Zoeken in deze blog

maandag 8 oktober 2012

Klaas Kloosterboer bij Kristof De Clercq Gallery (Gent)

In tegenstelling tot de openingstentoonstelling '(It) works on paper', die zich blad per blad ontplooide als een wandeling door beeldende poëzie van verschillende kunstenaars, pakt Kristof De Clercq nu uit met een solotentoonstelling van Klaas Kloosterboer, die je meteen bij het binnenkomen 'Pats Boem' overrompelt en even doet stilstaan.
Alleen al de formaten van de werken en de cassante opstelling doen je een poosje aarzelen. Maar we zien nergens een bordje 'Betreden op eigen risico'. Dus mogen we ongehinderd op stap.
 
Tegen de achterwand hangt en staat een soort decor waaruit de acteurs even verdwenen zijn, als was je in de pauze van een voorstelling terechtgekomen.
 
Veiligheidshalve beginnen we onze wandeling uiterst links. Blijkbaar is dit werk geschilderd op een krantenpagina (een geliefde drager voor deze kunstenaar) met een groot kruiswoordraadsel. In de ronde uitsnijding zien we een overzicht van beurskoersen. Ik leg ongegeneerd de link tussen kunst en belegging.
 
Kloosterboer geeft zijn werken geen titels, maar benoemt ze met een nummer waarvan blijkbaar de eerste twee cijfers naar het jaartal verwijzen. De interpretatie is dus in hoofde van de toeschouwer meer dan ooit vrij.
 
 
Klaas Kloosterboer, 10147, 2010, alcydverf op kranten en gebruikte muziekdozen
 
 
Aanvankelijk lijkt het wel of je met meer dan één kunstenaar te maken hebt, gezien de diversiteit aan ingevingen, vormen en technieken. Toch ontdek je al snel een zekere uniformiteit in de aanpak. Kloosterboer werkt meestal met arme materialen als drager (krantenpapier, karton,...maar ook linnen) en gebruikt (naast acryl- en olieverf) dikwijls semi-industriële middelen. Hij probeert zijn dragers niet te verdoezelen. Wel integendeel !
Toch verleent hij ze een zekere 'glans' en een totaal nieuw leven.
 
Blijkbaar stelt hij constant zijn eigen artistieke taal en inbreng in vraag, wat leidt tot nieuwe vormen, objecten, voorstellingen,...
Toch grijpt deze tentoonstelling in hoofdzaak terug op zijn zelf ontwikkelde beeldtaal met geschilderde rasters van geometrische vormen, waarbij de perfectie in afwerking grotendeels gehanteerd wordt, maar toch ruimte blijft voor gewilde afwijking: een afdruipende verfrand, een grof aangebrachte 'torsie' binnen een groot ruitenschilderij, een geometrische doorsnijding van de drager,...
 

Klaas Kloosterboer, detail (tussen kruiswoordraadsel en beurskoersen)
 
 
Ik krijg het gevoel dat schilderen voor Kloosterboer een soort welles-nietes-spel is, met enerzijds de noodzaak om vlakken te be-schilderen en aan de andere kant de drang om de eigenheid van de letterlijk onderliggende werkelijkheid nog mee te laten spelen.
 
Klaas Klooosterboer
 bij
Kristof De Clercq Gallery
Tichelrei 82
9000 GENT
tot 11 november 2012
 vrijdag, zaterdag en zondag: 15 - 18 uur
 


vrijdag 5 oktober 2012

'SEHNSUCHT . Een onstilbaar verlangen' in het Kasteel van Gaasbeek

Wanneer ik die dinsdagochtend even voor 10 uur door de lange dreef naar het kasteel van Gaasbeek wandel, komt een buslading Japanse toeristen al in tegengestelde richting. Zij kwamen wellicht alleen maar een (fotografische) blik op het kasteel en zijn omgeving werpen.

