THAT'S WHERE THE LIGHT GETS IN

Gustaaf Vander Biest

That's where the light gets in

(Tenerife)

Foto

2018

© Art Spotter / Waterschoenen

VINTAGE LOVE

Gustaaf Vander Biest

Vintage love

Collage

2017

©  Art Spotter / Waterschoenen

L'envers du décor

Gustaaf Vander Biest

L'envers du décor

foto

© Gustaaf Vander Biest / Waterschoenen

ALLEEN: naar rechts / MET TWEE: naar links

Gustaaf Vander Biest

'Alleen: naar rechts / Met twee: naar links'

foto

© Gustaaf Vander Biest / Waterschoenen

HOGE HORIZON - Bruegelland Vroeg 21ste eeuw in Stedelijk Museum Lier

Toen het Antwerpse Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in 2011 de deuren sloot om een enorme verbouwingsoperatie mogelijk te maken, werden delen van de collectie verspreid over andere initiatieven.
Tot de heropening in 2018 kan ook het Stedelijk Museum van Lier een deel van die collectie gebruiken. Onder het overkoepelend thema 'Bruegelland' worden werken van de Bruegelfamilie en latere uitbeelders van 'volkse' taferelen, zoals Steen, De Braekeleer en de Vlaamse expressionisten met Permeke of Gust De Smet voor het voetlicht gebracht.

De link tussen Lier en Bruegel gaat ongetwijfeld ook via de roman 'Pieter Bruegel' (1928) van Felix Timmermans, Liers auteur par excellence.

Met de tentoonstelling 'HOGE HORIZON: Bruegelland, vroeg 21ste eeuw' wordt het thema nu doorgetrokken naar een confrontatie tussen deze historische voorbeelden en de hedendaagse artistieke realisaties. De huidige opstelling blijft nog tot 19 maart 2015 beschikbaar. U hoeft dus niet meteen te rennen, al kan ik u een bezoek ten stelligste aanraden.

 Fabrice Samyn,, Horizon, 2009, hout, glas, zand

In drie opeenvolgende zalen wacht u een bijzonder intense ervaring.

De titel 'HOGE HORIZON' is ontleend aan het werk van Bruegel zelf. Door de letterlijk hoge plaatsing van de horizon in zijn schilderijen ontstaat een immens speelveld waarin mensen en dingen vanuit een schuin vogelperspectief bekeken worden en verschijnen als acteurs in een theater. Of het nu over volksspelen, spreuken of andere onderwerpen gaat, steeds is het zoals bij Joost Van den Vondel: "De wereld is een schouwtoneel. Elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel".

De tentoonstelling maakt een mix van al de tijdsbeelden en interpretaties en toont ze in een opstelling die zowel aan een hedendaagse galerie doet denken als aan een museale presentatie uit de 19de eeuw met superpositie van werken.

De curatoren, Rik De Boe & Peter Morrens, tevens initiatiefnemers van 'De Voorkamer' in Lier, zijn niet over één nacht ijs gegaan (om het even in de sfeer van Bruegeliaanse spreekwoorden en gezegden te houden). Collectiestukken uit het KMSKA, het Stedelijk Museum van Lier en werken uit verschillende hedendaagse collecties vormen een overkoepelende puzzel.

Zullen we dan maar enkele werken bekijken en een paar links leggen? Dan kunt u nadien zelf op stap voor een intense kennismaking.

In de eerste zaal wordt de horizon meteen hoog en waterpas gelegd door Fabrice SAMYN. Een eerste blik rondom leert al dat het lang niet eentonig wordt. Fijne dialogen en knappe stoorzenders wisselen elkaar af. 

Ruim honderd werken vragen in de drie zalen om aandacht. Sommige affirmeren zich heel prominent door hun formaat, voorkomen of door hun kunsthistorische herkenbaarheid. Andere houden zich stilletjes schuil, in de schaduw of op de achtergrond, maar verdienen het niettemin ontdekt worden omwille van hun intrinsieke waarde.

Schilderijen, tekeningen, sculpturen, grafiek, objecten, foto's, video,... in alle maten en stijlen wisselen elkaar af.

Toch is een en ander netjes uitgebalanceerd, terwijl er onverwacht toch iemand een serieuze 'patat' op geeft.

