Berlinde De Bruyckere in het S.M.A.K. (Gent)

 

 "In nauw overleg met de kunstenaar toont het museum een associatie van tekeningen, sculpturen en installaties die de evolutie en de nuances van haar oeuvre aan het licht brengen."

Zo luidt het uitgangspunt waarmee het S.M.A.K. en Berlinde DE BRUYCKERE deze overzichtstentoonstelling aankondigen. De afspraken hiertoe werden reeds jaren voor haar deelname aan de Biënnale van Venetië in 2013 gemaakt. Toen ze daar in het Belgisch paviljoen haar sculpturale installatie 'Cripplewood/Kreupelhout' presenteerde, was het S.M.A.K. een belangrijke partner in het proces. Toen al werd aangekondigd dat 'Cripplewood' in 2014 in het museum zou opduiken. Dit gigantisch werk is nu het startpunt van wat voor Berlinde De Bruyckere mag gelden als een eerste mid-career overzicht.
 

 

 

Berlinde De Bruyckere, Kreupelhout / Cripplewood, 2012-2013

@ S.M.A.K.

 

 

Wie er vorig jaar in Venetië bij was (zie ook artikel in Waterschoenen) zal ongetwijfeld onder de indruk geweest zijn van 'de immense spanning tussen de (horizontale) monumentaliteit van het werk en de duistere (begrensde) ruimte waarin het stond".

 

Wie nu de zaal van het museum binnenkomt, ontmoet in wezen hetzelfde werk, al is het wat langer gepresenteerd en zijn de ruimtelijke omstandigheden totaal anders. De quasi duisternis van Venetië heeft plaats gemaakt voor het volle bovenlicht (al wordt een en ander wat getemperd door de donker gebeitste vloer). De hoge, vierkante ruimte met zijdelingse kamers, die er in Venetië was, is hier een relatief lage, lange zaal.

 

Van een bijna mystieke ervaring in de Giardini staan we nu voor een 'naakte' presentatie in het Citadelpark. Aanvankelijk was dat voor mij schrikken, maar pas later kwam het besef dat de huidige opstelling perfect aansluit bij het totaalconcept van deze overzichtstentoonstelling.

 

 

 Berlinde De Bruyckere, zaalzicht middenzaal met tekeningen en

sculpturen Into One-another I - II - III to P.P.P., 2010-2012

@ S.M.A.K.

 

 

 In 'Cripplewood' wordt de schors blootgelegd en zelfs daaronder gaat De Bruyckere tot op de blote bast, net zoals ze menselijke en dierlijke vormen letterlijk en figuurlijk tot op het bot 'uitkleedt'.

 

Ze vertelt geen vrolijke verhalen, maar toont lijdende lichamen, veel intenser dan wat de dagelijkse nieuwsstroom ons ooit kan laten zien. Ze voert haar voorstelling op tot het punt waar pijn en genot elkaar ontmoeten, tot op de grens van het ondraaglijke. Precies in die momentopnamen creëert ze 'pijnlijke schoonheid'.

De intensiteit van de sculpturen vereist een zekere leegheid in de zalen, waarin haar figuren in een onwezenlijke eenzaamheid in zichzelf opgesloten zitten. Glazen stolpen of kasten verhogen dat effect nog.

 

'Hanne' probeert zich met haar eigen haar van de wereld af te schermen, maar staat niettemin in al haar naaktheid te kijk. Hier heeft ze zelfs een eigen zaal gekregen.

Andere figuren verstopten zich bij De Bruyckere onder dekens. Ik zie er nog één voor me in een kamertje van het voormalig rusthuis in Watou. Daar was de eenzaamheid dubbel voelbaar. En die dekens zijn er nog, bij Cripplewood bijvoorbeeld om de pijnlijke of zwakke plekken van de gevallen boom te omzwachtelen of te ondersteunen. Ook in de kasten van haar installaties bewaart ze nog een flinke voorraad van die aloude dekens.

