Zoeken in deze blog

zaterdag 19 oktober 2013

Voilà, hier is BALat, Belgische kunst via een KLIK, dankzij het KIK

 

 
 De titel van dit artikel klinkt misschien als een kinderrijmpje, maar verwijst wel naar de gloednieuwe, gebruiksvriendelijke en performante zoekmachine BALat, waarmee tegelijk zoekopdrachten kunnen worden uitgevoerd in diverse databanken rond kunstgeschiedenis en de studie en conservatie-restauratie van kunstwerken.

BALat is een initiatief van het Koninklijk Instituut voor het Kunstpatrimonium (KIK) - Institut royal du Patrimoine artistique (IRPA).




De naam 'BALat' is een eerbetoon aan de architect Alphonse BALAT (1825-1885), die onder andere tekende voor de koninklijke serres in Laken en het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Brussel

Als acroniem staat BALat voor Belgian Art Links and Tools.

Via BALat kunt u zoeken in de online fototheek van het KIK, met momenteel bijna 700.000 foto's omtrent alle aspecten van het Belgisch kunstpatrimonium: beeldende kunsten, kunstambachten, architectuur, archeologie en landschappen.
Ook de bibliotheek van het KIK (80.000 boeken en artikels) , de 'Dictionnare des peintres belges' (14e eeuw tot heden) en een repertorium van personen en instellingen (een lijst van bijna 200.000 kunstenaars, ambachtslui, onderzoekers, auteurs van publicaties, conservatoren-restaurateurs, fotografen, verzamelaars, historisch of fictieve personages afgebeeld in kunstwerken, musea, kerken,...

In de toekomst wordt deze zoekmachine verder aangevuld met andere databanken.

BALat is zeker niet alleen van belang voor onderzoekers en kunsthistorici, maar kan ook voor de gewone kunstliefhebber een belangrijk instrument zijn.

http://balat.kikirpa.be/intro.php?lang=nl-NL.



donderdag 17 oktober 2013

Patrick Lebret bij Galerie De Ziener (Asse)


In zijn benadering van de werkelijkheid lijkt Patrick LEBRET (°1966, F) telkens een paar stappen over te slaan. Zo komt zijn werk tenminste over bij de kijker die er voor het eerst mee geconfronteerd wordt. Daardoor zet hij de toeschouwer al snel op het verkeerde been.

Hij suggereert een bepaalde realiteit, waardoor hij een onmiddellijke reactie uitlokt, maar achter het gepresenteerde gaat nog een andere wereld schuil.

 
Galerie De Ziener
 
 
 Vijf jaar geleden wist hij ons in Galerie De Ziener te verbazen en te charmeren met zijn kleurrijke en speelse installatie 'Petits Pois'. Nu is hij terug met werk dat in al zijn soberheid van een andere kunstenaar lijkt te komen. Maar laat het nu precies die voortdurende wisseling zijn, die een flink deel van zijn kunstenaarschap bepaalt.
 
Sinds het midden van de jaren '90 dook hij op met individuele of groepstentoonstellingen van deze galerie (onder andere ook in 'Van Stof tot Asse' - 1996 en 2002). Ik herinner me nog vaag een installatie met buizen en zand voor de ramen van de galerie (2003).
 
In 1990 werd Lebret reeds opgenomen in Ponton Temse, de 'generale repetitie' van Jan Hoet voor Documenta 1992.
In 2000 stal hij mee de show tijdens 'Over the Edges' in Gent, met zijn fel besproken installatie 'La scène de ménage', een audiovisuele suggestie van een aanslepende gezinsruzie met naar buiten vliegende borden.
 
In de collectie van het S.M.A.K. is Lebret overigens sinds 2002 vertegenwoordigd met zijn werk 'Quelques mêtres de Pollock' (1999), een tapijt van kronkelende wollen draden.
 
Patrick Lebret is een ideeënkunstenaar die zich niet in een hokje laat stoppen. Zijn werk is multidisciplinair en zijn artistieke vakkennis ruim.
 
