Zoeken in deze blog

Posts tonen met het label architectuur. Alle posts tonen
Posts tonen met het label architectuur. Alle posts tonen

woensdag 4 april 2018

TIPS VAN WATERSCHOENEN




NEW YORK




TRANSITIONS /  curated by Michael Kukla, 

with work by Hedwig Brouckaert, Joan Grubin, Marietta Hoferer, Michael Kukla, Jaanika Peerna, Susan Schwalb, Ilene Sunshine, Natalie Albaladejo, Claudie Dadu, Jean Louis Gourreau, Joachim Griess, Lionel Laussedat, Doris Schlaepfer and Venice Spescha.    

Opening Thursday April 5th 7-9pm
April 5th - May 4th, 2018 

Project: ARTspace
99 Madison Avenue (between 29 en 30 street) 8 Floor,
New York, NY 10016


*


GENT





Tentoonstelling 11 maart tot 8 april 2018 

Opening op zondag 11 maart 15 u door Michael Meert 


Marc Maet noemde zijn tekeningen zijn visitekaartjes, maar hij kwam er paradoxaal genoeg zelden mee naar buiten. De schilderkunst slorpte hem te zeer op. In zekere zin genoot hij nochtans meer van het tekenen, omdat hij het meer als een spel zag. Naar de schilderkunst verwees Marc Maet weleens als zijn huis met tochtige ramen. Dan was de tekenkunst misschien veeleer zijn idyllische zomerverblijf.

Slechts eenmaal exposeerde de kunstenaar een serie tekeningen, in 1999 in de galerie Croxhapox in een duo tentoonstelling met de toen nog relatief onbekende Michäel Borremans.
Kleine tekeningen waren er met spelden hoog aan de muren opgehangen.

De erfgenamen van Marc Maet, zijn vrouw en twee zonen, willen zijn werk verder in leven houden.

Zijn schilderijen reizen de wereld rond met de Roberto Polo Gallery, Brussels. Maar ook zijn tekeningen dienen gezien en verspreid te worden. Marc Maet gaf jarenlang les aan de Academie in Gent en droeg zijn studenten op handen. Hij zou niets liever hebben dan dat hij ook na zijn dood jonge kunstenaars kan blijven inspireren. Zijn tekeningen,
aquarellen en collages zijn daartoe alvast zijn visitekaartjes. U kunt ze binnenkort bekijken in de S & H DE BUCK GALERIE in Gent,

De opbrengst van de expo zal gebruikt worden om het oeuvre van Marc Maet verder te conserveren en te restaureren.

Leo Maet

*

FOTOKABINET 

WILLY VYNCK


*

AALST

Jan Denys opent een nieuwe Galerie In Situ in AALST

(Krooncenter, Korte Zoutstraat 32E - 9300 Aalst)




“Skin Orgasms”

Femke Gerestein


De titel is geïnspireerd op een tekst uit Beyond the Finite: The Sublime in Art and Science (Roald Hoffmann, Iain Boyd) die Gerestein opgestuurd kreeg door een collega kunstenaar. Hierin wordt de term “Skin Orgasms” geïntroduceerd als beschrijving voor de lijfelijke effecten zoals rillingen of kippenvel die veel mensen ervaren wanneer zij hevig worden geraakt door de emotionele kracht van muziek of andere kunstvormen.

Gerestein maakt tekeningen. Een terugkerend uitgangspunt voor haar werk is haar eigen lichaam. Geresteins nieuwe werken zijn gemaakt met de meest directe en dynamische actie mogelijk om tekens en sporen af te drukken. Tijdens een private performance smeert zij zichzelf in met grafietpoeder en werpt ze zich op het papier op de vloer van haar atelier. Op die manier legt ze bewegingen en gestes vast en registreert ze incidentele ophopingen van grafiet. Door haar lichaam als een delicate uitbreiding van haar materiaal te gebruiken, “beleeft” Gerestein de tekeningen op een uitzonderlijk suggestieve wijze. Rillingen en kippenvel: “Skin Orgasms”, worden onderdeel van haar werk.


