'Un viaggio veneziano', een nieuw boekje in 'artspotter MINI books'

Af en toe verwent Artspotter zichzelf door een boekje te maken.

Als herinnering aan Venetië tijdens de afgelopen zomer ontstond dit (A6) fotoboekje:

'UN VIAGGIO VENEZIANO'

Het maakt deel uit van de serie 'artspotter MINI books'.

In 2010 verscheen in dezelfde serie:

ARTSPOTTER works

(collages, tekeningen, aquarellen, objecten van Artspotter)

HISTOIRES d' O

(foto's van Artspotter met O in de hoofdrol)

ARTSPOTTER looks around in COLOUR

(kleurenfoto's van Artspotter)

(c) artspotter, 2011

(c) artspotter, 2011

http://www.flickr.com/photos/artspotter/6549925253/in/photostream

(c) artspotter, 2011

Manor Grunewald bij Galerie Fortlaan 17 te Gent

Onder de enigmatische titel 'I always wanted to be David Copperfield, but I turned out to be a painter' stelt Manor GRUNEWALD (°1985) tot 28 januari 2012 tentoon in zijn 'huisgalerie' FORTLAAN 17. Twee jaar geleden was hij hier in dezelfde periode te gast met zijn soloshow 'Propose a course for action, a solution to an issue, or questions for further study'. Blijkbaar houdt hij van confronterende titels, zowel voor de toeschouwer als voor zichzelf.

(c) Manor Grunewald & Galerie Fortlaan 17, 2011

Amper 26 is hij, maar hij heeft reeds een enorme artistieke weg afgelegd. Als voormalig graffitikunstenaar heeft hij de de 'stiel' op straat geleerd, maar in een niet aflatend werkproces heeft hij zijn schilderkunstig onderzoek technisch en beeldmatig in het atelier verdergezet.

Het verzamelen van beeldmateriaal vormt nog steeds de basis en vertaalt zich allereerst in zijn collages en mixed media op papier. In elk van zijn schilderijen baant hij zich vervolgens een weg door diverse lagen informatie via dun aangebrachte picturale middelen als olieverf, spuitlak, acryl, potlood, marker, duimspijkers,... (technieken die hij overigens vrolijk door en naast elkaar gebruikt).

Manor Grunewald: Echo's de L'histoire, L'homme au miroir magique, 2011 (detail)

Sommige doeken geven vanop afstand meteen een duidelijk verhaal prijs, maar blijken bij nader inzien onderliggende beelden te bevatten. What you (first) see, is not always what you get. Andere schilderijen lijken dan weer slechts vage oppervlakken tot je ze in detail gaat bekijken. Neem nu het grote tweeluik 'Echos de L'histoire de l'homme, L'homme au miroir magique' (2011 met het zwart op zwart 'verborgen' klassieke beeld van de moeder met Christusfiguur.

Manor Grunewald: Casablanca, 2011

Maar Grunewald gaat soms ook ronduit voor de minimale ingreep met maximaal effect, zoals in 'Casablanca' (2011), dat je meteen bij de voordeur begroet.

Manor Grunewald: Studio Floor, 2011

Even minimaal, maar tegelijk met een 'fetish-karakter' en een persoonlijke (kunst)historische achtergrond wordt het waar hij zijn 'Studio Floor' (2011) presenteert. Een stuk plankenvloer van 3 bij 2,5 meter uit zijn (voormalig) atelier ligt hier als een statement, als verwijzing naar het podium voor de kunstenaar die, net zoals de goochelaar David Copperfield, zijn kunsten wil vertonen. In tegenstelling tot de glitter en glamour van David Copperfield, houdt Manor Grunewald het bij de verfspatten op een oude plankenvloer. Bovendien gaat het hem niet om die ene grote, spectaculaire goocheltruc, maar om het constante doorwerken aan een oeuvre, waarbij hij niettemin ruimte laat voor het experiment. Neem nu zijn schilderij 'A few deliveries from a new source', waarin hij twee verschillende dragers (hout en linnen) met een uiteenlopende bewerking samenvoegt in één werk.

Manor Grunewald: A few deleveries from a new source, 2011

Waar hij tot voor kort graag installaties met zijn schilderijen maakte, verschijnen ze nu stuk voor stuk in de schijnwerpers. Het ene schilderij verbergt niet langer het andere. Voor Grunewald was het een manier om de aandacht van de toeschouwer aan te scherpen, maar zijn werken kunnen met gemak de directe confrontatie aan.