 
Patrick Lebret @ Galerie De Ziener
 
 
 In zijn huidige presentatie bij De Ziener affirmeert hij zich als de realisator van een schijnbaar koel, geometrisch gedachtengoed in architecturaal aandoende balkvormen die met elkaar dialogeren.
Het sculpturale model en de tekeningen ogen als de meest pure architecturale vormstudies van Frank Lloyd Wright, zonder enige franje.
Die architecturale benadering uit zich ook in de toepassing van bouwkundige technieken, zoals het gebruik van het 'metserstouw'. Dit touw hanteert hij als constructiemiddel voor de grote 'muurtekeningen' (kijk maar goed in detail) in het tuinpaviljoen, maar ook als hulpmiddel voor het aanbrengen van zijn blauwe lijnen bij de tekeningen in de voorkamer: de kunstenaar als metser-ambachtsman...
 

Patrick Lebret @ Galerie De Ziener
 
 
 Precies door de 'ambachtelijke' aanpak wordt de koelheid van het gegeven gemilderd, omgebogen naar een vorm van beeldende poëzie. Maar daardoor zitten we weer bij het uitgangspunt van dit artikel:
 
Patrick Lebret suggereert een realiteit op een duale manier: 'Derrière chaque realité se cache une autre' ...
 
 
Patrick Lebret @ Galerie De Ziener
 
 
Patrick Lebret
in
 
Galerie De Ziener
Stationsstraat 55
1730 ASSE
 
tot 3 november 2013
vrijdag, zaterdag en zondag: 15 - 18 uur
 
 
 
Neem zeker een kijkje op de website van de kunstenaar
 

 
© Art Spotter voor WATERSCHOENEN
 
 


woensdag 16 oktober 2013

Diffractions of Destroyed Design in NETWERK (Aalst)



 In de aanloop naar de opening van het nieuwe museumgebouw 'FRAC Nord - Pas de Calais' in Duinkerque (F) toont Kunstencentrum NETWERK (Aalst) sinds 15 september de tenoonstelling 'Diffractions of Destroyed Design', met hoofdzakelijk werken in bruikleen uit de collectie van het FRAC.

FRAC is de afkorting van 'Fonds régional d'art contemporain', een in 1982 door de Franse staat opgerichte keten van culturele instellingen met als doel een regionale collectie met internationale hedendaagse kunst op te bouwen en aan een zo breed mogelijk publiek voor te stellen.

FRAC Nord - Pas de Calais werkt in dat verband dus ook samen met instellingen buiten Frankrijk, zoals NETWERK (Aalst), BE-PART (Waregem), S.M.A.K. 'Gent en andere (in Watou zagen we ook al heel wat werk uit die collectie).


Kunstencentrum Netwerk, Aalst

Met deze tentoonstelling speelt NETWERK in op de raakpunten en divergenties tussen design, architectuur, fotografie en hedendaagse kunst. Referentiepunt is dus ongetwijfeld de collectie van het FRAC zelf, maar ook de architectuur van het nieuwe museumgebouw in Duinkerque, een realisatie van het architectenbureau LACATON & VASSAL.


Wandelt u even mee?

Via de presentatie rond Patrick Van Caeckenbergh, die we u onlangs voorstelden, komen we in de grote galerie terecht.

Adel ABDEMESSED (°1971) neemt je meteen bij het nekvel. 'Foot on' is een eindeloos herhaalde video, gepresenteerd op een monitor op de grond, waarin de kunstenaar met de voet een blikje cola kapot stampt. Niet meer of minder dan die voet en dat uit elkaar spattende blikje krijg je in beeld, maar het is meteen een statement dat je 'een geweten schopt' (om het -we zijn tenslotte in Aalst - met Louis Paul Boon te zeggen).

 
 Ronan & Erwan Bouroullec, Lit Clos, @ Netwerk, Aalst
 
 In de grote zaal staat het verrassende 'Lit clos' van Ronan & Ewan BOUROULLEC (°1971 & °1973). Het is een briljant vormgegeven, bewoonbaar object op de grens tussen architectuur, sculptuur en meubeldsign. Het verenigt intimiteit en openheid in een minimalistische, maar perfecte vormgeving.
 
Dirk BRAECKMAN (°1958) mag hier de rechtstreekse link leggen met het FRAC in Duinkerque met zijn foto's uit 2009 van constructiehal AP2 als nieuwe museumafdeling.
 

