TEST TUBE LADIES

 

Gustaaf Vander Biest

'Test Tube Ladies'

Houten kastje, verf, glas, kurk, foto’s

BEELDEN uit 'NOTITIES VAN EEN FLANEUR': ASSEMBLAGES

NOTITIES VAN EEN FLANEUR

ASSEMBLAGES

© Gustaaf Vander Biest


Zie ook op:

https://www.instagram.com/artspace_lavalise/

De homo ludens speelt met gevonden materialen die tot nieuwe vormen en betekenissen gesmeed worden.

'Traag voertuig'

(uit de serie: Met de blokjes spelen)

'Traag voertuig'

(Uit de serie: Met de blokjes spelen)

'Evenwichtsoefening'

mixed media

'Scharniermoment'

mixed media

'De kleren van de keizer'

(Uit de serie: Met de blokjes spelen)

'De kleren van de keizer'

(Uit de serie: Met de blokjes spelen)

' Three pink graces'

mixed media

'Test tube ladies'

mixed media

'Duizend-en-één-nacht'

(Uit de serie: Met de blokjes spelen)

'Duizend-en-één-nacht'

(Uit de serie: Met de blokjes spelen)

'Tabernakel'

mixed media

'Pas de vie sans envie'

mixed media

Meer info via CONTACT

https://artspotterstudio.wordpress.com/contact/

© Art Spotter / Waterschoenen

KATHLEEN RAMBOER bij ARTSPACE_LAVALISE & ARTSPOTTER_WATERSCHOENEN

Beeldende kunst bestaat in alle mogelijke vormen, maten en gewichten. Wie 'waterschoenen' kent, weet dat we als een artistieke omnivoor al die uitingen verwelkomen.

Kunst kan duidelijk zijn of verwarrend, kleurrijk of duister, strak of speels, stil of luidruchtig,...

Echte kunstenaars hebben één absolute kwaliteit gemeen: eerlijkheid.

Wat ze realiseren en presenteren komt voort uit een reële noodzaak om te vertellen waar ze diep vanbinnen mee begaan zijn.

Die 'boodschap' kan puur esthetisch zijn, maar net zo goed maatschappelijk onderbouwd of filosofisch geïnspireerd.

Hedendaagse beeldende kunst kan alles zijn en die status heeft ze te danken aan de strijd van talrijke generaties voor zowel artistieke als intellectuele en maatschappelijke vrijheid.

Ook vandaag mag niettemin van kunstenaars verwacht worden dat ze over een ruime en gefundeerde technische bagage beschikken.

Met Kathleen RAMBOER (°1953) zitten we alvast op het goede spoor. Bovendien ontdek ik hier een extra vorm van verwantschap, aangezien ze niet enkel focust op het eigen artistieke bestaan, maar ook andere kunstenaars in het zonnetje plaatst via blogs als KUNSTLETTERS  of KUNSTPOORT, of zoals ze het zelf uitdrukt:

"Ik ontmoet graag kunstenaars, mensen uit de kunstwereld, dat resulteert vaak in teksten zoals voor de vermelde blogs".

Ze heeft er trouwens steeds nood aan met uiteenlopende zaken op hetzelfde tijdstip bezig te zijn, met verschillende technieken zoals fotografie, tekenen, collage,... en diverse thema's zoals Bomen, In de schemerzone, Binnenskamers, Que la montagne est belle,...waarvoor ze bovendien regelmatig samenwerkt met anderen.

Uit een schetsboek van Kathleen Ramboer

Zelf omschrijft ze de uitgangspunten van haar werk als volgt:

"Mijn werk heeft altijd wel iets met de natuur te maken.
Natuur en kunst gaan perfect samen.
Het ene kan het andere beïnvloeden.
Is natuur op zich geen kunst en ligt kunst niet in de natuur van de mens?
Mijn werken vinden hun oorsprong in de onvermijdelijke interactie tussen mens en natuur.
Zolang de mens er is zal kunst er zijn en omgekeerd.
Natuur is als water en brood nodig om te overleven, kunst zorgt volgens mij voor meer levenskwaliteit."