Op de tweede verdieping van de galerie duikt met 'That elegant touch' een sculptuur op die ik beschouw als de driedimensionale vertaling van zijn picturale werk. Het doet me denken aan een 'goochelkast' waarmee de David Copperfields van deze wereld hun bevallige assistentes (of ander schoon volk) naar believen laten verdwijnen of verschijnen. Grunewald is nu zowel David Copperfield als kunstenaar geworden. Maar de grootste truc van goochelaars bestaat er toch in de aandacht af te leiden zodat we enkel het hoogtepunt te zien krijgen: Manor Grunewald turned out to be a painter... !

Inmiddels is zijn werk te zien van Gent over Amsterdam tot New York en San Francisco.

Tot 28 januari 2012 kunt U deze tentoonstelling nog ontdekken bij

Galerie Fortlaan 17

9000 GENT

woensdag, donderdag, vrijdag: 14 - 18 uur

zaterdag: 12 - 18 uur

Gesloten van 24 december 2011 tot 3 januari 2012

www.fortlaan17.com

www.manorgrunewald.com

 

Damien De Lepeleire, Bart De Clercq en Tamara Van San bij Tatjana Pieters in Gent

Vorige zomer ruilde Tatjana Pieters haar vertrouwde stek tussen het Sint-Pietersstation en het Citadelpark voor een nieuwe ruimte in het noorden van de stad. Uiteraard bleef de charmante plankenvloer achter in de Burggravenlaan, maar ook de Nieuwevaart 124 is geen te koele, strakke 'white cube' geworden, dankzij de interne architecturale ingrepen van Pieterjan Deblauwe. Het spel met de schuin geplaatste volumes en het gebruik van de bestaande hoogteverschillen zorgt voor contrast en evenwicht en biedt nieuwe presentatiemogelijkheden.

Twee schilders en een beeldhouwer gaan sinds half november een dialoog met de ruimte en met elkaar aan. In de hoge middenruimte 'ontbindt' Tamara VAN SAN meteen haar fluogele 'duivels' met de in de nok opgehangen 'Baobab Sky' (2011), een werk dat in situ gerealiseerd is.

Tamara Van San, Baobab Sky, 2011 (gips, verf en textiel)

Ik waan me in de hangende tuinen van Babylon en denk tegelijk terug aan de installatie die Van San deze zomer in Watou presenteerde.

Verder in de galerie laat ik me ondermeer bekoren door haar 'Instant sun', haar draadsculptuur 'Mandorla' en het ontzaglijk eenvoudig 'bewerkte' objet trouvé 'Sweet Perfection' (om alle minimalisten EN Duchamp stikjaloers te maken).

Tamara Van San verschijnt niet voor het eerst in deze blog. Het volstaat haar naam bovenaan in de balk 'ZOEKEN' in te tikken voor een voorlopig overzicht. Binnenkort bezorgen we U bovendien een nadere kennismaking met haar werk naar aanleiding van een recent atelierbezoek. 

Damien De Lepeleire, Last Chinese Landscape, 2011 (links)

Tamara Van San, Sweet Perfection, Orange Zero, Magic Moment, 2011, Male Bonding, 2009 (midden)

Bart De Clercq, Afternoon, 2010-2011 (rechts)

Bart DE CLERCQ presenteert figuratieve schilderijen met een flinke scheut surrealisme, waarin de ogenschijnlijke vredigheid genadeloos onderuit gehaald wordt. Nu eens serveert hij een in meer of mindere mate uitgesproken dreigende sfeer die ik associeer met Nolde of Munch, zoals in die twee kleine portretten. Een andere keer toont hij dubieus aandoende ensceneringen met 'versteven' personages, die mij aan Balthus doen denken. De plaatsing van zijn personages zit ook wel eens 'zwevend" in de geest van Chagall.

Toevallig zie ik in 'De Muze' (bijlage van De Morgen van 10/12/2011) een foto van Philippe Halsman uit 1948: 'Dali Atomicus', waarbij het schilderij 'Ziggurat' van De Clercq spiegelend aansluit. Tot daar de referentiepunten. Maar Bart De Clercq is ontegensprekelijk zichzelf, ook in de meestal 'droge' manier van schilderen.

Tamara Van San, Scocolone, 2009

Damien De Lepeleire, L'Homme de Délos 1, 2005 e.a.

Damien DE LEPELEIRE pakt uit met een ruime collectie werken, waarvan het overgrote deel in aquarel en Oost-Indische inkt op papier. De Lepeleire concentreert zich sinds enige tijd op de reproductie van de kunstgeschiedenis van de oude tot de moderne klassieken. De man van Delos, Degas, Calder, Moore, Bacon,... passeren de revue, ogenschijnlijk snel, maar treffend 'herschilderd'. Het lijkt wel of hij via manuele reproductie (zijn eigen beeldenscriptorium) een complete catalogus van de kunstgeschiedenis wil realiseren in de hoop de kunsticonen te redden.