21 & 22 april 2018
vernissage zaterdag 14 tot 19 uur
finissage zondag 14 tot 19 uur

*

DEURLE





Logeren in een modernistisch meesterwerk

Architectuur- en kunstliefhebbers kunnen terug hun hart ophalen tijdens een kort verblijf in Woning Van Wassenhove. Wie een weekendje wil wegdromen in het modernistisch meesterwerk van Belgisch architect Juliaan Lampens kan de woning boeken van 1 mei tot 29 oktober 2018 voor een verblijf vanaf 2 nachten. Een exclusieve ervaring!
Of om het met de woorden van onze gasten te beschrijven: 
"Een buitenkans om in zo'n prachtig huis te kunnen verblijven !" 

"Ons verblijf in deze zeer uitzonderlijke woning was een unieke belevenis. Volmaakte eenheid van vorm, van ruimte, van materialen, van licht en schaduw. Het is er zeer aangenaam en stil, de ruimtebeleving en de speling van het licht verandert er voortdurend, soms subtiel soms hevig. Prachtig initiatief om dit pareltje te conserveren en te delen met velen." 

De woning vormt de ideale uitvalsbasis om Latem en de Leiestreek te verkennen. Er zijn verschillende wandel- en fietsroutes in de omgeving van de woning. Fietsen staan ter beschikking van de huurders van de woning. 

Door het boeken van een verblijf ondersteunt u ook mee het residentieprogramma dat door het museum Dhondt-Dhaenens in de woning georganiseerd wordt. 


Praktische info
Boeken kan vanaf dinsdag 3 april 2018 om 13:00 via de Airbnb link op onze website:


Praktisch:
- Beschikbare periode van 1 mei 2018 tot en met 29 oktober 2018
- 500 euro voor 2 nachten/2 personen
- Minimum verblijf vanaf 2 nachten
- Maximum capaciteit 2 personen
- Bij het inchecken krijgt u een gratis museum Dhondt-Dhaenens lidmaatschap.


*

MECHELEN

TZIEN
presenteert

CHRIS
VANDERSCHAEGHE
THE PATH

15-4-2018 tem 6-5-2018

Opening
zondag 15 april 2018 - 14:00



Sarah's hands, 2018, olie & emailverf op doek, 40 x 50 cm



PARIS




ART PARIS

4-8 april 2018

Grand Palais,Paris 

Booth E18


Artelli gallery 
will be exposing work of

Philippe Lardy (Ch)

Albert Pepermans (Be)

Sylvain Polony ( Fr)



© Art Spotter / Waterschoenen


dinsdag 11 april 2017

LOGEREN IN WONING VAN WASSENHOVE i.s.m. MDD





Museumlaan 14
B-9831 Deurle
+32(0)9-330 17 30


Woning Van Wassenhove



Juliaan Lampens, Woning Van Wassenhove, 1972-1974 (foto: Rik Vannevel)

Logeren in een modernistisch meesterwerk
Architectuur- en kunstliefhebbers kunnen hun hart ophalen tijdens een kort verblijf in Woning Van Wassenhove. Wie een weekendje wil wegdromen in het modernistisch meesterwerk kan de woning boeken van mei tot september 2017 voor een verblijf vanaf 2 nachten. Een exclusieve ervaring in een cerebrale sfeer!


Woning Van Wassenhove is een ontwerp van architect Juliaan Lampens en werd gebouwd tussen 1972 en 1974 in Sint-Martens-Latem. De opdrachtgever was vrijgezel Albert Van Wassenhove, leraar met een grote liefde voor moderne kunst en architectuur. Voor hem bouwde Juliaan Lampens een gebouw van beton, hout en glas, waarin alle woonfuncties in elkaar overlopen.


Na het overlijden van Albert Van Wassenhove in 2012 werd het huis gelegateerd aan de Gentse Universiteit, die het op zijn beurt in langdurig bruikleen gaf aan het museum Dhondt-Dhaenens.

De woning vormt de ideale uitvalsbasis om Latem en de Leiestreek te verkennen. Er zijn verschillende wandel- en fietsroutes in de omgeving van de woning. Fietsen staan ter beschikking van de huurders van de woning.

Door het boeken van een verblijf ondersteunt u ook mee het residentieprogramma dat door het museum Dhondt-Dhaenens in de woning georganiseerd wordt.