 

 

 Berlinde De Bruyckere, Actaeon IV (Beijing), 2012, Private collection, London

 @ S.M.A.K.

 

 

 Misschien vraagt dit hele oeuvre wel veel minder woorden dan we hier al gebruikt hebben en volstaat 'medelijden' of het in onbruik geraakte 'mededogen'. Noem het misschien 'begrip' en voeg daar een behoorlijke portie 'esthetische honger' aan toe.

 

Het boekje met de zaalteksten zal u ongetwijfeld begeleiden op uw wandeling.Tekeningen in meestal lange rijen illustreren de groei van een thema. Aangevuld met sculpturen of installaties op cruciale plekken zorgt dat voor een verteerbaar menu. Toch wachten u hier geen 'hapklare brokken'...

 

 Berlinde De Bruyckere, Lost, 2006, David Roberto Collection, London

@ S.M.A.K.

 

 

 Tot 15 februari 2015

 

in het

 

S.M.A.K.

Jan Hoetplein

9000 GENT

 

dinsdag tot zondag: 10 tot 18 uur

 

www.smak.be

 

 

Bij het Masereelfonds is de eerste monografie, gewijd aan het werk van Berlinde De Bruyckere verschenen.

 

 

 

SPECIALE MEDEDELING DOOR DE VRIENDEN VAN HET S.M.A.K.

Lid aan halve prijs!€20.00 i.p.v. €40.00. Tijdens de tentoonstelling Berlinde De Bruyckere (18/10/2014 tot 15/02/2015) speciaal voor NIEUWE leden. Lid worden kan bij de balie van het museum.

Raadpleeg voordelen op de site van 'Vrienden van het S.M.A.K.' 

 

   

® Art Spotter voor WATERSCHOENEN

 

 



La Gioia in Maison Particulière (Brussel)

 

 Met 'LA GIOIA' halen Myriam en Amaury de Solages drie Italiaanse verzamelaars in huis, die op hun beurt één centrale kunstenaar meebrengen. In tegenstelling tot vorige tentoonstellingen nemen de initiatiefnemers niet zelf deel met hun collectie.
De VREUGDE is daarom niet minder, zoals de titel laat vermoeden.
De kunstwerken zijn niet uitsluitend, maar toch in grote mate Italiaans van oorsprong. De centrale kunstenaar Flavio FAVELLI (kan het nog Italiaanser klinken?) duikt verschillende keren op met onverwachte werken in uiteenlopende disciplines.

Anna Rosa & Giovanni Cotroneo bouwen sinds het einde van de jaren '80 aan een collectie hedendaagse kunst, waarin fotografie en video op een uitzonderlijke aandacht mogen rekenen. In de werken die ze hier presenteren, krijgt de toeschouwer alvast een beeld van hun "Storia Privata'.

Ook de AGi Verona Collection, opgericht door Giorgio Fasol, heeft een heel apart karakter. Zij bestaat voor het overgrote deel uit werken van jonge kunstenaars. Die werken werden bovendien aangekocht in het jaar dat ze gemaakt werden.

Tenslotte is er de collectie Patrizia Sandretto Re Rebaudengo, die met de naar haar genoemde stichting in Turijn sinds 1995 de hedendaagse kunst ten volle ondersteunt. Deze collectie trekt, naast de Italiaanse kunstenaars ook een uitgebreide internationale kaart.
   

 

Amaury de Solages & Patrizia Sandretto voor

Hugo Markl, Mamatschi - A, 2007, silk-screen printing

Collezione Sandretto Re Rebaudengo

& Flavio Favelli, Cina,  2010, neon light on sign

AGi Verona Collection

 

 Straks ontmoeten we een aantal voorbeelden tijdens onze ontdekkingstocht langs de verschillende kamers van Maison Particulière. Het is trouwens opmerkelijk dat de werken in de wandelcatalogus nu stuk voor stuk aan de collecties van oorsprong gelinkt worden, terwijl dat bij vorige tentoonstellingen steeds anoniem gebeurde.