Ook in haar fotografie, waar ze zich aanvankelijk alleen liet leiden door basisbegrippen als licht, schaduw, duisternis, verborgen werelden,... is de natuur inmiddels binnengedrongen. Bomen banen zich al enkele jaren een weg naar de voorgrond.

Haar afbeeldingen zijn niet altijd éénduidig. Kathleen Ramboer houdt van experiment, het mixen van beelden. Dat manifesteert zich niet alleen in haar foto's, maar ook in tekeningen. Ze beperkt zich bij voorkeur niet tot conventionele dragers, maar laat haar onderwerpen graag dialogeren met een achtergrond van muziekpapier, ruitjespapier uit oude cursusblokken, oude boeken, boomschors,...

Een kloostergang van het Karmelietenklooster


Op 1 maart laatsleden moest ik op de valreep mijn gepland bezoek aan de vernissage van de tentoonstelling 'Carmelitana' (Kathleen Ramboer & Jean De Groote) in Gent annuleren. Toen wat later de 'coranagekte' toesloeg, kon ik het voorziene verslag in Waterschoenen helemaal vergeten.
Gelukkig kan ik nu nog putten uit de talrijke beelden online en de tekst die 'partner in art' Daan Rau voor deze tentoonstelling schreef.

Het was Jean De Groote die, "gefascineerd door het licht, het bijzonder spel van licht in vele van de foto's die Kathleen Ramboer op sociale media postte", haar uitnodigde om samen dit project op poten te zetten.
De wandelgangen van het Karmelietenklooster in het centrum van Gent vormden het perfecte kader voor deze duotentoonstelling: schilderijen, fotografie en mixed media in een sfeer van rust, stilte en zelfs bezinning.


Voor de bijdrage van Kathleen Ramboer citeren we uit de begeleidende tekst bij de tentoonstelling.

"Haar foto's zijn geen eindpunt. Beelden van de reeks IN DE SCHEMERZONE zijn niet vrijblijvend, vragen om participatie van de kijker. Wat betekenen de beelden, wat wil de fotograaf suggereren? Kathleen Ramboer speelt met scherpte en onscherpte, met diffuus licht en donkerte, met ongewone gedempte kleuren. Haar foto's scheppen visueel rust, verzoeken om stilte, concentratie en contemplatie. Er valt zoveel in te ontdekken en te beleven.

In de schemerzone

Diezelfde stilte is opnieuw te vinden in haar mixed media reeks QUE LA MONTAGNE EST BELLE. Foto's zijn het vertrekpunt van deze serie. Door de foto's te bewerken met pastel, vetkrijt, potlood,... wijzigt de beeldtaal. Ze vragen om nadere studie. Deze mixed media verlangen zoals haar foto's concentratie en aandacht."

Que la montagne est belle

We mogen hier zeker ook de bijdrage van Jean De Groote niet vergeten. Hij wordt omschreven als "een schilderende filosoof of is het andersom? In zijn werken sluimert de stilte, zijn grote doeken zijn filosofische vertalingen van een denkwijze, een beeldende zoektocht naar het zien, kijken en begrijpen van de ons omringende wereld. Jean De Goote gaat op zoek naar het kleine. Het minste blijkt nog altijd iets, niets is gering".

*

Intussen is de virtuele wereld, ook in het kunstenveld, onze enige bron om tentoonstellingen te 'bezoeken', werk van kunstenaars te bekijken, kortom een oog op de artistieke wereld te bewaren. Hopelijk staan we bij de verschijning van dit artikel weer stilaan met beide voeten in het echte artistieke leven.

We duiken nog even verder in de artistieke activiteiten van Kathleen Ramboer.

We benadrukten reeds haar duidelijke liefde voor de natuur, die ze overigens deelt met haar partner Marc Haerssens. Waar zij in verschillende projecten voor het beeldende karakter zorgt, houdt hij als gedreven amateur-bioloog de wetenschappelijke kant van het onderwerp in het oog.

Neem nu het project FUNGI, waarmee ze overduidelijk aantonen dat natuur en kunst samengaan. De twee beïnvloeden elkaar wederzijds.