Friederiche von Rauch, Untitled (KMSKA 11 Antwerp), 2011 uit de 

serie Sleeping Beauty, Archiefpigment, print op aluminium

Courtesy Galeery FIFTY ONE Fine Art Photography

Henri De Braekeleer, De man in de stoel, 1875, olieverf op doek

Collectie KMSKA

 

De gigantische ets (droge naald) van Patrick COUDER op verschillende grote bladen naast elkaar springt meteen in het oog door haar formaat en het zuivere zwart op wit. Deze 'Ommegang' is geïnspireerd door 'De Processie' van Bruegel.

Zo loopt het werk van Bruegel als een rode draad door de hele tentoonstelling.

Sommige kunstenaars bespelen rechtstreeks de thema's van Bruegel in hun eigen werk. Maar soms leggen de curatoren zelf de link tussen de oeuvres. Zo bevindt het typische vloersculptuurtje van Mark MANDERS zich niet zomaar toevallig onder de 'Spreekwoorden' van Bruegel. U moet maar eens op zoek gaan in het schilderij zelf.

Maar dan zitten we al in de tweede zaal.

Tegen de achterwand van de eerrste zaal kan Lech MAJEWSKI met zijn video 'Bruegel Suite' (centraal paneel van een triptiek) op belangstellende kinderogen (klein en groot) rekenen. De 'Bruiloftsstoet' hangt vlakbij.

De 'Zeis' in geblazen glas van Maria ROOSEN torent als een zwaard van Damocles hoog op de muur tussen de 'gulzigheid' van Charles VERLAT in één hoek en een opeenvolging van 'eetfestijnen,' van Gust DE SMET tot Rinus VAN DE VELDE. De 'Boerenbruiloft' is nooit ver weg.

In de tweede zaal lijkt de hoofdtoon klassieker, maar het zijn de kleine tegendraadse ingrepen die de alertheid op de proef stellen: de reeds genoemde Mark MANDERS, de kleine tekening 'Study for Willowman' van Pieter Laurens MOL of het schilderij van Teun HOCKS van de man met de tak in een desolaat landschap (Het doet me ook aan Stefaan Van Biesen denken).

Natuurlijk duikt hier en daar Johan DE WILDE op met zijn zo aparte tekenstijl (nu met een 'Recordatio - Brueghel' uit 2007). Even verder gaat een kleine tekening van Michael BORREMANS (The Spirit of Modelmaking) in vormelijke dialoog met de 'Spreekwoorden' van Bruegel. In de diagonale hoek verschijnt Jean BRUSSELMANS, de meester van het tegelijk beknottende, maar o zo open en levendig Brabantse landschap.

 Ria Pacquée, Madame visiting the open air museum in Bokrijk, 1989,

6 fotoprints op canvas

Jakob Smits, De put, 1920, olieverf op doek

Collectie KMSKA

De overgang naar de derde zaal wordt met bravoure overheerst door de houten sculpturale installatie van Kati HECK: 'Unrasiert und fern der Heimat. Ein Randgruppen Stammtisch', een schitterende mix van 'boers' genoegen en fijnbesnaarde details. Ook hier is Bruegel nooit ver weg.

Neem de tijd voor de video 'The Vanitas Record' van Koen THEYS, de registratie van een gigantisch stilleven ... . Bij Koen Theys wordt de tijd per definitie gemanipuleerd.

De combinatie aan de overkant met Friederike VON RAUCH en Henri DE BRAEKELEER met zijn iconische 'Man in de stoel' zorgt, wat mij betreft, voor onderkoeld vuurwerk.

Tegen de achterliggende wand gaan Ria PACQÉE en Jakob SMITS een onwaarschijnlijke relatie aan, diep in de Stille Kempen.

Verder mag ik in geen geval Johan DE WIT en Walter SWENNEN vergeten, die er allebei een flinke 'patat' op geven. Dan is er nog het duo Jozef Laurent DYCKMANS en Eugène LAERMANS, die elk het thema van de blinde behandelen.

Mag ik nu ook nog even Thomas BOGAERT (met een felwitte 'for Bruegel') en Valerius DE SAEDELEER (met een duister geworden 'verniste' Lente) als onverwachte buren voorstellen?