 

Reeds in de ingang van Maison Particulière worden we met kunst geconfronteerd in de vorm van het neonwerk 'BREAD' door Valentina MIORANDI. Brood als 'geestelijk' voedsel in de vorm van kunst, maar ook brood als basisbegrip in de voedingspiramide doet me denken aan een beeld dat ik een paar jaar gelden in de buurt van het Venetiaanse Palazzo Grassi vastlegde: 'Pane per i poveri'.

 

 

 PANE PER I POVERI ... herinnering uit Venetië...

associatie met 'BREAD' en 'Pane' in de tentoonstelling 'La Gioia'

 

 

 Straks keert op de eerste verdieping het begrip 'Pane' op indringende wijze terug in de fotoreeks van Antonio BIASIUCCI (zie salon Châtelain - catalogusnr. 28).

 

We loodsen u nu langs werken die ons speciaal aanspraken, maar het is ook prettig vast te stellen hoe in de verschillende kamers een aantal thema's uitgewerkt worden en hoe de sfeer doorheen het huis evolueert.

Het team van Maison Particulière weet natuurlijk ook wel hoe een tentoonstelling zo intens mogelijk opgebouwd wordt.

 

In de grote salon met uitzicht op de tuin steelt Hugo MARKL een groot deel van de show met zijn vier grote speelkaarten, niet toevallig 'azen'.

Ook gastkunstenaar Flavio FAVELLI mag hier meteen de veelzijdigheid van zijn werk tonen met o.a. de neon 'CINA'. De twee collages meteen rechts bij de ingang refereren rechtstreeks aan de wereld van de cinema.

 

 



Sabrina Mezzaqui, Farfalline, 2007, video installation

Collezione i Controneo

 

 

 'Love is great' zegt Damien HIRST met zijn vlinders tegen een grote, hemelsblauwe achtergrond. Toch laat ik met net zo graag meeslepen in de drie kleine videoschermen van Sabrina MAZZAQUI, waar de vlinderbewegingen in een bloemenveld subtiel in beeld gebracht worden.

'Have you seen me before?' (Paola PIVI) vraagt een schitterende ijsbeer even verder. En nee, eentje met pluimen had ik inderdaad nog nooit gezien. Ceci n'est pas un ours blanc.

 

Verlies dat boek met de kleine straatlantaarn (Mario AIRÒ) niet uit het oog.

 

In de bibliotheek treft mij vooral 'Gold Portero' van Flavio FAVELLI, een gouden 'klassieker' naast het schilderij van het echt klassieke gouden behang. (Rudolf STINGEL).

 

Flavio Favelli, Gold Portero, 2013,

assembled funiture, can, ceramic, marble

Courtesy of the artist and Studio Sales, Rome

 

 

Op de eerste verdieping is het in Salon Châtelain al meteen om de hoek diep ademhalen bij de combinatie tussen Vincenzo CASTELLA, Antonio BIASIUCCI en Flavio FAVELLI. De indrukwekkende, twaalfdelige fotoreeks van Biasiucci. 'PANE' boven de schouw toont hoe het deeg gekneed wordt, een ode aan het doorgeven van levenskracht en meteen ook een ode aan de vormgeving via fysieke sculpturale ingrepen.

 

In de volgende kamer zorgt Vettor PISANI met zijn fotografische compositie 'La tempesta' voor een beladen symbolische benadering van de vrouw.