In een mix van fotografie, schilderkunst en materiaal uit de natuur worden paddestoelen en hun leefwereld onderzocht en op een artistieke sokkel gezet.

Indien de pijp van Magritte die status kan bereiken, waarom dan niet de paddestoel?

Voor Kathleen Ramboer zijn paddestoelen in elk geval boeiend vanwege hun merkwaardige, constant wijzigende vormen, hun met niets te vergelijken kleurenpracht, hun texturen, hun biotoop.

Fungi

Groene Knolamaniet

Fungi

Doolhofzwam

Minstens even boeiend is het doorlopend project VAN ZAADJES EN DOOSJES, waarin opnieuw de wetenschappelijke en artistieke benadering hand in hand gaan vanuit een terechte bekommernis omtrent biodiversiteit, ecosystemen, klimaatopwarming,... kortom de drang om onze wereld ook op de lange termijn leefbaar te houden.

Van zaadjes en doosjes

Van zaadjes en doosjes

Nog meer natuur in de serie BOMEN IN BEELD...

Voor Kathleem Ramboer zijn ze levende wezens die ze in de loop van de seizoenen opvolgt als fotograaf, maar ook met het oog op tekeningen en schilderijen.

Bomen in beeld

Laat me u ook nog wijzen op de fotografische serie SCHADUW VAN HET LICHT, die ze in 2018 presenteerde op voorstel van Jean De Groote, die er toen onder de titel 'Met niets beginnen, met iets eindigen' een indringende filosofische, kunsthistorische en esthetische beschouwing over schreef.

Ik citeer slechts enkele zinnen uit deze tekst:

"Het werk van Kathleen is fragiel, kwetsbaar. Het is volkomen maar imperfect."

"Haar werk is af, maar met een kleine onvolmaaktheid. Haar werken zijn een presentatie van haar bewust leven."

In The Art Couch werd het door Frederic De Meyer ondermeer als volgt geformuleerd:

"Een object kan veel over zijn omgeving vertellen, roept vragen op. Een gordijn is een reëel gegeven, maar brengt de verbeelding op gang. Een gebroken tegel in een vloer roept een verleden op. Wie zich laat leiden door Kathleen's subtiele lichtspel ontdekt veel meer dan de eerste aanblik doet vermoeden..."

Scaduw van het licht

Voor meer info over Kathleen Ramboer en haar werk:

https://www.kathleenramboer.be

https://www.instagram.com/kramboer/

https://www.facebook.com/kathleenramboer/

Ga naar

instagram.com/artspotter_waterschoenen

en

instagram.com/artspace_lavalise

voor een kleine tentoonstelling met onderstaande werken


1.

2. 

Bomen in beeld
3.
Bomen in beeld
4.
Fungiproject - Grote stinkzwam
5.
In de schemerzone
6.
In de schemerzone
7.
Natuur tussen de lijntjes
8.
Natuur tussen de lijntjes
9.
Que la montagne est belle
10.
Zaadjes en doosjes

© Art Spotter / Waterschoenen

Rik MOENS en Willem BOEL bij LOODS 12 (Wetteren)

Het was een hele tijd geleden dat we nog eens in Loods 12 waren, maar met de huidige dubbeltentoonstelling van Rik MOENS en Willem BOEL voelden we ons meteen weer thuis.

Loods 12

Rik MOENS heeft in het verleden al een stevig en veelzijdig oeuvre samengesteld, met verschillende technieken en soms flink uit de kluiten gewassen installaties zoals zijn spiegelconstructie tijdens Kunst en Zwalm (2009). In 2012 vonden we dat werk terug in Blakmeershoeve te Affligem, waar hij met enkele medestanders een schitterende tentoonstelling uitbouwde. (zie Waterschoenen 16 juni 2012). Even later dook hij ook op in de tentoonstelling 'Sans Gêne' in Villa De Olmen (Wieze), een groepsproject van Maria De Grève en Lieve D'Hondt.

Sindsdien werd het een beetje stil, maar nu is Rik MOENS weer helemaal terug.

