Zoeken in deze blog

Posts tonen met het label Felixart. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Felixart. Alle posts tonen

maandag 31 oktober 2022

Ruth van HAREN NOMAN NU en TOEN in WATERSCHOENEN

 

Ruth van Haren Noman 

stelt nog tot 6 november tentoon in

Artspace la Valise

op waterschoenen.blogspot.com

https://waterschoenen.blogspot.com/2022/10/ruth-van-haren-noman-toont-werk-in.html

en was reeds vroeger te gast in 

WATERSCHOENEN.


In 2015 ging ze, samen met Stéphanie LEBLON in gesprek met Felix DE BOECK in Felixart (Drogenbos).

We noteerden toen het volgende:

“Met nu eens 'speels-vegetale' en dan weer 'strak expanderende geometrische' abstractie gaat Ruth van Haren Noman in gesprek met Felix De Boeck. Soms brengt ze je zelfs even in verwarring. Met sommige werken doet ze je twijfelen tussen haar eigen werk en dat van Felix De Boeck. Maar dan ga je intenser kijken en detecteer je haar eigen beeldtaal en kleurintensiteit.”


https://waterschoenen.blogspot.com/2015/12/stephanie-leblon-en-ruth-van-haren.html


Ruth van Haren Noman in gesprek met Felix De Boeck

***

In 2018 dook ze weer op in deze kunstblog naar aanleiding van een tentoonstelling (samen met Stef De Brabander) in galerie D'Apostrof in Meigem-Deinze.

We noteerden toen ondermeer dit:

Ruth van Haren Noman (°75) en Stef De Brabander (°70) , twee kunstenaars die elkaar voorheen niet kenden, ontdekten in de aanloop van deze tentoonstelling enkele overeenkomsten in de wijze waarop hun werk tot stand komt.

Hun kunstenaarschap is er geen van een berekende, ambitieuze carrière; het is een kunstenaarschap dat vanzelfsprekend is, dat die natuurlijke bron van creativiteit - die in elk van ons aanwezig is - aanspreekt en benut. Het is een poging om dingen te laten verschijnen op ongebruikelijke plaatsen en momenten. Isolement en verstilling zijn noodzakelijk.”




Ruth van Haren in dialoog met Stef De Branbander


***

In november 2021 verscheen ze ook nog in Galerie Zwart Huis (Rivoli Building)


Ruth van Haren Noman
bij Zwart Huis

Toen citeerden we uit de tentoonstellingstekst van Daan Rau:

"Ruth van Haren Noman staat graag aan de zijlijn van de kunstwereld en duikt dan af en toe eens op met een tentoonstelling van haar werk. Ze voelt zich goed op die manier. Steeds weet ze te verrassen... "


Lees de volledige tekst van Daan Rau op de website van de galerie. 


https://galeriezwarthuis.be/nl/tentoonstellingen/bohemi


https://waterschoenen.blogspot.com/2021/11/kunst-proeven-in-rivoli-brussel-michele.html

***

donderdag 17 december 2015

Stephanie Leblon en Ruth van Haren Noman in FELIXART (Drogenbos)



Tot 28 februari 2016
in
FELIXART
Kuikenstraat 6
1620 DROGENBOS

donderdag tot zondag: 10.30 - 17 uur

INFO www.felixart.org






In april waren we er bij toen Sofie Muller en Marjolijn Dijkman het project 'Kabinetten Felix De Boeck in gang zetten. Het verslag van die bijdrage leest u hierna:


*



Nu is het de beurt aan Stéphanie LEBLON en Ruth VAN HAREN NOMAN om op hun beurt en hun eigen manier de confrontatie met het werk van Felix De Boeck aan te gaan. Ze betrekken, net zoals in de vorige tentoonstelling, elk één zaal op het gelijkvloers terwijl de gehele benedenverdieping in de ban is van Werner CUVELIER (zie verslag op 7 december in WATERSCHOENEN).

Zowel Stéphanie Leblon (°1970) als Ruth van Haren Noman (°1975) zijn oud-studenten schilderkunst van Sint-Lucas (Gent) en laureaten van het HISK.





© Ruth van Haren Noman & Felix De Boeck


Met nu eens 'speels-vegetale' en dan weer 'strak expanderende geometrische' abstractie gaat Ruth van Haren Noman in gesprek met Felix De Boeck. Soms brengt ze je zelfs even in verwarring. Met sommige werken doet ze je twijfelen tussen haar eigen werk en dat van Felix De Boeck. Maar dan ga je intenser kijken en detecteer je haar eigen beeldtaal en kleurintensiteit.


°



© Stéphanie Leblon


Beweging is het sleutelwoord in de confrontatie tussen Stéphanie Leblon en Felix De Boeck.