'La Lettera di Garibaldi', geflankeerd door de 'Golden Emperor' had mij flink te pakken...

Tot 8 januari 2012

bij Galerie Tatjana Pieters

Nieuwevaart 124

9000 GENT

woensdag tot zondag: 14 - 18 uur

RAAK, een tentoonstelling van RASA voor kinderen en speelse volwassenen in het SMAK

Sinds 1 december loopt in het SMAK de nieuwste reizende tentoonstelling van de kunsteducatieve instelling  RASA, die al zowat 20 jaar kinderen op een ongedwongen manier kennis wil laten maken met beeldende kunst. Kinderen van 4 tot 12 jaar vormen de eigenlijke doelgroep, maar alleen al de openingsavond in het SMAK maakte perfect duidelijk dat ook bij 'volwassen kinderen' een grote behoefte ter zake bestaat.

In de loop der jaren ontwikkelde RASA steeds nieuwe tentoonstellingsconcepten in samenwerking met bekende, professionele, nationale en internationale kunstenaars. Met deze projecten strijken ze neer in culturele centra of musea, waar ze hun jeugdig publiek via kijken, voelen, ruiken,... en experimenteren in een heuse workshop volop deelgenoot willen maken van de artistieke woordenschat en syntaxis, met ongetwijfeld als achterliggende gedachte: 'Jong geleerd is oud gedaan!".

De naam RASA is ontleend aan het Sanskriet, waar het verschillende betekenissen heeft. Het refereert aan het wezen, de energie van de dingen, dus ook van kunstwerken. Maar het verwijst ook naar smaak, waardering en artistiek genot.

Het nieuwe tentoonstellingsproject 'RAAK' wil het publiek letterlijk dichter bij de kunstwerken brengen en focust enerzijds op de materialen waarmee de werken gemaakt zijn (we kunnen ze aanraken, voelen,...), maar gaat ook dieper in op de vraag of en waarom een bepaald beeld ons 'raakt'.

(c) Johanna Schweizer & RASA

Wat me ontegensprekelijk meteen bij het binnenkomen 'raakt' is de uitwerking van de tentoonstelling als geheel. RASA presenteert in twee zalen een uitgekiende en uitnodigende opstelling, waarin zowel zuimte is voor de kunstwerken zelf als voor het onderzoek ervan in een artistiek laboratorium.

Zoals elke tentoonstelling van RASA staat 'RAAK' nu klaar voor een lange tocht langs Culturele Centra in Vlaanderen (en Nederland).

De meewerkende kunstenaars zijn ongetwijfeld de voornaamste partners in het verhaal, want zonder kunstenaars zijn er nu eenmaal geen kunstwerken.

'RAAK' toont werk van PANAMARENKO, Johan TAHON, Christophe COPPENS, Maria ROOSEN, Tamara VAN SAN, Arpaïs DU BOIS, Johanna SCHWEIZER, Bart DE ZUTTER, Edith DEKYNDT, Johan GELPER, William COBBING, Koen BROUCKE, LUCY and BART.

(c) Johan Gelper & RASA

Naast de organisatie van tentoonstellingen als deze (de kernactiviteit), verzorgt RASA ook 'kunstkoffers' en 'kunstkamers' voor scholen en verenigingen, presenteert het publicaties en biedt vorming voor onder andere leerkrachten en studenten.

Alles wat U over RASA wilde weten, maar nooit hebt durven vragen...

www.rasa.be

www.rasakids.be

'RAAK'

tot 8 januari 2012

in het SMAK

Citadelpark

9000 GENT

dinsdag tot zondag: 10 - 18 uur

Gesloten op 24, 25, 31 december 2011 en 1 januari 2012

COMING PEOPLE 2011 in het SMAK

Naar aanleiding van 'Coming People 2010' opperde ik in Waterschoenen de gedachte over jonge kunstenaars die 'via de achterdeur' het SMAK binnengeloodst werden. Toen ging de tentoonstelling traditioneel door in de achtergelegen ruimte met zicht op de Floraliahal. Ik vroeg me toen af hoe lang het zou duren vooraleer één van hen 'via de voordeur' zou binnengehaald worden.

Mekhitar GARABEDIAN (Syrië, 1977), die in 2003 met Coming People te gast was, heeft hier nu een eerste museale solopresentatie, waarin identiteit en origine, migratie, taal, herinnering en het (niet) begrijpen... een cruciale rol spelen.

