MADE IN JAPAN in CC Strombeek

De tentoonstelling 'Made in Japan' grijpt terug naar een periode in de kunstgeschiedenis die begon eind jaren ‘50. Op dat moment ontstond er in Japan een sterke avant-gardebeweging vergelijkbaar met die in Europa en de VS. De avant-garde in Japan was sterk gelieerd aan het oorlogstrauma en de daaropvolgende bezetting door de VS. Het was een periode van ingrijpende culturele en sociale veranderingen: Japan werd ontwapend, het keizerrijk werd opgeheven en tegen het einde van de jaren ’50 kende Japan een ongekende economische groei, Japan werd een economische grootmacht.

Om aan die veranderingen uitdrukking te geven, ontstonden er vanaf de jaren ‘50 groepen die braken met de traditie en de kant kozen van vrijheid en experiment. Zij zetten zich af tegen canonieke vormen van kunst en forceerden hun vrijheid t.o.v. het bestaande systeem. Hun kunst was innoverend en iconoclastisch. 

Sterke parallellen dus met de avant-gardes in Europa en de VS die ruime aandacht genoten tijdens de voorbije tentoonstellingen van Museumcultuur Strombeek/Gent.

© CC Strombeek - Made in Japan

Tot 8 november 2016
in CC Strombeek

Meer info via onderstaande link 

http://www.ccstrombeek.be/madeinjapan 

ARTE POVERA A-Z en fotoproject Elisabeth Ida Mulyani in CC STROMBEEK

  

Sinds januari 2013 werkt Cultuurcentrum Strombeek structureel samen met S.M.A.K., het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst in Gent. Tot einde 2016 zal het Cultuurcentrum onder de noemer Museumcultuur Strombeek/ Gent jaarlijks twee projecten realiseren (een drieluik in het voorjaar en een tweeluik in het najaar) waarin een bepaalde thematiek wordt uitgediept. Dit gebeurt aan de hand van de collectie van S.M.A.K., die bestaat uit meer dan 2.000 werken en een periode van pakweg zestig jaar omspant. De werken uit de collectie van S.M.A.K. worden aangevuld met werken uit privécollecties en nieuwe producties.
Museumcultuur Strombeek/ Gent is een unieke interregionale samenwerking met als doel een nieuw publiek in contact te brengen met de recente kunstgeschiedenis op basis van de rijke collectie van S.M.A.K.
Museumcultuur Strombeek/ Gent is een concept van Cultuurcentrum Strombeek. De uitwerking en organisatie vinden plaats in nauwe samenwerking met S.M.A.K. Gent.

*

Ingang arte povera A - Z @ CC Strombeek

 

 

Na eerdere projecten zet Museumcultuur Strombeek/Gent haar zoektocht verder naar de drijfveren van en achter de kunst van de laatste decennia. De Italiaanse arte povera, een begrip dat voor het eerst gebruikt werd in 1967 door de kunstcriticus Germano Celant, was/is een kunststroming ingegeven door een kritische bezorgdheid van kunstenaars over de ecologische gevolgen van de industriële vooruitgang. Arte povera met als centra Turijn en Rome was in se een maatschappelijk doordrongen kunststroming.

Met de nodige achtergronden grasduint het Museumproject onder meer via de collectie van de partner S.M.A.K., in de brede intenties van arte povera en dat aan de hand van kunst van de bovenste plank van meer en minder bekende en gelauwerde kunstenaars die werden ingelijfd bij dit Italiaanse “kunstlabel”.

In dit verband is Museumcultuur Strombeek/Gent zeer verheugd om de unieke samenwerking aan te kondigen met de kunstenaar Emilio Prini en de Duitse curator en kunsthistorica Cornelia Lauf: Omaggio a Emilio Prini. 
 