'If it's tuesday... this must be Belgium' was ooit de titel van een film over een begeleide rondrit door Europa met Amerikaanse toeristen (maar met Japanners kan het natuurlijk ook).

Zelf ben ik naar Gaasbeek gekomen voor een afspraak met heden en verleden in kunst en geschiedenis. 
Kasteel van Gaasbeek

 Toen ik hier vorig jaar de tentoonstelling 'Sleeping Beauties' bezocht, kwamen een aantal jeugdherinneringen naar boven. Een lichte vorm van 'Sehnsucht' liet zich voelen, of was het Portugese 'Saudade' in dit geval misschien meer op zijn plaats (?).

Vandaag focust Gaasbeek ongegeneerd op 'SEHNSUCHT' met het tentoonstellingsproject...

'Sehnsucht . Een onstilbaar verlangen'

Voor Luc Vanackere, conservator van het 'Kasteel van Gaasbeek' is het onderwerp dat hij hier aanreikte en deels mee vorm gaf, tegelijk een soort testament in die zin dat hij heel binnenkort de overstap maakt naar het Museum voor Schone Kunsten in Gent, waar hij de veel te vroeg overleden Robert Hoozee gaat vervangen.


Oscar van den Bogaard

 Voor deze tentoonstelling engageerde het team van Gaasbeek Oscar van den Bogaard als curator. Voor de auteur van verschillende romans, waaronder het schitterende, bitterzoete 'Sehnsuchtverhaal'... 'De heerlijkheid van Julia' (1995), dat zich overigens in het Pajottenland afspeelt... of... 'Meer dan een minnaar' (2010), gesitueerd in Sint-Martens-Latem... en... waarin mensen telkens op zoek gaan naar het (ongrijpbare) geluk en de liefde, is het onderwerp hem op het lijf geschreven.

Als directeur van het HISK (Hoger Instituut voor Schone Kunsten) in Gent heeft hij bovendien een bijzondere band met de actuele beeldende kunst.


Kasteel van Gaasbeek - detail


Neem daarbij het schitterend nostalgisch decor van dit 'sprookjeskasteel' en hou de figuur van Marie Peyrat, de Markiezin van Gaasbeek in gedachten. Zij maakte dit sprookje waar en speelde ook heel graag een rol in een door haar geregisseerd toneelstuk 'à la recherche du temps perdu'.

(Maar misschien moet U de inleiding van 'Sleeping Beauties' in WATERSCHOENEN er nog eens op nalezen.

De mix van mensen en middelen leidt tot keuzes die (net zoals bij Sleeping Beauties) voor het nodige vuurwerk kunnen zorgen.

Straks zien we U natuurlijk graag zelf door de tentoonstelling wandelen. 
Intussen nemen we U al even mee voor een kennismaking.


Marie Peyrat


Op het einde van een kleine gang zet Marie Peyrat ons zelf op weg langs een opeenvolging van gangen, kamer(tje)s, trappen en zalen waar de verschillende artistieke ingrepen zich nu eens prominent affirmeren, dan wel een intieme dialoog met de omgeving zoeken.

'Sehnsucht' als een gevoel van heimwee en verlangen, vertederende nostalgie of verscheurende passie, door Duitse en andere romantici letterlijk en figuurlijk tot kunst verheven, krijgt in het tentoonstellingsparcours vooral een eigentijdse invulling. Maar tussendoor duiken ook historische kunstwerken op.

Het jonge muzikale geweld in de muziekvideo van de Litouwse kunstenaar Deimantas NARKEVICIUS beweegt zich op de grens tussen twee werkelijkheden in een oneigenlijk decor. 'Sehnsucht' krijgt meteen een actualiteitsboost. 


Désirée Dolron, XTERIORS VI, courtesy of GRIMM, Amsterdam


In de volgende kamer kunnen we niet voorbij het campagnebeeld van de tentoonstelling.
De foto 'Xteriors VI' van Désirée DOLRON toont het (duale) portret van een uit de tijd geplukte jonge vrouw, die tegelijk een ongelooflijke sterkte en een bedwelmende fragiliteit uitstraalt.