En dan staat daar in het midden het bijna onooglijke galgje van Bart BAELE. Het zit in zijn morbide artistieke visie vastgeklonken en refereert wellicht aan 'De ekster op de galg' (1548) van Bruegel, maar ook in de 'Spreekwoorden' zit dan weer een andere verwijzing... (kijk eens rechtsboven).

Deze kleine inleiding wil enkel een aanzet zijn. Bij uw bezoek aan de tentoonstelling krijgt u een wandelcatalogus die voor meer opheldering zorgt.

Walter Swennen, Jef Patat, 1986,

olieverf op doek

Bruikleen Foudation de 11 lijnen

Johan De Wit, Grote kuis, 2014

na 'De Triomf van de dood' van Pieter Bruegel de Oude,

geëxtrudeerd polystyreen en lijm

 

HOGE HORIZON

tot 19 maart 2015

in

Stedelijk Museum Lier

Florent Van Cauwenberghestraat 14

LIER

dinsdag t.e.m. zondag: 10 - 12 en 13 - 17 uur

www.toerismelier.be

www.voorkamer.be

© Art Spotter voor WATERSCHOENEN

Dolores Bouckaert bij Galerie Jan Dhaese (Gent)

 Na twee 'klassieke' tentoonstellingen met schilderijen en tekeningen (Stéphanie Leblon en Kristof Van Heeschvelde) is er bij Jan Dhaese weer tijd voor een beetje afwisseling en dus ruimte voor het 'intimistische levenstheater' van Dolores BOUCKAERT (°1976) die de galerie ombouwt tot een installatie met verschillende media als video, diaprojectie, objecten, tekeningen,... in het kader van haar project 'PRIVATE/PUBLIC LIFE, the crack'.

Het werk van Dolores Bouckaert is een work in progress, net zoals het leven zelf. Naast een carrière als actrice in film en theater, gebruikt ze het kunstenaarschap als middel tot individueel onderzoek in relatie tot de 'buitenwereld'.
 

Dolores Bouckaert, Private/Public life @ Galerie Jan Dhaese 

Strangers and a dog in the house, film, 85', © 2012 

 

In 'PRIVATE/PUBLIC life, the crack' gaat ze wel erg ver in het zich prijs geven aan de blikken van de bezoeker / toeschouwer, maar toch houdt ze tegelijk de regie zo stevig mogelijk in handen.

Voor dit project heeft ze voor het eerst de deuren van haar private woning opengezet in een gedurfd spel met enkele deelnemers die wellicht zichzelf in een soort 'reality show' waanden. Tot dan had ze steeds 'angstvallig' de grens tussen haar huis en de buitenwereld gesloten gehouden.

 

Neem in de eerste kamer van de galerie dus alvast de tijd voor de film 'Strangers and a dog in the house', de videoregistratie van dit project waarvoor ze drie onbekenden en een hond een hele dag in haar woning toeliet. Ze verwelkomde hen met de volgende tekst op een briefje:

 

"Beste, alvast bedankt voor uw aanwezigheid en medewerking in 'Strangers and a dog in the house'. U zal de hele dag gefilmd worden terwijl u verblijft in dit huis, u mag gebruik maken van alle vertrekken in dit huis, u mag zelf kiezen hoe u de tijd in dit huis invult. Er worden geen concrete acties van u verwacht. Om 13h krijgt u een lichte lunch. Om 18h stopt het project en ontmoet u mij. De hond mag plassen in de tuin.

 

Tot straks, X".

 

Na een tijdje zagen de bezoekers de cameraman niet meer. Hij ging als het ware op in het decor.

(P.S.: Ik hoop dat de hond kon lezen)

 

De grens tussen privé en publiek werd al snel overboord gegooid. Ook tussen de drie mensen, die elkaar vooraf niet kenden, ontstond een vreemde toestand van deels schroom, gretigheid, speelsheid, nieuwsgierigheid, verantwoordelijkheid,... een bevreemdende ervaring.

 

Dolores Bouckaert, Private/Public Life @ Galerie Jan Dhaese 

 

 

 De installaties in de hoeken schetsen een toestand van 'de' kamer gezien vanuit haar bed tijdens een periode dat ze daar wegens ziekte een lange tijd moest doorbrengen. Het sterke lineaire en perspectivistische karakter wordt gelardeerd met schijnbaar banale, maar intimistische of gepersonaliseerde voorwerpen uit het huis.