Michelangelo Pistoletto, Untitled, 1967
met zaalzicht in spiegelbeeld
(met Giulio Paolini en Mario Merz)


Werken van Mario Merz, Michelangelo Pistoletto, Giulio Paolini, Piero Gilardi, Marisa Merz, Gilberto Zorio, Giuseppe Penone, Giovanni Anselmo, Pino Pascali, Jannis Kounellis, Alighiero Boetti  ... stofferen het eerste deel en laten zien hoe divers, poëtisch en ontwapenend eenvoudig kunst kan zijn. Uit dit overzicht blijkt meteen ook hoe formeel uiteenlopend een definiërende naamgeving kan zijn!

In de marge worden er op een 5-tal monitoren foto's, films en andere documenten uit de periode 1967-1972 getoond uit het archief van enkele actoren die zeer nauw bij de historische beweging betrokken waren.

In dialoog hiermee presenteert de jonge, Italiaanse kunstenaar Dario D'Aronco enkele bestaande en nieuwe werken.

Aan de Romeinse historicus Silvano Manganaro werd gevraagd om in een tekst een “andere” visie te geven op arte povera. Francesco Poli, professor aan de Accademia di Brera in Milaan, stelde een indrukwekkend feiten-overzicht samen van de kunstscène in Turijn in de beginjaren van de arte povera. Arte Povera A-Z wordt de aanleiding voor een brede blik mét smaak op het Godenland Italië.

Alighiero Boetti & Luciano Fabro @ arte povera A - Z


Dit eerste deel startte reeds op 3 oktober en loopt tot 30 oktober 2014.

WATERSCHOENEN kon nu pas een kijkje gaan nemen, maar kan dit project als een absolute aanrader presenteren. Bij uw bezoek kunt u, naast de perfect gepresenteerde tentoonstelling ook rekenen op een flink uit de kluiten gewassen 'publieksboekje' dat u een lijvige bespreking van het fenomeen 'arte povera' en de vertegenwoordigde kunstenaars en hun werken bezorgt. Bovendien is er een apart begeleidend boekje voor kinderen.

Het tweede deel van de presentatie rond het thema start op 21 november en loopt tot 12 december 2014.


***

Bovendien loopt in de marge van dit project het FOTO-JAARPROJECT van Elisabeth IDA MULYANI rond haar thuisland Indonesië.





'Grootmoeder Geeft Een Feestje'

 

© Elisabeth Ida Mulyani

Het dorpje Stabelan (of “Staatsbelang” tijdens de koloniale periode in de Nederlandse Oost-Indië) ligt het hoogst bij de krater op de zeer actieve vulkaan Merapi centraal gelegen op het eiland Java in Indonesië. De dorpelingen blijven daar wonen ondanks de reële dreiging van de natuur. Deze vulkaan en de natuur rondom hen beschouwen ze als het alfa en omega in hun leven, als datgene waar ze alles van ontvangen en aan wie ze uiteindelijk ook alles teruggeven en waarop ze dus willen begraven worden - terug in de schoot van Moeder Aarde.

In 2010 had de “oude” Merapi nochtans nog vierhonderd levens geëist. Echter wat voor ons een vulkaanuitbarsting is, omschrijven zij als 'grootmoeder geeft een feestje'. Haar manifestaties zijn geen teken van woede, dood of vernieling, maar van leven, begeerte, liefde.

Tekst en foto’s: Elisabeth Ida Mulyani.

De beelden uit Stabelan en Yogyakarta maken deel uit van de tentoonstelling “Home”, momenteel te bezichtigen in CCStrombeek (van 3 okt tot 18 nov 2014). Deze tentoonstelling wordt vervolgd door “Home” part 2: Amsterdam, Berlin, Chicago,
Sharjah, Stockholm, Strombeek vanaf 21 november.



