleuren'.




Uit de serie 'Bellagio'
© Tom Jooris



Uit de reeks 'Bellagio'
© Tom Jooris



tot 30 juni 2019

Zomerstraat 85
9270 KALKEN

zaterdag vanaf 14 uur
zondag vanaf 11 uur



© Art Spotter / Waterschoenen



donderdag 29 oktober 2015

Sylvie Monden met 'Gewoonlijke dingen' in Den Bouw (Kalken)



Sylvie MONDEN (°171) had al een studie Germaanse Talen en Kunstgeschiedenis achter de rug toen ze zich vanaf 2001 in eerste instantie voor fotografie en later voor tekenkunst en vrije grafiek ging bijscholen. Met die grafische opleiding is ze overigens nog steeds bezig.

Dat ze inmiddels op een eigen artistiek en technisch onderbouwd discours kan bogen, bewijst ze met haar tentoonstelling 'Gewoonlijke dingen' bij Galerie/Estaminet In den Bouw.

'Gewoonlijke (sic) dingen' staat in deze geenszins voor 'banaal', al zijn haar onderwerpen nog zo 'gewoon' uit haar onmiddellijke omgeving geplukt.


Sylvie Monden @ In den Bouw


De grote collectie 'grafische kussens' (op papier) waarmee ze de rechterwand van de eerste kamer bekleedt, behoort tot haar meest recente werk en getuigt van een lineaire en kleurrijke precisie waar je niet naast kunt kijken. Het lijkt allemaal zo 'simpel', zo vanzelfsprekend, maar vereist zonder twijfel een technische bagage en absolute zin voor  het waarnemen en vastleggen van de realiteit.



© Sylvie Monden


Waarnemingstekenen is voor Sylvie MONDEN het uitgangspunt van haar werk. In de tweede kamer zien we op de tussenmuur een grafische weergave van haar werktafel die meteen fungeert als uitkijktoren van waaruit ze de wereld rondom zich ervaart en vastlegt. Gekoppeld aan haar onuitputtelijke drang om al dat waarneembare te verzamelen en in strakke structuren of patronen te gieten, creëert ze een overzichtelijke en tot in de puntjes verzorgde wereld.

U zal met grote ogen kijken naar haar reeds vermelde 'kussenwand' met zijn ontzettende kleur- en motiefvariatie binnen eenzelfde basisstramien.

Maar het valt me ook op hoe ze in haar kleine werken ruimte weet te scheppen.
Een simpel raam vormt het uitgangspunt voor uitgebreide studie en ontrafeling die kan leiden tot abstracte benaderingen, zonder evenwel het waargenomen uitgangspunt uit het oog te verliezen.

Ze creëert rasters als samenvloeiende fijne zwarte lijntjes, maar ook als gigantische 'handdoekmotieven'.

Deze tentoonstelling is zeker de reis naar Kalken waard en bovendien staat er in de kelder van Estaminet In den Bouw allerlei lekkers op u te wachten... (dat laatste geheel terzijde, maar niet onbelangrijk).


© Sylvie Monden


Sylvie MONDEN

'GEWOONLIJKE DINGEN'

tot 15 november 2015
In den Bouw
Zomerstraat 85
9270 KALKEN

vrijdag vanaf 19 uur
zaterdag vanaf 14 uur
zondag vanaf 11 uur


Onder de titel 'Gewoonlijke dingen' stelde ze in het voorjaar ook tentoon in het RHoK Woluwe (Sint-Pieters-Woluwe), waar ze vrije grafiek volgt met Rik De Boe als docent.


© Art Spotter voor WATERSCHOENEN

maandag 5 oktober 2015

Johan De Wit in Den Bouw (Kalken)



Dat de beeldende kunst van Johan DE WIT zich, ondanks haar toch wel opmerkelijke verschijningsvorm, overal thuis voelt, blijkt eens te meer in de 'down to earth' omgeving van 'In den Bouw'. In deze 'basic' ruimte voelt het werk van deze kunstenaar zonder kapsones zich in zijn sas.
Een gezonde zelfspot is hem niet vreemd wanneer hij me (niet voor het eerst) zegt: "Ik begrijp het zelf niet, dus zoek het maar uit".

Dat uitzoeken heb ik reeds eerder met grote voldoening gedaan. Een uitgebreide ontmoeting met de kunstenaar en zijn werk kreeg u op 12 mei 2015 in WATERSCHOENEN, waar we u via links ook op vorige bijdragen wezen. U leest daar meer over  zijn inspiratiebronnen en zijn werkmethode.


Johan De Wit, Zonder Titel, 2015, 88 x 45 x 45 cm
xps, acrylhars, marmerpoeder, polyestervezel, pigment, ijzerpoeder


In Kalken pakt hij nu uit met nieuwe werken volgens het beproefde recept. Zijn sculpturen zitten opnieuw vol structurele hoogstandjes, ook al zien ze er zo verrassend gewoon uit. Bovendien is hij niet bang van een flinke portie humor en een veeg onderhuidse nostalgie.

Meteen bij het binnenkomen krijg je rechts boven op de muur opnieuw één van zijn schaars geserveerde filmpjes die precies balanceren op de grens van nostalgie en eigen jeugdherinneringen. Het ligt perfect in de lijn van zijn vroegere 'loops' die hij in Villa De Olmen, Watou of Kristof De Clercq Gallery toonde.

Maar uiteraard vormen de sculpturale presentaties het grootste aandeel.