De kleine tekeningen van De Boeck tegenover de grote van Leblon zorgen wel voor een heel andere wisselwerking dan in het eerste kabinet. Je moet eerst van dichtbij gaan kijken. Nochtans vragen ook de grote werken van Leblon om een gedetailleerde blik. De tekeningen van De Boeck zijn zo klein dat je ze bijna met een vergrootglas wil bekijken: dwarrelende bladeren, balletdanseressen, kronkelende draakjes,... . De 'liquid bodies' van Leblon lijken één met het water en tegelijk op te lossen tot drijvende vormen. De tekeningen zijn zo zacht dat ze onze blik volledig opslorpen.

Stéphanie Leblon vond voor deze serie inspiratie bij de Hongaarse fotograaf André Kertész, die experimenteerde met vervormingen van het fotografisch beeld doorheen allerlei materialen zoals spiegels en glas. 
Maar ook de geest van Francis Bacon en de zelfportretten van de Oostenrijkse Maria Lassnig reizen achter de schermen mee.


Ook onderstaand gedicht duikt in mijn achterhoofd op...


Een zwemmer is een ruiter


Zwemmen is losbandig slapen in spartelend water, 
is liefhebben met elke nog bruikbare porie, 
is eindeloos vrij zijn en inwendig zegevieren. 

En zwemmen is de eenzaamheid betasten met vingers, 
is met armen en benen aloude geheimen vertellen 
aan het altijd allesbegrijpende water. 

Ik moet bekennen dat ik gek ben van water. 
Want in het water adem ik water 
word ik een schepper die zijn schepping omhelst, 
en in het water kan men nooit geheel alleen zijn 
en toch nog eenzaam blijven. 

Zwemmen is een beetje bijna heilig zijn. 


Paul Snoek

uit de bundel 'Hercules' Gedichten
Brussel: Manteau (1960)





© Art Spotter voor WATERSCHOENEN

donderdag 3 december 2015

Werner Cuvelier in FELIXART (Drogenbos)



Als het van Werner CUVELIER (°1939) zelf afhangt, zal er over zijn werk zo weinig mogelijk uitleg gegeven worden. De selectieve overzichtstentoonstelling in het FeliXart Museum is op dat punt een passende presentatie, die begeleid wordt door een paar duidelijke informatieborden en korte omschrijvingen bij de werken.

Met enige situering bij een aantal sleutelwerken kan de toeschouwer zich een weg banen in de toch niet zo evidente beeldende wereld van deze kunstenaar, bij wie leven en werk geleid worden door een gestructureerd kader.

Begin 2009 dook Werner Cuvelier voor het eerst op in WATERSCHOENEN en sindsdien volgden we hem met grote regelmaat. Ik leerde zijn 'esthetische mathematica' kennen, zijn 'kleurrijke ordening, zijn 'artistieke gedrevenheid', maar ook zijn rustige beminnelijkheid als mens.


Werner Cuvelier, Wereldbevolking, 1979,
lakverf op paneel


De tentoonstelling neemt de hele benedenverdieping van het museum voor haar rekening en kan daarmee plaats bieden aan de verschillende uitgangspunten waarmee Werner Cuvelier sinds de jaren '60 van de 20e eeuw de kunstwereld verrijkte.

De tentoonstelling biedt niet alleen een kijk op het uiteindelijke werk zelf, maar ook op de interne keuken van de kunstenaar: de inspiratiebronnen, de voorbereidende schetsen, de talloze boeken, ...

Hoewel hij aanvankelijk abstract werkte, zette hij zijn eerste stappen op de kunstscène vanuit de zopas uit Amerika overgewaaide conceptuele kunst, waarin de idee achter het kunstwerk de kern van de zaak vormde.

Een opvallende wandsculptuur is in dat verband ongetwijfeld 'Wereldbevolking' (1979). De cirkels stellen de spectaculaire bevolkingsaangroei in de wereld voor, startend in 1750 (kleinste cirkel) tot 1979 (de onderste rode cirkel). Aangevuld tot 2015 zou die laatste cirkel drie maal zo groot worden.

Het registreren, ordenen, catalogiseren, inventariseren... zien we in de loop van de tentoonstelling talloze keren terugkomen. Maar laat u niet te gemakkelijk misleiden door de vorm, want Cuvelier werkt vanuit twee verschillende uitgangspunten:

Enerzijds maakt hij werk op basis van statistieken en gegevens die hij verzamelt vanuit zijn drang om te ordenen en gevoed door zijn passie voor geschiedenis en wetenschap.

Anderzijds creëert de kunstenaar werk dat eveneens een geometrisch karakter heeft, maar voortkomt uit zijn levenslang onderzoek naar de gulden snede.

Midden in de atriumzaal vertaalt zich dit 'dubbelbeleid' in twee kleine kubussculpturen, de ene op een witte en de andere op een zwarte sokkel.