 Erik Van Lieshout, Respect, 2003 (detail) @ Netwerk, Aalst
 
 En dan staan we plots oog in oog met de ontstellende, verrassend gele eenvoud in de installatie van Erik VAN LIESHOUT (°1968). Met deze 'Respect' stond hij in 2003 in het Nederlands paviljoen op de Biënnale van Venetië. Het met goedkope materialen en Turkse tapijten in elkaar 'geflanste' gebouw lijkt uit een bidonville te komen en herbergt een bioscoop met zelfgemaakte, basic Rietveldzetels. De film (8') toont een beeld van een Rotterdamse jeugdcultuur met Turkse Koerden en de kunstenaar zelf in een mix van 'speelfilm' en registratie van een onderhuidse realiteit.
 
In de hoek tegenover het gebouwtje van Van Lieshout creëert een donkere, geplooide wand een intieme plek voor de videoprojectie 'Sculpture House' van Aglaia KONRAD (°1960). Ook hier lopen de begrippen sculptuur en architectuur in elkaar over, temeer daar het in beeld gebrachte huis ontworpen werd (1967-68) door een architect (Jacques Gillet) in samenwerking met een beeldhouwer (Félix Roulin). De beeldende benadering in 'Sculpture House' bezit bovendien en hoog poëtisch gehalte.
 

 Aglaia Konrad, C'est ça maison, c'est ma maison @ Netwerk, Aalst
 
 
Op de eerste verdieping ontmoeten we opnieuw Aglaia KONRAD met een sober-poëtische ontmoetingsinstallatie, die ons uitnodigt om te luisteren naar gesprekken die aansluiten bij de video 'Sculpture House' uit de benedenzaal.
C'est ça maison, c'est ma maison (met Nederlandstalige transcriptie) bevat 'dialogen' tussen de architecten Wim Cuyvers en Jacques Gillet, naast kunstenaars Félix Roulin en Joelle Tuerlinckx.
Via hen krijgen we, naast de visuele, ook een auditieve insteek naar de architectuur als bewoonde sculptuur.
 
Kelly SCHACHT (°1983) maakte het werk 'on unfolding' speciaal voor deze tentoonstelling. Op het raakvlak van architectuur en sculptuur plooide ze de 'museumbox' van Netwerk open tot een nieuwe, zigzaggende ruimte. Toch bouwt ze een drempel in, die weliswaar makkelijk te nemen is, maar die qua symbolische waarde toch kan tellen. Let maar eens op de titels van de boeken. Ze zijn zo te zien niet lukraak gekozen.
Via een 'getransformeerd museum' neemt Kelly Schacht ons mee, langs 'imagined corners' 'to the ends of the earth', 'op zoek naar het paradijs' en met bovendien de 'Netwerk BIJBEL' binnen handbereik... 
 

Kelly Schacht, On unfolding, 2013 (detail) @ Netwerk, Aalst
 
Op de tweede verdieping sta je voor een lange, donkere gang waar helemaal achteraan beweging is. De Franse fotograaf en videokunstenaar Bertrand GADENNE (°1951) toont een video van een witte rat die telkens in en uit het beeld rent. 
 
In de ruimte vooraan gaan Frederik VAN SIMAEY (°1979) en Florian SLOTAWA (°1972) een beeldende dialoog aan, die verder gaat dan de uiterlijke verschijningsvorm, maar toch sterk focust op de grenzen tussen schilderkunst, sculptuur en design.
 
Met zijn omgekeerde spiegels ('Arrêtez de me copier') toont Van Simaey de toeschouwer letterlijk de achterkant van de gekende realiteit en ontneemt hem tegelijk de rechtstreekse confrontatie met zichzelf. De spiegels zijn monochrome schilderijen geworden met lijsten die begrenzend en tijdsrefererend werken.
De assemblage 'KS.028' van Slotawa combineert elementen met een zekere designstatus (de stoel - de vaas) met banale elementen, maar creëert op die manier een bijzonder evenwichtige 'sculptuur', waarin zowel compositie als kleur een perfecte rol spelen.
 