Elisabeth Ida Mulyani @ CC Strombeek

HOME – deel 1

3 oktober – 18 november 2014

In het kader van Foto-jaarproject 2014-2015 in het Cultuurcentrum Strombeek

Elisabeth -afgestudeerd aan het KASK, Gent - begint haar foto-jaarproject met een
prachtige reeks rond haar thuisland Indonesië. In Home (deel 1) brengt zij de leefomgeving in kaart van landgenoten in verschillende steden op de eilanden Sumatra en Java. Daarnaast gaat ze ook op zoek naar gevluchte Indonesiërs op het Europese vasteland, slachtoffers van de
genocide van `65-`66.

Home is opgevat als een onderzoek naar wat een “thuis” is en kan zijn. Sociale bijeenkomsten en het leven in én met de natuur vormen hierin een recurrent thema. In dorpje Stabelan, dat op de zeer actieve vulkaan Merapi is gelegen, blijven mensen wonen ondanks de reële dreiging van de natuur. Maar noem dat nooit een “uitbarsting”, het is “grootmoeder geeft een feestje”.

In de tweede helft van het seizoen, in het voorjaar van 2015, pakt Elisabeth Ida Mulyani in
CC Strombeek uit met haar fel gesmaakte reeks van de interieurs van ambassades in Brussel.
Ze sluit het seizoen af met nieuw werk dat ze in relatie plaatst tot een kleine, door haar
samengestelde expo van foto's van kunstenaars die haar inspireerden, zoals Dirk Braeckman en Jan Kempenaers.

Elisabeth Ida Mulyani is op het eiland Java in Indonesië geboren. Haar werk werd reeds tentoongesteld in o.a.

S.M.A.K. Gent, Fotomuseum Charleroi, Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond in Amsterdam, Bozar Brussel,
Artis Den Bosch in Nederland en Centre Culturel Français (CCF) in Surabaya, Indonesië. In 2012 bekroonde het Fotomuseum Antwerpen haar als Young Belgian Talent.

www.elisabeth-ida.com



*

CC STROMBEEK

Gemeenteplein

1853 GRIMBERGEN

 elke dag van 10 tot 22 uur

www.ccstrombeek.be

X Highway to Reflection: Luc Binst & Co in CC Strombeek (Grimbergen)

De tentoonstelling 'X HIGHWAY TO REFLECTION' is het logische gevolg van het vorig jaar bij Ludion verschenen boek met dezelfde titel. Daarin maakte Luc Binst, in samenwerking met Luk Lambrecht, een soort stand van zaken op binnen zijn architecturale achtergrond en praktijk.

Luc BINST (°1973) startte zijn carrière als architect in 1998, na studies in Sint-Lucas (Brussel). Vanaf 1999 was hij medewerker van Jo CREPAIN, met wie hij in 2006 het bureau 'Crepain Binst Architecture' (CBA) oprichtte. Door de plotselinge dood van Jo Crepain (°1950 - +20/12/2008) werd hij vanaf 2009 CEO van het bedrijf.

Luc Binst gaat in het boek en de tentoonstelling in dialoog met een aantal mensen die zijn opleiding en loopbaan in sterke mate mee bepaald hebben.

Dat de plattegrond van deze tentoonstelling in de vorm van een X opgebouwd werd, is uiteraard geen toeval. Ook in het boek speelt de 'X' een cruciale rol. De X als snijpunt tussen heden en verleden, als kruispunt voor ontmoetingen tussen mensen en disciplines, als vertrekpunt voor ideeën en projecten, waar theorie en praktijk kunnen dialogeren: 'Highway to reflection' met verschillende in- en uitritten.

(c) Paul Gees & Luc Binst

Het boek is een object dat een blijvende benadering toelaat, terwijl de tentoonstelling slechts een tijdelijke instapmogelijkheid biedt. Maar precies door de combinatie van de twee creëer je ruimere mogelijkheden. Je kan hier letterlijk binnenstappen in de wereld van de architectuur, annex beeldhouwkunst, schilderkunst, performance, video en zelfs dans.