Zaalzicht Werner Cuvelier @ FeliXart


'Statistic Project VII' (1973) (op de witte sokkel) is een geometrisch opgebouwde sculptuur die vertrekt vanuit een puur conceptuele benadering. Het beeldt het resultaat uit van een enquête die Cuvelier samen met de Duitse filosoof Rudolf Boehm heeft uitgevoerd. De vergelijking tussen de andtwoorden van de Vlaamse en Amerikaanse respondenten omtrent vijf levensvragen worden hier driedimensionaal weergegeven.
Raadpleeg in dit verband ook de voorbereidende gegevens op de wand rechts van de witte sokkel.

'Verschuivingen' (1969) ontstond uit puur vormelijke bewerkingen van een kubus. Aan de boven- en onderkant werd één centimeter uit de kubus weggehaald en verschoven. In de volgende laag trekt hij het procédé verder met twee centimeter en gaat zo verder tot het midden, waardoor de symmetrie behouden blijft.
In alle ruimtelijke werken houdt Cuvelier zich aan de zuivere verhoudingen van de gulden snede en vinden we vaak de getallenreeks van Fibonacci terug, waarbij elk volgend getal de som van de twee voorgaande is: 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, ... (zie detail uit voorstudie op de foto hierna).


Werner Cuvelier, Fibonacci (voorstudie) - detail, 1993, mixed media op papier


In de lange gang naar de achterzijde van het museum komt het conceptuele aspect ten volle aan bod, met onder andere de reeks 'Coördinaten (S.P. XXVI)' (1975-1978), gebaseerd op historische figuren die voor 7 van zijn kennissen representatief waren voor het culturele leven van de 11de eeuw tot 1975.

'Retrato de L.N.' is gebaseerd op statistische gegevens van alle inwoners van een Spaans dorp waar Werner Cuvelier vaak op vakantie ging. De foto's zijn gerangschikt volgens leeftijd. De cijfers en identificatiegevens zijn terug te vinden in het werk dat in spiegelbeeld staat. Van elke geportretteerde lezen we de naam, de leeftijd en het volgnummer (door Cuvelier toegekend). De gegevens van de vrouwen werden in blauwe inkt geschreven, die van de mannen in rode.



Werner Cuvelier, Retrato de L. N., 1980, foto's en inkt op papier


In de 'Oval Room' hangt de indrukwekkende reeks '299 schetsboeken van de Britse schilder William Turner', geëvoceerd in evenveel grijze bladen op ware grootte en voorzien van de belangrijkste gegevens: titel, datum, afmetingen, aantal bladzijden, inventarisnummer en volgnummer.
Deze presentatie werd in 1979 getoond in één van de eerste tentoonstellingen die Jan Hoet in het toenmalige Museum voor Hedendaagse Kunst (nu S.M.A.K.) organiseerde.

Helemaal achteraan in de gang krijgt u een idee van de indrukwekkende reeks 'Tekenboeken' die Werner Cuvelier tussen 1970 en 2015 realiseerde.



Werner Cuvelier, Turner's sketch books (S.P. XXIX), 1980, papier


Dan rest u nog de installatie 'Het Binnen' op de benedenverdieping, waar u overigens via het hoekvenster nog een blik kunt werpen op de (achter veel groen verborgen) oude hoeve van Felix De Boeck.

Was u na al het voorgaande nog niet overtuigd van de zin voor klassering en ordening van Werner Cuvelier, dan haalt deze presentatie u ongetwijfeld over de streep.
In 'Het Binnen' heeft hij het grondplan van zijn leef- en werkplaats volgens zijn eigen systemen beeldend verwerkt. Alle muren en vensters van zijn huis (deuren worden als mobiele elementen weggelaten) zijn op schaal 1/10 weergegeven in geometrische vlakken, waarbij de kleuren de windstreken weergeven.


Laten we eindigen met een uitspraak van Werner Cuvelier zelf:

"Een leven zonder orde, zonder doel, dat is tijdverspilling."



Werner Cuvelier, Het Binnen, 1982-84, installatie, lakverf op paneel


Tot daar deze introductie. U hebt nog ruim de tijd voor een bezoek. 
Maar vergeet het vooral niet.


WERNER CUVELIER

in

FELIXART MUSEUM
Kuikenstraat 6
1620 DROGENBOS

tot 28 februari 2016
donderdag tot zondag: 13 - 17 uur




© Art Spotter voor WATERSCHOENEN


dinsdag 28 april 2015

Sofie Muller & Marjolijn Dijkman in gesprek met Felix De Boeck in FeliXart (Drogenbos)


Het FeliXart Museum dat als Felix De Boeck Museum in 1995 een nieuwe stek kreeg in het huidige gebouw, heeft zowat 10 jaar geleden het roer omgegooid. Sindsdien is het werk van Felix DE BOECK (die overigens op deze plek woonde en werkte) nog steeds de kern van het verhaal, maar dan wel als uitgangspunt voor de confrontatie met andere kunstenaars en hun werk. De laatste jaren wordt daarbij ook nadrukkelijk het gesprek met hedendaagse kunstenaars aangegaan.