Let hier ook meteen op het blauw gefilterde buitenlicht, dat je overal zal terugzien.

Via een historisch tussendoortje met bruiklenen uit het Antwerpse Museum voor Schone Kunsten worden we ondermeer geconfronteerd met Albrecht Dürer. 


Marnix Goossens, Bauernherbst


In de keuken balanceren we met een video van Barbara VISSER en een foto van Marnix GOOSSENS op de grens tussen decor en werkelijkheid, tussen kunst en kitsch. Het Hollandse landschap met windmolen en de Oostenrijkse bergen fungeren als achtergrond voor een bewust gedateerde, actuele werkelijkheid.


Yang Jiechang, Stranger than paradise (the origin), 2011
ceramic and glass, ca. 200 x 350 x 180 cm
(c) Yang Jiechang, courtesy Galerie Jaeger Bucher, Paris


'Stranger than Paradise' is de titel van een installatie met kleine sculpturen van YANG JIECHANG: een erotische en vormelijke orgie waarin mens en dier de conventies overboord gooien, 'Paradise lost & regained' in één speelse wirwar met Boccacio en Jeroen Bosch op de achtergrond.


Jan Van Oost, Mimesis, 2007-2010, verzameling van de kunstenaar


 In de Zaal van de Wacht staat (in de blauwe lichtschijn) een wonderlijk wit vrouwenpaar van Jan VAN OOST in een tegelijk innige en aarzelende omhelzing. De gezichten zijn verworden tot doodskoppen. Eros en Thanatos zijn op hun hoede.

In de Galerijzaal lijkt Nedko SOLAKOV de ruimte op te slokken in zijn grote liggende sculptuur 'A Beauty'. Ga toch even door de knieën voor een blik op de binnenkant...


Eric Rondpierre, Champs-Elysées


 Op de trap naar de Egmondkamer vangt Eric RONDEPIERRE onze bijzondere aandacht met zijn foto 'Champs-Elysées', waarin een vrouw zichzelf aan de arm van een man door een parkje ziet wandelen. Achter deze 'banale' beschrijving gaat een ingenieus geconcipieerd (bijna filmisch) tafereel schuil, waarin tijdsgewrichten, verlangens en herinneringen in elkaar overvloeien.


Hannes Van Severen


De omgekeerde restanten van kleerkasten uit 'de goede oude tijd' lijken hier in de Egmondkamer aangespoeld. Zelf heb ik ze nog gekend en gebruikt. Hannes VAN SEVEREN transformeert ze tot sculpturen die de band met hun tijdsgewricht en bestemming kwijt zijn. 


Ary Scheffer, Mignon verlangende naar haar vaderland
collectie Dordrechts Museum


In de Blauwe kamer gaan een gouden nadarhek van Cerith WYNN EVANS en een romantisch schilderij uit 1850, 'Mignon' van Ary SCHEFFER een volkomen onverwachte, maar indringende dialoog aan.
Het vergulde hek staat als een onoverbrugbare grens voor Mignon, die dankzij Goethe zong: 'Kennst du das Land wo die Zitronen blühen...' Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren... (maast dat wist U al)... en natuurlijk ook een onvervulbaar verlangen. 

We wandelen ondermeer verder langs werk van Erwin OLAF, een Betonmolen in porseleinkleuren van Wim DELVOYE en een bevreemdend schilderij van MONTEAN & ROSENBLUM.


Camille Claudel, La valse


 In de Bibliotheek wacht ons het harmonieus dansende paar in 'La valse' (1889) van Camille CLAUDEL, terwijl Erwin OLAF een wonderlijk witte gelatenheid projecteert in zijn grote foto.