Juliaan Lampens, Woning Van Wassenhove, 1972-1974
(foto: Rik Vannevel)


Juliaan Lampens, Woning Van Wassenhove, 1972-1974 
(foto: Rik Vannevel)


meer info over boekingen:
Boeken kan vanaf vandaag 21 maart 2017 om 12:00u via de Airbnb link op onze website:



Praktisch:
- Beschikbare periode van 9 mei 2017 tot en met 1 oktober 2017
- 500 euro voor 2 nachten/2 personen
- Minimum verblijf vanaf 2 nachten
- Maximum capaciteit 2 personen
- Bij het inchecken krijgt u een gratis museum Dhondt-Dhaenens lidmaatschap.


Art Spotter / Waterschoenen




dinsdag 27 oktober 2015

Karel Breugelmans: Constructies 1990 - 2015 in Netwerk (Aalst)



Karel BREUGELMANS neemt op 'innemende' wijze de hoogste twee verdiepingen (+2 / +3) van Kunstencentrum NETWERK voor zijn rekening met een serie schilderijen en sculpturen.

De tentoonstelling wordt georganiseerd in samenwerking met Galerie Transit uit Mechelen, die gelijktijdig het werk 'Constructie XXIV' in de galerie toont en tevens een beperkte reeks gouaches en tekeningen van de kunstenaar presenteert.

Het gehele project kadert in het verschijnen van een monografie, die terugblikt op het oeuvre van de kunstenaar tijdens de voorbije twintig jaar.

Het werk van Breugelmans beweegt zich al die tijd 'tussen architectuur, beeldende kunst, reguliere arbeid en utopie'.




'Karel Breugelmans: Constructies 1990 - 2015'

een monografie met een schat aan beeldmateriaal
en teksten van Bart De Baere (voorwoord), Luk Lambrecht en Christoph Tannert

ter inzage en te koop in Netwerk en Galerie Transit



Karel Breugelmans, Z.T., 1993, oil on canvas, 121 x 141 cm


De gebouwen die Karel Breugelmans in zijn schilderijen vanuit het niets opbouwt zijn bijzonder ingewikkeld, maar streng gestructureerd, al tonen ze zich meestal als een soort doolhof, waar de grote leegte heerst. In combinatie met de hangende sculpturen van gekoppelde kubussen winnen ze nog aan 'verwarrende' kracht. Trappen, eindeloze gangen, stellingen, duistere ruimtes waar de menselijke aanwezigheid totaal onbestaande is. Het lijkt erop dat alle gebouwen of constructies in een onafgewerkte staat achtergelaten zijn. De ingenieurs zijn allang verdwenen naar andere oorden en de arbeiders hebben de werven verlaten bij gebrek aan instructies of motivatie. Het hele bouwproces leidt tot niets.

Funderingspalen hangen in het ijle, historische connotaties vertalen zich in zwevende zuilen. De 'machines à habiter' die Le Corbusier en andere internationale hoogbouwers roemrucht verdedigden, zullen nooit bewoond worden.

De menselijke afwezigheid wordt pas echt duidelijk wanneer je helemaal boven op +3 dat schilderij vindt waar achtergebleven arbeiders schijnbaar doelloos rondscharrelen, lange schaduwen achterlatend in een late avondzon.




In de lange zaal op +3 heersen houten constructies als gesloten huizen die zich als in een bergdorp tegen elkaar aanschurken. Hun buitentrappen leiden enkel naar dakterrassen terwijl het veilige cocon van de binnenruimte onbereikbaar blijft.

Ik moet hier onvermijdelijk denken aan de enigszins vergelijkbare betonnen kubussen van Denis Pondruel.

Deze kamer biedt aan één kant uitzicht op het kleurrijke gebouw aan de overkant van de Dender waar binnen kort alle stadsdiensten een plaats moeten krijgen.



Karel Breugelmans, Z.T., 1991, gouache on planpaper glued on
plywood, 122 x 122 cm


MEER INFO over KAREL BREUGELMANS in NETWERK:



Trappen van Netwerk versus trappen van Karel Breugelmans




Kunstencentrum Netwerk, een gebouw tussen industriële
 geschiedenis, artistieke utopie & realiteit



Tot 15 november 2015

in
NETWERK Kunstencentrum
Houtkaai z/n
9300 AALST



© Art Spotter voor WATERSCHOENEN

zaterdag 24 oktober 2015

Op zoek naar Stijn Ank in NETWERK AALST



In het kader van de tentoonstellingsprojecten die tot 15 november 2015 in NETWERK lopen, gaan we allereerst op zoek naar een klein, verborgen hoekje van het Kunstencentrum voor de bijdrage van 

Stijn ANK


"Kunst is anderen laten voelen wat wij zelf voelen, hen bevrijden van zichzelf door hun onze eigen persoonlijkheid aan te bieden voor hun bijzondere bevrijding", schrijft Fernando Pessoa op 1 december 1931 in zijn 'Boek der rusteloosheid'.