Het nieuwste project voor 2015 zet onder de noemer 'Kabinetten Felix De Boeck' zeer gericht in op die dialoog. Een eerste deel belicht nu de confrontatie van Felix DE BOECK (1898-1995) met Sofie MULLER (°1974) en Marjolijn DIJKMAN (°1978).

De beide kunstenaressen benaderen dat vanzelfsprekend elk op hun manier. Voor Sofie Muller is dat een dialoog tussen mensen-kunstenaars over diep-menselijke onderwerpen, terwijl de inbreng van Marjolijn Dijkman zich veeleer situeert op het vlak van abstractie en museale presentatie.


Marjolijn Dijkman, The Present is Now Appearing, 2013, glas, hout
Felix De Boeck, Duizelingen 3, 4, 5 & 6


In het eerste kabinet neemt Marjolijn DIJKMAN een tegelijk centrale en 'bescheiden' plaats in. In het midden van de vierkante zaal staat een vierkante glazen zuil, terwijl de muren rondom het terrein zijn voor de 'Duizelingen' van Felix DE BOECK.

Die 'Duizelingen', ontstaan in 1920-1921, geven in enkele tekeningen en vooral kleurrijke schilderijen een wereld weer waarin rechte lijnen zorgen voor de opbouw van langgerekte driehoeken die op hun beurt in een weloverwogen gradatie van licht en donker resulteren in een strakke, maar ongekende dieptewerking die voor De Boeck het transcendente naar voor bracht (een element dat uit zijn werk niet meer weg te denken zou zijn). Pure abstractie  à la Mondriaan was aan De Boeck niet besteed.



Felix De Boeck, Duizelingen, 1920, olieverf op karton & kopie, s.d.,
olieverf op hardboard, Collectie Vlaamse Gemeenschap


De bijdrage van Marjolijn DIJKMAN, 'The Present is Now Appearing' (2013) lijkt een meer afstandelijke, wetenschappelijke benadering van de artistieke omgeving. Toch zorgt het werk met zijn verschillende glasplaten en zijn absolute rechtlijnigheid voor een meerlagige doorkijk.
De voorbije drie jaar voerde Marjolijn Dijkman in Engeland onderzoek naar de museale presentatie van historische onderwerpen. In het project 'History Rising' bestudeerde ze museale displays en stelde de conventies terzake in vraag. Daaruit groeide onder andere deze bijdrage.

In dit verband komt mij ook het werk van Wesley Meuris voor de geest (Zie 'Façade' in Waterschoenen) en wil ik u wijzen op een bijdrage van Franziz Denyz op het einde van de lange gang in dit museum. Hij presenteert er een gevonden Romeinse molensteen op een zelfgemaakte tafel onder het motto: 'Wat maakt het ene object tot een museumobject en het andere niet? En wie bepaalt dat?'



Marjolijn Dijkman, The Present is Now Appearing, 2013,
glas, hout
Felix De Boeck, Duizelingen, 1920 & kopie, s.d.
Collectie Vlaamse Gemeenschap


Van stenen gesproken... ga straks ook een kijkje nemen op het grasveld naast het museum bij de 'Modern Menhirs' van Maarten Vanden Eynde (partner van Marjolijn Dijkman - ze zijn overigens 'buren' van het FeliXart Museum).

*

We gaan nu naar het kabinet dat Sofie MULLER met Felix DE BOECK deelt. Hier overheerst de menselijke aanwezigheid, de ronde vormen (cirkels en hoofden), de menselijke dromen, angsten, verzuchtingen en tekortkomingen... kortom het leven zelf.

Lezers van WATERSCHOENEN zijn uiteraard vertrouwd met het werk van Sofie MULLER. Een atelierbezoek in 2011 en verslagen over individuele tentoonstellingen (2012 - 2013 - 2014) hebben de evolutie van haar werk op de voet gevolgd. De huidige presentatie volgt verder de weg van 'Psychonomics'(de wetten - 'nomos' - die de werking van onze geest - 'psyche' - bepalen).



Kabinet Felix De Boeck & Sofie Muller


Ons artikel over 'Psychonomics' (13 oktober 2014) zal u zeker inzicht verschaffen in de denkwereld en de beeldende evolutie van Sofie Muller.