 

Florian Slotawa, KS.028 @ Netwerk, Aalst
 
 
Op de vraag "Wat is kunst?" gaf Paul Lagring (artistiek directeur van Netwerk) ons op het einde van een gesprek voor WATERSCHOENEN (3 april 2008) het volgende antwoord:
 
"Kunst is iets wat kunstenaars maken. Zij zijn daarvoor opgeleid. Voor de rest bepalen zij het gezicht van de kunst en de kunstwerken en krijgen ze daar al dan niet een maatschappelijk draagvalk voor".
 
 
Diffractions of Distroyed Design
tot 17 november 2013
in
 
NETWERK / Centrum voor hedendaagse kunst
Houtkaai z/n
9300 AALST
 
dinsdag t.e.m. vrijdag: 11 - 18 uur
zaterdag en zondag: 14 - 18 uur
 
 
 
P.S.: Sinds vorige week is ook Goele DE BRUYN neergestreken in NETWERk. Met 'Clean Speech & Soap' wacht ze op ons in de Studio. Verslag volgt binnenkort op WATERSCHOENEN...
 
© Art Spotter voor WATERSCHOENEN
 
 
 


zondag 13 oktober 2013

Bert Danckaert EXTRA: Canvasconnectie, Bozar en twee boeken

 
Bert DANCKAERT (°1965) was zopas nog te gast in WATERSCHOENEN met de bespreking van zijn tentoonstelling 'EXIT' in de Roberto Polo Gallery (Brussel). Gelijktijdig, tot 3 november, toont hij ook een deel van zijn werk in BOZAR. In het kader van Europalia zijn daar foto's te zien die hij in Mumbai maakte, onder de titel 'De extra's', een reeks waarin de fotograaf voor het eerst zijn blik richt op mens en dier.

Naar aanleiding van deze dubbeltentoonstelling en in het kader van zijn doctoraat in de kunsten aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Antwerpen (waar hij overigens docent is), worden bovendien twee boeken voorgesteld.

'Simple present' is een fotoboek met typische beelden van hoofdzakelijk muren, door Danckaert vastgelegd van Havana tot Bejing als ode aan de esthetiek van het alledaagse.
 


 
'De extra's' vertelt het geschreven verhaal van een fotograaf die op een filmset in Bollywood terecht komt ...



In de CANVASCONNECTIE (zondag 13 oktober 2013 om 20.15 uur) kunt u uitgebreid kennis maken met Bert Danckaert. Op zaterdag 19 oktober wordt de uitzending herhaald om 00.15 uur en om 16.00 uur.


© Art Spotter voor WATERSCHOENEN


zaterdag 12 oktober 2013

Mario De Brabandere en Kathleen Huys bij Galerie D'Apostrof (Meigem)


Een bezoek aan Galerie D'Apostrof is altijd een bewuste activiteit. Dit is geen plek voor toevallige passanten. Je moet echt wel de 'reis' naar deze artistieke oase aan de rand van het dorp Meigem (tussen Nevele en Deinze) ondernemen. Maar wanneer je via heel wat kleine wegen uiteindelijk bij d'Apostrof komt, is de beloning groot.

Ann D'Haens heeft hier sinds een jaar of twee een artistieke droom verwezenlijkt die zowel een podium voor actuele beeldende kunst als voor muziek wil zijn. Ik durf gerust van een soort privaat cultureel centrum gewagen.

Afgelopen zomer nam WATERSCHOENEN u hier mee naar de dubbeltentoostelling 'La joie de se perdre', een project in samenwerking met Villa De Olmen (Wieze). Een jaar eerder kon u zien hoe Wannes Lecompte in D'Apostrof het mooie weer maakte.

Nu staan we hier terug voor een dubbeltentoonstelling in het eigen huis met werk van Kathleen HUYS en Mario DE BRABANDERE.