In september van dit jaar dook hij tijdens KRASJ in zijn geboortestad Ninove op met de installatie 'O EN 1'. Vincent De Roder van Loods 12 (toen zelf als schilder vertegenwoordigd in Krasj) was meteen voor het project gewonnen en zo staat de installatie (in feite het prototype voor wat een veel grotere uitvoering moet worden) nu centraal in de grote ruimte van de galerie.

Rondom hangen een aantal vroegere werken (meestal tussen 2002 en 2010) die getuigen van zijn experimentele drang, materiaalbeheersing, poëtisch vermogen en esthetische kracht.

Rik Moens 

Nul & Eén, 2018, diverse materialen,

130x150x150

Achtergrond links:

Z.T., 2007, frame, canvas, kunststof, nachtvernis,

100x100

Achtergrond rechts:

Z.T., 2016, acryl, canvas, 200x160

In de werkelijkheid duurt het proces van de installatie 'NUL en EEN' zowat 30 minuten. Het hele bewegingsproces is dan ook een oefening in traagheid en stille contemplatie.

Bij de presentatie in Ninove voegde de kunstenaar voor de bezoekers de volgende tekst toe:

"Ik zie mijn werk in een gelaagdheid van meerdere betekenissen, waar er plaats is voor nieuwe of voor mij onzichtbare betekenissen. Graag had ik met jullie deze opportuniteit willen aangrijpen om een stukje collectief onbewuste bloot te leggen... "

Volg de versnelde weergave van de installatie O en 1 op youtube .

Deze 'machine' zorgt voor subtiele beweging zoals Pol Bury dat ooit op zijn manier met sommige kinetische sculpturen liet gebeuren, maar staat diametraal tegenover de krakende en razende 'spektakelmachines' van Jean Tinguely.

*

De ruimte achteraan in Loods 12 is het terrein van Willem BOEL.

Deze presentatie biedt een summiere blik op zijn oeuvre, een kennismaking met zijn artistieke vocabularium en grammatica.

De voorbije 10 jaar heeft hij een indrukwekkende collectie opgebouwd met dikwijls gigantische, bewegende constructies.

Mobiel of stabiel, steeds is er die poëtische 'nutteloosheid' van zijn objecten. Neem nu zijn 'Pare feu #6' uit de gelijknamige serie of 'Coaster #14'.

De sculpturen van Willem BOEL ontstaan niet als voorgeprogrammeerde objecten of vanuit voorbereidende schetsen. De kunstenaar creëert ze vanuit het verzamelde materiaal (al dan niet gerecupereerd metaal, touw, aluminium, verf,...) als een groeiproces.

De 'machines' zoals de grote constructie uit de reeks 'De Nieuwe Molens' hebben geen enkel praktisch nut, hoewel de toeschouwer zich onvermijdelijk een en ander gaat voorstellen. Ze zijn gewoon zichzelf, met hun specifieke esthetische karakter, ontleend aan een industriële oorsprong en hun historische, annex toegevoegde patina's.

Info:

willemboel.be

Willem Boel, De Nieuwe Molens, 2018, 108x272xh.189,

steel plate, from, aluminium, paint

Tot 16 december 2018

zaterdag en zondag

14 tot 18 uur

Koophandelstraat 12

9230 WETTEREN

www.loods12.be

© Art Spotter / Waterschoenen

NIEUW op ENDROITDENICOLAS: The books that changed my life en ander recent werk

Nicolas VANDER BIEST 
(endroitdenicolas)
heeft zijn 

WEBSITE

aangevuld met recente werken

*

In het 
Stadsfestival Damme
(BESPREKING in WATERSCHOENEN 4 oktober 2018) 
is hij tot 4 november 2018 vertegenwoordigd met het werk:

'A CERTAIN AMOUNT OF UNCERTAINTIES'

*

--- NIEUWE WERKEN ---

Uit het project:

'The books that changed my life'

Nicolas Vander Biest
8 boeken, acryl op hout, dubbelzijdig,
in glazen 'boookcase'

*

Uit de serie:

'Remind this'

Nicolas Vander Biest

'Playground'

2018

Maquette

(uit de serie: REMIND THIS)

*

Nicolas Vander Biest

'ARTE TIPO TERAPIA'

2018

Embroidery on canvas

© Art Spotter / Waterschoenen

HET EILAND IN DE VERTE

Art Spotter

'Het eiland in de verte'

mixed media

© Art Spotter / Waterschoenen

BUITEN SPEELDE HET BLAUW ...