 

 

 Antonio Biasiucci, Pane, Vintage gelatin sildver print, 1990-1992

Collezione i Controneo

Flavio Favelli, Twinings, 2014, cutted tin boxes on wooden shelf

Courtesy of the artist and Francesca Minimi, Milan

Vincenzo Castella, #12 Milano, 2012, C-print

AGi Verona Collection

 

 

 In de achterliggende Jardin Louise worden we opgewacht door de verbazende combinatie van wat op een bloemenwinkel lijkt (Modelo di Campo) en de schijnbaar uit jutezakken gemaakte wandtapijten (Untitled / Magenta Stripe Gobelin). De mix tussen de banaliteit van de afgebeelde onderwerpen en de perfectie van de uitvoering is een niet te verwaarlozen gegeven in de wandtapijten van Gabriel KURI.

Elk van de vazen in 'Modello de Campo' (Tobias REHBERGER) is het portret van een kunstenaar. Ga maar op zoek naar Pascale Martine Tayou, Mark Dion of Dinos & Jake Chapman.

 

 

 Tobias Rehberger, Modello di Campo 6, 1996, installation

Collezione Sandretto Re Rebaudengo

Gabriel Kuri, Untitled (Magneta Stripe Gobelin), 2007, series of four

hand-woven wool gobelin

Collezione Re Rebaudengo

 

 

 Een sleutelwerk uit de 'Collezione i Cotroneo' en meteen ook voor de kunstbeschouwing in zijn geheel is van Karen KNORR: 'The Artist, the Model, the Art-Critic and the Spectator'. Ik laat het u bij het binnenkomen van Salon Châtelain graag zelf ontdekken.

Maar ook de combinatie 'Gambe' (Paolo MUSSAT SARTOR) en 'Walk' (Andro WEKUA) zal ongetwijfeld in het oog springen. Benen krijgen hier overigens een hoofdrol.

 

(Ik moet plots denken aan het werk van Sofie Muller dat voor het kasteel van Laarne staat.) 

 

 

 Andro Wekua, Walk, 2011, steel, ceramic, wax

Collezione Sandretto Re Rebaudengo

Paolo Mussat Sartor, Gambe, 1992-1993, colored pigments on

photographic print B&W, silver bromide

Collezione i Controneo

 

 

 Op de tweede verdieping worden we nog uitdrukkelijker uitgenodigd tot kijken. De gefragmenteerde spiegels van Flavio FAVELLI zullen dat niet meteen gemakkelijk maken, maar de kleine installatie (skateboard en foto van een hand met bril) door Gabriele DE SANTIS geeft me de raad om niet te vluchtig te kijken, ook niet naar de foto's die Gianni BERENGO GARDIN van 'platgetreden' paden in Venetië maakte.

 

In de volgende kamer bewaart Flavio FAVELLI het evenwicht met zijn toren van keramische vazen ('China Blue') en laat hij ons stilstaan bij zijn wereldkaart ('Mondo').

 

 

 Flavio Favelli, Mondo, 2007

collage, maps, frame, pieces of furniture

Collezione Sandretto Re Rebaudengo

 

 

 Het kleine, donkere kamertje doet dit keer dienst als bioscoop. Bij het binnenkomen zie ik nog net in de aftiteling 'Touné à CINECITTA' verdwijnen. Op vraag van Maison Particulière stelde filmkenner Marcel Croës een overzicht van Italiaanse films uit heden en verleden samen.

 

Nu rest ons enkel nog de grote Salon Jardin. Opnieuw is de hoek rechts ingenomen door een grote fotografische installatie. Al naar gelang de kijkrichting laat Sara ROSSI een zandkasteel op het strand door de zee overspoelen of eruit oprijzen. De geschiedenis herhaalt zich.

De witte 'sculptuur' van Gianni CARAVAGGIO (met die familienaam moet je wel kunstenaar worden) herinnert me aan het werk van Carina Diepens dat we hier enkele dagen geleden voorstelden. 'What does your soul look like - 2' heet dit werk uit 4000 m nylondraad en zoutkristallen.

 

Sara Rossi, Rena Bianca, 1998

6 prints on aluminium, iron frames

&

Gianni Caravaggio,

What does your soul look like 2, 2002

400 m nylon thread, salt Crystals

AGi Verona Collection

 

 

 Een al even intrigerend, maar dit keer fotografisch beeld wordt geleverd door Beatrice PEDICONI. Het is de fotografische neerslag van een schildergebaar met kleurstoffen in water, een momentopname (still) uit een videoregistratie.