Zelf ziet hij (vanuit zijn literair standpunt) slechts "twee grote vormen van kunst - de ene richt zich tot onze diepe ziel, de andere tot onze oplettende ziel. De eerste is de poëzie, de tweede de roman".

In het sculpturale werk van Stijn ANK en zeker in de presentatie die hij momenteel in Netwerk laat zien, herken ik perfect de combinatie van deze poëtische en verhalende benadering.


Stijn Ank, Unvoid, 2015, HD Video, 58' (Still)


In februari 2010 werd ik in de groepstentoonstelling 'Chipka' (ook in Netwerk) voor het eerst geconfronteerd met de verstilde maar tegelijk expansieve, kleurgevoelige gietvormen van Stijn Ank. Het was meteen een niet te onderschatten stap in de kunstervaring zoals Pessoa die omschreef en een aanleiding voor verdere opvolging.

Zo verscheen ondermeer het artikel 'Stijn Ank, koorddanser tussen architectuur en sculptuur', vonden we hem terug in de tentoonstelling 'Ename Actueel Sediment', presenteerden we zijn 'Young Artist Edition voor de Vrienden van het S.M.A.K.' en volgden we diezelfde 'Vrienden op atelierbezoek in Astene'.

Sindsdien dook hij op o.a. op in Basel, Berlijn en Luxemburg.





Met dit nieuwe project in NETWERK gunt hij ons een blik op de interne keuken van zijn sculpturale activiteit. De 'verborgen' ruimte die hij daarvoor binnen de immense omgeving van het kunstencentrum gebruikt, werkt optimaal. Ik interpreteer deze 'onooglijke' ruimte als een soort (industriële) kapel waarin het 'schrijn' van zijn presentatie onze geconcentreerde aandacht opeist

Voor de tentoonstelling 'Interval' in het S.M.A.K. (2012) realiseerde Stijn Ank het werk in situ. De bezoeker kreeg het uiteindelijke resultaat van het gietwerk in een gesloten vorm pas te zien nadat de mal verwijderd was. De videoregistratie van dat project geeft wel een beeld van de ontstaansgeschiedenis.

In het huidige project gebeurde dat gietwerk in het atelier met als mal een kast met glazen deur en als waarnemer een camera, waardoor je nu als toeschouwer van begin tot einde bij de ontstaansgeschiedenis betrokken wordt: van 'niets' naar 'iets' in een video van 58 minuten.




Stijn Ank, Unvoid, 2015, HD Video, 58 ' (Still)


'UNVOID' of hoe worden schijnbaar banale bewegingen met gietmaterialen (massa + kleur) omgezet in tastbaar artistiek resultaat?

Stijn ANK profileert zich als een Jackson Pollock wiens werkmethode in dit geval leidt naar resultaten die de geest van Mark Rothko benaderen. Stijn Ank blijft als uitvoerend kunstenaar echter buiten beeld.

UNVOID is een bijdrage omtrent het creatieproces van een kunstwerk. Het project vertrekt van de vragen:

 'Wat gebeurt er tussentijds - tussen de tijd waarin er bijna niets is, en de tijd waarin iets ontstaat? Wat gebeurt er in de tijd tussen de conceptie van een idee, voordat de idee op zich bestaat, en de daadwerkelijke verwezenlijking van die idee? Welke zijn de verborgen processen tijdens het creatieproces? Wat is het creatieproces?


Blijft deze creatie voor eeuwig slechts één zijde van het uiteindelijke resultaat tonen zodat het mysterie toch grotendeels bewaard wordt of maakt ook hier de mal plaats voor de inhoud?

*


In een volgende bijdrage nemen we u mee naar Karel BREUGELMANS op +2 en +3 van het Kunstencentrum Netwerk.