Ook nu heeft ze haar laboratorium vol menselijke proefpersonen opgesteld. In samenspraak met de werken van Felix De Boeck 'Omtrent een geboorte' krijgt de presentatie een extra dimensie. Die combinatie laat ik u graag ter plaatse ervaren.
Neem nu die ene combinatie meteen rechts bij het binnenkomen: 'HH002M2' (2014) van Sofie Muller en 'De geboorte' (1926-1929) van Felix De Boeck.

Sofie Muller gebruikt titels die er als codes uitzien. Letters verwijzen naar de gebruikte materialen en nummers naar de hoeveelheid hoofdjes. Hersenen en schedels krijgen in een laboratorium een gelijkaardig nummer, waardoor ze al hun menselijkheid verliezen en gereduceerd worden tot een code.


Sofie Muller, SH002MG3, 2014, mixed media


Bij Felix De Boeck impliceert de geboorte meteen ook de vroegtijdige dood van zijn kind.

Hier dialogeren, over de grens van leven en dood, twee kunstenaars die elk op hun manier op zoek zijn of waren naar een leefbaar evenwicht voor het kwetsbare individu dat elke mens onmiskenbaar is. Beeldende kunst is duidelijk meer dan mooie prentjes of beeldjes maken. En intussen ploetert de mens maar verder...



Sofie Muller, HH002M2, 2014, mixed media

Felix De Boeck, De geboorte, ca. 1926-1929, olieverf op karton
Collectie Vlaamse Gemeenschap


Mag ik u ook nog uitnodigen voor een bezoek aan de rest van het Museum. Tussen de twee kabinetten krijgt u werken uit het Museum voor Schone Kunsten van Antwerpen. Let op Jules Schmalzigaug, Victor Servranckx, Paul Joostens, Marthe Donas en anderen.


Felix De Boeck, Silhouet Felix De Boeck in hooiopper, 1917,
olieverf op karton, Collectie Vrienden Felix De Boeck vzw


Een verdieping lager wordt de wereld van Felix De Boeck nog eens ruim uit de doeken gedaan en getoetst aan enkele tijdgenoten.
Wij lieten ons uiteindelijk vooral bekoren door het vroege werk in het 'kelderkamertje' helemaal achteraan.
Daar kwamen we dan ook voorbij de reeds eerder genoemde bijdrage van Franziz Denyz.


Romeinse molensteen gevonden in Drogenbos,
op een tafel van Franziz Denyz


De tentoonstelling loopt tot 13 september 2015. In het najaar start het tweede luik met Stéphanie Leblon en Ruth Van Haren Norman.


Kabinetten Felix De Boeck
Sofie Muller & Marjolijn Dijkman

tot 13 september 2015
in
FeliXart Museum
Kuikenstraat 6
1620 DROGENBOS

donderdag tot zondag: 10.30 - 17 uur



Art Spotter voor WATERSCHOENEN

donderdag 24 juli 2014

RAMBLE: Maria Degrève, Roel Jacobs, Annick Nölle en Mira Sanders in FeliXart Museum (Drogenbos)


Toen Christian Straetling, bij het pensioen van Kris Van Hemelrijck, de zorg voor het Herman Teirlinckhuis in Beersel overnam, kon hij zich ongetwijfeld niet voorstellen dat het museum annex kunstgalerie amper twee jaar later van de kaart zou verdwijnen. De gemeente Beersel vond het na een analyse van kosten en baten niet meer te verantwoorden en ging over tot sluiting.

WATERSCHOENEN was er de voorbije jaren een paar keer op bezoek: voor VERZORGERS UIT ! en KOERS.


Teirlinckhuis Beersel


Ook voor het tentoonstellingsproject 'RAMBLE' was dat aanvankelijk een streep door de rekening, tot een oplossing gevonden werd in samenspraak met het FELIXART Museum in het nabijgelegen Drogenbos.
Daardoor ontstond voor de deelnemende kunstenaars meteen een mogelijkheid tot schaalvergroting van hun presentatie, vermits de beschikbare ruimtes rond de patio in Felixart nogal wat uitgebreider zijn dan die in het Teirlinckhuis.
Toch is ook hier de huiselijkheid of intimiteit gewaarborgd en krijgt elke kunstenaar in mijn ervaring precies de passende omgeving. Dat zal blijken als we straks rondzwerven door 'Ramble'


FeliXart Drogenbos


Hans Martens wees in zijn inleiding op enkele cruciale punten in de relatie kunstenaar - kunstwerk - bezoeker.
De bezoeker dient zich steeds af te vragen: "Wat zie ik?" (overigens ook het uitgangspunt van Waterschoenen). Daartoe moet die bezoeker bereid zijn zich open te stellen. In dit verband verwees Hans Martens naar een tekst uit de installatie van Annick Nölle:

"They walked out of the backdoor of their everyday mind"

De alledaagse beslommeringen achterlaten om in een andere zone terecht te komen. Pas dan is er plaats voor interactie tussen kunstenaar en toeschouwer via het kunstwerk. In het spanningsveld tussen de intenties van de kunstenaar en de verwachtingen van de toeschouwer zal het kunstwerk zijn betekenis stilaan prijsgeven. Het werk is pas 'af' als de toeschouwer het 'gezien' heeft.