Marijke van Warmerdam, In the distance
Bruikleen Stichting Museum Boijmans Van Beuningen


De Ridderzaal is door Marijke VAN WARMERDAM omgetoverd tot een duistere, stille, rustige, intieme wachtzaal. De videoprojectie in de grote nis op de achterwand is van een dergelijke volmaaktheid dat het je helemaal in de ban heeft. Is het een vooruitblik, een terugblik of speelt het zich allemaal in real time af ? We laten het U graag zelf ervaren... 

Let, op weg naar de Roelantszaal, op de foto's van Adam FUSS. Als daguerrotypes verwijzen ze naar de fotografie in historische context (het verlangen naar het verleden...).


Joachim Koester, Pit Music
Courtesy the artist and Jan Mot, Brussels-Mexico City


 In de Roelantszaal mag U plaatsnemen op het centrale podium voor een muziekuitvoering van het 'Achtste strijkkwartet van Sjostakovitsj', een videocaptatie van Joachim KOESTER, die vooral het publiek in beeld brengt.
Wat in opdracht van Stalin een heroïsch muziekstuk over de oorlog moest worden, werd bij Sjostakovitsj een beeld van vernietiging en ontmenselijking. Of die muzikale boodschap ook tot de luisteraars in de video doordrong, is een andere zaak.

We hebben nog werk te goed van Anselm KIEFER en Piet VAN DER OUDERAA.
Marina ABRAMOVIC en haar voormalige partner ULAY verwachten U met hun iconische foto's 'Anima Mundi'.
Laat U inspireren door de vreemde licht- en geluidsinstallatie van Carola MÜCKE of zoek 'Troost' bij de expressionistische naakten van Sam DILLEMANS.


Marina Abramovic & Ulau, Anima Mundi (Bangkok + Bangkok Part Two), 1983
 Copyright collectie M HKA

 Laat U meenemen in de geest van het kasteel en de tentoonstelling. U ontdekt vast nog andere werken en verbanden. Een audiogids zorgt voor extra begeleiding tijdens Uw wandeling.

De tentoonstelling loopt tot 11 november 2012
dinsdag tot en met zondag: 10 - 18 uur
(laatste toegang om 17 uur)

Kasteel van Gaasbeek
Kasteelstraat 40
1740 GAASBEEK


Voor scholen, van kleuters tot secundair, organiseert het team van Gaasbeek ateliers in het kader van, en bezoeken aan deze tentoonstelling.

In de marge van deze tentoonstelling organiseren verschillende instellingen in de omliggende gemeenten allerlei manifestaties.


woensdag 3 oktober 2012

Retrospectieve Lieve De Pelsmaeker in Aalst

Amper 48 jaar was Lieve DE PELSMAEKER toen ze in 1984 onverwacht overleed. Dus zullen we nooit weten hoe de verdere evolutie van haar werk zou geweest zijn.
 
Wel heeft ze vanaf de jaren '60 een eigen gezicht gegeven aan de keramiekkunst, die ze een sculpturale dimensie bezorgde, samen met andere pioniers van de beeldende keramiek in België (Carmen Dionyse, Pierre Caille, José Vermeersch,...).
 
 
 
 
Van de holle, bolvormige werken met een doorleefde oppervlaktebewerking uit de beginperiode, evolueerde ze verder over vertikaal opgebouwde werken in gevarieerde geometrische vormen en muurpanelen als een soort kasten.
 
Vanuit 'natuurlijk' geïnspireerde vormen ging ze naar 'technische' elementen en introduceerde ondermeer witte porseleinen zekeringen in haar keramische assemblages.
 
Nog later creëerde ze sculpturen, waarin ook klank een belangrijke rol speelt. Zo ontstonden de 'Sonomobielen', verplaatsbare werken, die door menselijke of mechanische ingrepen een zekere muzikaliteit konden produceren. Dit leidde ook tot samenwerking met Godfried-Willem Raes van het experimentele muziekcentrum LOGOS in Gent.
 