Johan De Wit, Z.T., 2015, variabele afmeting
xps, acrylhars, marmerpoeder, pigment


De zon zorgde op de openingszondag voor een letterlijk schitterende interactie met de 'torensculptuur' links in het eerste kamertje. (zie eerste foto)

Johan De Wit zet ons ook bij de tijd met zijn 'koekoeksklok' zonder koekoek en zonder wijzerplaat of cijfers (of is het een vogelhuisje waar de tijd is blijven stilstaan?).

Hij speelt met begrippen als licht en zwaar in opstellingen met objecten die er bedrieglijk echt uitzien, maar dikwijls gemaakt zijn van vederlichte materialen: afgebroken 'betonnen' palen (het lijkt wel een knipoog naar Raveel), een stapel 'planken' die je tot aanmaakhout kan kloppen.

Maar even later neemt hij je toch weer te grazen. Voor zijn gestapelde plooitafeltjes met 'kauwgom' (plasticine) onder het tafelblad geplakt gebruikt hij bij nader inzien toch hout. Structurele eenvoud en nostalgische knipoogjes houden elkaar in evenwicht.

Raadpleeg zeker de lijst van tentoongestelde werken, vooral voor de opsomming van gebruikte materialen. U zal versteld staan.



De aparte sfeer van 'In den Bouw'


Johan DE WIT

tot 18 oktober 2015

in
Estaminet IN DEN BOUW
Zomerstraat 85
9270 KALKEN

vrijdag vanaf 19 uur
zaterdag vanaf 14 uur
zondag vanaf 11 uur




© Art Spotter voor WATERSCHOENEN

woensdag 19 augustus 2015

PIRANA met erotische cartoons op canvas in Den Bouw (Kalken)



Toen onlangs de uitnodiging van 'In den Bouw' in mijn mailbox viel, ging mijn blik meteen naar de muur voor mijn werktafel. Waar is die cartoon van PIRANA gebleven die hier al jaren een plaatsje vond?
Enfin, het beeld en de tekst staan me nog duidelijk voor ogen: twee typische Pirana-mannetjes staan op een perron. Zegt die ene "Die Delvaux heeft ons dik bij ons dingskes. Ik rij al 20 jaar met de trein en nog nooit een blote vrouw gezien!".

Vorige zaterdag mocht ik dus naar Kalken voor de 'op canvas geschilderde erotische cartoons' van PIRANA.

Spijtig genoeg lieten de weergoden het afweten, temeer daar die dag ook een caravan met koffiebar in de tuin stond en de omliggende weiden voorzien waren voor vliegeraars.


Pirana @ In den Bouw


Volgens ingewijden ter plekke hebben (weer)goden het niet zo begrepen op blote meisjes. Vandaar misschien.
Wij doken alvast de wereld van deze ervaren cartoonist in. Al bijna 50 jaar laat PIRANA zijn tekeningen op de wereld los.
In de kleine galerie van 'In den Bouw' was het droog en warmer, mede dankzij het onderwerp. Blote meisjes in tekeningen, schilderijen, stripboeken,...

Welkom in de kleurrijke wereld van Leon Van De Velde (°1947), alias PIRANA.
Net als de gelijknamige vis (met 'h') zet de cartoonist flink zijn tanden in zijn onderwerpen. Hij gaat tot op het bot.


Pirana, Nee... mijn vrouw heeft geen kabouter nodig


Deze presentatie is een geconcentreerde uitgave van de tentoonstelling die hij vorig jaar hield onder de titel 'Tienduizend erotische werken' (een 'lichte' overdrijving van het aantal).

U maakt hier kennis met Mevrouw Dallemans, de folterkamer en tientallen schijnbaar naïeve taferelen, die allemaal perfect 'Pirana' zijn.
Hij neemt u mee naar Burkina Faso, Oeganda of Kenia in zijn geliefde Afrikaans continent, bezorgt u een initiatie in de 'Zwarte Liefde' en trakteert u op heel veel blote meisjes.

Maar u krijgt hier ook een antwoord op tal van prangende vragen zoals... Was de snor van Hitler vals?, Are you lonesome tonight? Zou je Cirque du Soleil willen bellen?, In één keer of met herkansing?

Andere (wereld)problemen worden door Pirana sprekend in beeld gebracht: Onverwachte stoute kokosnoot, Alle dagen moslim zijn da's nie zo simpel hoor, ... en dan is er ook nog die vergeetachtige Bulgaarse kogelstootster of een Stilleven met appels en man. Bijna vergat ik nog 'Naaktmodellen in Mechelse academie krijgen opslag'.



Piran, Blaffende honden bijten niet


Bij Pirana zijn mannen meestal de sigaar... of 'Denk je dat De Wever niet moet afwassen misschien?' en 'Het is weer tijd om te stofzuigen en het gras te maaien, schat!'.

Dat alles wordt overgoten met die typische humor van Pirana: onverbloemd, recht voor de raap, absurd, zonder taboes.

Op een klein bordje staat de volgende mededeling:

SOMMIGE WERKEN ZIJN TE KOOP

DE TEKENAAR TE HUUR VOOR ALLE OPDRACHTEN

Tijd om u eens goed te laten gaan. Tijdens mijn bezoek hoorde ik gegniffel, gegrijns en gelach. Voor elk wat wils, met dank aan PIRANA.


Pirana, Blote meisjes


PIRANA

tot 6 september 2015

vrijdag vanaf 19 uur
zaterdag vanaf 14 uur
zondag vanaf 11 uur

In den Bouw
Zomerstraat 85
9270 KALKEN



Art Spotter voor WATERSCHOENEN