Maar laten we op stap gaan met nog een tekst uit het 'decor' van Annick Nölle in het achterhoofd:

"Het was een dag uit duizenden vol magische krachten"

 

Roel Jacobs, Boskapel Herman Teirlinck, bijgenaamd 'De Welriekende',
2014, installatie (detail)


De bijdrage van Roel JACOBS sluit nog het meest aan bij de oorspronkelijk voorziene tentoonstellingsplek. In zijn 'Schetsboek Boskapel' en de 'Installatie Boskapel' legt hij overduidelijk de link naar Herman Teirlinck en zijn daadwerkelijke inzet voor de bescherming van het landschap met zijn bomen in Beersel.
Via een passage uit 'Het gevecht met de engel' (zie foto) maakt hij ook de literaire overstap.
Uitgangspunt voor zijn project vond hij bij de Spaans-Franse auteur Jorge Semprun, die in zijn boek 'Le grand voyage' over zijn oorlogservaringen in o.a. Buchenwald vertelt en waarin hij de 'universaliteit' van bomen boven de gebeurtenissen laat uitstijgen, net zoals Herman Teirlinck in zijn 'Gevecht met de engel' het woud uit het heden plukt en bij de eeuwigheid laat aansluiten.
Roel Jacobs kan zich ongetwijfeld in die visie vinden. Voor hem zijn bomen levende monumenten, die zonder schroom hun schoonheid uitstralen voor wie ze wil zien, maar die tegelijk nood hebben aan bescherming.

Al jaren onderzoekt Roel Jacobs deze elementen en "het concrete doel is een blijvend bomenmonument op te richten op een interessante en betekenisvolle plek: een groenkapel te bouwen met bomen".


Mira Sanders, Het raceren van een Heerweg heen en terug tussen
Beersel, Ruisbroek en Drogenbos. De weg terug, 2014,
potlood op papier (detail)
 

Mira SANDERS houdt zich met twee gigantische tekeningen en twee kleine foto's niettemin discreet op rond de patio.
Midden vorige maand dook ze nog in WATERSCHOENEN op bij de tentoonstelling 'Umland' in Wieze en Dendermonde en een paar jaar geleden waren we er bij toen ze haar boek 'La chambre de Tania' (samen met Cédric Noël) in de serie Posture Editions voorstelde.

Net als in Umland, waar ik haar werkwijze beschreef als 'Mira Sanders wandelt, registreert en interpreteert', ging ze ook hier op stap langs het oude tracé van de Heerweg tussen Boulogne-sur-Mer en Keulen, waarbij ze zich nu concentreerde op het stuk tussen Beersel en Drogenbos.
Tijdens de wandeling heen en terug verzamelde ze planten en klein afval, waarvan ze de contouren nadien op grote tekenbladen aanbracht. De tekeningen langs de rand zijn zo subtiel dat ze zich vooral in gedetailleerde benadering laten vatten. Het lijken wel ontwerpen voor reusachtige tapijten, al doen ze me ook denken aan de decoratieve randen rond de nieuwjaarsbrieven uit mijn jeugd en verwijzen ze in hoofde van de kunstenares naar Lewis Caroll's kaart: 'Oceanchart' (1876).

Het is de reiziger die de weg maakt... met de verbeelding aan de macht.
 

Maria Degrève, What the body remembers, 2014, installatie (detail)


In de kamer rechts achteraan heeft Maria DEGRÊVE haar tenten opgeslagen. Dat mag u deels letterlijk nemen, gezien de centrale constructie van fijn haakwerk rond een metalen kubusgeraamte.
Op de wanden rondom toont ze een fotografisch verhaal, grotendeels ontleend aan vroegere performances.
De installatie 'What the body remembers' refereert op die manier en op deze plek, via autobiografische beeldende momentopnamen, aan haar geboortestreek de Zennevallei.

In haar onderzoek naar de vrouwelijke identiteit zoekt ze bewust de grenzen van de intimiteit en de confrontatie met een publiek op.
Deze installatie maakt perfect gebruik van de geboden ruimte.

Maria Degrève is geen onbekende voor WATERSCHOENEN. Begin 2010 dook ze hier voor het eerst op met 'Down to the woods' en in 2012 was ze driemaal te gast: Welkom in de wereld van Maria Degrève, Maria Degrève en Maria Gabrielle in Loods 12 en Sans Gêne waar ze bovendien als co-curator optrad.