 

 Beatrice Pediconi, Untitled XXIV, 2009, chromogenic print

Collezione i Cotroneo

 

 

 Het allerlaatste werk uit de presentatie is een 'landschappelijk naakt' van Lucien CLERGUE.

 

Nu is het uw beurt om nog meer ontdekkingen te gaan doen...

 

Lucien Clergue, Nu des Baux, 1974, photograph

Collezione i Coltroneo

 

 

LA GIOIA

 

in

MAISON PARTICULIÈRE

Kasteleinsstraat 49

1050 BRUSSEL

 

dinsdag tot zaterdag: 11 - 18 uur

 

 

www.maisonparticulière.be

 

 

 

 

© Art Spotter voor WATERSCHOENEN

Steve Schepens bij Galerie Van De Weghe (Antwerpen)

 

 

 Steve SCHEPENS (°1979, Gent) studeerde schilderkunst in zijn geboortestad, maar woont en werkt vanuit Berlijn aan een internationaal tentoonstellingstraject en een oeuvre dat zich niet zo eenduidig laat vastpinnen.
In 2002 dook hij na zijn afstuderen reeds op in 'Coming People' (S.M.A.K.), met andere jonge kunstenaars als Fien Muller of Stijn Cole. Toen reeds was hij begaan met het historische denken.

Tot voor een paar jaar noemde hij al zijn projecten 'HORROR', al kunnen tentoonstellingstitels als 'Blue Mussels Binge Drinking' of 'The Bermuda Triangle is a Fraud' ook wel tellen.

Met dat laatste project was hij in de herfst van 2011 te gast bij Galerie Van De Weghe. Centraal in de tentoonstelling stond een sculptuur met een driehoekig grondvlak en drie deuren die men onmogelijk tegelijk kon openen. Verdwijnen in de 'Bermudadriehoek' is dus onmogelijk. In ruimere zin ging het om de mogelijkheid om je als mens aan de maatschappij te onttrekken.

In zijn nieuwe tentoonstelling 'Rattenfänger' staat het begrip IDEOLOGIE centraal. In de algemene betekenis verstaan we dat als het geheel van ideeën over de mens, menselijke relaties en de inrichting van de samenleving. Maar de engere realiteit vertaalt zich in een veelheid van ideologieën die mens en samenleving in de meest onmogelijke richtingen willen sturen en daarbij het eigen gelijk vooropstellen.

 

 

Steve Schepens, Rubik's cube (large), Wood and mouse traps, 2014,

60 x 60 x 60 cm

 

 

 De conclusie van Steve Schepens is dan ook overduidelijk en vertaalt zich perfect in de grote, hangende kubus links achter in de galerie. Er bestaan geen goede of slechte ideologieën - de ene of de andere is niet meer dan een collectieve muizenval. De zes vlakken van de 'Rubik's cube' zijn dan ook bekleed met tientallen doordeweekse muizenvallen. Draaien aan de Rubik kubus, hoe eindeloos en doordacht ook, helpt niet. Er is geen uitkomst of oplossing mogelijk.

 

Schepens stelt vast (en ieder weldenkend mens met hem) dat ideologieën eens te meer aan een opmars bezig zijn. De mensheid (of althans een deel daarvan) heeft nog steeds niet geleerd van de geschiedenis.

De geschiedenis herhaalt zich. De 'Rattenfänger' of de rattenvanger van Hamelen hangt als tekening achteraan in de galerie. Werden de kinderen door hem meegelokt of ontvoerd? De rattenvanger als verspreider van een ideologie, waaraan mensen zich laten vangen... sirenen die met hun gezang de schippers lokten... gedaanten kunnen verschillen, maar het resultaat was (en is) steeds hetzelfde.