© Art Spotter voor WATERSCHOENEN

vrijdag 29 augustus 2014

Kennismaking met Thierry Mortier naar aanleiding van een atelierbezoek


Thierry MORTIER (°1974) woont en werkt in het huis waar hij ook zijn jeugd doorbracht. De benedenverdieping die zijn vader als werk- en stockageruimte gebruikte voor zijn loodgietersbedrijf, is aangepast als atelier, annex bibliotheek en bureau. Hier bevindt zich zijn denk- en doecentrum als uitvalsbasis voor interventies in de buitenwereld.

Laat ons proberen om vat te krijgen op zijn achtergronden, invloeden en activiteiten.

Thierry Mortier noemt zichzelf een 'semiotic architect', een maker van TEKENS waarmee hij een interactie met de omringende wereld tot stand wil brengen. Vanuit een theoretische (zelfs wetenschappelijke) en filosofische achtergrond ontwikkelt hij zijn TEKENS die hij in een artistieke context plaatst, daarbij rekening houdend met een maatschappelijke betrokkenheid.


1
Thierry Mortier, semiotic architect @
semiotic.tv - the channel inside your head


Het recente project 'Ilya Prigogine in kleur' (zie Waterschoenen, 21 juli 2014) (Foto 4) bevat al die elementen. Het mag trouwens geen wonder heten dat hij de figuur van Prigogine als uitgangspunt nam.

(Ilya Prigogine 1917 - 2003, een in Rusland geboren Belgisch fysisch chemicus en wetenschapsfilosoof, kreeg in 1977 de Nobelprijs voor zijn werk in de thermodynamica, een onderdeel van de natuurkunde dat de INTERACTIES bestudeert tussen grote verzamelingen deeltjes op een macroscopisch niveau. In het bijzonder bestudeerde hij de dissipatie - ontwikkeling van warmte in een apparaat - dat leidt tot verlies van nuttige energie)

Ook Thierry Mortier streeft via zijn tekens naar interactie. Voor het project Prigogine nodigde hij tientallen kunstenaars uit om één tot drie tekeningen te maken in hun eigen stijl, maar geïnspireerd door de figuur of het werk van Prigogine. De tekeningen in zwart-wit werden gereproduceerd en als 'kleurboek' voorgelegd aan een publiek van kunstenaars, kunstliefhebbers of toevallige passanten tijdens het Novgorod Festival in Gent.

De ingekleurde bladen werden ter plekke tentoongesteld als nieuwe werken dankzij de inbreng van een participerend publiek.
De oorspronkelijke tekeningen zijn als gelimiteerde uitgave in een box beschikbaar en nog verkrijgbaar via de kunstenaar (voor 20 Euro een absoluut 'koopje').
Info: tm@semiotic.tv



"WE GROW IN DIRECT PROPORTION TO THE AMOUNT OF CHAOS
WE CAN SUSTAIN AND DISSIPATE"

Ilya Prigogine 

 *

Maar misschien moeten we eerst eens terug naar het verleden: de jeugd van Thierry Mortier, zijn verwachtingen en opleiding.
Eigenlijk was het zijn droom om kleren te ontwerpen. Als kind tekende hij constant kleding, in de 'schaduw' van zijn moeder die kleren maakte. Na de humaniora wou hij naar de modeacademie, maar een 'ernstige' studie leek voor zijn ouders wel een verstandiger keuze. Na het toelatingsexamen voor burgerlijk ingenieur koos hij alsnog voor een opleiding tot vertaler Nederlands - Frans - Engels.
Met dat diploma op zak ging hij aan de slag in de IT-sector, maar gaf die job in 2002 weer op om zijn artistieke droom waar te maken. Tot 2007 schilderde hij hoofdzakelijk portretten.


 2
Thierry Mortier, het 'kasseiproject' in Kortrijk, 2013


Toen hij zich steeds meer in de SEMIOTIEK ging verdiepen, kwam hij tot een radicale ommezwaai in zijn artistieke praktijk. Vanaf 2007 - 2008 begon hij aan een indrukwekkende reeks stempelschilderijen. Doodgewone gommetjes werden zijn basismateriaal voor het uitsnijden van allerlei tekens.

SEMIOTIEK is de studie van de tekens en tekensystemen. Tekens hebben een vorm die een betekenis wil overbrengen naar een ontvanger. Via de link SEMIOTIEK kunt u zich een weg banen door de geschiedenis en de verschillende 'scholen' in de semiotiek.