Voor de dansvoorstelling van Meg Stuart & Damaged Goods (zie site van CC Strombeek) is de scène in het tentoonstellingsconcept geïntegreerd. Volgens de krijtlijnen zullen twee panelen openplooien tot een dansplatform.

*

Op 11 en 12 februari 2011 om 20 uur geeft Luc Binst bovendien een lezing over zijn werk en gidst nadien als 'finissage' het publiek door de tentoonstelling.

Het centrale punt van de tentoonstelling

Deze tentoonstelling is met heel veel respect voor de ruimte opgebouwd, zowel wat de beschikbaarheid als de functie ervan betreft. Deze tentoonstellingsruimte is tegelijk een doorgangsruimte voor diverse andere functies binnen het cultureel centrum. Heel wat mensen zullen hier wellicht alleen maar 'passeren'. Wij nemen  de tijd voor een kennismaking.

Op het centrale punt in de ruimte staat een tafel met 8 doorzichtige kubussen. Daarin zitten kleine objecten van de deelnemers. Het zijn verwijzingen naar hun ideeën, hun overtuigingen, hun leefwereld, hun werk,...

Bea Matthys toont een potlood van haar overleden echtgenoot Jo Crepain, met als motto:"'Uit een potlood ontstaat alle creativiteit". Haar verdere bijdrage is de voorstelling van video- en performancekunstenares Marie Julia Bollensée, die in het aangrenzende 'Kabinet' op bijzonder poëtische wijze naar de essentie van het menselijk bestaan peilt.

Een vrouw koos dus een vrouw in dit mannelijk bastion van architectuur en beeldende kunst.

(Let ook op de schitterende ruimte van het 'Kabinet' - enkele jaren geleden door Luc Binst ingericht)

Marie Julia Bollansée was een tijd geleden ook te gast in 'Salon Blanc' te Oostende (zie LINKS)

De weg naar 'Het Kabinet' en werk van (c) Günther Förg

Paul Gees was wellicht de eerste die Luc Binst in de kunsthumaniora van Sint-Lucas Brussel de weg van de ruimtelijkheid en het evenwicht toonde. Hier neemt hij als beeldhouwer de twee ingangen van de tentoonstellingszaal onder handen. Tussen de bestaande muren bouwt hij, hoog tegen het plafond, zijn typische sculpturen met hout, steen en metaal in een 'wankel', maar gecontroleerd evenwicht.

(Ons vroegere atelierbezoek bij Paul Gees staat hier in WATERSCHOENEN)

Günther Förg, die Luc Binst via Luk Lambrecht leerde kennen, verschijnt hier als een schilderkunstig en ruimtelijk colorist met oog voor architecturale en structurele omgevingen.

(c) Günther Förg

Luc Deleu, architect en als beeldend kunstenaar onder andere bekend van diverse containerprojecten (bijvoorbeeld in Middelheim), was destijds mentor voor het eindwerk van Luc Binst. Vorig jaar bouwde hij op de Scheldekaai in Antwerpen een container-X (zie foto in de tentoonstelling) naar aanleiding van de uitgave van het X-boek.

Let hier ook op de grote blauwe 'affiche' met reflecties over het toekomstige leven op deze planeet.

Op de drempel van 'Het Kabinet'

Er is ook werk van Honoré d'O, die hier fragmenten uit zijn dvd-compilatie presenteert.

Let bovendien op de bijdragen van Dirk Jaspaert, een 'ingenieuze bruggenbouwer' tussen architectuur en wetenschappelijke berekening.

Dan is er ook nog zijn voormalige stagemeester Klaas Goris, die hem 'de stiel geleerd heeft'.

Tenslotte presenteert Luc Binst zelf een kijk op zijn eigen werk (en dromen... o.a. voor een nieuw cultuurcentrum) en dat van zijn bureau.

Tot 11 februari 2011

in CC Strombeek

Gemeenteplein

1853 Grimbergen (Strombeek-Bever)

www.ccstrombeek.be

FLASH B(L)ACK in CC STROMBEEK

Foyers van Culturele Centra zijn doorgaans niet de meest evidente of aangename plaatsen voor het tentoonstellen van beeldende kunst.