 

In de tweede kamer van de galerie is Dolores Bouckaert op een zeer speelse, maar tegelijk zeer intieme manier aan zet met 20 maquettes van haar slaapkamer. Het zijn letterlijk kijkdozen waarin ze momenten uit haar nachtmerries in beeld brengt.

 

Dolores Bouckaert, Private/Public Life @ Galerie Jan Dhaese 

Blue Castle, photo by Javier Català, © 2013 

 

 

Het is nog maar een kleine stap naar de 'echte' slaapkamer of 'the blue castle', zoals ze die zelf noemt, hier een installatie met diaprojectie in de laatste duistere kamer van de galerie.

 

 

 Dolores Bouckaert, Private/Public Life @ Galerie Jan Dhaese

 Maquette uit 'little blue castle', © 2013 (20 maquettes)

 

 

" THE BLUE CASTLE" gaat over de bizarre relatie die er kan ontstaan wanneer we lange tijd in eenzelfde ruimte spenderen met de focus op de mentale en fysieke deformatie van een ruimte die zich louter in ons hoofd afspeelt".

Samen met Javier Català realiseerde Dolores Bouckaert een serie dag- en nachtopnames die een beeld geven hoe het slaapvertrek beleefd wordt. In nachtbeelden verschijnt ze zelf in beeld, slapeloos, onderhevig aan een overdosis impulsen vanuit de kamer. Het felle licht markeert telkens de overgang naar de dag.

Let ook op de architectonische constructie van het projectieoppervlak (met dank aan architect Guy Chatel, waardoor de deformatie van het beeld mee in de hand gewerkt wordt.

 Dolores Bouckaert, Private/Public Life @ Galerie Jan Dhaese

The blue castle, installatie met dia-projectie, © 2012 (detail)

 

 

 Dolores Bouckaert

PRIVATE/PUBLIC life, the crack

 

tot 28 juni 2013

in

Galerie Jan Dhaese

Ajuinlei 15B

9000 GENT

 

donderdag tot zaterdag: 14 - 18 uur

zondag: 11 - 14 uur

 

 

www.jandhaese.be

 

© Art Spotter voor WATERSCHOENEN

 

 



Fotografische herinneringen 2011 (DEEL 2)

Verbeke Foundation in Kemzeke (17 augustus 2011)

UCAD (United Couple Action Doll) bij Galerie c. de vos in Aalst (7 september 2011)

Bart Baele versus collectie Museum Guislain in Laarne (8 september 2011)

Mario De Brabandere in Van Stof tot Asse (9 september 2011)

Het 'mannetje' in de betonvloer van Villa De Olmen in Wieze (28 september 2011)

Op weg naar 'Sleeping Beauties' in het Kasteel van Gaasbeek (30 september 2011)

Johan Grimonprez in het SMAK (22 oktober 2011)

'Pour les soeurs sonnez s.v.p.' in het voormalig Dominicanessenklooster van Herne (27 oktober 2011)

Beeldentuin van het Museu do Chiado in Lissabon (20 november 2011)

Paul Morez bij Galerie De Ziener in Asse (9 december 2011)

'Un viaggio veneziano', een nieuw boekje in 'artspotter MINI books'

Af en toe verwent Artspotter zichzelf door een boekje te maken.

Als herinnering aan Venetië tijdens de afgelopen zomer ontstond dit (A6) fotoboekje:

'UN VIAGGIO VENEZIANO'

Het maakt deel uit van de serie 'artspotter MINI books'.

In 2010 verscheen in dezelfde serie:

ARTSPOTTER works

(collages, tekeningen, aquarellen, objecten van Artspotter)

HISTOIRES d' O

(foto's van Artspotter met O in de hoofdrol)

ARTSPOTTER looks around in COLOUR

(kleurenfoto's van Artspotter)

(c) artspotter, 2011

(c) artspotter, 2011

http://www.flickr.com/photos/artspotter/6549925253/in/photostream

(c) artspotter, 2011

Annelies De Mey met 'CODEX2010' bij Galerie Jan Dhaese in Gent

Tentoonstellingen bij Galerie Jan Dhaese zijn steeds afwisselende, prettige verrassingen. Met de komst van fotografe Annelies DE MEY (°1959) is dat niet anders.