Gustaaf Vander Biest

'Buiten speelde het blauw vertederd'

mixed media (collage, olieverf)

1993

© Art Spotter / Waterschoenen

De Witte Muur # 5: Julie Tavernier en Sofie Vrolix in Sphinx Café (Gent)

Isabel Devos van Cinema Sphinx en het gelijknamige café aan de Gentse Sint-Michielshelling, vlakbij de Korenmarkt, is zelf fotografe én artistiek geëngageerd.

Vorig jaar nam zij het initiatief om in het Sphinxcafé een (witte) muur ter beschikking te stellen van beeldende kunstenaars, omdat ze vond dat de beleving van cinema ook na de vertoning verder moet leven.
'De witte muur' is inmiddels aan de vijfde editie toe.

Tot 29 september 2013 zijn twee illustratrices te gast: Julie TAVERNIER (°1980) en Sofie VROLIX (°1991).

(meer info via hun persoonlijke website)
 

© Julie Tavernier & Sofie Vrolix @ Sphinx Café

 

 

 Isabel Devos kent Julie Tavernier van de projecten die ze samen voor jeugdtheater 'De Kopergieterij' vorm gaven. Toen ze haar vroeg om hier tentoon te stellen, suggereerde Julie op haar beurt om ook Sofie Vrolix in het project te betrekken.

Sofie Vrolix is laatstejaarsstudente in het Antwerpse Sint-Lucas (illustratieve vormgeving) en is dit jaar als stagiaire bij Julie aan de slag. Samen werken ze aan de illustraties voor een nieuw jeugdboek van Mieke Versyp. Ook de huidige tentoonstelling kadert in dit stageproject.

 

In deze tentoonstelling hebben ze hun werken kriskras, maar niet gratuit, door elkaar gehangen. De grote werken op doek zijn van Julie Tavernier. Ze werkt hier in een mix van materialen en technieken: collages op basis van oude foto's worden op de drager gekleefd en via beschildering verder in het totaalbeeld geïncorporeerd.

Het jongetje links boven op de groene muur (foto onder), op een oude wandkaart uit een school of de 'engelachtige' jongen op de witte muur rechts onderaan (zie laatste foto) en uiteraard ook de 'expansieve' dame met de zwart-witte jurk op de zwarte muur rechts achter de toog slingeren je heen en weer in de beeldende wereld van deze kunstenares.

 

Op de smalle grijze muur gaat haar wit-grijze 'bruid' met stoel een voorzichtige (wat afzijdige) dialoog aan met het 'gekooide' kind van Sofie Vrolix.

 

Ook in haar grafisch werk speelt collage een grote rol.

 

© Julie Tavernier & Sofie Vrolix @ Sphinx Café

 

 

De kleine werken van beide dames ontplooien zich als waardige medestanders op de verschillende muren. Hoewel grijs, wit en zwart de hoofdtonen zijn en de onderwerpen meestal duiden op een, zo  niet  eenzame, dan toch solitaire menselijke aanwezigheid, straat dit ensemble een zeer grote warmte uit.

Dat is ongetwijfeld het resultaat van een meer dan behoorlijke portie stielkennis, gekoppeld aan een stevige dosis menselijke betrokkenheid.

 

Wat mij betreft mogen ze hun samenwerking nog wel even verderzetten.

 

© Julie Tavernier @ Sphinx Café

 

 

 De uitgangsidee van 'De Witte Muur' is in deze tentoonstelling ruim overschreden.

De witte, de grijze, de groene en de zwarte muur verdienen ruimschoots uw aandacht en creëren een soort cocon waarin het aangenaam toeven is.

 

Om te weten wie welke werken gemaakt heeft, zal het plannetje ter plekke gemakkelijk uitsluitsel brengen.