Dat de uitzonderingen de regel bevestigen, wordt in het Cultureel Centrum van Strombeek (Grimbergen) op overtuigende wijze bewezen.

Het project 'Flash B(l)ack: een tentoonstelling over het geheugen van de fotografie' wil, via het werk van een dozijn (inter)nationale kunstenaars, een idee ontvouwen over de sterk gewijzigde positie van de fotografie. De overgang van de analoge naar de digitale fotografie heeft niet alleen gezorgd voor een nog grotere democratisering van het medium, maar ook voor een al of niet instant-bevredigingsgevoel over de resultaten van al dat geklik.

'Flash B(l)ack' belicht een aantal benaderingen binnen het artistieke discours.

Deze tentoonstelling is letterlijk opgebouwd rond het werk van twee pioniers uit het analoge tijdperk met zwart-wit fotografie: Paul Nougé en Julien Coulommier.

Julien Coulommier (°1922) gooide zich vanaf de jaren 50 als autodidact op de fotografie en ontwikkelde zijn eigen fotografische interpretatie van de werkelijkheid. Zijn vriendschap met Broodthaers leidde ondermeer tot een samenwerking voor het pas in 1987 verschenen boek 'Statues de Bruxelles'.

In de lange tafelvitrine krijgen we een keuze uit zijn hedendaags, digitaal en bijzonder intensief kleurrijk werk: een gigantisch contrast met zijn vroegere zwart-wit afdrukken.

Paul Nougé (°1895-+1967), een belangrijk surrealist uit de Brusselse kring met Magritte, Mariën, e.a. toont hier de schitterende reeks 'Subversion des images', wat ons onvermijdelijk doet denken aan 'La trahison des images' van Magritte('Ceci n'est pas une pipe'), waarin de relatie tussen beeld en taal onderzocht wordt.

In deze centrale ruimte staat ook de grote installatie 'Nevertheless' van Leen Persoons (°1979). Het werk is opgebouwd als een doorkijkhuis, waarin kijken en bekeken worden, voyeur en model een plaats kunnen krijgen. Tijdens de vernissage en de finissage (12 februari) zitten daar inderdaad 'levende' modellen. Tijdens de tentoonstelling zorgt een dubbele diaprojectie voor de menselijke aanwezigheid.

zie: http://leenpersoons.blogspot.com

Bij het begin van de tentoonstelling is een schitterende brochure en een plan beschikbaar. Deze loodsen je probleemloos door deze overigens overzichtelijke, museum-waardige tentoonstelling. Let ook op de speciale folder voor 'de kleine kunstenaar' waarmee kinderen hier op zinvolle wijze hun weg vinden.

Wij wijzen nog even op de imposante fries 'Coördinaten' van Werner Cuvelier (°1939) ,bovendien met zin voor perfectie gepresenteerd ( zie detailfoto hieronder).

Vergeet in het zeshoekig Kabinet de foto's (zie hierboven) van Kristien Daem (°1963) niet. De uitgave van de foto's 'La cabane' in een zorgvuldig geconcipieerde houten doos is bovendien een pareltje.

Zonder afbreuk te willen doen aan de kwaliteiten van de andere kunstenaars en hun werken, laten we U de rest graag zelf ontdekken: Sara Claes, Maria Blondeel, Jan De Cock, Rosas/Editie Plaizier, Vincen Beeckman, Hans-Peter Feldmann, Edith Dekyndt en Thomas Janssens (Wim Van Der Celen zit in 'Extramuros', een project waarin plaats gemaakt wordt voor jonge kunstenaars.)

Op 12 februari wordt deze tentoonstelling afgesloten met de dansvoorstelling 'Sister' door Anne Teresa De Keersmaeker en Vincent Dunoyer.

INFO

www.ccstrombeek.be