Annick Nölle, 'Wild is the wind' from Light out for the territories,
installatie (detail), 2014 


Tenslotte belanden we bij de installatie 'WILD IS THE WIND' van Annick NÖLLE, een etappe in het project 'Light out for the territories' dat al sinds 2012 loopt en nog minstens tot 2015 doorgaat.

Uit deze installatie konden we reeds in het begin van dit artikel een paar teksten putten die veel zeggen over de fantasiewereld waarvoor zij het decor en de nodige rekwisieten uitzet. Want eigenlijk is dit een filmset waar tijdens de tentoonstelling opnamen zullen gemaakt worden voor het project, in samenwerking met een filosoof die de elementen uit de installatie als basis zal gebruiken om met kinderen te filosoferen.

'Light out for the territories' komt uit het boek 'The adventures of Huckleberry Finn' van Mark Twain en betekent het overschrijden van de grenzen die de 'beschaafde' wereld oplegt om op zoek te gaan naar vrijheid, avontuur en nieuwe kansen.

*

Hoe willen we door het leven 'zwerven' ? De tentoonstelling 'RAMBLE' geeft mogelijke wegen aan, geeft antwoorden en stelt nieuwe vragen. Wat wilt u als bezoeker nog meer ?

Bovendien krijgt u er een kijk op Felix De Boeck en een deel van de collectie van het KMSK Antwerpen bovenop... al was het maar voor die Venetiaanse brug van Jules Schmalzigaug.


RAMBLE

in

FELIXART MUSEUM
KUIKENSTRAAT 6
1620 DROGENBOS

tot 14 september 2014
van donderdag tot zondag: 10.30 - 17.00 uur

www.felixart.org
 



© Art Spotter voor WATERSCHOENEN

vrijdag 10 januari 2014

Michel Seuphor in 'FeliXart' (Drogenbos)

Michel SEUPHOR is letterlijk een man van de twintigste eeuw. Geboren in Antwerpen op 10 maart 1901 en overleden in Parijs op 12 februari 1999, maakte hij bijna de hele eeuw mee. Hij werd net geen 98 jaar.

De naam Fernand BERCKELAERS doet wellicht bij de meesten iets minder een belletje rinkelen. Toch zijn Berckelaers en Seuphor één en dezelfde persoon.
In die ene persoon ontwikkelde zich wel een waaier aan activiteiten als dichter, denker en schrijver, publicist en organisator, beeldend kunstenaar, graficus, tekenaar, ontwerper, fotograaf,... tijdens een leven dat in hoofdzaak gewijd was aan de avant-garde en de abstracte kunst.
Michel Seuphor versus Fernand Berckelaers © Vander Biest, 2007,
 potlood, 35 x 11 cm


In het recente project 'Bazaar België' werd hij door Claude BLONDEEL zeer terecht mee opgenomen in de tentoonstelling en het boek met de '100 boeiendste Belgische kunstwerken'.

In het boek 'De nieuwe wereld. De wonderjaren van de Belgische avant-garde (1918-1938)' van An PAENHUYSEN speelt hij een belangrijke rol.


De start van de tentoonstelling

Het FeliXart Museum in Drogenbos dankt zijn ontstaan aan de befaamde kunstenaar Felix De Boeck, die op deze plek woonde en werkte en een enorme collectie kunstwerken aan de gemeente overliet. Het 'Felix De Boeck museum' is de afgelopen jaren geëvolueerd van een eenmansmuseum naar een plek voor confrontaties.
FeliXart
NIEUWE NAAM VOOR EEN VERRUIMDE WERKING
Het Museum Felix De Boeck draagt voortaan  de voornaam van zijn inspirator. De grote X in Felix verwijst naar de twee elkaar kruisende sporen in onze werking: Dat van de kunst en dat van de aandacht voor het heemkundige en ecologische.
Het museum vormt samen met de boomgaard en de hoeve van de schilder een groene oase in een verstedelijkte omgeving. Een unieke setting om zowel de liefhebber van authentieke kunst met een grote K als voor de liefhebber van erfgoed en authentieke ervaringen te behagen en met elkaar in contact te brengen.
Het museum wil deze erfgoedsite uitbouwen tot een volwaardige tweede peiler naast het artistieke luik.
Voor dat artistieke luik wordt bovendien gewerkt op verschillende 'tentoonstellingsplatformen': het werk van Felix De Boeck zelf, een podium voor jonge kunstenaars en confrontaties met tijdgenoten van De Boeck uit de avant-garde.
In die laatste categorie mag de huidige tentoonstelling van Michel Seuphor geplaatst worden.