Coming People (detail 'Sticks', Meggy Rustamova, 2011)

'Coming People 2011' is verhuisd naar de eerste verdieping en sluit daar nu aan in de opeenvolging van tijdelijke tentoonstellingen. Dit jaar stonden opnieuw twee curatoren in voor de keuze uit de afstudeerprojecten van het KASK en SINT-LUCAS in Gent: Rom BOHEZ namens het SMAK en Sofie VAN LOO als onafhankelijke curator.

Met de overkoepelende quote (een citaat uit de song 'Thunderstruck' van AC/DC) 'Now we're shaking at the knees. Could I come again (please)', drukken ze namens de deelnemende kunstenaars de wens uit om ooit 'via de voordeur' terug te keren naar het museum of op zijn minst hun rol op te eisen binnen de artistieke wereld.

In de huidige ruimte is alvast plaats voor meer uitverkorenen dan de vorige jaren. Uiteraard nemen sommige kunstenaars letterlijk en/of figuurlijk meer plaats in dan anderen.

(c) Meggy Rustamova: Sticks, 2011 (deel)

Vanuit de zalen met het tentoonstellingsproject 'RAAK' van vzw RASA (waarover verslag de komende dagen) bereik je eerst de ruimte die Meggy RUSTAMOVA (Georgië, 1985) grotendeels naar zich toetrekt met haar indrukwekkende, kleurrijke installatie/performance 'Sticks', die ze reeds in Croxhapox presenteerde. Maar ook haar videowerk 'M.A.M. (My Assyrian Mother)' is ons bekend uit de Prijs van Asse, waar de presentatie in de sacristie van een voormalige kapel diepe indruk maakte.

(c) Peter Van Hecke: Vliegen die chocolade eten schijten bruine stippen I, 2010-2011

(onderdeel van installatie)

Met zijn installatie van sculpturale en picturale ingrepen 'Vliegen die chocolade eten schijten bruine stippen I' dialogeert Peter VAN HECKE (°1972) met de installatie 'Sticks' van Meggy Rustamova.

De kijkdozen van Roderik BÖSENSELL (NL, °1984) bedienen de voyeur in ons op zijn wenken en leren ons bewust de filmische taal doorgronden.

(c) Severine Baert: Zonder titel, 2011 (videoprojectie)

Severine BAERT (°1984) speelt in de kleine tussenruimte een spel met onze zintuigen in haar op een kast geprojecteerde video 'Zonder titel', waarin een hard getrapte bal met een luide knal in het niets verdwijnt.

Om de hoek lijkt ze ons alweer met een goocheltruc om de oren te slaan in haar minimalistische 'KODAK CAROUSSEL', waarbij een lege diaprojector en een pingpongballetje een rol spelen.

(Zelfs Leo Copers leek er zowaar gelukkig van te worden...)

(c) Jeroen Mylle: Polaroids, 2011 (detail)

Jeroen MYLLE (°1988) is niet de eerste om met polaroids te experimenteren. Hij bewerkt de beelden met grafische en chemische middelen, waardoor de realiteit 'ongrijpbaarder en suggestiever' wordt en een soort fictief dagboek ontstaat in een weliswaar streng gestructureerde wandpresentatie.

(c) Liesje Blancke: Nature morte 7, 2011

Liesje BLANCKE (°1985) refereert met haar 'Nature morte' aan het fenomeen 'roadkill' (waar we vroeger in het werk van Jo De Smedt al mee geconfronteerd werden). Liesje Blancke transformeert realistische beelden via een ambachtelijk proces met natuurlijke materialen tot een quasi abstracte voorstelling.

(c) Hanne Van Rompaey: 51°03'82" N 3°39'99" O, 2011 (detail)

De gigantische houtskooltekening door Hanne VAN ROMPAEY (°1988) toont een hyperrealistisch, nachtelijk, verstedelijkt straatbeeld. Afstandelijkheid en dreiging gaan hier hand in hand. De titel, uitgedrukt in breedte- en lengteligging op de aardbol, doet ons denken aan een gelijkaardig benoemd (en al even monumentaal) werk door Dorien Van Bavel in de tentoonstelling '10 jaar NUCEO - De Connectie'.

De sfeer wordt hier verder bepaald door een monumentaal videolandschap van Bieke CRIEL (°1989), de indrukwekkende beeld- en geluidsinstallatie 'Pieces of Quiet' van Valentijn GOETHALS (°1987) en Tim BRYON (°1987). Tot slot noteren we werk van Wiet LENGELER (°1988) en Joke RAES (°1983).

Laat U verder begeleiden door het handige boekje met de zaalteksten in het museum.

Tot 8 januari 2012

in het SMAK

Citadelpark

9000 GENT

dinsdag tot zondag: 10 tot 18 uur

Gesloten op 24, 25, 31 december en 1 januari

www.smak.be