 

 

Steve Schepens,

Die Grosse Stimmungskiste

Mixed media, 2013

50 x 35 x 58 cm

 

 Schepens verwijst ook sterk naar het ideologisch-politieke discours tussen Oekraïne en Rusland. Met Oekraïne heeft hij overigens een persoonlijke band. De revolutie was voor hem dan ook een intens gebeuren, vandaar de vele verwijzingen met onder andere 'Die Grosse Stimmungskiste' met (gipsen) molotovcocktails en de talrijke letterverwijzingen zoals 'CCCP - Rien ne va plus' (CCCP staat voor de Sovjetunie), gepresenteerd met een knipoog naar een icoon van de pop art: LOVE van Robert Indiana. Maar Schepens toont voor elk wat wils: CCCP, POMO, HOMO,...

De frottage 'CCCP' (foto hierna) maakte hij op putdeksels in de straten van Kiev.

 

Natuurlijk kan het kruis als basissymbool van de Westerse beschaving niet ontbreken.

 

Nieuwe of oude tijden, nieuwe of oude ideologieën... en wat met 'de nieuwe kleren van de keizer'... ?

 

Steve Schepens, CCCP # 1,

Graphite (frottage) on paper,

2014, 100 x 70 cm

 

 

 Tot 15 november 2014

in

Galerie Van De Weghe

Pourbusstraat 5

2000 ANTWERPEN

 

donderdag tot zaterdag: 14 - 18 uur

 

www.galerievandeweghe.be

 

 

 

 

 

© Art Spotter voor WATERSCHOENEN



Jean-Georges Massart, Wim De Pauw & Nicoline Van Stapele in Loods 12 (Wetteren)

 

 Drie kunstenaars zorgen sinds vorige zondag voor een verrassende combinatie van vorm, kleur en inhoud in Loods 12.

De grote ruimte vooraan wordt broederlijk verdeeld in een afwisselende presentatie door twee kunstenaars van verschillende generaties, die elk op hun manier het 'gewone' tot een onverwacht hoger niveau tillen. Allebei werken ze met simpele materialen.

Jean-Georges MASSART (°1953) kennen we met Waterschoenen al langer en dus weten we dat hij met puur natuurlijke middelen een uiterst poëtisch en letterlijk licht sculpturaal oeuvre realiseert, dat zich in lineaire omschrijvingen een plaats in de omgeving verovert. Zijn sculpturen willen de ruimte geenszins domineren, maar ze extra levenskracht geven. Zijn materialen zijn onveranderlijk van natuurlijke (plantaardige) oorsprong: bamboe, wilgenteen, pigmenten, Japanse duizendknoop, vlier,...
Hij verenigt op sublieme wijze natuur en cultuur in deze minimale sculpturen. Hij zet de groeibewegingen van de natuurlijke elementen verder in een vloeiend lijnenspel.

De sierlijke en o zo lichte verschijningsvorm van deze werken contrasteert fel met de meestal kleurrijke wereld van zijn jonge artistieke compagnon in deze tentoonstelling.

 

 

 Jean-Georges Massart & Wim De Pauw @ Loods 12 (zaalzicht rechts)

 

  

 Jean-Georges Massart

Wilgenteen, bamboe - 2014

115 x 53 x 47 cm

 

 

De materiaalkeuze van Wim DE PAUW (°1989) mag dan al veel prozaïscher zijn (hij werkt vooral met afgedankte stukken hout, maar grijpt ook naar klassieke middelen als olieverf en doek), toch is ook zijn methode een afweging van beeldtaal (bij hem zowel vorm als kleur) in een discipline die het midden lijkt te houden tussen schilderkunst, sculptuur en assemblage. Hij verkent vlak en vorm ten opzicht van de ruimte, laat die via subtiele of uitgesproken ingrepen elkaar beïnvloeden (samenwerken of tegenwerken). Meestal kiest hij voor een 'onaffe' verschijningsvorm, zowel in de kleurlagen als in de assemblage, als om aan te geven dat het hier over work in progress gaat.