Zowel in de (inmiddels MINOR) traditie van Fernand de Saussure als in de (MAJOR) traditie van Charles Sanders PIERCE duikt het begrip RELATIE op.
Thierry MORTIER, gewonnen voor de stelling van Pierce, opteert bijgevolg voor een triadische relatie, met als drie aspecten: de DRAGER als vorm van de betekenis, het OBJECT dat naar die drager verwijst en tenslotte de INTERPRETATIE die we aan het teken geven.

Zijn vroegere overtuiging dat je met taal het best kan abstraheren heeft Mortier inmiddels ingeruild voor de tekens en de kunst als betere middelen.

Zijn stempelschilderijen zouden de volgende vijf jaar voor heel wat RUIS zorgen: 'Altijd sneeuw op de televisie'. Met zijn stempeltjes satureert hij het beeld op het doek in die mate dat je van heel dichtbij moet gaan kijken om details en dus tekens te kunnen onderscheiden. Hij kiest ook bewust voor zwart/grijs, vermits kleur voor de ruisschilderijen geen toegevoegde waarde kan bieden.

De kunstenaar beperkt zich niet alleen tot de twee dimensies van het schilderij, maar gaat na enige tijd met zijn gestempelde doeken ook driedimensionaal aan de gang.
Daarmee is meteen een stap gezet naar nieuwe ingrepen, installaties en interventies in de publieke ruimte.


  3
Thierry Mortier, L'origine de l' état-providence in het kader van het project
'De beperking van het getal kinders', 2013

Vorig jaar mochten we hem met Waterschoenen begroeten in de stadstentoonstelling 'Kortrijk Vlaandert', waar hij met 3 projecten aantrad. Onthou dat getal 3 ...

Vooreerst liet hij zich opmerken met zijn 'Monument voor een crisis' dat, gezien de tegenspraak in het onderwerp (het zou nogal absurd zijn), niet op groot formaat wilde uitvoeren. Aan de achterkant van het Broelmuseum stond wel 'de werf' opgesteld, terwijl de maquette van de gele tunnel - ontleend aan de Gauscurve - in de Budazaal hoorde te staan, maar mysterieus genoeg telkens verdween.

Bovendien was er het kassei-project (Foto 2) dat hij in postervorm wel honderd keer in de stad liet opduiken (in een poging tot 'saturatie' zoals in de ruisschilderijen). Onder de titel 'EENDRACHT - L'UNION' bezocht hij vooraf alle Belgische provinciehoofdsteden op zoek naar de typische kasseistraten met kasseien die ontegensprekelijk de neiging hebben om los te komen. Het wordt een 'verhaal' met 'tekens' over evidentie en vooral over universaliteit, een werk dat het Vlaamse, het Belgische grondgebied en het begrip kasseien ver overstijgt.

Tijdens diezelfde zomertentoonstelling opende hij (uiteraard niet toevallig) op 11 juli 2013 een 'Pop up convenience store' voor één dag in een drukke winkelstraat, een statement over de rol van de kunstenaar in de samenleving en een ingreep die bol staat van de historische en cijfersymboliek. Heel wat van zijn collega-kunstenaars presenteerden er hun werk.

Bij Thierry Mortier is een beeld nooit vrijblijvend. Hij heeft wel degelijk een mening en wil die ventileren.

In 2012 was er ook al een project in de publieke ruimte in de marge van TRACK met de zwarte raven (waarvan er overigens nog steeds een paar op het balkon van Brasserie De Rechtvaardige Rechters in de buurt van Sint-Baafs zitten). Ook in het Citadelpark zaten er in een boom vlakbij het 'kerkhof' van Leo Copers.

Momenteel loopt in Aarschot een artistiek project rond de herdenking van oorlogsslachtoffers uit de eerste wereldoorlog. Van de 173 burgerslachtoffers kreeg Thierry Mortier één onbekend persoon toegewezen. De kunstenaar ontwierp een TEKEN met een mix van de Duitse en de Belgische vlag voor de verkeersborden van alle doodlopende wegen in Aarschot: DEAD END.

De publieke ruimte is zeer belangrijk geworden in het oeuvre van Thierry Mortier.