 

 

Sphinx Café

alle dagen vanaf 12 uur

tot 29 september 2012

 

Sint-Michielshelling 3

9000 GENT

 

Sphinx Cinema & Café
 

 © Art Spotter voor Waterschoenen



Katleen Deleu in Huize St. Bonaventura (Gent)

 

Ik leerde Katleen DELEU (°1964) exact één jaar geleden kennen tijdens een bezoek aan de tentoonstelling van Wim Nival in 'deKamer'. Zij was het die een kamer van haar woning in het Groot Begijnhof van Sint-Amandsberg beschikbaar stelde.

 

Komend weekend (28-29-30 juni) volgt overigens een tweede initiatief in 'deKamer' onder de enigmatische titel: e.v.P.411.P

 

Ik ben benieuwd en hou U op de hoogte.

 

 

Zelf genoot ze een heel gedegen en ruime artistieke opleiding, al was ze naar eigen zeggen een laatbloeier. Haar opleiding schilderkunst in de Gentse Academie volgde ze dan ook pas tussen 1992 en 1996. Nadien ging ze zich nog verder bekwamen in Fotokunst en Vrije Grafiek.

Om met al deze vaardigheden toch grotendeels onder de radar van de kunstwereld te blijven, is een prestatie op zich. Behoudens deelname aan enkele groepstentoonstellingen en een paar Prijzen voor Tekenkunst, dateert haar vorige solotentoonstelling van 1999.

 

 

Katleen Deleu, Z.T., Tape en olieverf op karton, 2012, 30 x 30 cm

 

Dat we haar nu in Huize St. Bonaventura mogen ontdekken met 'werk van formaat' is dan ook een absolute opsteker.

 

Van haar huis in het Begijnhof van Sint-Amandsberg naar deze kleine tentoonstellingsruimte annex woonhuis in het Gentse Sint-Elisabethbegijnhof is evenmin toeval. Je zou het thuiskomen kunnen noemen.

 

De kleine, witte werken zijn hier als monochrome, rechtlijnige 'iconen' perfect op hun plaats.

Ze fotografisch in beeld brengen is bijzonder moeilijk en doet bovendien ontzettend afbreuk aan hun 'ware gelaat'.

 

Je moet ze 'in 't echt' zien !

 

Een doorkijkje in Huize St. Bonaventura

 

 

De gebruikte middelen zijn eenvoudig, maar de behandeling o zo secuur. Als drager gebruikt ze kleine houten panelen of linnen op karton (die laatste achteraan verstevigd en opgehoogd met een houten frame zodat ze afstand van de muur kunnen nemen).

 

Verder maakt ze enkel nog gebruik van uiterst smalle, witte tape en witte olieverf.

 

Op de houten panelen laten de dunne lagen verf de houtstructuur meespelen in het 'tafereel'. De flinterdunne tape wordt met uiterste precisie in parallelle en/of elkaar snijdende banen aangebracht, terwijl verf en drager met elkaar een spel van contrasterende wittinten opvoeren.

Hier en daar zie je nog eens een efemeer potloodlijntje oplichten.

 

Katleen Deleu @ Huize St. Bonaventura

 

 

Meestal in vierkanten, uitzonderlijk als rechthoek en heel af en toe als paralellogram volgen de kleine pareltjes elkaar op in hun streng geregisseerde, maar o zo gevoelige wereld van witte vlakken en dito strakke lijnen, waarvan er (stoutweg) hier en daar enkele een beetje schuin marcheren.

 

Je zou hier met enig gemak vergelijkingen met grote namen uit de nationale en internationale kunstgeschiedenis kunnen maken, maar het grootste compliment lijkt me de vaststelling dat ze zo ECHT zijn.

 

Ze maken me tegelijk blij en stil !

 

 

Tot 14 juli 2013

in

Huize St. Bonaventura

Provenierstersstraat 51

9000 GENT

 

zaterdag: 15 - 19 uur

zondag: 11 - 19 uur

 

www.huizebonaventura.be

 

© Art Spotter voor WATERSCHOENEN