 

In dat verband is, naast zijn unieke werken, ook zijn multipel It's Morfin' Time het vernoemen waard. Hij presenteert het werk (15 ex.) in een 'handbewerkte' doos. De koper dient zelf - eventueel naar eigen goeddunken - voor de assemblage te zorgen.

 

 

Wim De Pauw, It's Morfin' Time, 15 ex., 2014, Handbewerkte doos,

4 x lakspray op paneel, montagemateriaal en handleiding

 

 

 De achterliggende bronxruimte is het terrein van Nicoline VAN STAPELE. Wie haar werk de afgelopen jaren een beetje gevolgd heeft (en in Waterschoenen was ze dikwijls vertegenwoordigd), zal met enige verbazing naar de presentatie in Loods 12 kijken.

 

Onder de titel 'softpower' trekt ze de lijn van het atelier door naar de tentoonstellingsruimte. Ze werkt ter plekke aan een deel van de collectie. Hier gaat het dus echt om work in progress en wordt meteen ook het ambachtelijk karakter van het kunstproces belicht. Tegelijk zorgt ze voor een symbiose tussen haar strakke, abstracte vormen en een nieuwe, warme en speelse benadering. In tegenstelling tot 'hard power' die koudweg wil implementeren, probeert 'soft power' met warme kracht te overtuigen.

 

Nicoline Van Stapele zoekt blijkbaar geborgenheid en vertrouwen in een wereld van speelse vormen (die wel wat van amuletten of geluksbrengers hebben) en knuffeldieren. Daarbij maakt ze gebruik van allerlei gevonden voorwerpen en knipt en naait ze vilt en textiel.

 

De grote hangende Softpower-sculptuur zorgt met haar uitwendig bamboegeraamte voor extra bescherming. Misschien mag je het zelfs een afweermechanisme noemen (zet ze dan toch haar stekels op?)

 

Met titels als 'Laat u gaan', 'Het komt wel goed' of 'Never again' heeft ze een bladzijde omgeslagen. Het leven is mooi en dat mag iedereen weten. Toch blijft ze waakzaam.

 

 

 Nicoline Van Stapele @ Loods 12

Op de voorgrond deel van Softpower 3&4, object, vilt, mixed media, 2014

 

 

 

 TOT 9 NOVEMBER 2014

 

zaterdag en zondag: 14 - 18 uur

in

LOODS 12

Koophandelstraat 12

9320 WETTEREN

(Wijk Overbeke)

 

www.loods12.be

 

 

© Art Spotter voor WATERSCHOENEN



A. van Campenhout & Carina Diepens in Galerie EL (Welle)

 

Hoe maak je een rijke tentoonstelling met slechts vier tekeningen en evenveel 'sculpturen'? Het antwoord laat zich sinds vorige zondag zien in Galerie EL.

Als kunstenaarspaar zijn A. VAN CAMPENHOUT en Carina DIEPENS niet aan hun proefstuk toe. Ze hebben reeds een hele weg afgelegd.

Nu hebben de tekeningen die A. VAN CAMPENHOUT toont niet bepaald minuscule afmetingen, maar dat is lang niet de enige reden waarom ze zich in deze hoge witte ruimte perfect staande houden zonder opdringerig te zijn.
Met een tentoonstellingstitel als 'ZWART en BROOS' verwachten we uiteraard geen schreeuwerige kleuren. Het zwart van de houtskool en het wit van de bladen worden door de kunstenaar met elkaar gemixt tot een evenwicht waarin de realistische herkenbaarheid minimaal is, maar waar uit een picturale relatie tussen horizontalen en vertikalen een nieuwe wereld ontstaat die soms naar de duisternis, dan wel naar het licht overhelt.