Kathleen Huys, Zicht op groen, 2013, olieverf op doe/hout, 70 x 60 cm
Katheen Huys, Zonder titel reeks maancyclus, 2013, olieverf op doek, 2 x (41 x 31 cm)
Kathleen Huys, In de (v)lucht, 2013, olieverf op doek, 50 x 45 cm
 

Ter plekke kan ik, in gesprek met een andere kunstenaar (Stef De Brabander, zonder -e en geen familie van) volmondig beamen dat de ruimte die de beide kunstenaars hier gebruiken een perfecte keuze is.
De 'warme', eerste kamer van de galerie is de perfecte, harmonische omgeving voor de schilderijen van Kathleen HUYS. De grote, hoge, lichtrijke, witte tentoonstellingszaal is dan weer het ideale terrein voor de 'afgemeten' en toch 'speelse' werken van Mario DE BRABANDERE.

De schilderijen van Kathleen Huys lijken in eerste instantie een weliswaar duistere, maar harmonische wereld te tonen. De ruimte waar ze hangen draagt een onmiskenbaar nostalgisch en warm gevoel, mede dank zij de ramen met de kleine venstertjes en de centrale aanwezigheid van de grote vleugelpiano.

Kathleen Huys, Zonder titel, 2012, olieverf op doek, 35 x 45 cm en 40 x 30 cm
(Achtergrond: Mario De Brabandere)

Als ik de schilderijen dichter benader, stap ik in een wereld van onrust. De oerknal lijkt pas achter de rug. De nevelen moeten nog optrekken. Ik zoek houvast in doeken waar het onderwerp weggeschilderd lijkt in 'poelen' van verf. Ik meen ergens een figuur met gespreide armen en benen te herkennen, een rond venstertje dat mij naar een blauwe hemel laat kijken, ik vermoed een gezicht in een duistere omgeving, maar uiteindelijk zie ik echte of vermeende onderwerpen die louter schilderij geworden zijn.
Kathleen Huys laat ons gelukkig niet aan ons lot over. Op de piano ligt een tekst die heel wat duidelijk maakt over haar uitgangspunten en methode, maar ook over haar eigen twijfels en vragen: veranderingen, verschuivingen, openheid, sporen, textuur, structuur, verf, vlak, vorm,... een open einde.
'Ik wil er nog eens over nadenken...', zegt ze.

Filosofie als beeldende kunst en vice versa.


Mario De Brabandere, Zonder titel, 2013, gouache op papier, 8 x (29,5 x 40 cm)
Mario De Brabandere, Zonder titel, 2013, karton en kleefband, 26 x 32 cm (boven)
Mario De brabandere, Zonder titel, 2013, karton en plastiek, 20 x 20,5x13,5 cm (onder)


Mario DE BRABANDERE is één van de kunstenaars die WATERSCHOENEN al ruim vijf jaar op de voet volgt. Sinds zijn eerste 'optreden' in Galerie De Ziener volgen we zijn stabiel, maar telkens weer verrassend werk.
Zijn compositorisch vermogen als tekenaar of 'beeldhouwer', zijn onvoorstelbare inventiviteit met de meest elementaire of onverwachte materialen en zijn gevoel voor uitgepuurde accrochages, maken zijn tentoonstellingen telkens weer tot een fijnproeversmenu.

Maar laat u vooral niet vangen door de schijnbare eenvoud van zijn beeldtaal, want voor u het weet, neemt hij u subtiel te grazen. Let in de tentoonstelling eens op de twee boven elkaar hangende 'schepjes' die zich rechts vooraan bevinden (ik laat ze u graag zelf ontdekken).

Mario De Brabandere toont zich hier meer dan ooit als een meester van de geometrische driedimensionaliteit binnen het platte vlak, zowel met tekeningen als objecten. Slechts tweemaal laat hij zich verleiden tot minimaal sculpturaal werk met beperkte ingrepen op arme materialen: metaal - rubber en karton - plastiek.


Mario De Brabandere, Zonder titel, 2013, karton, 74,5 x 43,5 cm (l)
Mario De Brabandere, Zonder titel, 2013, olieverf op paneel, 32 x 40 cm (onregelmatig) (r)
(Achtergond: Kathleen Huys)

Nog te bezoeken tot 20 oktober 2013
in

Galerie D'Apostrof
Pastoriestraat 59
9800 MEIGEM

vrijdag, zaterdag, zondag: 15 - 18 uur

www.dapostrof.be


© Art Spotter voor WATERSCHOENEN