4
Thierry Mortier, Semiotic kikkertje & Ilya Prigogine in kleur & UNITRI
 

Bij onze rondleiding door het atelier zijn we inmiddels in de bibliotheek aangekomen, een 'intieme' ruimte waar de kunstenaar zijn informatie- en inspiratiebronnen netjes bij de hand heeft.
Hier kan hij putten uit de reeds genoemde bron van de SEMIOTIEK, die we als de (wetenschappelijke) rationele kant van zijn artistieke praktijk kunnen bestempelen. Maar we zien hier ook heel wat boeken opduiken met het woord TAO of TAOÏSME op de kaft. Hier staan we bij de filosofische benadering.
Het taoïsme leert de mens een weg te kiezen in het leven. TAO betekent overigens 'de Weg' en is als dusdanig een IDEE.

"DE TAO, DIE WE TAO NOEMEN, IS NIET DE EEUWIGE TAO"

Let op de drieledigheid in deze gedachte.
Doorgetrokken naar de kunst levert dat de volgende vaststelling op:

KUNSTENAARS maken WERK voor een PUBLIEK. Pas in die triadische combinatie levert dat KUNST op.
(Herinner u ook de triadische relaties van Peirce in de semiotiek) 

Onderstaande tekst is geïnspireerd door het Taoïsme

"The future is uncertain... but this uncertainty is 
at the very heart of human creativity"  

Aangevuld met onderstaande boodschap vanuit de semiotiek levert dat een blik op de artistieke activiteit van een kunstenaar als Thierry Mortier.

"Art is capable of transforming noise into information"

Yuri Lotman
(Semiofest, 2012, London) 

Naast Semiotiek en Taoïsme wordt Thierry Mortier ongetwijfeld geïnspireerd door Japanse kunst. Dat wordt niet alleen gestaafd door zijn bibliotheek, maar ook door de praktijk van zijn MOLESKINE boekjes. Hij heeft de accordeonbladen bedrukt met zijn bekende gommetjes of andere, onverwachte middelen, heeft er tekeningen in gemaakt en durft zelfs eens bescheiden kleur aanbrengen.
Het eindresultaat refereert qua vorm aan oosterse tekenkunst en de 'geslotenheid' van de objecten geeft ze een geheim karakter.
In de lijnvoering en het vlekkenpatroon denk ik ook wel aan Lismonde.


  5
Thierry Mortier, gomstempels


Het werk van Thierry Mortier is veelzijdig en als dusdanig niet in een hokje te plaatsen. Het conceptuele karakter van zijn artistieke discours laat hem toe ideeën om te zetten in de best denkbare vorm van dat moment.

Een schitterend voorbeeld willen we u niet onthouden. Onder een glazen stolp (waar vroeger wel eens Mariabeelden woonden) zien we een bekende afbeelding van Courbet: L'origine du monde.
'De beperking van het aantal kinders' (2013) was een tentoonstelling die vanuit artistieke hoek stilstond bij de 40ste verjaardag van de afschaffing van het wettelijk verbod op de verspreiding en promotie voor anticonceptie (1973).
Thierry Mortier combineerde de postkaart van Courbet met een spiraaltje en noemde zijn werk 'L'origine de l' état providence', vanuit de vaststelling dat de welvaartsstaat pas echt tot wasdom kon komen, zodra de vrouw zelf kon beslissen of en hoeveel kinderen ze 'kreeg'.

Maar laten we eindigen met een al even beladen teken van Thierry Mortier.
In UNITRI (Foto 4) smelten 1 en 3 samen en nemen bovendien het teken van de kunstenaar zelf a.h.w. onder de arm.

A UNITY CONSISTING OF THREE PARTS

UNITRI al één-drieheid, 3 elementen die samen voor eenheid zorgen (of dat zouden moeten doen, 3 componenten die iets laten werken: 3 schakeringen van licht zorgen voor wit licht, de 3 machten in het staatsbestel, informatiebeveiliging, de relatie kunstenaar - kunstwerk - publiek,...

Tot daar een kennismaking.
Voor meer informatie verwijs ik u graag naar de website van de kunstenaar, waar u zijn voorbije, lopende en toekomstige projecten en activiteiten kan volgen.



ZONDAG 31 AUGUSTUS 2014 STELT THIERRY MORTIER vanaf 14 uur
 TENTOON BIJ SECONDroom in GENT
Info:


 © Art Spotter voor WATERSCHOENEN