De grote bladen (wat dacht u bijvoorbeeld van 335 x 196,5 cm ?) zijn het terrein van intense zoektochten tot in alle hoeken.

Het ultieme resultaat van deze kruisende en (ver)duistere(nde) krachten is de 'kleine' tekening (97 x 108 cm) meteen links om de hoek bij het binnenkomen. Ze heet dan ook ontegensprekelijk 'Zwart'.

Vanuit mijn eigen ervaring leg ik op het eerste gezicht de link met LISMONDE, maar dan komt al snel het besef dat het gebruikte materiaal wel hetzelfde is, maar zowel de lijnvoering (een 'zwevende' bladspiegel bij Lismonde) als de uitgangspunten (landschappelijke of architecturale elementen bij Lismonde) vertonen duidelijke verschillen.
Toch zou ik deze tekeningen van A. van Campenbout abstracte of innerlijke landschappen durven noemen in de manier waarop ze een speelveld creëren, waarin een strakke regie en wilde elementen samengaan (een begeleide 'oerknal') en het geheel uiteindelijk open staat voor dialoog met de omgeving.
(Neem nu '2013 N° 1' - zie foto hierna - in gesprek met het kleine venstertje aan de straatkant) 

 

 

 A. van Campenhout, 2013 N° 1, houtskool op papier, 335 x 196,5 cm

Carina Diepens, Zonder titel, 2012, 17.500 linnen draden, 125 x 80 x 40 cm

 

 

 Maar hier houdt de dialoog niet op, want bij elke tekening hoort ook een 'sculpturale' partner. Net als in het begin van dit artikel zet ik het woord sculpturen tussen aanhalingstekens, enigszins beduusd als ik ben om dat woord in verband met deze werken van Carina DIEPENS te gebruiken.

 

Raphaël Buedts had het vroeger over zijn 'meubeldingen'. Enkele dagen geleden bespraken we hier de tentoonstelling 'These Things' en nu is daar Carina Diepens met wat ze zelf 'On-dingen' noemt.

 

Als we daarstraks de tekeningen (ondanks hun formaat) niet opdringerig noemden, dan kunnen we bij de 'On-dingen' alleen maar spreken van een absolute bescheidenheid.

 

Ze houden zich stilletjes op de achtergrond, schijnbaar achteloos op de vloer achtergelaten in hun samenstenlling van arme of onverwachte materialen ( 3 paardenstaarten, 17.500 linnen draden of 500 meter schoenveter en een houten krukje,...)

 

Dat tekeningen in houtskool broos en kwetsbaar zijn is één ding, maar de vormen of 'on-dingen' met de hierboven vermelde materialen zijn zelfs bij de minste aanraking al onstabiel. Dit is sculptuur in de meest kwetsbare staat, zonder sokkel of vitrine, zonder verstevigende armaturen, enkel draad op draad, haar op haar, veter op veter,... in wankel evenwicht. Maar tegelijk is dit kunst met lef: on-dingen met de kracht van tederheid.

 

Met deze werken is Carina Diepens op een artistiek keerpunt gekomen. De menselijke vormen uit haar sculpturen en haar 'living sculptures' zijn vervangen door deze broze vormen. De schepping (en dus ook de scheppende kunstenaar) staat op het punt opnieuw te beginnen, zwart en broos en met wit dat net zo fragiel is.

 

 

ZWART en BROOS

 

A. VAN CAMPENHOUT & Carina DIEPENS

 

tot 15 november 2014

in

Galerie EL

Drieselken 40

9473 WELLE

 

vrijdag-zaterdag-zondag: 15 - 18 uur

 

www.galerie-el.be

 

 

*

Op de verdieping is ook nu weer plaats voor klein werk van enkele kunstenaars: Jo DE SMEDT, Eric DE SMET (momenteel ook met een opmerkelijke bijdrage in Van Stof tot Asse) en Christian VAN HAESENDONCK.

 

 

 

© Art Spotter voor WATERSCHOENEN