'CODEX2010' is de titel van een tentoonstelling en een boek met foto's gemaakt in het Brusselse justitiepaleis met zijn 'Salle des pas perdus' en andere lokalen.

Een 'salle des pas perdus' is een grote verkeersruimte binnen een groot architectonisch geheel (in casu een justitiepaleis) die bedoeld is om grote stromen mensen te leiden (een soort grote hall).

Op de foto's van Annelies De Mey zijn enkel (details van) interieurs en geen mensen te zien. Ze toont ook objecten uit de verzameling bewijsstukken bij rechtszaken. De kaft van het boek 'CODEX2010' bevat overigens een foto van een in plastic verpakt bewijsstuk.

In de eerste kamer, naast de deur, hangen twee quasi identieke foto's (zwart-wit) van gecapitoneerde rugleuningen. Meteen is de toon voor de bevreemdende wereld van Annelies De Mey gezet.

Losbladige en ingelijste foto's zijn met veel zin voor de beschikbare ruimte opgehangen. Bovendien stralen ze elk hun eigenheid uit: het getemperde, matte zwart van de foto's op de losse bladen, naast de weerspiegelingen van het glas (die toch telkens weer de omgeving laten meespelen) bij de ingelijste foto's.

In de tweede kamer worden enkele boeken ter inzage gepresenteerd. Op een sobere legplank langs de muur worden ze belicht door lampen die zo uit de gefotografeerde interieurs lijken te komen. De sfeer is navenant en werkt verstilling in de hand.

Annelies De Mey heeft een onvoorstelbaar fotografisch oog, maar ook een bijzondere sterkte voor het inrichten van haar tentoonstellingen.

Als fotografe focust zij op onderwerpen en details die door anderen over het hoofd gezien worden. Het resultaat presenteert zij in een sfeer die doet denken aan de 'duistere' wereld waaraan het ontleend is.

Het was ook bijzonder prettig om, een kwartier voor de vernissage, vast te stellen dat elk werk nog eens met grote zorg onder handen genomen werd: een glas nog eens extra gepoetst, een boekje recht gelegd, een lamp wat verschoven,...

Toen alles perfect was, kwamen de eerste gasten aan!

Een niet te missen tentoonstelling tot 2 januari 2011

bij Galerie Jan Dhaese

Ajuinlei 15B

9000 GENT

donderdag t.e.m. zaterdag: 14 - 18 uur

zondag: 11 - 14 uur

www.jandhaese.be

www.anneliesdemey.com



Salle des pas perdus: boekvoorstelling

'Salle des pas perdus' =

een grote verkeersruimte binnen een architectonische compositie die bedoeld is om grote stromen mensen te leiden (een soort grote hall).

Je vindt deze ruimte bijvoorbeeld in een groot station of een gerechtsgebouw, maar bij uitbreiding kan deze term zich ook naar de straat verplaatsen, zeker wanneer hij door An Van de Vyvere en haar performance-dansgroep Irma Firma toegepast wordt op de situatie van de 'sans-papiers' in Brussel.

Samen met fotograaf Pablo Castillo wandelde Ann Van de Vyvere door Brussel om de leefwereld en de thematiek van de 'sans-papiers' in beeld te brengen. Daarbij is wandelen voor Ann Van de Vyvere de essentie van de mens, de vrijheid te kunnen nemen om zich te bewegen in de richting die men wil.

Laat dat nu precies één van de essentiële problemen zijn waarmee 'sans-papiers' geconfronteerd worden in de zoektocht naar een ander, beter bestaan: angst, grenzen, eindeloos wachten, onmacht, niet erkend, gesloten, opgesloten,...

'Sans-papiers mais pas perdus' ?

In de tentoonstelling 'Van Provo tot nu: kunst in een sociaal-politieke context', nog tot 23 november in CC De Werf (Aalst), is Ann Van de Vyvere overigens met deze thematiek reeds sterk aanwezig.

(zie bespreking op deze site: dinsdag 21 oktober 2008)

(c) artspotter voor Waterschoenen

'Salle des pas perdus' is dan ook de titel van het fotoboek (met audiofragmenten) dat op donderdag 13 november 2008 om 19 uur voorgesteld wordt in de tentoonstellingsruimte van CC De Werf in Aalst.