De uitgesproken zin voor experiment was trouwens eigen aan haar hele artistieke carriëre, die door haar te vroege dood onverwacht tot stilstand kwam.
 

 
 
Naar aanleiding van deze overzichtstentoonstelling verschijnt een uitgebreid artikel van Willem M. Roggeman met portfolio van Lieve De Pelsmaeker in het tijdschift 'Boelvaar Poef' van het L P Boongenootschap. (september 2012, jaargang 12, nummer 2).
(Beschikbaar in de tentoonstellingsruimte)
 
 
Retrospectieve Lieve De Pelsmaeker
in
ArtyParty
Molenstraat 64
9300 AALST
(schuin tegenover CC De Werf)
 
tot 9 oktober 2012
 
woensdag 3, donderdag 4, vrijdag 5: 14 - 17 uur
zaterdag 6 en zondag 7: 13 - 18 uur
dinsdag 9: 14 - 17 uur


dinsdag 2 oktober 2012

Mathieu Nozières bij Galerie Mie Lefever (Destelbergen)

Toen Mathieu NOZIERES (°1988, Genoble, Frankrijk) in 2007 naar België kwam om er de 'Ecole Supérieure des Arts St. Luc' een studie beeldverhaal aan te vatten, wees niets er op dat hij zich vandaag als een bijzonder opmerkelijk schilder zou voorstellen.

Een verblijf als Erasmusstudent aan de 'Universitatea de Arta si Design' in het Roemeense Cluj-Napoca stuwde hem in de armen van de schilderkunst.

De 'School van Cluj' presenteerden we U met Adrian Ghenie (als één van haar belangrijkste vertegenwoordigers) tijdens zijn opmerkelijke tentoonstelling in het SMAK (Waterschoenen 9 december 2010) en even later bij galerie Tim van Laere in Atwerpen (Waterschoenen 3 februari 2011). Kort daarop brachten we ook verslag uit over de tentoonstelling van Sergiu Toma bij galerie Mie Lefever (Waterschoenen 15 maart 2011). 
Galerie Mie Lefever

 Nu is Mie Lefever 'kind aan huis' in Cluj en staan de afgestudeerden van daar al een hele tijd op haar tentoonstellingskalender.
Toch was de ontdekking van Mathieu Nozières ook voor haar een bijzondere ervaring. Na zijn Roemeens avontuur maakte hij in 2010 een ommezwaai van beeldverhaal naar schilderkunst, een discipline waarin hij dit jaar afstudeerde aan de Luikse 'Académie Royale des Beaux-Arts'.

Het eerste contact met zijn schilderijen maakt je meteen bewust van zijn ongelooflijk vermogen als 'beeldenverteller' met een enorme constructieve kracht als tekenend schilder.

Mathieu Nozières ,'Light camouflage', 100/130 cm, 2011, olie & acryl op linnen

Ik sta al snel voor het vrij grote schilderij 'Light camouflage' (2011) en leg onvermijdelijk de link met Adrian Ghenie. De technische beheersing en het onderdrukkende kleurenpalet, gekoppeld aan de intuïtieve opbouw (met kunsthistorische verwijzingen en speelse accenten... let op het liggend naakt in het midden en op de 'mannetjes' links beneden...). De mix van olie- en acrylverf zorgt voor een speciale tonaliteit.

De dreigende sfeer in zijn schilderijen wordt wel gecompenseerd door een ironische toon, zodat onderwerp en uitbeelding tot een evenwichtig, maar niettemin diepgravend resultaat leiden. Neem nu het kleine, maar indrukwekkende 'Ideological Seminar', waarin je de ganzen (in gedachten) mag vervangen door mensen... Je hoort zo het gekwetter!


Mathieu Nozières, 'The pyramid', 120/145 cm, 2011, olie & acryl op linnen

 De grote schilderijen zoals 'Pyramid' (120 x 145 cm) en 'Home Sweet Home' (205 x 215 cm) bieden letterlijk ruimte voor meester-verteller Mathieu Nozières en zorgen dan ook voor meerlagige beelden.