 Het FeliXart Museum brengt een overzicht van zijn plastisch werk, dat naast tekeningen, collages en assemblages, ook uit toegepaste kunst bestaat. Deze tentoonstelling is tot stand gekomen in samenwerking met L'indivision Berckelaers en dankzij talrijke bruiklenen in binnen- en buitenland. Naast het Designmuseum Gent, het Letterenhuis en de Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience in Antwerpen, werkt het Felixart Museum samen met het Gemeentemuseum van Den Haag en het Centre Pompidou van Parijs waar de laatste retrospectieve tentoonstellingen in 1976 en 1977 werden gehouden.

Michel Seuphor en Piet Mondriaan, Tableau-poème,
1928, inkt op papier, Indivision Berckelaers


De tentoonstelling neemt u mee op een tocht door de carrière van Michel Seuphor, met de nadruk op het beeldend werk. Maar in de eerste kamer krijg je eerst een kijk op het prille begin in Antwerpen, waar hij als dichter de eerste stappen zette en reeds in 1921, samen met de abstracte schilder Jozef Peeters, het avant garde tijdschrift 'Het Overzicht' oprichtte.

Hij zocht al snel internationale contacten in Berlijn, Rome, Amsterdam en ook in Parijs, waar hij zich vanaf 1925 definitief vestigde. Daar liet hij de naam Berckelaers achter zich en werd voorgoed SEUPHOR (anagram van Orpheus).
In Parijs stichtte hij enkele jaren later de groep van abstacte kunstenaars: Cercle et carré. Hij leerde al de grote kunstenaars kennen. Hij werkte samen met Piet Mondriaan, met wie hij levenslang bevriend bleef.
In deze tentoonstelling laat de invloed van en de samenwerking met Mondriaan zich meermaals zien. Helemaal achteraan staat overigens een remake van het decor dat Mondriaan voor het toneelstuk 'L'éphémère est éternel' van Seuphor maakte.



 Michel Seuphor, le mur (Menton), 1928, uit Portfolio L'instant et la durée
met reprints vanaf de originele negatieven van Michel Seuphor, gesigneerd
en genummerd, ed 3/50.
Galerie 1900-2000, Paris, zilvergelatinedruk, privécollectie


 Het overgrote deel van het tentoonstellingsparcours is gereserveerd voor de abstracte beeldende kunst die Michel Seuphor zelf gerealiseerd heeft. In de jaren '30 experimenteerde hij nog met speelse tekeningen in één lange tekenbeweging. Toch zou het nog tot rond 1950 duren eer hij een aanvang maakte met de typische lijntekeningen die dan heel snel hun abstracte vormgeving zouden vinden.

In 1934 had hij Parijs verlaten on zich met zijn gezin in de Cévennes terug te trekken. Tot 1948 concentreerde hij zich daar meer op zijn literaire bezigheden.


 Michel Seuphor, Saveurs désuètes, 1953,
inkt op papier, 38 x 28 cm, privécollectie

Vanaf 1951 waren de 'dessins à lacunes' geboren. Met een spel van naast elkaar getekende lijnen en uitgespaarde 'leemtes' of 'lacunes' realiseerde Seuphor een geheel eigen stijl die hij in de jaren '60 en '70' verder perfectioneerde met de inbreng van collage, kleur en taal.

Zijn reputatie als beeldend kunstenaar kon dan wedijveren met zijn activiteiten als 'theoreticus' van de abstracte kunst en zijn werk als auteur van het standaardwerk terzake: 'L'art abstrait, ses origines, ses maitres' (1949). Bovendien was hij de eerste die een monografie over Piet Mondriaan schreef: 'Piet Mondrian, sa vie, son oeuvre' (1957).



Michel Seuphor, Enseigne N° 38, 1979,
65 x 50 cm, Indivision Berckelaers


 Maar Michel Seuphor is zoveel meer, zoals we in het begin reeds meegaven.
Deze tentoonstelling is dan ook een schitterende gelegenheid voor een uitgebreide kennismaking met alle aspecten van het 'fenomeen' Seuphor.
De open structuur van het museum en de lineaire presentatie van zijn werk doorheen de tijd, laten de kijker toe zich in te leven in de 'opbouwende' evolutie van zijn activiteiten.

Dit is geen tentoonstelling voor haastige bezoekers. In de filmzaal kunt u tussendoor even verpozen bij beelden uit de jonge jaren van Seuphor of de 'meester' zelf in woord en beeld zien verschijnen.

Einde januari verschijnt een catalogus naar aanleiding van deze tentoonstelling.



De schaduw van Seuphor op het einde van de lange gang


Michel Seuphor 

tot 9 maart 2014
(één dag voor zijn 113de geboortedag)
in

FeliXart
Kuikenstraat 6
1620 DROGENBOS

donderdag tot zondag: 10.30 - 17 uur

Elke eerste zondag van de maand: brunch gevolgd door een rondleiding (39 euro)
inschrijving: events@felixart.org



© Art Spotter voor WATERSCHOENEN