De kleinere schilderijen concentreren zich veeleer op één centraal onderwerp zonder zich al te gemakkelijk in eenduidige betekenissen te laten vangen.

Deze tentoonstelling is op zijn minst de omweg naar Destelbergen waard en dit onwaarschijnlijk jonge, maar voldragen oeuvre verdient de nodige opvolging.
U hoort er nog van, met veel plezier ook op WATERSCHOENEN.

Tot 14 oktober 2012
in
Galerie Mie Lefever
Eenbeekstraat 15
9070 Destelbergen

vrijdag & zaterdag: 13 - 17 uur
zondag: 14 - 17 uur

www.galeriemielefever.be


Ignace De Vos bij Huize St.Bonaventura (Gent)

Het Gentse Sint-Elisabethbegijnhof vormt, ondanks zijn niet-ommuurde ligging, nog steeds een soort dorp in de stad. Al is ook hier sinds jaar en dag koning auto opgerukt en zit je vlak bij de drukke stadsring, toch blijft het geheel van straten en straatjes met al dan niet gerestaureerde huizen een oase van rust.
Dat betekent niet dat de tijd hier verder helemaal stil is blijven staan.

Op het nummer 51 van de beeldige Provenierstersstraat vormt een bekoorlijk tuinpoortje de toegang tot een huis waar hedendaagse beeldende kunst zich 'thuis' voelt: Huize St. Bonaventura
 
 
Huize St. Bonaventura
 
De kleine tentoonstellingsruimte (sinds 2006) krijgt telkens een verlengde in de keuken en de woonkamer van dit voormalige begijnenhuisje.
 
In juni van dit jaar namen we U in 'Waterschoenen' mee naar de tentoonstelling 'Leen Van Moere' en in januari stelden we U 'Poëtische Perforaties van Paul Bourgeois' voor.
Ook andere goede bekenden van 'Waterschoenen' zoals Nicoline Van Stapele, Paul Gees, Mario De Brabandere, Frank Van Hiel en Wim Nival passeerden hier al de revue.
 
Met Ignace DE VOS (°1954) verschijnt alweer een kunstenaar die we vorig jaar, naar aanleiding van zijn tentoonstelling 'Kijken tot het donker wordt', nog uitgebreid in beeld brachten.
In tegenstelling tot die tentoonstelling, waar hij met recent werk uitpakte, werd hier een selectie gemaakt uit werken tussen 1983 en 1990, een soort mini-retrospectieve of veeleer een momentopname van een periode, die laat zien hoe Ignace De Vos evolueert als een materieschilder van de 'wilde' blauw-zwarte vlakafwegingen op papier (1983) over de gevoelig-strakke tweeluiken op linnen (1986-87) of het craquelerende 'Droogbarsten' (1986) naar de kleurrijke, vivante schilderijtjes, waarvan het laatste uit 1990 zich blijkbaar aandient als een ode aan de wolken van Jean Brusselmans.
 

Ignace De Vos, Z.T., 1990, acryl op linnen, 45x 35 cm
 
Vanaf hier ligt de weg open voor het kleurenpalet en de ingekapselde of beweeglijke vormelijkheid van zijn latere werk. 
 
In Huize Bonaventura leidt elke tentoonstelling ook onvermijdelijk naar een confrontatie met de private collectie in het woongedeelte en wordt telkens bewezen dat klein werk (qua afmetingen) ook bijzonder groot(s) kan zijn !

Ignace De Vos, Z.T., 1988, acryl op linnen, 40x30 cm
 
 
 Ignace De Vos
 
tot 14 oktober 2012
in
Huize St. Bonaventura
Provenierstersstraat 51
9000 GENT
 
zaterdag: 15-19 uur
zondag: 11-19 uur